[ Fic Harry Potter ] Arbitrary Revolution

ตอนที่ 11 : CHAPTER 11 : กุหลาบที่เบ่งบาน 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    30 ก.ค. 62

             

 ' You got me feeling things I swear that I have never felt

And you have a way with saying words that always stick around '

- Not Thinkin’ Bout You_Ruel -







          และแล้วก็มาถึงการแข่งขันควิดดิชนัดเปิดสนาม ซึ่งแน่นอนว่าสลิธีรินเจอกับกริฟฟินดอร์ และนัดนี้จะต้องชนะให้ได้ด้วยเพื่อกู้ศักดิ์ศรีนัดที่แล้วคืนมา

          “เล็งใครไว้บ้าง” ฉันหันไปถามพี่ชายตัวเองในระหว่างที่เราเดินไปที่สนาม

               “แฝด วู้ด แล้วก็เชสเซอร์ซักคนสองคน” คริสตอบ ส่วนเธอพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มันคงจะง่ายต่อการทำแต้ม หลังจากเอาพวกนี้ลงแล้วก็ค่อยไปป่วยตัวซีกเกอร์กันต่อ


          หึหึ



          หลังจากมาดามฮูชประกาศโยนลูกควัฟเฟิลขึ้นสู่อากาศเป็นการเริ่มการแข่งขันทันที ฉันจับไม้แน่นและรีบบินฟาลูกบลัดเจอร์จอมร้ายกาจ แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้วแหละ เพราะมันดันมาหาฉันเองแล้วนี่ไง

          ไอ้ลูกบอลอันธพาล

          ควับ!

          แล้วฉันก็หวดมันใส่เชสเซอร์ฝั่งตรงข้ามทันที แต่เสียดายที่ดันหลับทัน



          ซะเมื่อไหร่ล่ะ

          บลัดเจอร์ฉันก็แค่หวดบลัดเจอร์ส่งไปให้พี่ชายหวดกลับมายังเชสเซอร์คนเดิม

          คนเราน่ะ เมื่อเห็นส่งที่อยู่ตรงหน้าจะไม่ทันระวังสิ่งที่อยู่ด้านหลังหรอก

          “โอ้ววววว เชสเซอร์ฝั่งกริฟฟินดอร์ร่วงลงสู่สนามแล้วครับบบบ” เสียงคนพากษ์กล่าวเสียงดัง พร้อมกับเสียงโห่เชียร์ของบ้านงูและโห่ด่าจากบ้านสิงห์

          แหม...อารมณ์ดีจริง ๆ


          การแข่งขันเดินทางไปอย่างดุเดือด ตอนนี้เรานำกริฟฟินดอร์อยู่หกสิบแต้ม ซึ่งมันก็ดูมากอยู่ ถ้าหากไม่นับลูกโกลเด้ชสนิชน่ะนะ

          “ฟลินต์ หลบ” ฉันตะโกนเสียงดัง ก่อนจะผลักเขาออกไปแล้วหวดบลัดเจอร์ไปทางหนึ่งในแฝดวีสลีย์ทันที

          “ขอบใจไพรม์”

          “ไม่มีปัญหา” ฉันว่าก่อนจะหลบบลัดเจอร์อีกครั้งแล้วหวดกลับไปฝั่งวีสลีย์ทันที จะหาเรื่องกันให้ได้ใช่มั้ย

          ฉันบินผ่านพอตเตอร์ไปให้ชิดกับหนึ่งในแฝดนรกนั่น ก่อนจะแอบใช้ไม้ตีที่แขนเขาอย่างแรงแล้วหักหลบลงล่างส่งผลให้ลูกบลัดเจอร์ที่คริสตีมาชนเขาเต็ม ๆ จนร่วงตกไม้กวาดไป

          ใครเห็นบ้างไม่รู้ รู้แค่ว่ากรรมการไม่เห็นแค่นั้นพอ


          อย่าลืมสิ ฉันสลิธีรินนะ


          ตอนนี้เรานำกริฟฟินดอร์อยู่สี่สิบต่อหนึ่งร้อยสิบแต้ม ซึ่งเป็นมันค่อนข้างห่างอยู่มากโขเลย นั่นแหละถ้าไม่นับไอ้ลูกสีทองตัวน้อยนั่นน่ะ

          แล้วลูกบลัดเจอร์ลูกหนึ่งก็สอยวู้ดร่วง (อีกแล้ว) แต่คราวนี้ไม่ใช่ฝีมือเธอนะ ก่อนที่มันจะตามไล่ล่าพอตเตอร์

          ห่าเอ๊ย! ปีที่แล้วก็ไม่กวาดถูกสาป ปีนี้ยังเป็นบลัดเจอร์อีก

          ดวงนายนี่มันกุดสุด ๆ เลยพอตเตอร์


          พวกเขาก็เริ่มตามไล่ล่าลูกสนิชกัน ตอนนี้แต้มเป็น หกสิบต่อร้อยหกสิบ ความหวังอยู่ที่นายแล้วแหละมัลฟอย


               


          แล้วก็เป็นแฮร์รี่ที่จับสนิชได้

          แม่งเอ๊ย!

          ฉันขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสียก่อนจะหวดลูกสนิชที่กำลังจะหล่นลงหัวพอตเตอร์อย่างแรงด้วยความโมโห ก่อนจะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเสกคาถา

          “ฟินิเต้ อินคันทาเท็ม” เป็นการยกเลิกคาถาก่อนลูกบลัดเจอร์จะกลายเป็นผุยผงทันที

          อารมณ์เสียโว้ยย


 


          “เป็นไงบ้างเดรโก” ฉันถามเขาที่ตอนนี้นอนอยู่ที่ห้องพยาบาล ท่ามกลางเพื่อนร่วมบ้านและร่วมทีม ถัดไปอีกหลายเตียงเป็นเตียงของพอตเตอร์

          “ก็เจ็บ แต่ไม่มาก” เขายิ้มรับ รู้สึกเหมือนก่อนจะเข้ามาได้ยินเขาสำออยร้องโอดครวญอยู่เลย เฮอะ ๆ

          “ขอโทษนะที่ทำให้แพ้” เขากล่าวเสียงอ่อน จากมังกรเหลือแค่งูตัวน้อยที่เพิ่งออกจากไข่ น่าเอ็นดูจริง ๆ         

          “ไม่เป็นไรหรอก” ฉันยิ้มให้เขาเป็นการปลอบใจ


          “เฮ้! เธอน่ะ” เสียงพอตเตอร์ตะโกนเรียกฉัน “ชื่อแคลอรีน ไพรม์ใช่มั้ย”

          “ค่ะ” ฉันยิ้มก่อนจะพยักหน้ารับ

          “ขอบคุณนะ เรื่องลูกบลัดเจอร์น่ะ” เขาเกาหัวเล็ก ๆ ก่อนกล่าว


          เป็นอาการของคนเขิน


          “ไม่เป็นไร” ฉันยิ้มตอบอย่างไม่ถือสา ถึงแม้ว่าที่ทำไปจะเป็นเพราะความโมโหของตัวเอง ไม่ใช่การช่วยเหลือบุคคลตรงหน้าก็ตาม

          “เฮ้! ฉันเห็นนะว่าเธอใช้ไม้ตีแขนเฟร็ดน่ะ โกงนี่หว่า” ว่าที่พี่เขยของคริสกล่าวอย่างหาเรื่อง ส่วนฉันทำแค่ยิ้ม

          “แล้ว?” ฉันเอียงคอถามอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “คุณเห็นแต่กรรมการไม่เห็นนี่ แบบนี้ไม่เรียกโกงนะ” ฉันละสายตาจากหมอนั่นไปช่วยเดรโกพยุงตัวขึ้น ดูเหมือนเขาจะยังปวดเบา ๆ ที่แขนอยู่

          “เขาเรียกใช่เล่ห์เหลี่ยม”

          ก็ฉันมันสลิธีรินนี่


          จากนั้นก็ช่วยพยุงเดรโกเดินออกไปจากห้องพยาบาล ดูเหมือนว่ารอนพยายามจะเสกคาถาใส่ฉันอีก แต่บรรดาเพื่อนห้ามไว้เพราะสภาพไม้กายสิทธิ์

 





          แล้วมันก็มาถึง

          สิ่งเลวร้ายต่าง ๆ กำลังรวมอยู่ที่นี่

          ชมรมเกี่ยวกับการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่สอนโดยล็อกฮาร์ต

          แค่สอนก็จะไม่รอดแล้ว ยังเสนอหน้ามาเปิดชมรม


          เขาเดินขึ้นเวทียาวที่ใช้สำหรับการประลองพร้อมพร่ำพูดต่าง ๆ นานา โดยสรุปเป็นเนื้อหาได้ว่า วันนี้จะมีการประลองโดยมีศาสตราจารย์สเนปเป็นผู้ช่วย

          เขาเสร็จนะ

          หมายถึงล็อกฮาร์ตน่ะเสร็จศาสตราจารย์สเนปแน่ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาเก่งในเรื่องคาถามากเช่นกัน


