~Sweet WonHyuk Short Fiction~

ตอนที่ 4 : [SF] Pineapple

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 พ.ย. 54

suju_lanla_fuseza.com@hotmail.com >> สอบถามมานะคะ อยากรู้อะไรอ่านะ








[SF] Pineapple – WonHyuk

 

 

 

 

 

 

บ่ายแก่ๆของวันที่อากาศไม่ค่อยจะเป็นใจให้ทำงานเอาเสียเลย  ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มไปด้วยกลุ่มเมฆหนาที่พร้อมใจกันหลั่งน้ำฟ้ามาไม่ขาดสาย เสียงครางฮึมๆที่ส่งมาพร้อมกับสายฝนยังคงดังต่อเนื่องตั้งแต่ฝนเริ่มโปรยปราย มันช่างเป็นวันที่น่านอนเอาเสียจริง

 

 

ร่างบางๆนั่งอ่านรายงานการประชุมอยู่ที่ม้านั่งบิวท์อินริมหน้าต่าง  พร้อมกับส่งสายตาขุ่นๆไปค้อนฟ้าค้อนฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับอยากบอกให้รับรู้เหลือเกินว่าพวกเธอทำลายสมาธิการทำงานของฉัน หากก็ทำได้แค่มองเท่านั้น จะไปทำอะไรได้

 

 

หากแต่ว่าความเบื่อหน่ายที่มีอยู่กลับมะลายหายไปเพียงแค่หันกลับมามองหัวทุยๆที่มาโมเมซุกอยู่ที่ตักตั้งแต่เที่ยงวันไม่ยอมไปไหน คิ้วเข้มรับสัดส่วนกับใบหน้าคม จมูกโด่งเป็นสัน กับดวงตาที่แม้จะกำลังหลับพริ้มหากเมื่อยามจ้องมองเขากลับมีอิทธิพลเหนือสิ่งอื่นใด

 

 

ฮยอกแจวางรายงานการประชุมไว้ที่พื้น  มือเรียวลูบไล้ผมหนาแผ่วเบา วาดนิ้วตามสันจมูกโด่งของคนรัก ก้มลงประทับจูบที่ปลายจมูกโด่งแผ่วเบา หากร่างบางก็ต้องตกใจเมื่อคนที่นอนหลับตาพริ้มเอ่ยกลับมาทันทีที่เขาผละจูบออก

 

 

“แอบลวนลามกันตอนหลับนี่ไม่ดีนะครับที่รัก”

รอยยิ้มทรงเสน่ห์ส่งมาให้แม้ตาคมยังคงหลับอยู่

 

 

“นายตื่นเมื่อไหร่เนี่ย ตื่นแล้วยังจะมาโมเมนอนอยู่ได้ หนักจะตาย ลุกเลยซีวอน”

 

 

ฮยอกแจโวยวายกลบเกลื่อน เลือดฝาดฉีดซ่านทั่วแก้มนวล

 

 

“ตื่นตั้งแต่ตอนที่ใครบางคนส่งค้อนเล็กๆไปให้ฟ้าฝนข้างนอกแล้วหล่ะ ฮึฮึ”

 

 

หัวเราะเบาๆก่อนจะคว้ามือบางมาจูบก่อนจะกุมไว้อย่างนั้น เหลือบตามองคนตัวเล็กเจ้าของตักนุ่มๆ ที่ทำหน้าเบื่อเสียเต็มประดา

 

 

“นี่ซีวอน  ทำไมวันนี้มันถึงได้น่าเบื่อแบบนี้หล่ะ ฝนก็ตก ฟ้าก็ร้องอยู่นั่น แถมยังไม่มีวี่แววว่ามันจะหยุดตกเลย”

 

 

ว่าพลางอมลมแก้มป่องไปให้ฟ้าฝนอีกครั้ง

 

 

“เอาไว้ผมมีเบอร์ใครก็ตามที่อยู่บนนู้นนนน  แล้วผมจะโทรถามให้นะ  ว่าทำไมวันนี้ถึงได้ปล่อยฝนมาเยอะจัง จนคนรักของผมเบื่อแล้วเนี่ย”

