(END) TAKASHI (たかし) - chanbaek ft. kailayhun

ตอนที่ 9 : takashi-san : nine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    10 ม.ค. 64


คำทำนายของคุกกี้เสี่ยงทายในครั้งที่เก้า

“You'll always know when the right person walks into your life"

คุณจะรู้ได้ทันทีว่าใครคือตัวจริงที่เขาก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ

- The Butcher's Wife -

 

.. ชานยอลลองที่จะกัดมันดู ..



 


 

 

อะไรกัน อะไรกัน

ช่วงเวลาแห่งการสอบมิดเทอมกำลังคืบคลานเข้ามา

ในขณะที่เด็กโทโอส่วนใหญ่กำลังเคร่งเครียด หัวฟูฟ่อง ขอบตาคล้ำ ไปกับการอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ ก็ยังมีส่วนน้อย- เรียกว่าพวกวันไนท์มิราเคิล เช่น เจ้ามิโดริยะ และชมรมบาสเก็ตบอล ..

โห! ปาร์ค ชานยอล!

ที่ไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง

ไปทำอะไรมาเนี่ย?!”

 

เว้นอยู่อย่างเดียว .. คือยุ่งเรื่องของคนอื่น

 

ณ แคนทีนใต้ตึกเอไอ ชายหนุ่มนับสิบชีวิตพร้อมใจกันประสานเสียง แล้วจับเพื่อนตัวสูงพลิกหน้าพลิกหลังให้วุ่น ไม่สนสายตาใครหลายคู่ที่กำลังจับจ้องมาเลยสักนิด

เสียงดังเกินไปแล้วพวกแกชานยอลหลับตาด้วยความหงุดหงิด เขานั่งตัวตรงวางมาดกอดอก ก่อนจะเปิดตาข้างหนึ่งขึ้น เมื่อเจ้ามิโดริยะตัวกวนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มันจับผมของชานยอลขึ้นม้วนเล่นอย่างสนอกสนใจ

สุดยอดเพื่อนหน้าแมวทำเสียงตื่นเต้น เห็นหุ่นโอเคมาซักพักแต่ไม่คิดว่าจะแน่นขนาดนี้มือมังคุดทุบอกชานยอลดังปึก แล้วก็ผมรังนกสีน้ำตาลเห่ยๆ ของไอ้ลูกครึ่งคนเก่า ที่ตอนนี้ ..พวกลูกกระจ๊อกทั้งหลายมองหน้ากันก่อนที่จะ

หล่อโคตร!” ผสานเสียงดังอีกครั้ง จนชานยอลต้องปิดหูใส่ด้วยความรำคาญ

ทำผมร้านไหนบอกผมบ้างสิครับรุ่นพี่!รุ่นน้องที่เขาไม่คุ้นหน้าถามขึ้นจากปลายโต๊ะ ซึ่งชานยอลก็ได้แต่เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มมองชมรมบาสทั้งหมดด้วยความระอา

ตื่นเต้นอะไรกันนัก?

เขาถอนหายใจ เอาเถอะ ตอบไปให้มันจบๆ ก็แล้วกัน

ไอ้จงอินตัดให้

จงอิน?” หนึ่งคนบนโต๊ะกลอกตานึก “..ทาคาชิ?”

เออ เจ้างั่ง คิม จงอิน นั่นแหละกระแทกเสียงไปทีด้วยความหมั่นไส้ เพราะดูเจ้าพวกนี้จะอยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกเรื่องซะเหลือเกิน

 

ผมแกไม่ได้หยักศกโดยกำเนิด?’

