Nielong #รักษาเนียลอง

ตอนที่ 1 : 00:00

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 ก.พ. 61


00:00




ยามเย็นกับฝนตก...



     อุณหภูมิที่กำลังเย็นขึ้นตามสภาพอากาศ ฝนเม็ดใหญ่กำลังตกลงมาอย่างหนัก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่าย ๆ 


'แต่ก็เอาเถอะ ไหน ๆ ก็เปียกแล้ว ฝ่าฝนไปอีกหน่อยจะเป็นไรไป' อง ซองอู เถียงกับตัวเองในใจอยู่สักพักแล้ว ขณะที่ยืนหลบฝนภายใต้กันสาดแคบ ๆ ที่เหมือนจะกำบังฝนให้ได้ แต่ละอองฝนก็ยังโดนตัวเขาอยู่ดี



"ให้ตายเถอะ ถ้าจะตกหนักขนาดนี้ ในวันที่ดันไม่พกร่มมาด้วย" ซองอูบ่นออกมา ใครจะฝ่าไปยังไงไหว มีหวังไข้ขึ้นแน่ ๆ 


     ก็มันน่าบ่นไหมล่ะ วันที่พกร่มดันไม่ตก มาตกวันที่ไม่ได้พกมาเนี่ยนะ พระเจ้าช่วยเสียจริง !


ระหว่างที่ซองอูยืนบ่นอยู่กับตัวเอง ไม่ขยับไปจากตรงนี้สักที ก็มีผู้ชายหัวชมพูเด่นวิ่งเข้ามาหลบในกันสาดแคบ ๆ ข้างกัน จากที่แคบอยู่แล้ว ดันแคบเข้าไปอีก  


บรรยากาศเงียบมากยิ่งขึ้น เมื่อผู้ชายคนนี้มายืนอยู่ข้าง ๆ และเสียงฝนตกนั้นยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง 



"สวัสดี ขอหลบด้วยคนนะ" ชายหัวชมพูหน้าตาเหมือนน้องหมาพันธ์ุซามอยด์ เป็นคนเริ่มต้นบทสนทนา ทำลายบรรยากาศเงียบ ๆ เมื่อครู่นี้ไป


     มาหลบแล้วยังจะถามอีกทำไมกัน อีกอย่างนี่ไม่ใช่ที่ของเขาอยู่แล้ว



"ตามสบายเถอะ เราไม่ใช่เจ้าของที่เสียหน่อย มาหลบฝนเหมือนนายนั่นแหละ" ซองอูพูดจบ ชายหัวชมพูข้าง ๆ ก็ยิ้มขำออกมา 


     มันน่าตลกตรงไหน ?


"หน้าเรามีอะไรติดหรือไง ถึงได้ขำ" ซองอูพูดพลางจ้องหน้าเจ้าของรอยยิ้มขำเมื่อกี้


"เปล่าหรอก แค่คิดว่านายน่ารักดีน่ะ"


"เราก็ผู้ชายนะ มาชมว่าน่ารักมันไม่แปลกไปหน่อยหรือไง อีกอย่างไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ" ซองอูพูดพลางทำหน้ามุ่ย 


"ก็ไม่ได้บอกว่านายไม่ใช่ผู้ชายสักหน่อย แค่ชมว่าน่ารัก ก็เพราะน่ารักจริง ๆ ส่วนเรื่องรู้จักน่ะ เราคัง แดเนียลนะ นายล่ะ" 


     ซองอูแอบนึกเคืองใจ อะไรของหมอนี่กัน


"ทำไมต้องบอก"


"ก็อยากรู้จัก" เซ้าซี้ชะมัด


"ซองอู อง ซองอู"


บอกชื่อของตัวเองจบ นายคัง แดเนียลหัวชมพู ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา



     ซองอูพึ่งสังเกต ว่าหัวใจเขามันเต้นแรงมากขึ้น และจังหวะของหัวใจที่ผิดแปลกไป 























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น