กำเนิด ลั่วซี ภาค ราชันย์ไร้บัลลังก์ อ่านฟรี (หอสมุดจีน)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 สั่งสอน (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 309 ครั้ง
    6 มี.ค. 62


ณ  จวนตระกูลลั่ว


ปั้ง...

เสียงฝ่ามือทุบลงไปที่โต๊ะอย่างแรงด้วยโทสะ จะไม่ให้เกิดโทสะได้อย่างไรในเมื่อทั้ง บุตรสาวและฮูหยินของตนหายตัวไป

ชายคนนี้คือ ลั่ว เหวิน เป็นบิดาของ ลั่วซี

"ส่งคนออกไป ตามหาให้ทั่วต่อให้พลิกหุบเขาสาบสูญก็ต้องทำ"

.........

อีกสถานที่แห่งหนึ่ง ภายในจวนตระกูลลั่ว

"บัดซบ งานง่ายๆแค่นี้ยังทำไม่สำเร็จ พวกเลี้ยงเสียข้าวสุก" เสียงสตรีแหลมเล็กบาดแก้วหูตะหวาดขึ้นมา

นางส่งคนไปถึง 20 คนแต่กับไม่ใครรอดสักคน จะไม่ให้นางโมโหได้อย่างไร คนที่นางส่งไปให้คอยรายงานกลับมาแจ้งว่า นังผู้หญิงนั่นได้เข้าไปในหุบเขาสาบสูญ ตอนนี้ยังไม่มีใครได้ออกมา นางไม่มีทางไว้ใจในเมื่อนางยังไม่เห็นศพของพวกมัน


........

"รายงานขอรับ ตอนนี้คนของเราเจอฮูหยินใหญ่กับบ่าวรับใช้ของนางแล้วขอรับ"

ชายที่กลับมารายงานเงียบไปสักพักก่อนจะทำท่ากระอักกระอ่วน

"แต่..แต่คุณหนูไม่ได้อยู่ด้วย" คำสุดท้ายที่เปล่งออกมาช่างเบาแสนเบา

แต่ ลั่วเหวิน กับได้ยินอย่างชัดเจน ขาสองข้างทรุดลงไป ใช้เพียงแขนสองข้างเกาะไปที่โตะ

"ตอนนี้ฮูหยินอยู่ไหน" เสียงที่กล่าวออกมาช่างเบาคล้ายคนไม่มีแรง

"ตอนนี้กำลังเดินทางกลับมาขอรับ"

"อืม.." มีเพียงเสียงตอบรับสั้นๆ

.....

สิบสี่ชั่วยามต่อมา

"นายท่านขอรับ ฮูหยินมาถึงแล้วขอรับ"

ลั่ว เหวิน รีบออกไปหา หยางเยว่ ทันทีตนเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

"เยว่เอ๋อเจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม แล้วลูกเราล่ะ ซีเอ๋ออยู่ไหน" ลั่วเหวิน ถามออกมาเป็นชุด

"ท่านพี่เจ้าคะ...ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ซีเอ๋อไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ลูกเราอยู่กับหมอเทวดาเจ้าค่ะ"

"เฮ้ย....(เสียงถอนหายใจ) หมอเทวดารึเจ้าเจอหมอเทวดาแล้ว เจ้าเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดมาให้พี่ฟังหน่อย" ลั่เหวิน พาหญิงสาวมานั่งที่เก้าอี้

"ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินทางผ่านเขตหุบเขาสาปสูญ จู่ๆก็มีคนกลุ่มใหญ่เข้ามาโจมตีขบวนเดินทางของเรา คนคุ้นกันของเราตายกันทั้งหมด แต่โชคดีที่หมอเทวดาฝีมือดีเข้ามาช่วยพวกเราไว้ หลังจากนั้นท่านก็พาซีเอ๋อไปรักษา ท่านบอกว่าหกปีก็จะได้พบกับซีเอ๋อ"

"ดี...ดี...ในที่สุดลูกเราก็จะได้หายป่วยเสียที"

หญิงสาวทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง

"ท่านพี่เจ้าคะ...ท่านหมอบอกว่าซีเอ๋อไม่ได้ป่วยแต่ถูกพิษเจ้าค่ะ น้องคิดว่าใครกันอยากให้ซีเอ๋อเป็นแบบนี้"

ชายหนุ่มยิ่งขมวดคิ้วแน่น เ่อครู่ตนยังดีใจที่มีทางรักษาบุตรสาวของตนอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับมารู้ว่ามีคนอยากให้บุตรสาวของตนตาย

"ไม่ต้องห่วง พี่จะให้คนของเราไปสืบหาความจริงเอง"

"ท่านพี่เจ้าคะ เรื่องของซีเอ๋อที่ได้หมอเทวดาช่วยไว้อย่าให้ใครรู้นอกจากเราสองคนนะเจ้าคะ น้องคิดว่าให้คนอื่นคิดว่าเกิดเรื่องขึ้นกับลูกของเรา บางทีอาจจะมีทางให้เราหาตัวคนทำง่ายขึ้นดีกว่าไล่ตามเงา และอีกอย่างถ้าหากพวกมันรู้ว่าซีเอ๋อ ได้รับการรักษาแล้วอาจจะเป็นอันตรายต่อซีเอ๋อตอนนางกลับมา"

"อืม....พี่เองก็คิดอย่างนั้น"

.......