 

ว่าพลางชี้นิ้วไป “บนนู้นนนน”  ก่อนจะหันมายิ้มให้ฮยอกแจ

 

 

“ตาบ้าเอ้ย!!! ยังจะมาทำเล่นอีก ไปเลย ลุกไปเลย ไม่ให้นอนแล้ว”

 

 

ทำท่าจะดันหัวร่างสูงออก แต่มีหรือแรงน้อยๆจะไปสู้คนตัวโตกว่าได้ เลยได้แต่พูดเท่านั้น  ซีวอนเลยต้องง้อเสียงอ่อน

 

 

“ฮยอกแจอ่าาา  อย่างอนสิ ผมล้อเล่นเอง แต่รู้มั้ยว่าทำไมวันนี้ฝนถึงได้ตกหนักแบบนี้ เพราะว่าวันนี้จะเป็นสุดท้ายที่แย่ที่สุดก่อนที่วันที่ดีที่สุดจะมายังไงหล่ะ”

 

ฮยอกแจก้มมองหน้าคนเป็นแฟนงงๆ

 

 

“ก็พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบห้าเดือนที่เราคบกันไงครับ อย่าบอกนะว่าลืม”

 

 

ซีวอนว่า ส่งสายตาคาดคั้นไปให้ร่างบาง ที่อมยิ้มน้อยๆ

 

 

“หึหึ  ไม่ลืมหรอก แค่ไม่คิดว่านายจะจำได้”

 

 

“อะไรกันเนี่ย ดูถูกกันเกินไปแล้วครับที่รัก”

“ฮึๆ จ้า พ่อคนขี้โม้”

 

 

“นี่ฮยอกแจ ตั้งแต่ที่เราคบกันมา นายยังไม่เคยไปบ้านฉันเลยนะ เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ นายต้องไปบ้านฉัน”

 

 

“............”

 

 

“พรุ่งนี้แฟนของพี่ชายฉันกลับมาจากอเมริกา เพราะฉะนั้นพี่เขาจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับกลับบ้าน  ไม่มีใครมากมายหรอก แค่คนในบ้านฉันนี่เอง ห้าถึงหกคนเองนะ  นะนะนะนะนะ”

 

 

“อืม........ไปก็ได้”

 

 

 

“ขอบคุณครับ ฮยอกแจน่ารักที่สุดเลย”

 

 

 

ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ก่อนจะคว้ามือบางมาจูบ.....

 

 

เบื่อฟ้าเบื่อฝนแต่ว่าเบื่อคนตรงหน้าไม่ลงจริงๆ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

บ้านหลังใหญ่แห่งตระกูลที่วันนี้ถูกประดับตกแต่งไว้ด้วยสายรุ่งหลายสี ปาร์ตี้เล็กๆเฉพาะครอบครัวถูกจัดขึ้นก่อนประอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไป

 

 

วันนี้ฮยอกแจมาในชุดสบายๆเสื้อยืดตัวเล็กสีชมพูคลุมทับด้วยสเว็ทเทอร์สีขาวกับกางเกงยีนส์ขาห้าส่วนสีเข้มยิ่งขับให้ผิวขาวๆเด่นชัด ซีวอนเองก็มาในแนวสบายๆเช่นกันหากแต่ร่างสูงเป้นเสื้อยืดสีเหลืองอ่านมีลายตัวการ์ตูนสับปะรดอยู่ตรงด้านหน้า

 

 

“ไม่ยักกะรู้ว่านายชอบสับปะรด”

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก ก็ชอบแค่วันนี้แหละ”

 

ร่างบางเลยทำหน้างงใส่ ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคำพูดนั้น

 

 

 

 

 