โคนยาวออกมาเยอะแล้วด้วย

งั้นก็ตัดส่วนที่ดัดเชยๆ ออก

ย้อมสีดำไปก่อนก็แล้วกัน

 

ชานยอลลุกขึ้นเท้าสะเอวก่อนจับผมตัวเองดูบ้าง

ผมสั้นสีดำสนิทซึ่งถูกเซ็ตเปิดหน้าผากเป็นทรง เปลี่ยนไปจากวันก่อนราวกับเป็นคนละคน

เขาเพิ่งรู้ว่านอกจากรับหน้าที่คนสวน- เปิดเพลงกล่อมต้นไม้ไปวันๆ แล้ว คิม จงอิน ยังมีงานอดิเรกซ่อนเอาไว้อีกอย่าง ..สีผมของแบคฮยอนและอี้ชิงที่โคนไม่เคยดำ หรือแม้แต่หน้าม้าของเซฮุนที่ถูกเล็มออกเสมอ ก็มาจากฝีมือเพื่อนผิวบรอนซ์ทั้งนั้น

ไม่อยากจะยอมรับนัก แต่ชานยอลค่อนข้างพอใจในลุคใหม่ของตัวเองมากทีเดียว อ่าใช่ แม้แต่อี้ชิงกับเซฮุนก็ยังพร้อมใจกันลงความเห็นว่าผมทรงนี้เหมาะกับเขา

อีกทั้งแบคฮยอน ..

 

ยอลจังดูดีมากเลยว่าไหมครับแบคซัง?’

นั่นสินะ

‘...’

ก็หล่ออยู่เหมือนกัน

 

ชานยอลมึนไปหลายนาที ความรู้สึกเขินตีคู่มากับความสับสน นั่นเพราะคนที่ตั้งคำถามว่า แบบนี้ไม่ดีตรงไหน?’ กับคนที่อนุญาตให้จงอินแทะผมเขาทิ้ง ก็คือแบคฮยอน- คนเดียวกันทั้งหมดนั่นแหละ

 

ถึงหูจะกางไปหน่อย

 

แล้วขอเถอะไอ้ประโยคหลังน่ะ ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้

 

คิดแล้วก็หน้านิ่วคิ้วขมวด ให้พวกชมรมบาสฯ เอียงคอตั้งคำถามด้วยความไม่เข้าใจ กระทั่งมือใหญ่โยนสมุดเลกเชอร์- ที่เจ้ามิโดริยะขอยืมเอาไว้ลงยังกลางโต๊ะ

เกิดเสียง อู้วตามมาหลังจากเจ้าพวกนั้นเปิดเนื้อหาข้างในอ่าน

ครบทุกหัวข้อเลย!”

พรุ่งนี้เอามาคืนฉันที่ล็อกเกอร์ เข้าใจ?”

เข้าใจ!”

ดี

ทาคาชินี่สุดยอดจริง เปลี่ยนขอทานให้เป็นขุนนางได้ขนาดนี้

ดูมันเปรียบเทียบเข้า

หุบปาก

ก็จริงนี่ ปกติแกเอาแต่หลับ แถมเดี๋ยวนี้ก็แทบไม่โผล่หัวมาตี้เกมกันด้วย แล้วก็นะ ..

ชานยอลหันหน้าหนี ทำเมินคำตัดพ้อที่ร่ายยาวซะเป็นเรียงความ กระทั่งหูเริ่มชานั่นแหละ ถึงได้ยกเอาชื่อแบคฮยอนขึ้นมาขู่ คราวนี้เงียบฉี่กันทั้งก๊กเชียว

แล้วเจ้าพวกทาคาชิไปไหนซะล่ะ?” งอนแหละแต่ขอใส่ใจก่อน มิโดริยะจีบปากจีบคอถามขณะก้มกดเกมอย่างติดพัน ไม่ทันได้เอะใจกับบรรยากาศรอบตัว ซึ่งเงียบลงจนผิดปกติ

 

แกหมายถึงใคร?”

