[Fairy tail] ยัยเจ็าหญิงน้ำแข็ง

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 อตีด(2/2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    17 ต.ค. 63

ตอนที่ 3

อตีด(2/2)

ทั้งเจราลและเบอร์เกเนียนั้นก็ใช่เวลาอยู่ร่วมกันตลอดสองวันที่ผ่านมา

ทำให้ทั้งเจราลและเบอร์เกเนียนั้นสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั้ง….

เจราลนั้นได้รับรู้ความลับอะไรบ้างอย่างของเบอร์เกเนีย

ทำให้วันนั้นทั้งวันนั้นเบอร์เกเนียนั้นเดินออกห่างจากเบอร์เกเนีย

“ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปพี่ชายไม่ต้องมาหาหนูแล้วก็ได้นะ”

เบอร์เกเนียพูดจบก็รีบวิ่งเข้าถ้ำน้ำแข็งไป

ทิ้งให้เจราลนั้นยืนอยู่หน้าปากถ้ำ

ในความคิดของเจราลนั้นตีกันไปหมด ใจหนึ่งของเจราลนั้นบอกว่าให้ตามไปแต่อีกใจนั้นบอกว่าอย่าตามไป

แต่สุดท้ายเจราลนั้นก็เลือกที่จะไม่เดินเข้าไป

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่นะ…”

เจราลพูดจบก็หันหลังกับและเดินจากไป

.

.

.

วันต่อมาเจราลนั้นก็ได้เดินมาที่ถ้ำน้ำแข็งนี้ในช่วงเย็น

“เบอร์เกเนียจะทำอะไรอยู่นะ…”

เจราพูดจบก็เดินเข้าไปในถ้ำแต่ก็ต้องตกใจเมื่อฝายในนั้นนั้น…

“เบอร์เกเนีย!!!!!!”

เจราลนั้นตะโกนออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าตรงหน้าของตนเองนั้นเป็นน้ำแข็งที่แช่แข็งร่างของเบอร์เกเนียเอาไว้

ซึ่งสภาพที่เบอร์เกเนียนั้นโดนแช่แข็งอยู่นั้นดวงตาทั้งสองข้างของเธอนั้นหรับตาลงพร้อมกับมาหยดน้ำตาที่ตอนนี้นั้นได้กายเป็นหยดน้ำแข็ง

สีผิวของเธอนั้นค่อยๆซีดลงเรื่อยๆอย่างเห็นได้ชัด

แขนทั้งสองข้างของเธอนั้นกำอยู่เหมือนกำลังอดทนกับอะไรบ้างอย่าง

เจราลที่ได้เห็นแบบนั้นน้ำตาก็ค่อยไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างของตนเอง

“เดี๋ยวสิ…ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ละ…”
เจราลนั้นพูดออกมาพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้น้ำแข็งที่แช่แข็งร่างของเบอร์เกเนียเอาไว้

พลางเอามือของตนเองนั้นไปสัมผัสที่น้ำแข็งนั้น

ทำให้น้ำตาของเจราลนั้นยิ่งไหลออกมามากกว่าเดิม

“นี้มัน…พลังเวทน้ำแข็งนี้…”

เจราลนั้นพูดออกมาแบบนั้นเพราะตนเองนั้นสัมผัสได้ถึงพลังเวทน้ำแข็ง

ก่อนจะหยิบไม้เท้าขึ้นมาพร้อมกับปาดน้ำตาที่อาบแก้มทั้งสองของตนเองนั้นทิ้ง

“เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเองนะ เบอร์เกเนีย!!!”
เจราลนั้นมีความคิดว่าต้องช่วยเบอร์เกเนียให้ได้จึงจัดการใช่พลังเวทของตนเองนั้นพุ่งตรงไปที่น้ำแข็งอย่างไม่หยุด

ไม่ว่าเจราลนั้นจะทำยังไงก็เปล่าประโยชไปสะทุกอย่าง

แถมยังยิ่งทำให้ตัวเองนั้นเสียพลังเวทไปอย่างเปล่าประโยช

“ทำไมกันละ!!! ทำไม!!! ทำไมฉันถึงได้โง่แบบนี้นะ!!!! ฉันน่าจะอยู่กับเบอร์เกเนียตั้งแต่เมื่อวานนี้!!!!”

เจราลนั้นตะโกนออกมาด้วยความโมโหที่ตนเองนั้นเลือกผิดไป

ทำให้น้ำตาแห่งความสิ้นหวังนั้นของเจราลนั้นไหลออกมาอีกครั้ง

เจราลนั้นมองตรงไปที่หน้าของเบอร์เกเนียก่อนจะพูดคำๆนั้นออกมา

มันเป็นคำพูดสุดท้ายที่เจราลนั้นจะพูดกับเบอร์เกเนียมากที่สุดในตอนนี้

“ฉันขอโทษนะ…เบอร์เกเนีย…”

 

ในทุกๆวันนั้นเจราลก็มักจะมาหาเบอร์เกเนียในถ้ำน้ำแข็งนั้นทุกวัน

และพร่ำบอกแจ่คำว่าขอโทษแบบนี้อยู่ตลอด

 

.
.
.