ในสนามหน้าบ้านเต็มไปด้วยสายรุ้ง แต่หากจะเรียกสายรุ้งก็ไม่ถูกนัก เพราะสีส่วนใหญ่แล้วเป็นสีเหลืองไล่ ตั้งแต่เหลืองเข้มไปจรกระทั้งเหลืองอ่อนและขาว จนร่างบางอดสงสัยไม่ได้ ว่าเจ้าของงานดูท่าจะชอบสีเหลือง

 

 

“ฮยอกแจ นี่พี่อีทึก พี่ชายฉันเอง”

 

 

“สวัสดีครับพี่อีทึก ผมฮยอกแจฮะ”

 

 

ร่างบางโค้งให้น้อยๆ

 

 

“สวัสดีจ้า นี่โชคร้ายมาเจอน้องชายพี่ได้ยังไงหล่ะเนี่ย เจ้านี่ไม่น่าได้คนน่ารักอย่างนายมาเป็นแฟนจริงๆ”

 

 

ฮยอกแจได้แต่ขำน้อยๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ซีวอน

 

 

“อ้าวคุณพี่ครับ  จำไว้เลย ว่ากันได้นะ เจอกันยังไม่ถึงห้านาทีลืมน้องในไส้กันซะแล้ว”

 

 

“ก็น้องพี่ทั้งสองคนแหละน่า ตามสบายนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปดูเรื่องน้ำผลไม้ก่อน”

 

 

อีทึกทำท่าจะผล่ะไปหากซีวอนก็เรียกไว้ซะก่อน

 

 

“พี่  ว่าแต่  ทำไมวันนี้มันมีแต่สีเหลืองหล่ะครับ”

 

 

“ก็มันคือสีของสับปะรดหน่ะสิ  แล้วลืมแล้วรึไงว่าพี่กับคังอินชอบกินสับปะรดหน่ะ”

 

 

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือปล่าว แต่ฮยอกแจรู้สึกว่าดวงตาคู่สวยของพี่อีทึกมีประกายวิ้งๆยังไงชอลกล

 

 

“อืม ใช่สินะ ผมก็ลืมไปเลย”

 

 

“อืมม  งั้นวันนี้ก็ทำใจเรื่องอาหารเมนูสับปะรดไว้นะจ๊ะ ได้เอียนกันหล่ะทีนี้ ฮ่ะๆ แล้วก็ เดี๋ยวฮีชอล ฮันคยอง คิบอม แล้วก็ดงเฮก็คงจะมาแล้วหล่ะ พี่บอกพวกนั้นไว้เหมือนกัน”

 

 

ฮยอกแจแอบกลืนน้ำลายเงียบๆ  เพราะเขาไม่ใช่คนที่โปรดปรานเจ้าผลไม้รสเปรี้ยวนี่นัก หากแต่ก็ได้แต่ส่งยิ้มไปให้อีทึกเหมือนเดิม

 

 

“ครับ”

 

 

รับคำเบาๆก่อนจะคว้ามือบางของฮยอกแจให้เดินไปนั่งที่ซุ้มต้นไม้ในสวนด้วยกัน

 

 

“เป็นอะไร ฮยอกแจ เห็นนายทำหน้าแปลกๆ”

 

 

“ก็ปล่าวหรอก แต่นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเจ้าผลไม้รสเปรี้ยวพวกนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”

 

 

ทำไมซีวอนจะไม่รู้หล่ะว่าแฟนตัวเองไม่ชอบกินสับปะรดหรือแม้กระทั่งผลไม้อย่างอื่นที่มีรสเปรี้ยวบาดคอ เคยอยากจะให้ร่างบางกิน แต่พอเห็นฮยอกแจก็ทำหน้าหยีใส่แล้ว เพราะไม่อยากบังคับซีวอนเลยไม่เคยได้คะยั้นคะยอให้กินอีก

 

 

“ขอโทษทีนะ ผมก็ไม่รู้ว่าพี่อีทึกจะจัดปาร์ตี้สับปะรดแบบนี้ ไม่อย่างนั้นก็จะพานายกินอย่างอื่นมาก่อน”

 

 