 

เมื่อได้ยินเสียงไม่คุ้นเคยท้วงหาเรื่อง คนชะตาใกล้ขาดก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทและใบหน้าดุดันของหนุ่มโอซาก้า ที่ไม่รู้เดินมาหยุดอยู่ข้างชานยอลตั้งแต่เมื่อไหร่

มิโดริยะสะดุ้งโหยง ก่อนกระโดดไปเกาะหลังชานยอล

น่าน่า จินจังก็อย่าทำเสียงน่ากลัวสิอี้ชิงลากเซฮุนเข้ามาสมทบ ไปกันเถอะครับยอลจัง ได้เวลาเข้าคลาสแล้ว

และเสียงปิดหนังสือเล่มเล็กในมือแบคฮยอนก็สามารถดึงความสนใจได้เช่นเคย ตาเรียวเปรยมองทุกชีวิตบนโต๊ะให้ได้ขนลุกขนชันเล่น

แม้จะเคยลงสนามกันมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่การทำตัวให้ชินกับสายตาเย็นเหยียบนั้นไม่ง่ายเลย ขนาดมิโดริยะที่เคยออกปากว่าแบคฮยอนน่ารัก ก็ไม่อาจทำใจอยู่ใกล้อีกคนในระยะห้าเมตรได้ ซึ่งชานยอลก็ได้แต่เบะปากเยาะเย้ยให้กับความขี้ขลาด (ที่ตัวเองผ่านมานักต่อนัก) ของเจ้าพวกนี้

 

และเมื่อแบคฮยอนขยับปากพูด ..

 

โอฮาโย

 

ชายหนุ่มชมรมบาสเก็ตบอลที่กระโดดกอดกันหลับตาปี๋ ..ก็ลืมตาตื่น

เดี๋ยวนะ หูฝาดรึเปล่า? ถ้าได้ยินไม่เพี้ยนไป แบคฮยอนเพียงแค่บอก สวัสดีตอนเช้ากับพวกเขาเท่านั้นเองเหรอ?

แผ่นหลังทาคาชิทั้งสี่และหนึ่งชายหนุ่มซึ่งเดินจากไป บอกอะไรมิโดริยะได้หลายอย่าง นี่น่ะเหรอ กลุ่มคนที่ไม่ควรเข้าใกล้มากที่สุด? เป็นเพียงความคิดแรกที่แวบเข้ามาให้ไขว้เขว

แต่เอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาขอลอกเลกเชอร์ไอ้ลูกครึ่งให้เสร็จซะก่อน

ปฏิบัติ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประชุมโคอิผ่านพ้นไปอีกเดือน

โดยสมาชิกทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารับฟังเจ้าบ้านอภิปรายไม่ไว้วางใจเป็นข้อๆ ยกตัวอย่างเช่น ความขี้เกียจของจงอิน ความเฉื่อยของเซฮุน และความไม่พอดิบพอดีของอี้ชิง

ส่วนชานยอลนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไป ถึงครั้งนี้จะโดนแค่เรื่องยิบย่อยที่คุณนายปาร์คฝากมาจิกหัวลูกชายตัวดี แต่เรื่องการใช้ชีวิต- ใครก็รู้ว่าบอสใหญ่ให้ความกรุณาตักเตือนในหลายๆ ด้านราวกับโมเสกคนที่สอง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ..

ฉันรู้สึกทราบซึ้งที่พวกนายอยากจะติวข้อสอบให้ชานยอลนั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้หน้าโน้ตบุ๊คตัวเก่ง เขาเหลียวมองภาพที่เห็นอย่างพิจารณา มาติวที่ห้องฉัน ก็เป็นความคิดที่ดี รู้สึกอบอุ่นมากจริงๆนิ้วยาวจิ้มหน้าผากตัวเองอย่างใช้ความคิด ..

แต่อบอุ่นแบบนี้มันเรียกว่า ร้อนเลยไหม!

