DARK RAIN | เสี่ยงหัวใจ ท้าทายซาตาน (RE-WRITE.VER)

ตอนที่ 13 : + DR + 12 +

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    10 มี.ค. 63


 

เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

ฉันถอนหายใจพรืด แต่ไม่ย่อท้อ โทรมันอยู่เช่นนั้นอีกสองสามครั้ง สุดท้ายก็ติด

(สวัสดีครับ!)

พี่คิม หนูเองนะ ฮานะค่ะ

(อ้าว! ฮานะเองเหรอ... แล้วเมื่อวานทำไมไม่รอพี่ก่อนเล่า) พี่คิมไม่รอช้า รีบสาดคำถามที่ฉันก็พร้อมตอบอยู่แล้วฝากมาจากปลายสาย

คือฮานะรู้สึกปวดหัว รอไม่ไหวก็เลยกลับก่อน แล้วนี่พี่คิมยังอยู่ในกรุงเทพฯ หรือเปล่าคะ

(อยู่สิ แล้วก็อยู่อีกนานเลยละ อ้อ พอดีว่าคนที่ดูแลไข่ตุ๋นอยู่อยากขอบคุณเราสองคนน่ะ เธอว่างมั้ยเดี๋ยวพี่ไปรับ)

คือ...เรื่องว่างมันก็ว่างอยู่หรอก เพราะวันนี้ไม่มีเรียน งานที่คลับก็ไม่ได้ไป เพราะเป็นพาร์ตไทม์ ตารางจะเคลื่อนยังไงก็ได้ ส่วนร้านกาแฟก็เข้างานตั้งหกโมงเวลาน่ะมีเหลือเฟือ แต่ที่ไม่ตกลงปุบปับ เพราะฉันไม่ได้อยากจะไปเจอเจ้าของหมาน้อยไข่ตุ๋น ฉันอยากคุยกับพี่คิมหันต์เป็นการส่วนตัวมากกว่า แต่ถ้าจะพูดออกไปตรงๆ ก็กลัวจะเสียมารยาทในเมื่อเรื่องมันผูกกันแบบนี้ ก็ค่อยๆ หาวิธีต่อไปแล้วกัน

(ว่าไง ว่างมั้ย... เดี๋ยวพี่ไปรับ)

ฉันคิดอยู่นานจนคนที่ชวนเอ่ยปากถามอีกครั้ง คงเลือกไม่ได้สินะ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวไปเจอเจ้าของหมาน้อยไข่ตุ๋นแล้วค่อยชวนพี่คิมหันต์คุยต่อก็ได้

ค่ะ หนูว่างค่ะ แต่พี่คิมไม่ต้องมารับหนูหรอกเดี๋ยวหนูไปเอง

(โอเค ตามใจ งั้นมาหาพี่ที่...)

ฉันพยักหน้าติดกันหลายครั้งอย่างคนเข้าใจ รู้แล้วว่าพี่คิมอยู่ไหนก็รีบสาวเท้าไปยังหน้ามหาลัย ด้วยความร้อนใจ กลัวพี่คิมรอนานเลยทะลึ่งโบกแท็กซี่ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าค่าใช้บริการจะต้องทำให้ฉันปาดเหงื่อก็ตาม

แท็กซี่คันใหม่จอดรับฉัน พร้อมกันนั้นฉันก็บอกคนขับว่าให้ไปส่งที่ใดอย่างเร่งรีบ แท็กซี่คนนี้ต้องรักสะอาดมากแน่ๆ ฉันก็แค่เดาจากรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าที่ถูกรีดจนกริบ โครงหน้าที่มองไม่ชัดเพราะมีแว่นกันแดดเป็นอุปสรรคแต่ก็ยังดูหล่อเหลา แถมกลิ่นน้ำหอมก็ยังคุ้นๆ เหมือนเคยได้กลิ่นแบบนี้มาจากไหน

แต่ช่างคนขับแท็กซี่เถอะ ตอนนี้จิตใจฉันล่องลอยไปหาคนหน้าหนวดนั่นแล้ว วันนี้ล่ะ ฉันจะได้รู้สักทีว่าวันนั้น พี่คิมหายไปอยู่ไหน