ยกมือขึ้นลูบผมนุ่ม ส่งสายตาขอรู้สึกผิดมาให้ จนฮยอกแจต้องใจอ่อน โผเข้ากอดอ้อมอกอุ่น ลูบหลังไหล่ร่างสูงแผ่วเบา

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ไม่ต้องรู้สึกผิดขนาดนั้นก็ได้ กินวันเดียวฉันไม่ตายหรอก”

 

 

“ขอบคุณครับ  ฮยอกแจน่ารักที่สุดเลย”

 

 

จะแปลกไหม หากจะยังคงเขินอายกับอะไรที่พบเจออยู่ทุกวัน  แม้จะได้ยินคำนี้ทุกวัน จากคนคนนี้ที่ขยันพูดมันเหลือเกิน แต่เขาก็ไม่เคยจะคุ้นชินกับมันเสียที

 

 

 

“อะแฮ่มๆ  อะไรกัน สร้างโลกส่วนตัวกันเหลือเกินนะเจ้าซีวอน”

 

 

เสียงเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่ต้องหันมองหน้าก็รู้ว่าใครเป็นเจ้าของเสียง ทั้งสองคนผล่ะออกจากกัน  ซีวอนหัวเราะขำๆกับพี่สะใภ้? ที่รู้นิสัยกันดี

 

 

“ทีพี่กับพี่ฮันคยองสร้างโลกส่วนตัวกันผมยังไม่ว่าเลย ผมก็สร้างของผมมั่งสิ หึหึ  พี่ฮีชอล พี่ฮันคยอง นี่ฮยอกแจ แฟนผมเอง น่ารักมั้ยหล่า”

 

 

ซีวอนบอกอย่างอวดๆ เลยได้ค้อนวงเล็กๆส่งไปให้

 

 

“เออ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแฟนแก  ฮยอกแจไปกับพี่ ปล่อยเจ้าตัวดีนี่ไว้คนเดียว อยู่ด้วยนานๆ ไม่ดี น้องพี่มันไว้ใจไม่ได้”

ว่าเสร็จก็คว้ามือฮยอกแจเดินไปหาอีทึกที่โต๊ะเครื่องดื่ม ทิ้งฮันคยองไว้เหมือนกัน

 

 

“โหยพี่อ่ะ   แต่ไม่เป็นไร  ยังไงฮยอกแจก็ของผม ฮ่าๆๆ”

 

 

ซีวอนตะโกนเสียงลั่นตามหลังไป  ซึ่งนั่นเรียกให้ฮยอกแจหันไปตะโกนกลับ

 

 

“ฉันไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไอ่เจ้าบ้า”

 

 

แล้วประโยคนั้นมีหรือจะไม่สะกิดหูเจ้าแม่คนที่สองของบ้าน

 

 

“นี่นายยังไม่เสร็จมันอีกหรอ?” (ตรงไปมั้ยชอล?)

 

 

ฮยอกแจหันมาทำตาโตใส่ฮีชอล ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ตอบอะไรออกไป (แล้วควรจะตอบไรอ่ะ ==;)

 

 

 

 

 

 

อย่างที่รู้ว่าตีมงานคือปาร์ตี้สับปะรด อาหารนานาชนิดจึงถูกปรุงแต่งออกมาโดยมีสับปะรดเป็นส่วนประกอบ ไม่ว่าจะเป็นยำสับปะรด แกงสับปะรด สะลัดผลไม้ซึ่งแน่นอนว่ามีสับปะรด น้ำสับปะรดที่ถูกปรุงแต่งด้วยแอลกอฮอลนิดๆเพื่อความหลากหลาย พายสับปะรด สารพัดจะสับปะรด ==*

 

 

ทุกคนนั่งรวมตัวกันที่โต๊ะตัวใหญ่ เรื่องราวมากมายรื้อออกมาเผากันไป ฮยอกแจก็นั่งขำไปกับพี่ๆน้องๆที่ฮากันได้ไม่หยุด ส่วนคนถูกเผาก็เอาคืนกันไปตามระเบียบ