"กรี๊ด...ทำไมๆ พวกมันถึงไม่ตาย นังผู้หญิงน่ารังเกียจ"

เพร็ง...เพร็ง...

เสียงสิ่งของตกกระจายไปทั่วห้อง

หลังจากพังข้าวของเครื่องใช้จนพอใจแล้ว นางก็กลับมาสงบอีกครั้ง

"แล้วเด็กนั่นล่ะ"

"ไม่ได้กลับมาด้วยขอรับ"

"พวกมันไม่มีทางรักษาได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

......

หนึ่งปีต่อมา

หุบเขาสาบสูญ

'มาอยู่ที่นี่หนึ่งปีแล้วสินะ ตอนนี้ร่างกายก็ไม่มีพิษแล้ว ได้เวลาฝึกวิชาเสียที'

หลังจาก ลั่วซี ตื่นขึ้นมาจากความตายก็มาเจอกับสถานการณ์ที่ใกล้ตายอีกรอบ แต่ที่น่ารันทดคือหลังจากที่ตายไปแล้ว เธอกลับไม่ได้ไปนรกหรือสวรรค์ แต่ดันมาอยู่ในร่างเด็กน้อยอายุแปดปี โดนพิษ,ร่างของเด็กน้อย แล้วทีนี้ก็ฝึกโหดกับอาจารย์ ยังเหลืออะไรอีกที่เธอจะเจอ

"ลั่วววว..ซี...เจ้าเด็กน้อยหน้าเหม็นเจ้าทำอะไรไว้ โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้" เสียงตะโกนดังลั่นหุบเขา

"นั่นไง...สิ่งที่กำลังจะเจอ" ลั่วซี ยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะ ตลอดหนึ่งปี ที่ผ่านมาเธอได้ใช้อาจารย์ของเธอ เป็นหนูทดลองยาพิษมาตลอด แรกๆอาจารย์ของเธอก็ชมไม่หยุดพร้อมทั้งยินดีเป็นหนูทดลองให้อีกต่างหาก แต่เพียงครึ่งปีเท่า อาจารย์ก็เอาแต่หลบหน้าของเธอตลอด ส่วนพิษที่เธอได้รับมานั้นเธอรักษาหายตั้งแต่เดือนแรกที่มาอยู่ที่นี่แล้ว และตอนนี้เธอยังสามารถปรุงมันออกมาได้อีกด้วย

"ท่านอาจารย์...หน้าท่านไปโดนอะไรมา หน้าท่านเหมือนกับหัวหมูเชียว" นี่คือการระบายความแค้น หลังจากได้รับการฝึกโหดของอาจารย์ หึ..หึ..อย่าได้โทษกันเลยนะอาจารย์

"เจ้า...เด็กหน้าเหม็นคนนี้" หลังจากพาเด็กนี่ขึ้นเขามาหลังจากเดือนแรกแล้ว ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะได้อยู่อย่างสงบสุข เด็กนี่มันเป็นอัจฉริยะเรื่องพิษ พืชสมุนไพรพิษทุกชนิดถูกนางจดจำได้ทั้งหมด นางใช้เวลาในการจดจำทั้งหมดเพียง 7วันเท่านัน

'นี่มันหายนะของข้าชัดๆ'

"เอาล่ะ.. ครั้งนี้เจ้าชนะ" ชายชราพูดขึ้นอย่างจำใจ

"ตอนนี้ถึงทีข้าบ้าง เจ้าต้องฝึกร่างกายให้คืนสภาพโดยเร็ว"

"รู้แล้วน่า....ศิษย์จะตั้งใจฝึกเพื่ออาจารย์ที่เคารพรัก หึ..หึ.."

"หลังจากฝึกร่างกายเสร็จแล้ว..ข้าจะบอกสิ่งที่เจ้าอยากรู้"

"จริงรึ...ย้าฮู้" ศิษย์คนนี้ชอบพูดอะไรพิลึกๆอยู่เรื่อย

ในที่สุดท่านอาจารย์ก็จะบอกเรื่องราวของยุทธภพเสียที


.......