ชานยอลชี้หน้าคาดโทษทาคาชิทั้งสี่ เหตุเพราะเจ้าพวกนั้นได้ยึดเตียงของเขาเอาไว้เต็มตารางหน่วย แถมแต่ละคนยังทำหูทวนลมเปิดหนังสืออ่านไปเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจเสียงโวยวายอีกต่างหาก

เฮ้ยตัวเบียดเบียนอย่างจงอินที่นอนคว่ำไถลไปครึ่งเตียงเปิดปากทักเสียงยาน หยุดโวยวายแล้วอ่านหนังสือซะ

หนุ่มชาวจีนใช้หมอนอิงลายไดจังฟาดลงยังท่อนแขนสีบรอนซ์เบาๆ นี่มันหนังสือบ้านและสวนครับจินจังเขาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้เซฮุนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ปลายเตียงได้เข้ามามีส่วนร่วมมากขึ้น

นายไม่รู้อะไรหนุ่มโอซาก้าหัวเราะในลำคอ ฉันลงเจ้านี่เป็นวิชาเลือกเถอะ

รู้ครับ แต่เราไม่ได้มาห้องยอลจังเพราะวิชาเลือกของจินจังซะหน่อยอี้ชิงแย้ง อีกทั้งเซฮุนก็หรี่ตามองจงอินราวกับจับผิด

นายสอบนอกตารางไปวันก่อนบุคคลซึ่งนั่งหย่อนขาประจันหน้ากับชานยอลเอ่ยเสียงเรียบ ตามมาด้วยคำสบถจากจงอินเพราะโดนรู้ทัน แบคฮยอนในชุดยูกาตะละสายตาจากหนังสือห่อปกขึ้นมาสบตากับเจ้าของห้อง อ่านตามความเข้าใจของนายเถอะ ถ้าสงสัยค่อยถาม

ตั้งแต่เมื่อไหร่ ..ที่ชานยอลรู้สึกว่าดวงตาเรียวรีน่ามองมากขึ้น ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนกับวันแรกที่เจอกัน ไม่ได้เย็นชาอย่างที่ใครกล่าวหา และไม่ได้เรียบนิ่งเป็นปกติไปเสียทีเดียว

โอ๊ส!เขารับคำเสียงมั่นอกมั่นใจ มันคงดีกว่าการให้พวกทาคาชิมาคอยจ้ำจี้จ้ำไชจนเสียเวลา ก่อนหน้านี้ ฉันไม่เข้าใจ Image Processing นิดหน่อย

แบคฮยอนกับอี้ชิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้จอโน้ตบุ๊กของชานยอล

ยอลจังไปเอาเจ้าพวกนี้มาจากไหนเหรอครับ?” อี้ชิงชี้นิ้วไปยังตัวหนังสือภาษาอังกฤษล้วนในนั้น ซึ่งเนื้อความคล้ายคลึงกับวิชาที่พวกเขากำลังสนใจอยู่

อ้อ เป็นอีบุ๊กของพี่ชายที่อยู่อเมริกา มันฟรีสำหรับนักศึกษาที่นั่น

แบคซังอนุญาตให้ยอลจังอ่านอิงลิชเวอร์ชันแล้วเหรอครับ?”

ใกล้สอบแล้วก็ช่วยไม่ได้ ต้องใช้วิธีลัดกันหน่อยบอสใหญ่ตอบพลางเลื่อนสกอบาร์ดูจุดที่ชานยอลมาร์กเอาไว้

ดีใจด้วยนะครับยอลจังอี้ชิงจิ้มนิ้วไปยังแก้มของชานยอล เนื้อหาตรงมากเลย แบคซังลองแฮกมาอ่านดูบ้างสิครับ

ฉันมีแล้ว

ได้ไง! ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?!”

แบคฮยอนอมยิ้มเล็กน้อย ทำทีอมพนำแกล้งคนถามให้ดิ้นพล่านเล่นด้วยความอยากรู้ ทั้งที่จริงเพียงแค่ยอมเสียเงินในเดบิตนิดหน่อยแทนการแฮกฟรีๆ ก็เท่านั้น

แววตานึกสนุกจากคนตัวเล็กทำให้ชานยอลหลุดหัวเราะพร้อมทั้งส่ายหน้าระอาออกมา ช่างแตกต่างจากตอนที่ยกนิ้วกลางให้เขา หรือตอนพูดจิกกัดจงอินให้รู้สึกขายหน้า แต่ดันเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังสนุกกับการหยอกเด็กให้งอแง