 

 

แต่แล้วซีวอนก็ได้โอกาสเรียกความสนใจจากพี่ๆ

 

 

 

“พี่ๆครับ วันนี้ก็เป็นวันดีของผมด้วยเหมือนกันนะ”

 

 

 

ซีวอนกลับมาเพราะแก้วน้ำสับปะรดสองใบ ก่อนจะพูดเสียงลั่นให้พี่ๆที่จับกลุ่มกันอีกฟากให้หันมามอง

 

 

 

“อะไรของแกเนี่ยซีวอน อย่ามาแย่งซีน วันนี้ของพี่”

 

 

 

คังอินแกล้งเอ่ยเสียงเข้ม

 

ซีวอนยิ้มเต็มแก้ม คว้ามือฮยอกแจขึ้นมากุมไว้

 

 

 

“วันนี้เป็นวันครบรอบห้าเดือนที่ผมกับฮยอกแจคบกันครับ เพราะฉะนั้นผมเลยมาถือโอกาสฉลองในงานพี่ซะเลย ฮ่าฮ่า”

 

 

 

“เออ ขอบใจนะน้องรัก น่าประทับใจจริง แต่ไหนๆก็ไหนๆ มาดื่มแสดงความดีใจให้ไอ่ตัวดีมันหน่อยแล้วกัน ฮ่ะๆ แต่พวกนายสองคนหน่ะ คล้องแขนกันซะ ให้มันมีอะไรพิเศษเป็นวันครบรอบหน่อยสิ”

 

 

 

ฮยอกแจยิ้มขำน้อยๆก่อนจะคล้องแขนกับซีวอน ดื่มน้ำสับปะรดที่คราวนี้กลับรู้สึกว่ามันก็อร่อยดี  ซีวอนคว้าตัวร่างบางมากอดแนบอกต่อหน้าพี่ๆ จูบหน้าผากมลแผ่วเบา โอบร่างบางไว้อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยจนพี่ๆก็ส่งเสียงแซวไปตามระเบียบ

 

 

 

มันก็แปลกที่ดูเหมือนว่าอะไรๆจะลงตัวและไม่ลงตัวในเวลาเดียว

 

 

เผชิญกับสับปะรด --; หากก็มีความสุขที่วันนี้เป็นวันที่ดีอย่างที่ร่างสูงบอกไว้เหมือนกัน

 

 

 

 

 

 

เวลาล่วงเลย ทุกคนเลยต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน เพราะว่าวันทำงานยังคงรออยู่ในวันพรุ่งนี้ 

 

 

 

“นี่ฮยอกแจ ฉันค้างคอนโดนายนะ ไม่กลับบ้านแล้ว ง่วง”

 

 

ซีวอนเอ่ยเสียงออกจะง่วงงุนเมื่อจอดรถที่ลานจอดรถของคอนโดร่างบาง

 

 

“อืม...ตามใจนายสิ ง่วงก็นอน ขับรถอันตราย”

 

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ร่างสูงจะนอนค้างในคืนนี้ เพราะซีวอนก็แทบจะมาขลุกอยู่กับเขาตลอดเวลาหลังเลิกงานจนมืดค่ำ วันไหนพ่อตัวดีไม่อยากกลับก็มาโมเมนอนที่คอนโดเขาจนตอนนี้ตู้เสื้อผ้าเขาก็เต็มไปด้วยเสื้อผ้าร่างสูงด้วยอีกคน และที่สำคัญ เขากับซีวอนไม่เคยมีอะไรเกินเลยไปมากกว่าการ จูบ....