พอมิสกันเล่าจบก็กำมือทั้งสองของตนเองจนแน่น

“ฉันอยากจะพูด ขอโทษกับเธอมาตลอดเลยละเบอร์เกเนีย…”

มิสกันนั้นพูดออกมาพร้อมกับมองหน้าของเบอร์เกเนีย

เบอร์เกเนียที่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็ออกแรงกระโดดไปกอดคนตรงหน้าของตนเอง

ทำให้มิสกันนั้นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“พี่ชายไม่ผิดเลยแม้แต่นิด หนูตังหากที่ต้องเป็นคนกล่าวขอโทษกับพี่ชาย ขอโทษนะคะ”

เบอร์เกเนียนั้นพูดออกมาพร้อมกับกอดมิสกันแน่น

ก่อนที่น้ำตาของเบอร์เกเนียนั้นจะไหลออกมา

แต่แทนที่น้ำตาของเบอร์เกเนียนั้นจะเป็นน้ำใสๆที่ค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม

แต่กับกายเป็นหยดน้ำแข็งก้อนเล็กๆที่แปรเปลี่ยนจากน้ำตามาเป็นหยดน้ำแข็งที่ขนาดเท่ากับหยดน้ำตาแทน

มิสกันที่ได้เห็นหยดน้ำแข็งพวกนั้นก็แสดงสีหน้าที่เศร้าสร้อยออกมาฝายในผ้าที่ปิดบังใบหน้าของตนเอง

“ฉันขอโทษ ขอโทษ…”

มิสกันนั้นพูดออกมาพร้อมกับกอดเบอร์เกเนียแน่น

โดยไม่สนใจว่าร่างกายของเบอร์เกเนียนั้นจะเย็นขนาดไหน

ทุกคนที่เห็นแบบนั้นก็ต่างร้องไห้ออกมา
“ทำไมเรื่องมันเศร้าแบบนี้นะ”

ทุกคนต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน

“เธอน่าสงสารมากเลยนะ เนียซัง”

เลวี่พูดออกมาพร้อมกับร้องไห้โหออกมา

ทั้งเจ็ตและดรอยก็คิดเหมือนกัน

ลัคซัสที่ได้ฟังจนจบก็เดินออกไปที่นอกกิลด์พลางยกยิ้มที่มุมปาก

มาตเตอร์ที่ได้ฟังจนจบก็ทำหน้าตาจริงจังก่อนจะกระโดดลงมาจากบาร์ที่ตนเองนั้นนั่งอยู่

“เอาละในเมื่อทำความรู้จักกันเสร็จแล้วก็กับไปทำหน้าที่ของตนเองต่อเถอะ เดี๋ยวฉันก็ต้องไปประชุมวาระแล้ว ไปก่อนนะ”

มาคาลอฟพูดจบก็เดินออกไปจากกิลด์

“ว่าแต่เธออกมาจากน้ำแข็งที่แช่แข็งเธอไว้ได้ยังไงกันละ”

เบอร์เกเนียที่ได้ยินแบบนั้นก็หันหน้าไปมองที่ต้นต่อของเสียงๆนั้นที่เอ่ยปากถาม

“ฉันไม่คุยกับคนที่มีเวทน้ำแข็งหรอกนะ”

เบอร์เกเนียพูดจบก็หยุดร้องไห้และทำหน้าตาเย็นชาใส่เกรย์

เกรย์ที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะเข้าใจว่านักเวทน้ำแข็งคงจะเป็นคนแช่แข็งเธอเอาไว้

มิสกันที่เห็นแบบนั้นก็เกิดอาการเป็นห่วง

“เบอร์เกเนีย เธอยังเป็นเด็กใหม่ในกิลด์นี้ฉะนั้นเธอต้องไปหาทีมของเธอเองด้วยนะ”

มิสกันพูดจบก็ปล่อยเบอร์เกเนียลงไปเดินอยู่ที่พื้น

“ทำไมต้องหาทีมด้วยละ ในเมื่อหนูอยู่กับพี่ชายก็ได้นี่”

เบอร์เกเนียเอียงคอเล็กน้อย

มิสกันที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มอยู่ในภายผ้าที่ปิดบังใบหน้าของมิสกันอยู่

“ฉันดีใจนะที่เธอบอกแบบนั้นน่ะแต่ฉันต้องอยากให้เธอมีเพื่อน ฉันขอตัว”

มิสกันพูดจบก็ใช่พลังของตนเองสร้างควันขึ้นมา

“เดี๋ยวสิ พี่ชาย!!!”

เบอร์เกเนียตะโกนออกมาก่อนจะมองหามิสกัน

แต่มองหายังไงก็หาไม่เจอ

“พี่ชายใจร้ายที่สุดเลย!!!”