  

 

 

G Sweet Cake   

คำว่าใกล้ไปทุกทีบีบหัวใจฉันจนมันเต้นตึกตักรุนแรงอยู่ในอก ฉันยกมือผลักประตูร้านดังกล่าวเบาๆ แล้วสอดตัวเข้ามา เสียงเพลงแนวอาร์แอนด์บีที่เปิดดังทั่วทั้งร้านลอยเข้าหูให้ความรู้สึกว่าเราเดินเข้ามายังที่ที่เราสามารถนั่งพักได้  ไหนจะกลิ่นขนมที่ส่งกลิ่นหอมละมุนอบอวลไปทั้งร้านนี่อีก

หันดูซ้ายขวาหลายครั้งจึงเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่แสนโดดเด่นกำลังนั่งหันหลังมาทางฉัน อีกทั้งยังกำลังคุยกับใครสักที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน ทันทีที่แน่ใจว่าไม่ได้มาผิดร้าน แก้มทั้งสองก็เคร่งตึงขึ้นมาอย่างคนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่ได้ เท้าทั้งสองก้าวเข้าหาพี่ชายข้างบ้านอย่างอัตโนมัติ

ระหว่างทางฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พยายามซ่อนรอยยิ้มที่เป็นไปตามกลไกของหัวใจที่ตื่นเต้น ทุกขณะที่ก้าวเข้าหาพี่คิม หัวใจที่เต้นในจังหวะราบเรียบ ก็เต้นแรงขึ้นเมื่อมีบางสิ่งไปกระตุ้นมัน

บางที...

ฉันก็เริ่มสงสัยแล้วล่ะว่า ทำไมโชคชะตาถึงได้ขยันผลักฉันเข้าใส่เขาอยู่บ่อยๆ นัก ฉันรีบหยุดตัวเองทันทีเมื่อเห็นว่าพี่คิมหันต์กำลังคุยอยู่กับใคร 

ผู้ชายรูปร่างดี ไหล่ลาดดูมั่นคงมีภูมิฐาน นัยน์ตาสีมืดดำทรงอำนาจ และรอย ยิ้มที่แสนจะร้ายกาจนั่น ตัวฉันชาไปหมดตอนที่เห็นเขายิ้มแย้มระหว่างคุยกับพี่คิมหันต์ หัวสมองที่มีแต่แผนการที่จะหลีกหนีเขา ผุดประโยคมากมายให้ฉันทำตามมันแต่ฉันกลับนิ่งเฉยราวกับถูกขโมยวิธีการเคลื่อนไหวร่างกายไป

ฉันจำเขาได้ดีแม้ในระยะไกล นึกเจ็บใจตัวเองที่จะพลิกซ้าย ขยับขวาก็ดูเหมือนจะหนีไม่พ้นอาณาบริเวณคนใจร้ายอย่างเขา ฉันยืนกำสายกระเป๋าชั่งความคิดว่าหรือครั้งนี้ฉันต้องหนีอีกแล้ว ถ้าฉันอยู่แน่นอนคงหนีไม่พ้นการเผชิญหน้า แล้วถ้าเป็นนั้นเช่น ฉันต้องถูกกระทำอย่างที่เคยแน่ๆ แค่คิดขนอ่อนก็ลุกชัน ร่างกายมันสั่นคล้ายจะแสดงความเห็นพ้องต้องกันว่ามันก็รู้สึกเกลียดเขาเท่าๆ กัน กับที่หัวใจรู้สึก

ฉันมองผู้ชายที่ยิ้มไม่เลิก รอยยิ้มที่เหมือนเจ้าชายในสายตาคนอื่น แต่สำหรับฉัน เขามันปีศาจ ซีลัสเป็นแค่วัตถุไร้หัวใจสำหรับฉัน เขาไม่มีคุณค่าพอที่ฉันจะเฉียดตัวเข้าใกล้

ฉันหมุนตัวรีบหันหลังตั้งใจจะกลับ แต่ลมหายใจก็หยุดไปอีกครั้งเมื่อ...

