คัดลอกลิงก์เเล้ว

HaiKyuu!! LevKuro : 猫耳

โดย Melomi*

เพราะเคนมะ เพราะเคนมะคนเดียว ถ้าหมอนั่นไม่พูดขึ้นมาว่าหูแมวนิ่มล่ะก็ เหตุการณ์แบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น (WeeklyHQ #16)

ยอดวิวรวม

393

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


393

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ส.ค. 60 / 19:28 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



猫耳

Haiba Lev x Kuroo Tetsuro

By: Melomi* Twitter: @xiaoyiaholic

enjoy:)

matcha

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 21 ส.ค. 60 / 19:28

บันทึกเป็น Favorite








猫耳

Haiba Lev x Kuroo Tetsuro





               เลฟ?


               ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวตอนที่เขาเห็นแมวตัวนั้น มันมีลำตัวเพรียวยาว และขนสั้นสีเทาอ่อน ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองมาทางนี้ เยื้องย่างเข้ามา คุโรโอะยืนนิ่ง รู้สึกแปลกๆกับความคิดของตัวเองที่ว่าอยากให้มันเข้ามาถูลำตัวกับขาของเขา แต่มันเดินผ่านไปหน้าตาเฉย ทิ้งเขาให้ยืนคว้างแล้วไปคลอเคลียกับเคนมะ ดูท่าทางหมอนี่จะชอบใจ เคนมะนั่งลงบนทางเท้าแล้วอุ้มมันวางไว้บนตัก


               “เฮ่ อย่าเพิ่งเล่นสิ เราต้องไปกินข้าวกันนะ”


               “ไม่เอา”


               คุโรโอะถอนหายใจ เคนมะในเวลานี้จะฉุดกระชากลากถูยังไงก็ไม่ยอมไปหรอก คิดได้แบบนั้นก็นั่งลงที่ข้างๆ เพื่อนตัวเล็ก มองแมวตัวโตที่หลับตาพริ้มเพราะเคนมะเกาคางให้ จะว่าน่ารักมันก็น่ารักอยู่หรอก แต่คนคนนั้นที่เหมือนกับแมวตัวนี้น่ะ ไม่น่ารักเอาซะเลย


               เคนมะลูบหัวเจ้าแมวตัวโตให้มันเคลิบเคลิ้ม ในจังหวะหนึ่งก็แกล้งตะปบเข้าที่หู มันสะดุ้ง ร้องขู่ แล้วกระโจนออกจากตักมนุษย์ขี้แกล้ง วิ่งหนีหายเข้าไปในตึกเรียน


               “ไปซะแล้ว” ดวงตาสีอ่อนฉายแววขบขัน “แต่หูมันนิ่มดีจัง”


               นิ่ม?


               หูแมว...นิ่ม?


               เคนมะส่งเสียงเรียกให้เขาหลุดออกจากห้วงความคิด คุโรโอะหันมอง พบว่าอีกคนลุกขึ้นยืนแล้ว “โทษที” เขาลุกตาม พากันมุ่งหน้าไปโรงอาหาร คุโรโอะรู้สึกว่าสมองมันโล่งๆ ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลยนอกจากเรื่องแมว หูแมว และไอ้เด็กบ้านั่น


               “นายดูแปลกๆ นะคุโระ”


               “คงงั้น...ฉันกำลังคิดว่าเจ้าแมวนั่นเหมือนเลฟ”


               เคนมะทำหน้าแหยงทันทีที่จบประโยค “นายกำลังทำให้ฉันมองว่ามันไม่น่ารักอีกต่อไป” น้ำเสียงหงุดหงิดไม่ชอบใจ “แต่หูมันนิ่มจริงๆ นะ”







 

               สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น คือสายตาของคุโรโอะ เท็ตสึโร่มักจะจับจ้องไปที่ใบหูกางๆ ของไฮบะ เลฟทุกครั้งที่เผลอตัว


               เขากอดลูกวอลเล่ย์บอลแน่นขณะลอบมองคนตัวสูง เลฟกำลังยืดเส้นยืดสายอยู่กลางสนาม นั่งเหยียดขาแล้วเอื้อมปลายนิ้วแตะปลายเท้า ทั้งแขนและขาของเด็กนี่ยาวจนน่าอิจฉา คุโรโอะมองเส้นเลือดบนผิวกาย หยาดเหงื่อที่ซึมออกมาตรงต้นคอ แล้วสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ใบหู เพราะออกกำลังกายมันจึงมีสีแดงระเรื่อตัดกับผมสีอ่อน คุโรโอะหันหน้าหนี แก้มและลำคอของเขาร้อนวูบ

 

               ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน มันน่าหงุดหงิดมาก บางอย่างค้างคาอยู่ในใจ เขาเรียกว่าอะไรนะ? ความปรารถนาเบื้องลึกงั้นเหรอ? ไม่เด็ดขาด เขาไม่มีวันยอมรับแน่ๆ แม้ความจริงแล้วเขาอยากลองจับใบหูนั่นเหลือเกิน


               ให้ตายเถอะ หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะเท็ตสึโร่!