 

 

 

ทั้งสองขึ้นมาถึงชั้นสิบห้าของคอนโดหากร่างสูงก็ต้องตบหัวตัวเองอย่างเซงๆ

 

 

“ฮยอกแจไปที่ห้องก่อนนะ  ฉันลืมว่าพี่อีทึกให้ของจากปาร์ตี้มาเยอะเลย ฉันลืมไว้ท้ายรถ ถ้าปล่อยไว้ได้เน่าคารถแน่ๆเลย ฉันลงไปเอาของก่อน เดี๋ยวตามไป”

 

 

“อืม รีบมาแล้วกัน”

 

 

 

แทนที่จะเดินตรงกลับห้อง ร่างบางตัดสินใจที่จะรอร่างสูงขึ้นมาก่อน แต่ก็พอดีเจอกับซองมินที่เพิ่งขึ้นมาจากลิฟท์อีกตัวพอดี

 

 

 

“อ้าวฮยอกแจ  เพิ่งกลับมาหรอ”

 

 

 

“อืม เพิ่งไปปาร์ตี้กับซีวอนมาหน่ะ แต่เจ้านั่นย้อนกลับไปเอาของที่รถ  ว่าแต่ นายซื้อสับปะรดมาทำไมเยอะแยะเนี่ย”

 

 

 

ฮยอกแจเหลือบไปเห็นสับปะรดที่ซองมินถือมา ก็แอบกลืนน้ำลาย สับปะรดอีกแล้ว ทำไมวันนี้เขาเจอแต่สับปะรดกันนะ  ซองมินยิ้มรับเขิลๆ ก่อนจะเอ่ยแผ่วเบา

 

 

“พอดีคยูชอบหน่ะ”

 

 

“แค่คยูชอบ แล้วทำไมนายต้องเชิลด้วยหล่ะ”

 

 

 

“จริงๆแล้วคยูไม่ได้ชอบกินมันหรอก แต่เขาชอบให้ฉันกินมากกว่า”

 

 

 

แต่ฮยอกแจก็ยังคงไม่กระจ่างกับคำพูดของเพื่อนร่วมคอนโดอยู่ดี ซองมินเลยมองซ้ายมองขวาก่อนจะกระซิบบอกฮยอกแจเสียงเบา

 

 

 

“นายไม่รู้รึไงกันว่า.....................หน่ะ!

 

 

จบประโยคที่เบาแทบไม่ได้ยิน หากมันกลับดังสะท้อนไปมาให้หัวเขา แก้มนวลแดงปลั่งอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะพูดอะไรไม่ออกกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

“ฉันไปก่อนนะ คยูรออยู่หน่ะ ฝันดีนะฮยอกแจ”

 

 

“อ่า  ฝันดีนะ”

ฮยอกแจยังคงไม่หายมึนกับสิ่งที่ได้ยิน ความร้อนที่รู้สึกได้ว่าแผ่ซ่านทั่วทั้งใบหน้ายังคงอยู่ ความคิดวกวนในสมองว่าถ้าสิ่งที่ซองมินพูดคือเรื่องจริง แล้วเขาจะทำยังไงหล่ะ คิดวกไปวนมาจนมารู้ตัวอีกทีก็ถึงหน้าห้องตัวเองแล้ว จึงตัดสินใจที่จะไปรอร่างสูงในห้องดีกว่า ไหนๆก็ถึงห้องแล้ว หากแต่สิ่งที่ทำให้ร่างบางได้ประหลาดใจอีกครั้งก็คือห้องของเขาตอนนี้

 

 

โต๊ะตัวเล็กตั้งอยู่ริมประจกบานใหญ่ ไวน์ขวดหรูถูกแช่ไว้ใจกลางโต๊ะ แสงอ่อนๆของโคมไฟริมหน้าต่างยิ่งทำให้มุมๆนั้นดุสะดุดตามากที่สุด

 

 

 

“ชอบมั้ยครับ”

 

 

 

อ้อมกอดอุ่นที่คุ้นเคยโอบมาจากด้านหลังพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอ

 

 

 

“ชอบสิ ขอบใจนะ”

 

 

 

“เพราะผมเห็นว่ามันเป็นวันพิเศษของเรา ผมเลยอยากให้มันมีอะไรพิเศษ เพียงแค่เรา สองคน”

 

 

 