ฮานะ... มาทางนี้!!!” พี่คิมหันต์เรียกฉันเสียงดังไปทั้งร้าน ฉันไม่ได้หลอนไปเองใช่มั้ย ฉันรู้สึกว่าถูกสายตาหลายคู่จ้องมองมาจนขยับกายไม่ได้ แต่นั่นก็ไม่เท่ากับความคิดที่ว่า ฉันกำลังถูกคนใจดำนั้นจ้องมองอยู่ ไม่ๆ ฉันไม่อยากเจอเขา ไม่อยากเลย ไม่อยากถูกกระทำแบบนั้นอีกแล้ว

ไม่...

ฮานะ มาหาพี่ทางนี้สิ

ฉันเริ่มยอมรับในชะตากรรม แต่ก็ไม่ทำตามที่พี่คิมบอก ไม่ขยับร่างกายไปไหนทั้งนั้น จนกระทั่งถูกกระตุ้นด้วยเสียงทุ้มของพี่คิมหันต์อีกหน

ฮานะ เห็นพี่มั้ย มาหาพี่ทางนี้เร็ว

ไหนๆ ก็ไหนๆ ทำเป็นมองไม่เห็นก็ดูจะเป็นการหลอกตัวเองเกินไป ต่อให้ฉันอ้างกับพี่ชายว่าตัวเองเป็นนั้นเป็นนี่เพื่อหนีหน้าซีลัส แต่วิญญาณหลอนอย่างเขาน่ะเหรอจะยอมปล่อยฉันไปง่ายๆ เขาต้องตามหลอกหลอนฉัน เข้าไปยั่วโมโหกันถึงในฝันอย่างที่ผ่านมา เพราะฉะนั้นฉันจึงสูดลมหายใจเชิดหน้าขึ้นแล้วหมุนตัวไปหาพี่คิม

มานี่ๆพี่คิมยิ้มให้ฉัน เขากวักมือไวๆ เรียกฉันให้เข้าไปใกล้ ซีลัสนั่งอยู่ไม่ไกล ร่างสูงจึงอยู่ในเฟรมการมองเห็น

คนใจร้ายมองฉันแน่นิ่ง ไม่มีแววตกใจ ไม่มีแววหวั่นใจอย่างที่ฉันเป็น ไม่เกิดสภาวะแปรสภาพอะไรไปจากเดิม สิ่งที่เขาแสดงออก ทำให้ความจริงวิ่งชนฉันมาอีกหนึ่งข้อ

ฉันไม่สำคัญกับเขา เป็นแค่หนึ่งลมหายใจที่ไม่เคยส่งผลในแง่ลบหรือแง่บวกในการใช้ชีวิตของเขา

ทั้งเขาและฉันต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ไม่มีใครรู้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่

แต่ฉันไม่ชอบเขา ขยะแขยงเขาและไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากมองเห็นในระยะประชิด! นี่แหละความคิดที่ดังอยู่ในหัว ณ ตอนนี้

ร่างกายกำยำที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามอยู่ในชุดไปรเวทสบายๆ โครงหน้าที่แม้จะเหลือบไปเห็นแค่เพียงเสี้ยว แต่ขอยอมรับว่าเขาดูดี และโดดเด่น ดวงตาสีมืดดำมองมาทางฉัน  ริมฝีปากสีแดงคล้ำถูกยกขึ้นเพื่อยิ้มกว้างให้ฉันอย่างสุภาพบุรุษตัว อย่างของประเทศ ท่าทางแปลกตาแบบนี้



'สร้างภาพชัดๆ'

ใจจริงอยากเบ้ปาก แต่ฉันแค่นยิ้มคืนบ้างแล้วเดินช้าๆ เข้าไปหาพี่คิมหันต์ จำเป็นต้องเก็บความรู้สึกที่ยากจะอธิบายทั้งหมดทั้งมวลนี้เอาไว้ ถึงแม้ตอนนี้น้ำตาก็พาลจะไหลอยู่ตลอดก็เถอะ

ให้เสแสร้งว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเขา มันยากจะทำจริงๆ

แค่ฉันสามารถเก็บแววตาไม่ให้แข็งกร้าวในเวลาจังหวะที่กวาดตาไปเจอเขาได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว  แต่ว่าผู้บริหารของเอชคลับซึ่งก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุอันใด ถึงได้มานั่งอยู่กับพี่คิมนั้นเก่งกว่า...