มีมุมขี้แกล้งเหมือนกันแฮะ

นายลองอ่านตรงนี้ ..แบคฮยอนไม่ได้ตึงกับการเรียนอย่างที่ชานยอลเข้าใจ กลับกันคนตัวเล็กออกจะอะลุ่มอล่วยมากทีเดียว ไม่มีการยกทฤษฎีขึ้นมาอธิบายให้ปวดหัว แต่เลือกที่จะถามความเข้าใจของเขาก่อน แล้วจึงแนะแนวทางให้

ซึ่งน่าแปลกที่หลังจากนั้น ชานยอลก็ไม่มีคำถามในจุดเดิมอีก

 

สี่ชั่วโมงในการนั่งอ่านอีบุ๊คสลับกับสะกิดแบคฮยอนทุกสิบนาทีหมดไป

สภาพชานยอลนั่งตาค้าง ห้อยแขนห้อยขาลงจากเก้าอี้ เป็นที่อนาถใจแก่บอสใหญ่เหลือทน พวกที่เหลือก็ไม่ต่าง ชายหนุ่มตัวใหญ่สามคนนอนเบียดเสียดซ้ำยังเอาขาพาดกันไปมา ดูน่าเกลียดเป็นที่สุด พวกนั้นหลับเป็นตายตลอดชั่วโมง โดยมีเจ้าโอดะนอนทับอยู่ชั้นบนของยอดพีรามิด

เสียงเสียดสีจากชุดยูกาตะเรียกคนวิญญาณหลุดให้กลับเขาร่างอีกครั้ง มือเรียวหยิบหนังสือห่อปกขึ้นมาหนีบเอาไว้ก่อนจะผลักหัวเจ้าของห้องเบาๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่าตัวเองเสร็จธุระที่นี่แล้ว

หากเป็นเมื่อก่อน- ชานยอลผู้เหนื่อยล้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจแผ่นหลังสมส่วนซึ่งกำลังเดินห่างออกไป เขาควรหลับตาลงดังเดิมและงีบเอาแรงจนกว่ากระเพาะจะร้องหามื้อเย็น

ทว่าตอนนี้- มือไม่รักดีกลับเอื้อมไปหยุดอีกคนเอาไว้

นัยน์ตาคมมองมือตัวเองบนข้อแขนขาวอย่างประหม่า แต่ก็ตั้งสตินับหนึ่งถึงสาม แล้วจึงเลื่อนลงมาจับอุ้งมืออุ่นที่ทั้งเล็กและนิ่มอย่างน่าประหลาด ก่อนจะกลั้นใจกระชับให้แนบแน่น

อาจเพราะความมึนเบลอ หรือเพราะความสนิทใจในช่วงนี้ เลยทำให้ชานยอลกล้าที่จะแตะเนื้อต้องตัวแบคฮยอนมากขึ้น ..

จะไปไหน?”

หรือเพราะความสับสนที่อัดแน่นอยู่ในใจของชานยอลกันแน่

ข้างล่าง

แต่จริงไหม ที่ไม่มีความเขินอายปนอยู่ ..แม้แต่สักนิด

หิวรึเปล่า?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฝีมือนาย?”

ก็นะ เห็นนายชอบนมกล้วย เลยเดาว่าคงถูกใจเจ้านี่เหมือนกัน

มือเรียวหยิบขนมหวานหน้าตาดีขึ้นมอง .. นอกจากจะโดนลากลงมายังโถงกลางโดยพลการแล้ว แบคฮยอนยังถูกกดไหล่ให้นั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้อีก

ชานยอลบิดกล้ามเนื้อสะบัดความเมื่อยล้าทิ้ง เขาเดินอ้อมไปใส่ผ้ากันเปื้อน สวมวิญญาณปาติซีเยร์มือหนึ่ง ปากอิ่มอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี พลางสวมถุงมือกันความร้อนเพื่อเปิดตู้อบออก ก่อนยกถาดขนมจำนวนหนึ่งมาตั้งตรงหน้าเจ้าบ้าน

แบคฮยอนเม้มปากพลางขมวดคิ้ว มันคืออะไร?”