อ้อมกอดอุ่นกระชับแนบแน่นก่อนที่บางสิ่งจะถูกปล่อยออกมาจากมือหนา ตรงหน้าร่างบาง

 

 

“ชอบหรือปล่าว กว่าจะเสร็จออกมาได้ร่วมเดือนเลยนะ”

 

 

สร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้เล็กๆดูคล้อยหยดน้ำสองหยดซ้อนกันอยู่ ดั่งคนสองคนที่กอดกันอยู่ตอนนี้ ซีวอนบรรจงใส่ให้ร่างบางอย่างนุ่มนวล จูบแก้มขาวที่ตอนนี้แดงปลั่งอย่างน่ารัก ก่อนจะก้มลงประทับจูบที่ลาดไหล่ขาวแผ่วเบา

 

 

“ดื่มไวน์กัน ฉันเตรียมมาเพื่อนายเลยนะ”

 

 

“อืม เอาสิ”

 

 

แม้ทุกอย่างจะดำเนินไปโดยการพูดคุยที่น้อยครั้ง หากไม่จำเป็นเลยเพราะทุกอย่างถูกรับรู้และสัมผัสได้.....ด้วยใจ

 

 

 

ซีวอนเดินไปนั่งที่ม้านั่งบิวท์อินที่ร่างบางมักจะมานั่งทำงานประจำ นั่งพิงหลังกับหมอนอิงใบนุ่มก่อนจะกวักมือให้ร่างบางตามมานั่งที่หว่างขาของตน  ร่างบางยิ้มรับ เดินมาหย่อนตัวในอ้อมกอดอุ่นที่คุ้นเคยมองออกไปยังดาวแต้มดินทั้งหลายที่ยังคงสว่างไสวในยามดึกดื่นแบบนี้  ความสุขที่มีมันทำให้สุขใจอย่างประหลาด ความเย็นจากเครื่องประอากาศทำให้ร่างบางห่อตัวนิดๆ ซีวอนโอบกอดร่างที่น่าทนุถนอมให้เอนมาพิงอกกว้างของตัวเอง มองออกไปยังวิวยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้ามากมาย

 

“ฉันมีความสุขที่มีนายอยู่ข้างๆฉันแบบนี้มากๆเลย”

 

 

“อืม.....ขอบคุณนะซีวอน   ฉันก็มีความสุขที่มีนายเหมือนกัน”

 

 

“ฉันรู้ว่าเราเพิ่งจะคบกันได้ไม่นาน แต่ฉันอยากให้นายรู้  ว่าฉันรักนายนะ”

 

 

“ฉันก็รักนายเหมือนกัน”

 

 

อ้อมกอดอุ่นกระชับกอดร่างบางในอ้อมแขนแน่นขึ้นอย่างมีความสุข

 

 

“นี่ฮยอกแจ   นายใส่สร้อยเส้นนี้แล้วสวยจัง”

 

 

“.........”

 

 

“แต่ฉันอยากเห็นนายใส่ตอนไม่ใส่อะไรเลยมากกว่า”

 

 

แก้มนวลขึ้นสีทันทีที่ประโยคล่อแหลมนั้นออกมา มือบางฟาดไปที่แขนล่ำแผ่วเบา

 

“ตาบ้า คนกำลังเคลิ้ม กระจายหมดเลย”

 

 

เด็กวอนฮยอกคะ ซีวอนชอบกินกาแฟไร??
http://www.mediafire.com/?xja0gdzhjuy

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แสงแดดสาดส่องมาเข้ามาทางหน้าต่าง แพรขนตากระพริบถี่ปรับกับแสงของวันใหม่ ความปวดเมื่อยแผ่ไปทั้งตัว ร่างบางขยับตัวช้าๆ กระพริบตาถี่ๆ แต่แล้วก็รู้สึกได้ว่าฟูกที่ควรจะเป็นฟูกกลับกลายเป็นร่างเปลือยเปล่าของคนรักที่ให้เขานอนทับแทนอยู่ 

 

 