"เอาล่ะ....ข้าจะเริ่มบอกตั้งแต่พื้นฐานเลยแล้วกัน การที่ข้าให้เจ้าฝึกร่างกายตลอดหนึ่งปี ก็เพื่อสร้างรากฐานของเจ้าให้แข็งแรง เมื่อถึงช่วงเวลาเลื่อนระดับ เจ้าจะได้ไม่มีปัญหาเรื่องติดคอขวด แต่เจ้าต้องฝึกท่าร่างที่ข้าสอนตลอดอย่าได้ขาด เมื่อเจ้าระดับสูงขึ้นจะได้ไม่มีปัญหา"

"อาจารย์แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่า ตอนนี้ข้าอยู่ระดับใด"

"ระดับขั้นสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ 3 ขั้นใหญ่ 9ขั้นย่อย โดยแบ่ง 

1.สร้างรากฐาน 

2.ก่อเกิด 

3.กำเนิดปราณ 

4.สร้างกายา 

5.มนุษย์ 

6.ปฐพี 

7.นภา 

8.เซียน 

9.เซียนอมตะ

ทุกระดับ แบ่งเป็น 3 ขั้น

ขั้น 1-3 เรียกว่าระดับต่ำ

ขั้น 4-6 เรียกว่าระดับกลาง

ขั้น 7-9 เรียกว่าระดับสูง

ส่วนเรื่องนักปรุงยา เม็ดยา อาวุธ คำภีร์ และสัตย์อสูร ทุกอย่างก็มีการแบ่งระดับ

นักปรุงยาและเม็ด จะแบ่งตามคุณภาพของยา มี 3 ระดับใหญ่ 9 ขั้นย่อย

    -ควาบริสุทธิ์ ขั้น 1-3 เรียกว่าระดับต่ำ

    -ควาบริสุทธิ์ ขั้น 4-6 เรียกว่าระดับกลาง

    -ควาบริสุทธิ์ ขั้น 7-9 เรียกว่าระดับสูง

1.ยาระดับพื้นฐาน ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าอาจารย์โอสถ

2.ยาระดับปฐพี ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าปรามาจารย์โอสถ

3.ยาระดับนภา ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าจ้าวโอสถ

4.ยาระดับเซียน ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าเซียนโอสถ

5.ยาระดับเทพ ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าเทพโอสถ

และสุดท้าย ยาอายุวัฒนะ นี่เป็นสิ่งที่จะทำให้ได้ความเป็นอมตะ ผู้ปรุงจะถูกเรียกว่าจักพรรดิโอสถ

ส่วนระดับอาวุธ อาวุธพื้นฐานจะไม่มีจิตวิญญาณของอาวุธ ต่อมาคืออาวุธวิญญาณเป็นอาวุธที่มีจิตวิญญาณระดับต่ำ ต่อมาคืออาวุธระดับเซียน เป็นอาวุธที่มีจิตวิญญาณระดับกลาง ต่อมาอาวุธระดับเทพ เป็นอาวุธที่มีจิตวิญญาณระดับสูง และสุดท้ายคือ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ เป็นอาวุธจิตวิญญาณระดับตำนาน

สัตว์อสูร แบ่งออกเป็น ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง ระดับเซียน สัตว์อสูรที่ก้าวข้ามระดับเซียนจะกลายเป็นสัตว์เทพ ต่อมาอสูรศักดิ์สิทธิ์นี่คือระดับตำนาน

สุดท้ายคือระดับคำภีร์ คำภีร์แบ่งออกเป็น 3 ประเภท

คำภีร์บ่มเพาะลมปราณ คำภีร์ฝึกกายา และสุดท้ายคือคำภีร์ยุทธ์ เราเรียกว่า ทักษะยุทธ์

แบ่งเป็น ระดับ

1.พื้นฐาน

2.มนุษย์

3.ปฐพี

4.นภา

5.เซียน

6.เทพ

7.ตำนาน

8.บรรพกาล

นี่คือหลักการทั่วไปที่ผู้ฝึกยุทธ์รู้กัน"


สถานที่ฝึกฝนในหุบเขาสาบสูญ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 309 ครั้ง

75 ความคิดเห็น

  1. #68 0622144669 (@0622144669) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:06

    เฮ้ย=เป็นคำอุทานเวลาที่ตกใจ

    เฮ้อ=เหนื่อยใจหรือท้อใจ

    #68
    0
  2. #65 เสพการอ่าน (@0867672917) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:58
    ชอบเรื่องนี้สมเหตุผล​ดีเราชอบอีกเรื่องก้อชอบนะแต่อ่านแล้วมีบางจุดมันขัดๆแต่ก้อสนุกคะ
    #65
    0
  3. #52 pattylove0144 (@pattylove0144) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 18:23
    รีดจุติ!!! อ่านอีกเรื่องไรท์หมดตอนแล้วต้องมาตามถึงเรื่องนี้เลย ถูกใจค่ะ
    #52
    0
  4. #39 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 12:26

    ความสนุกกำลังจะเริ่ม

    #39
    0
  5. #3 นักอ่านนิยายจีน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:13

    ขอบคุณค่ะ

    #3
    0