เอาล่ะ มาถึงความจริงหนึ่งในล้านข้อที่ชานยอลไม่เคยรู้บ้าง นั่นคือแบคฮยอนไม่ชอบของหวานมากนัก แต่พอเห็นกล้วยชิ้นบางแทรกอยู่ในชั้นไวท์บราวน์นี่หอมกรุ่น คนที่ตั้งท่าจะปฏิเสธในคราวแรก ก็ยอมหยิบช้อนขึ้นมาถือเอาไว้ทันที

“Roasted banana bars with browned butter” ปาติซีเยร์ตัวสูงตอบ เขานั่งลงข้างคนตัวเล็กแล้วคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายเริ่มอ้าปากเสียที

นึกครึ้มอะไรขึ้นมา?”

หมายถึงอะไร?”

เจ้าบ้านเลิกคิ้วมองขนมตรงหน้าแทนคำตอบ

เพราะหากไม่นับรวมมื้อบังคับจากจงอินหรืออี้ชิงร้องขอเมนูพิเศษ ชานยอลก็แทบจะไม่กระตือรืนร้นในการเข้าครัวเลยด้วยซ้ำ

จะว่ายังไงดีล่ะคนตัวสูงเบนสายตาหนีการถูกจดจ้อง เขาลุกขึ้นมาทำเจ้านี่ตั้งแต่กลับจากจ๊อกกิ้งในตอนเช้า คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าและเตรียมทุกอย่างด้วยความกังวล แล้วก็ไม่ได้หวังเพียงเพื่อให้แบคฮยอนชิมมันอย่างเดียวหรอก ช่างเถอะชายหนุ่มถอนหายใจให้กับความปากหนักของตัวเอง อย่าถามมากน่า กินเข้าไปได้แล้ว

เมื่ออยู่ต่อหน้าแบคฮยอน- ปาร์ค ชานยอล ก็เป็นแค่ไอ้งั่ง ที่กำลังสูญเสียความเป็นตัวเองไปทีละนิด จู่ๆ ก็ขี้ขลาดที่จะพูดความจริง หรือแม้แต่การบอกว่าตั้งใจทำมันขึ้นมาเพราะอยาก ขอบคุณก็ยังทำไม่ได้เลยในตอนนี้

เขาหวังว่าบอสใหญ่ผู้มีไอคิวสูงลิบจะมองเจตนานี้ออก เริ่ม

ซึ่งรอยยิ้มบางที่ถูกจุดขึ้น ก็ยืนยันแล้วว่าชานยอลเชื่อใจถูกคนทีเดียว

แบคฮยอนแกล้งเมินสายตากดดันจากปาติซีเยร์ตัวสูงและเริ่มละเลียดชิมขนมตรงหน้าอย่างใจเย็น ความกลมกล่อมของบราวน์บัตเตอร์ที่กระจายอยู่ในปากเข้ากันได้ดีกับความหวานจากกล้วยหอม น่าประทับใจจนไม่อยากเชื่อว่าทั้งหมดคือรสมือของผู้ชายขวานผ่าซากอย่างชานยอล

เป็นไง?” ใบหน้าคมยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างลืมตัว

ก็ดี

แค่นี้?”

อร่อยดี

จริงดิ!

กล้วย อร่อยดี

“...”

แต่พออีกคนเงยขึ้นสบตา

ชานยอลก็เพิ่งตระหนักถึงระยะความใกล้ที่ค่อนข้างอันตราย

ใบหน้าใสไร้เครื่องสำอางลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมบางเบาติดปลายจมูก มันอุ่นอวลไปด้วยความนุ่มที่เข้ากับชีพจรของแบคฮยอนจนยากจะผละห่าง

แล้วความคิดที่ไม่ควรก็พลันผุดขึ้นในหัว

เมื่อชายหนุ่มผู้ใช้เวลามากกว่าครึ่งชีวิตในซานฟรานซิสโก ดันเผลอติดวัฒนธรรมการเอาใจหญิงสาวจากที่นั่นมาด้วย ..