เบอร์เกเนียพูดออกมาด้วยความโกรธที่มิสกันนั้นทิ้งให้ตนเองนั้นอยู่ตัวคนเดียว

เบอร์เกเนียนั้นพองแก้มออกมา

ทำให้ทุกคนในกิลด์นั้นต่างมองมาที่เบอร์เกเนียด้วยความเอ็นดู

“ว่าแต่เนียจังจะปั้มตรากิลด์ตรงส่วนไหนงั้นหรอจ๊ะ แล้วสีอะไร"

มิร่าเจนนั้นเอ่ยปากถามเบอร์เกเนีย

เบอร์เกเนียที่ได้ยินแบบนั้นก็ยื่นหลังมือข้างขวาไปให้มิร่าเจน

“ตรงนี้ แล้วก็เอาสีดำคะ”

เบอร์เกเนียพูดออกมาแบบนั้นทำให้ลุซี่และมิร่าเจนนั้นมองตากันสักพักก่อนที่มิร่าเจนนั้นจะพูดออกมาว่า

“สีอื่นจะไม่ดีกว่าหรอจ๊ะ”

ลูซี่ที่เดินมายืนอยู่ข้างๆก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ฉันก็เห็นด้วยกับคุณมิร่าเจนนะ”

เบอรืเกเนียที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าทางครุ่นคิดก่อนจะหันหน้าไปทางเกรย์และมองเกรย์สักพักก่อนจะหันหน้ามาทางมิร่าเจน

“งั้นเอาสีน้ำเงินคะ”

มิร่าเจนและลูซี่ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา

“ได้จ๊ะ”

มิร่าเจนพูดจบก็จัดการปั้มตรากิลด์ให้เบอร์เกเนียทันที

“นี้จ๊ะ ที่นี้เนียจังก็เป็นคนอกิลด์แฟรี่เทลของพวกเราแล้วนะจ๊ะ”

มิร่าเจนพูดจบก็หันหน้ามาที่ลูซี่

“ลูซี่จัง เธอเข้ามาเป็นเด็กใหม๋แค่ไม่กี่วันก็ได้เป็นรุ่นพี่ของเนียจังเลยนะเนี้ย”

มิร่าเจนนั้นพูดแซวลูซี่ ลูซี่ที่โดนมิร่าเจนนั้นแซวก็ยิ้มออกมา

ก่อนที่ทั้งสองคนนั้นจะหีนหน้าไปทางเบอร์เกเนียที่กำลังมองดูตราประทับกิลด์อยู่

“แล้วเนียจังได้คอแล้วรึยังจ๊ะ ว่าจะร่วมทีมกับใคร!!!”

มิร่าเจนนั้นนั้นตะโกนออกมาเพื่อประกาศให้ทุกคนนั้นเตรียมตัวที่จะรับเบอร์เกเนียเข้าทีม

เบอร์เกเนียที่ได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าทางเบื่อหน่ายก่อนจะหันหน้าไปหาเกรย์ที่กำลังถอดเสื่อและกางเกงของตนเองออก

“หนูอยากจะรู้จักเวทของเจ้าหมอนั้น งั้นหนูขอไปร่วมทีมกับเจ้าหมอนั้นจะได้รึเปล่าคะ”

เบอร์เกเนียพูดออกมาพร้อมกับชี้นิ้วไปทางเกรย์ที่ตอนนี้ใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียว

มิร่าเจนและทุกคนที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับกุมขมับของตังเองไม่ตามๆกัน

ก่อนที่จะมีแม็กซ์นั้นวิ่งเข้ามาในกิลด์ด้วยท่าทางที่รีบร้อน

“ทุกโคนนนนนนน เอลซ่ามาถึงแล้วแล้ว!!!”

แม็กซ์พุดจบก็ทำให้คนในกิลด์นั้นต่างตกใจ

“วันนี้มีเรื่องเซอร์ไพรส์เยอะจังเลยนะจ๊ะ”

มิร่าเจนพึดออกมาก่อนจะมองมาที่ลูซี่และเบอร์เกเนีย

 

ทุกคนเบื่อนิยายที่ไรต์แต่งขึ้นมารึเปล่าคะ?

ทำไมไรต์ที่นั่งแต่งเองยังรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะสนุกสักเท่าไรเลย

………………

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2564 / 17:42

    รอค่ะสนุกมากๆ≧ω≦
    #4
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #3 nutpyro (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 18:44

    รอครับ
    #3
    1
    • #3-1 ไพ่โจ็กเกอร์สีขาวดำ(จากตอนที่ 3)
      20 ตุลาคม 2563 / 20:54
      ช่วงนี้ไรต์อาจจะไม่ได้หยิบเรื่องนี้มาแต่งสักเท่าไรนะคะ
      พอดีไรต์จะต้องทำธุระอะไรนิดหน่อย
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆนะคะ
      ^^
      #3-1