ทั้งสายตาและรอยยิ้มอ่อนโยนพวกนั้นที่เขาทำอยู่ หากคนไม่เคยเห็นด้านชั่วของเขาก็คือไม่สามารถรู้ได้เลยว่า ฉันกับเขามีเรื่องราวอะไรกันมาก่อน

เห็นมั้ยพี่บอกแล้วว่าให้พี่ไปรับดีกว่า คุณศิตานนท์มารอเราสองคนตั้งนานแหนะ  

หมับ!

มานั่งนี่มา ฉันมัวแต่ยืนเซ่อจึงถูกพี่คิมหันต์ดึงข้อมือให้นั่งลงข้างเขาซึ่งฉันตกใจมาก ใจไม่คิดอะไร แต่ร่างกายมันสั่นไปเองมัน ฉันมองไปยังซีลัส แม้ไม่ได้สังเกตอะไรมากแต่ฉันก็เห็นว่าซีลัสเขามองมาที่ข้อมือของฉันซึ่งถูกพี่คิมหันต์กอบกุมเอาไว้

คุณศิตานนท์ครับ นี่...ฮานะ  คนที่ช่วยเจ้าไข่ตุ๋นไว้ครับ

อ๋อ ครับ ขอบคุณนะครับ คุณ...ฮานะ!

...เสียงเรียกชื่อยาวๆ แบบนี้ ฉันรู้ดีว่าฝ่ายตรงข้ามจงใจปั่นประสาท

ให้ตายเถอะตอนนี้ฉันไม่มีความเป็นตัวของตัวเองเหลืออยู่เลย แค่จะมอง หน้ายังไม่กล้า ผู้ชายคนนี้ดูมีอิทธิพลในแบบของเขา ดูมีพลังและมีเอกลักษณ์ร้ายกาจเฉพาะตัว

เดี๋ยวผมขอตัวไปสั่งเครื่องดื่มก่อนนะครับ! พี่ชายข้างบ้านที่เคยรู้ใจไปเสียทุกอย่างบัดนี้ไม่มีเซ้นซ์ในส่วนนั้น คนผมยาวประบ่าหน้าตามีแต่หนวดเคราออกตัวขอเป็นฝ่ายบริการ เขาทำแบบนั้นและฉันรู้สึกอย่างลุกไปกับเขาเสียเดี๋ยวนี้

แต่เพราะเป็นคนช้า กว่าจะรู้ตัวว่าควรทำตามอย่างใจคิดพี่คิมหันต์ก็เดินไปสั่งเครื่องดื่มอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เป็นที่เรียบร้อย

ในร้านไม่ได้มีแค่ฉันกับซีลัส แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกถูกบีบจนหายใจไม่สะดวกได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้ ผินหน้าใช้สายตามองไปข้างนอกร้าน แม้แดดร้อนๆ ตอนกลางวันจะส่งผลให้จอประสาทตารู้สึกแสบ แต่ยังดีกว่ามองหน้าอีกฝ่าย

ฉันกอดอกเชิดหน้าคอตั้งอยู่แบบนั้นจะกระทั่ง

ปึกกกกก!!

ผู้ชายคนหนึ่งซึ่งหากใช้สายตาเปล่ามอง เขาก็คือเจ้าของคำว่าเพอร์เฟกต์ดีๆ นี่แหละ

ด้วยรูปลักษณ์ ข้าวของเครื่องใช้ที่ประดับกาย มือซ้ายที่มีนาฬิกาเรือนงาม คงไม่ต้องถามไปถึงราคา มูลค่ามันอาจมากมายมหาศาล ส่วนมืออีกข้างก็มีแหวนติดอยู่ในนิ้วก้อย ผิวกายละเอียดเหมือนการ์ตูนตัวเอกหลุดออกมาจากผลงานของนักวาดเลื่องชื่อ ไหนจะเสื้อผ้าที่ขับกล่อมให้เขาดูมีค่าดูราคาแพง แต่ว่าใครบ้างล่ะจะรู้ว่าวายร้ายในคราบเทพบุตรนี้ใช้เท้ากระแทกขาโต๊ะแรงมากจนแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นไหว

เสื่อม!