               แล้วกัปตันคุโรโอะก็ปาลูกอัดผนังจนลูกทีมหันมามอง







               เขาไม่ชอบหนีปัญหาแต่ช่วงหลายวันมานี้เขาพยายามหลบหน้าเลฟ พื้นฐานวอลเล่ย์บอลที่ปกติคุโรโอะจะช่วยสอนก็โยนให้เป็นหน้าที่ของยาคุทั้งหมด (แน่นอนว่าโดนด่า แต่ขอบคุณที่หมอนั่นไม่สงสัยอะไร) ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเก็บซ่อนความอยากไว้ได้ จิตใจเขาสงบลงจนเหมือนจะหายเป็นปกติ แต่ชีวิตย่อมมีอุปสรรค



 

               คุโรโอะกัดขนมปังที่ซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อ เขานั่งอยู่ในสวนสาธารณะ เวลามืดค่ำแบบนี้ไม่มีใครอยู่สักคน ที่มานั่งเงียบๆ แบบนี้ไม่มีเหตุผลอะไรพิเศษหรอก เขาแค่อยากพักผ่อนหลังจากซ้อมเสร็จ เคี้ยวขนมปัง แล้วก็ปล่อยความคิดให้ไหลไปเรื่อยเปื่อย


               และเขาพบว่า ความคิดเรื่อยเปื่อยของตัวเองก็วนอยู่แต่กับเรื่องเดิมๆ


               แมว หูแมว หูของเลฟ และ---


               “คุณคุโรโอะเหรอครับ?


               เลฟ


               เด็กตัวสูงโย่งอยู่ห่างจากม้านั่งไม่ไกล เลฟยังใส่ชุดกีฬา และในมือของเขาถือกล่องน้ำผลไม้รวม


               “ผมนั่งด้วยนะ”


               ไม่รอคำตอบ เจ้าเด็กยักษ์นั่งตรงพื้นที่ที่เหลือ ซึ่งแคบนิดเดียว และนั่นหมายความว่าทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก


               เลฟกำลังนั่งอยู่ข้างเขา และไม่มีใครเลยนอกจากพวกเขาสองคน


               ส-สองต่อสอง


               เท็ตสึโร่พยายามสุดชีวิตในการทำตัวให้เป็นปกติ ขนมปังในมือไม่น่ากินอีกต่อไป เขาวางมันลง กำมือแน่นเพื่อข่มอาการบางอย่าง แต่ร่างกายกลับทรยศสมอง หางตาของเขาเหลือบมองคนข้างๆ ที่กำลังดูดน้ำผลไม้ และสักพักก็กลายเป็นจ้องมองตรงๆ ไม่อยากจะยอมรับเลย แต่ไอ้ลูกครึ่งรัสเซียนี่ดูดีมาก ผมสีอ่อนกับดวงตาสีเขียว ผิวซีด แล้วก็ใบหน้าที่สาวๆ บอกว่าสมบูรณ์แบบ เลฟมีใบหูที่ค่อนข้างใหญ่ มันกาง ทรงก็ออกจะแหลมๆ และบางครั้งก็เจือปนสีแดงจางๆ


               ตอนนี้ก็แดง


               สีสวยจัง


               รู้ตัวอีกที นิ้วมือของคุโรโอะ เท็ตสึโร่ก็แตะไปที่ใบหูของคนข้างๆ เสียแล้ว


               เลฟสะดุ้งจนเกือบทำกล่องเครื่องดื่มหลุดมือ เขาหันไปมองกัปตันทีม ใบหน้าของคุโรโอะอยู่ใกล้จนเผลอกลั้นหายใจ


               เท็ตสึโร่จับมันอย่างแผ่วเบา เขาไม่รู้หรอกว่าการกระทำนี้ทำให้อีกคนตื่นเต้นแค่ไหน เขาผละออกมา ปลายนิ้วยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเลฟ


               “ไม่เห็นจะนิ่มตรงไหนเลย”


               ใบหน้าของคุโรโอะเห่อร้อน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป


               “หูผมไม่นิ่มเหรอครับ” เลฟยังคงตื่นเต้น ไม่ใช่อาการตื่นเต้นแบบเจอเรื่องสนุกๆ ตอนนี้หัวใจเขาเต้นแรงมาก ความรู้สึกแปลกๆ แล่นพล่านไปทั่วกาย เลฟโตพอที่จะเข้าใจว่าตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหนอยู่


               “ผมขอจับหูคุณคุโรโอะบ้างได้มั้ยครับ”


               “จะบ้าเรอะ!