แก้มนวลแดงกล่ำเมื่อความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมา เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของฟูกเนื้อแท้ ก่อนจะชะโงกหน้าไปจูบแผ่วเบาที่ปลายจมูกร่างสูง

 

 

“ลวนลามกันตอนคนอื่นหลับอีกแล้ว อย่างนี้ไว้ใจไม่ได้เลยนะเนี่ย”

 

 

“อย่างนี้ทุกทีเลยนายหน่ะ”

 

ฮยอกแจพอโดนจับได้เลยต้องกลับไปซุกตัวกับอกอุ่นเหมือนเดิม เพราะเขินอายเกินกว่าจะมองหน้าได้ตรงๆหน่ะสิ

 

 

“ว่าแต่ว่า สับปะรดเมื่อวานได้ผลแฮะ”

 

 

เพราะคำพูดร่างสูง ฮยอกแจเลยเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตางงๆไปให้ ซีวอนเลยยกมือขึ้นยีหัวร่างบางอย่างขำๆ แต่แล้วฮยอกแจก็นึกถึงคำพูดของซองมินขึ้นมาได้

 

 

/นายไม่รู้รึไงกันว่าสับปะรดหน่ะ มันทำให้น้ำของนายหน่ะ มันหวานหน่ะ!/

 

 

แก้มนวลแดงกล่ำขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันแดงจนลามไปถึงไหล่ลาดเนียน

 

 

“ซีวอน!!!! อย่าบอกนะว่า   ปาร์ตี้สับปะรดหน่ะ   แผนการนาย”

 

 

“ก็....ครับ   มีส่วน  แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด”

 

 

“ไม่ต้องมาพูดมาเลย  มันจะไม่ใช่นายทั้งหมดได้ยังไงกันเล่า คนลามก”

 

 

ร่างขาวนวลยังคงอมชมพูไม่จางหาย แต่ในใจ ฮยอกแจก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกัน ว่ามันได้ผลจริงๆหรือเปล่าหน่ะสิ

 

 

“ซีวอน ว่าแต่ มันได้ผลจริงๆหน่ะหรอ” ==;

 

 

พอเจอคำถามนี้เข้าไป ซีวอนเลยได้แต่ขำๆ ดึงร่างขึ้นมานอนทับตัวเองอีกครั้ง

 

 

“ได้ผลไม่ได้ผลไม่สำคัญหรอกน่า ยังไงนายก็หวานไปทั้งตัวนั่นแหละ”

 

 

ว่าจบเลยคว้าตัวร่างบางอุ้มเข้าห้องน้ำไปด้วยกัน สรุปฮยอกแจเลยไม่ได้คำตอบ....ว่ามันหวานนน อย่างที่ซีวอนบอกรึเปล่า^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #133 หมอก_เมฆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 21:40
    เห็นด้วยกับค.ห.ที่118
    #133
    0
  2. #118 ae snoopy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 12:23


    สับปะรด เป็นเหตุ
    #118
    0
  3. #102 chanis407 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 09:41
    ฮ่าๆ น่ารักดีจัง...สับปะรด....
    สรุปแล้วมันหวาน...จิงมั้ยอ่ะ...กร๊ากกกก
    #102
    0
  4. #86 pzipaint (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2554 / 19:05
    . เฮ้ยยย ไรเตอร์

    ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ

    เรื่องสับประรด หนูพึ่งรู้ *0*

    วอนหื่นไปเถอะนะ = =
    #86
    0
  5. #47 piggy-oun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2553 / 10:55
    ซีวอนแอบเจ้าเล่ห์นะ
    ฮยอกตามไม่ทันเลยอ่ะ
    หวามกันซะจริง
    #47
    0
  6. #38 tui_nui14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2553 / 03:34
    น่ารักกันจิงๆเลย กรี๊ดดดดดดด
    #38
    0
  7. #34 กิ๊กป๋าภริยาหมี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2553 / 23:03
    วอนช่างเจ้าเลห์จริงๆๆ
    #34
    0