กิริยาคนที่ยิ้มให้พี่คิมหันต์อย่างใจดีเมื่อสักครู่ หากเอามาเทียบกับตอนนี้ช่างแตกต่างกันลิบลับ ฉันพอรู้ว่าเขาร้าย แต่ก็อดทึ่งในความหน้าไหว้หลังหลอกของเขาไม่ได้อยู่ดี

แฟนเธอเหรอ?” ความเหนียวหนืดที่คอกดดันให้ฉันต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก คนตัวสูงเตะขาโต๊ะแล้วปรับเปลี่ยนอิริยาบถ

สองขาเรียวตวัดเกี่ยวในท่าไขว่ห่าง ร่างโปร่งเอนกายใช้หลังพิงเก้าอี้ จากที่เตะขาโต๊ะกลับกลายเป็นวาดลวดลายคนสันดานไม่ดีในที่สาธารณะ นั่นคือนำพาเรียวขายาวเขย่ากระดิกติดกันถี่ยิบ

ฉันไม่ได้อยากอยู่ใกล้เขา ไม่อยากคุยกับเขาหรือตอบเขาเลยสักนิด โดย เฉพาะคำถามไร้การกลั่นกรองของเขา จะถามอะไรก็ช่าง ฉันจะมองที่อื่นอย่างเดียว

หูตึงหรือไง ทำไมไม่ตอบฉัน... ฉันถามว่าไอ้หมอนั่นแฟนเธอเหรอ

เมื่อไม่อาจทนฟังสิ่งที่เขาพูดเองเออเองต่อได้จึงหันหน้ามาสบตากับชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแต่สันดานไม่ได้ลงตัวกับเครื่องหน้าอีกครั้ง

เขาแตกต่างจากวันนั้นอย่างกับคนละคนอาจจะเป็นเพราะเสื้อสีอ่อนที่ใส่หรือทรงผมที่เซ็ตไม่เป็นทรง ตอนนี้ผู้บริการสถานบันเทิงยอดฮิตติดลมบนเสมือนวัยรุ่นธรรมดาคนหนึ่ง คนใจร้ายทำไมโชคดีที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์เหมือนเด็กน้อยนักก็ไม่รู้

มองหน้าทำไม?” เสียงขุ่นชักรวนมากขึ้น

แล้วฉันต้องตอบเพื่ออะไร ตอบทำไม คุณเข้าใจภาษาคนหรือไง ถ้าเข้าใจ...

ถ้าเข้าใจคงไม่ข่มเหงเธอ...เขาชิงพูดก่อนฉัน แววตาร้ายกาจจดจ้องมาที่ฉันเหมือนจะข่มขวัญกันอย่างไม่มีวันจบสิ้น

ใช่ไง จะมีก็แต่สัตว์เดรัจฉานเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี คุณก็อยู่หมวดสัตว์พวกนั้นไม่ใช่หรือไง แล้วอีกอย่างฉันจะเป็นแฟนกับพี่คิมหรือเปล่ามันก็เรื่องของฉันและนี่ก็คือการสวนกลับที่ดีที่สุด ตอบเสร็จก็แสร้งทำหน้าเหนื่อยหน่าย พลางหันเหสายตาไปทางอื่น ฉันคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องมานั่งอธิบายความสัมพันธ์ระ หว่างฉันกับพี่คิมหันต์ให้ คนแปลกหน้าอย่างเขาฟัง

อย่ามาปากดีนะ!!เขาทำมารยาททรามใส่ก่อน ฉันเลยไม่พลาดที่จะตอกเขากลับไปอีกครั้งอย่างหาเรื่องตาย!