               มือใหญ่จับเข้าที่ใบหูคนเป็นพี่ คุโรโอะหลับตาปี๋ เม้มริมฝีปากแน่น ไม่เคยมีใครจับหูเขาแบบนี้เลย มันรู้สึกหวิวๆ จนสั่นไปทั้งตัว ทำอะไรไม่ถูกนอกจากกำชายเสื้อตัวเอง


               “ไม่ต้องกลัวนะครับ”


               “ฉันไม่ได้กลัว ไอ้บ้า”


               “ก็คุณหลับตา”


               คุโรโอะลืมตาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้กลัว แต่เป็นการตัดสินใจที่พลาด เพราะเขาไม่สามารถจ้องดวงตาสีสวยนั่นตรงๆ ได้เลย


               “เลฟ เอามือออกไป แล้วก็ถอยไปห่างๆ ด้วย”


               คนเด็กกว่าไม่ฟัง เขายังคงลูบใบหูของกัปตันทีมด้วยความพอใจ ใช้มืออีกข้างลูบที่แก้มไปด้วย


               “ตรงนี้ของคุณก็ไม่นิ่มเหมือนกัน” เลฟคลำตรงส่วนกระดูกใบหู ไล่ลงมาช้าๆ ทิ้งสัมผัสร้อนไว้บนผิวของอีกคน แตะเข้าที่ติ่งหู ดึงมันเบาๆ คุโรโอะสะดุ้งสุดตัว เผลอส่งเสียงร้อง


               “แต่ติ่งหูคุณนิ่มนะครับ”


               คนถูกกระทำเม้มริมฝีปากแน่น เขาเริ่มเคลิ้มไปกับสัมผัสอุ่นๆ ที่แก้ม ลำคอ กลับขึ้นไปที่หู วนอยู่แบบนั้น


               “คุณเหมือนแมวเลย ชอบให้ลูบแบบนี้”


               คุโรโอะกำลังมึน เขาไม่รู้แล้วว่าเลฟพูดอะไร และไม่รู้ว่าตัวเองกำลังแสดงสีหน้าแบบไหนออกมา


               บรรยากาศดีสุดๆ เลฟคิดในใจ ที่ทางเท้ามีคนผ่านไปผ่านมา แต่ตรงนี้มืดจนไม่มีใครสังเกตเห็น หัวใจของเขาสั่นระรัว รู้ว่าหลังจากนี้อาจต้องถูกทำโทษให้ซ้อมหนักขึ้นเป็นเท่าตัว หรือทำความสะอาดโรงยิมทั้งอาทิตย์ แต่เขาหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว นิ้วโป้งนวดคลึงริมฝีปากนุ่ม คุณคุโรโอะน่ารักจนเขาทนไม่ไหว


               “ขออนุญาตนะครับ”


           

               ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ


               คุโรโอะกลืนน้ำลาย ร่างกายร้อนรุ่ม เขากำลังรอคอยบางอย่าง


               เลฟ









               แล้วโทรศัพท์ของใครสักคนที่เดินผ่านสวนสาธารณะนี้ก็แผดเสียงขึ้นมา


               คุโรโอะผลักอีกคนออก ลุกขึ้นยืนอย่างเร็วจนเกือบล้ม เลฟดูตกใจพอกัน อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี “ฉันจะกลับบ้าน!” คนเป็นพี่พูดรัวเร็ว คว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกมา


 

               เพราะเคนมะ เพราะเคนมะคนเดียว ถ้าหมอนั่นไม่พูดขึ้นมาว่าหูแมวนิ่มล่ะก็ เหตุการณ์แบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้น


 

               แต่ว่านะ


               คุโรโอะก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาติดใจสัมผัสของไฮบะ เลฟเข้าเสียแล้ว




 

               ห่างออกไปประมาณเกือบสองกิโลเมตร โคซุเมะ เคนมะที่กำลังเล่นเกมอยู่ในห้องจามออกมา

               “เหมือนมีคนพูดถึงฉันเลยแฮะ...”

               เขาสะบัดหัวไล่ความคิด แล้วกลับมาตั้งหน้าตั้งตาเล่นเกมต่อไป





-----------------------------------------

เป็นฟิคสั้นหัวข้อ "หูแมว" ค่ะ พอพูดถึงแมวก็ทำให้นึกถึงเนโคมะเป็นอันดับแรกเลย คิดอยู่นานว่าจะเขียนให้ใครในเนโคมะเป็นตัวเอกดีนะ สุดท้ายก็ลงที่เลฟโระนี่ล่ะ!

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Melomi* จากทั้งหมด 3 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัพเดท

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    1

    7/695

    5

    0%

    31 ส.ค. 60

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    เรื่องสั้น

    3/393

    3

    0%

    21 ส.ค. 60

  • ฟิคนิยาย การ์ตูน เกม

    6

    18/1394

    11

    0%

    10 มิ.ย. 60

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 21:06

    แงงงง รอเลยนะคะ คู่นี้หายากมาก แต่งดีสุดๆ ;-;
    #3
    0
  2. วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 18:25

    น่ารักมากค่ะ คุโระซังตอนเขินนี่แบบกรี๊ดดดดดด อยากได้

    #2
    0
  3. วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 11:47
    ลุ้นรออัพต่อปาย
    #1
    0