          และเป็นอย่างที่คิด เพียงแค่คาถาปลดอาวุธง่าย ๆ ก็ทำเอาเขาเสียหน้าไม่เป็นท่า แถมยังมีหน้ามาบอกด้วยว่าคาถาศาสตราจารย์ฉันดูออกง่าย และถ้าเขาจะทำเขาก็สามาถทำได้

          เฮอะ ๆ ตลก



               เอาล่ะ เราขออาสาสมัครสองคน พอตเตอร์ วีสลีย์เป็นไง” ล็อกฮาร์ตเสนอขึ้นมา

               ไม้กายสิทธิ์ของวีสลีย์สร้างความเสียหายแม้แต่คาถาง่าย ๆ เราอาจจะต้องส่งพอตเตอร์ไปห้องพยาบาลโดยใส่เขาไว้ในกล่องไม้ขีด” ศาสตราจารย์สเนปกล่าวกลับ ซึ่งมันก็จริงอย่างเขาว่า “ผมขอเสนอนักเรียนจากบ้านของผมเอง มัลฟอย ดีไหม” แล้วมัลฟอยก็ขึ้นมาเวทีประลอง

          ขณะนี้อริตลอดการได้ขึ้นมาบนเวทีประลองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

               ชูไม้ท่าเตรียมพร้อม” ล็อกฮาร์ตกล่าว ทั้งคู่ชูไม้ขึ้นก่อนจะหันหลังเดินออกจากกันแล้วตั้งท่าเตรียม “พอฉันนับถึงสาม ร่ายคาถาปลดอาวุธคู่ต่อสู้ของเธอ แต่จำไว้ แค่ปลดอาวุธนะ”


          ไม่มีทาง


          ไม่มีทางที่จะแค่นั้นแน่นอน


               หนึ่ง สอง สะ...”

               อีเวอร์เต้ สตาตัม” ยังไม่ทันจะนับสามเดรโกก็ร่ายคาถาซะก่อนทำให้พอตเตอร์กระเด็นไปไกล เจ็บน่าดู

               ริกตัสเซมปรา” พอตเตอร์ลุกขึ้นแล้วร่ายกลับก่อนที่เดรโกจะตั้งตัว เขากระเด็นไปตกอยู่หน้าศาสตราจารย์สเนปทันที ซึ่งศาสตราจารย์เราก็น่ารักจริง จับเดรโกให้ลุกขึ้นกลับไปสู้ต่อ

               เซอร์เพนซอร์เทีย” เขาใช้คาถาเสกงูออกมาด้านหน้าพอตเตอร์


          น่าสงสารงูน้อย ๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย

               อย่าขยับพอตเตอร์ฉันจะกำจัดให้เอง” สเนปว่าแต่ยังไม่ทันจะเดินไปล็อกฮาร์ตก็เข้ามาบอกว่าเดี๋ยวจะจัดการเอง


          เบื่อพวกท่าดีทีเหลว


               อะลาร์เต แอสเซ็นดารี” เขากล่าวอย่างมันใจ งูตัวนั้นพุ่งขึ้นไปบนอากาศก่อนจะตกลงมาอย่างแรง

               คุณจะบ้าหรอ คุณจะทำให้มันโกรธกว่าเดิม” ฉันตะโกนด่าอย่างหัวเสีย “ไม่คนโง่ก็คนบ้าแหละที่ทำแบบนี้” ฉันว่าอย่างลืมตัว


               ฉันได้ยินสิ่งที่งูตัวนั้นพูด ฉันรู้ทุกอย่างแต่กลับพูดออกไปไม่ได้ เพราะนั่นเท่ากับฆ่าตัวตาย


          แม่ง!


               ซายาคัสซาชิส...” เสียงภาษาพาร์เซลดังขั้นทำให้ฉันหันไปมองโดยอัตโนมัติ เป็นพอตเตอร์

          เป็นไปไม่ได้




.....................................................................

ต่ะมายน้องหนูชอบย้ำจังเลยว่าเป็นสลิธีริน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

เรายังไม่ค่อยจะมีฉากพระนางเลยอ่ะ และดูแล้วจะยังอีกยาวไกล

เรื่องนี้รู้สึกเหมือนจะเน้นความรักระหว่างพี่น้องซะมากกว่า (มั้ง)

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามน้าาาา

เจอกันวันเสาร์จ้าาา

จุ๊ป


เดรโกน่ารักมั่กๆ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

171 ความคิดเห็น