“...ก็แล้วจะทำไม?

“...ฉันจะจัดการเธอ

ไปจัดการกับสันดานสัตว์เลื้อยคลานครึ่งบกครึ่งน้ำของตัวเองก่อนเถอะ

ปากไวนักนะ อยากลองของ?”

ไม่เคยกลัว!” ใจฉันเต้นแรงตอนเถียงเขา คนโดนสวนกลับปากต่อปากคำต่อคำ เริ่มทำหน้าเหมือนที่เขาชอบทำนัก คือหน้าของคนที่สะกดคำว่าแพ้ไม่เป็น ซีลัสมองฉันด้วยสายตาที่แทบจะฆ่าฉันได้ตลอดเวลาแบบนี้ทำให้ฉันตระหนักได้ว่าฉันควรหาทางออกจากที่นี่ดีกว่า

อะ โคโคนัทมิลล์เชคของเธอ ส่วนของคุณศิตานนท์...นี่ครับ พี่คิมหันต์ที่อาสารับหน้าที่เป็นคนคอยเทคแคร์เรื่องเครื่องดื่มให้ทุกคน พูดขึ้นพลางเลื่อนอเมริกาโนร้อนให้ผู้ชายอีกคนซึ่งตอนนี้โชว์ยิ้มตอบรับความมีน้ำใจของอีกฝ่าย ผู้บริหารหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงกำลังสวมบทบาทเป็นพระเอกละครที่ออนแอร์หลังข่าวว่าเขานั้นก็ดีนักหนา

อเมริกาโน่เป็นกาแฟสีดำสนิท คนใจดำก็คงชอบกินอะไรดำๆ

ฉันเหลือบตามองเขาอีกครั้ง ตอนนี้มนุษย์ร้ายกาจที่อยู่ตรงหน้าฉันปรับเปลี่ยนสีหน้าบึ้งตึงของเขาให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้ว 

'คงจะถนัดน่าดู สร้างภาพลวงตาคนอื่นว่านิสัยดีเนี่ย'

คิดแล้วก็เบ้ปากออกมาทั้งๆ ที่ก้มหน้าดูดเครื่องดื่มของตัวเองอยู่ 


หนังสือ เหลืออย่างละเล่มสองเล่มก็ไม่หมดสักที พี่ๆ มารับหนูกลับบ้านหน่อยค่าา


เมื่อหัวใจมันสั่งให้คลั่งคุณ 370 รวมส่ง EMS พร้อมโอนลดอีกจ้า
คนโปรดในกรงรัก 370 รวมส่ง EMS พร้อมโอนลดอีกจ้า
เสี่ยงหัวใจท้าทาย​ซาตาน​ 400 รวมส่ง EMS พร้อมโอนลดอีกจ้า (ต้องการแจ็กเก็ตแจ้งได้ค่ะ)



ใครไม่นิยมสายเล่มจะรับเป็นแบบ E-BOOK ได้นะคะ นี่จ้าลิ้ง กดแล้วโหลดโลดจ้าาาา

ฝากผลงานเรื่องอื่น ๆ ด้วยค้าบบบบบ

จอมร้ายเกี้ยวรัก



Dark Rian เสี่ยงหัวใจท้าทายซาตาน

https://bit.ly/32OtCoj

I Need Love ปรารถนาหัวใจซาตาน

https://bit.ly/37cZpTi

You Are My Peach เมื่อหัวใจมันสั่งให้คลั่งคุณ

https://bit.ly/2rHMUPo

 

You In Me คนโปรดในกรงรัก

https://bit.ly/2q9frx8

I Don't Mind ไม่อยากเสียโอกาสรัก


  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,177 ความคิดเห็น

  1. #3113 seehamat009 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:54
    เจิมมมมม
    #3,113
    0
  2. #2689 Puitonkla (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:44
    เจิมมม
    #2,689
    0
  3. #2683 Orawan Jantaduang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 08:38
    เจิมมมมจ้าาา
    #2,683
    0
  4. #1303 MiniGift_gg (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 13:39
    สนุกค่ะ ติดตามอยู่นะ
    #1,303
    0