นั่นก็คือการเลื่อนสายตาลงยังริมฝีปาก สลับกับมองตาเธออย่างสื่อความหมาย แม้เป็นเพียงสัญญาณเริ่มต้นที่ว่า อีกไม่นานฉันจะจูบเธอแต่ก็ถือเป็นการขออนุญาตอีกฝ่ายผ่านความต้องการทางสายตาในรูปแบบหนึ่ง

แตกต่างที่คนตรงหน้าเป็นผู้ชายชื่อ บยอน แบคฮยอน และความแตกต่างนี้ทำให้ชานยอลตบตีกับตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

ชานยอล

“..?” ใจที่ลอยไปไกลถูกดึงกลับมาโดยเจ้าของเสียงนุ่ม ชานยอลกระพริบตาปริบทั้งที่ยังไม่ได้ผละหน้าห่างจากกัน

จะทำอะไร?”

หา?”

แรงขย้ำเสื้อจากเจ้าบ้านเรียกคนตัวใหญ่ให้ก้มลงมองสภาพพวกเขาตอนนี้เสียก่อน

และแล้ว ตาคมก็เบิกกว้าง

ชานยอลพบว่าตัวเองกำลังค้ำศอกทั้งสองในแนวราบ โดยมีใบหน้าเรียบเฉยของบอสใหญ่อยู่ห่างกันเพียงคืบ

คนสติหลุดไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอขยับเข้าใกล้อีกฝ่ายมากเกินไป จนแบคฮยอนต้องยกมือขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้

 

กระทั่งล้มตัวลงนอนจ้องหน้ากันอย่างประดักประเดิดเช่นนี้

 

ชานยอลชะงักค้าง

แน่นอนว่าไม่ได้นิ่งเพื่อรอดูท่าทีอย่างแบคฮยอนหรอก

 

เขาอยากถดตัวหนีไปนั่งสำนึกผิด ไม่ก็คว้านท้องตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำได้เพียงแค่กลั้นหายใจเอาไว้ นั่นเพราะรับรู้แล้วว่าเข่าข้างหนึ่งของตัวเอง- กระทำอุกอาจแทรกเข้ากลางหว่างขาเรียว และเลิกชุดยูกาตะขึ้นจนกลายเป็นภาพติดเรทไปแล้ว

ทั้งที่เห็นมานักต่อนักแล้วก็เถอะ ..แต่แบบนี้มัน

 

ล่อแหลมสุดๆ!

 

เอ่อ ..ชานยอลพยายามดึงสติสุดความสามารถแล้ว เขาคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าต้องลุกออกจากตัวอีกฝ่ายอย่างไรให้ เขิน น้อยที่สุด

ทว่าเสี้ยวความรู้สึกในใจ กลับต้องการเอาชนะจิตใต้สำนึกที่กำลังสับสนอยู่ ชานยอลจะใช้วิธีหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วแสร้งทำเป็นเรื่องตลกไปเลยก็ได้

“...”

 

แต่เขาเลือกที่จะโน้มตัวลงไปใกล้อีกคนแทน

 

หวังจะเปลี่ยนเป้าหมายจากการเอาตัวรอด เป็นการเอาชนะใจตัวเอง

 

มีโอกาสสูงทีเดียวที่แบคฮยอนจะเบือนหน้าหลบ และหากเป็นเช่นนั้น ชานยอลก็พร้อมที่จะหยุดและยอมให้อีกคนลงโทษตัวเองอย่างสาสม

 

แต่แบคฮยอนกลับยกยิ้มบาง

 

ซ้ำร้ายหัวใจของชายหนุ่มที่ไม่มั่นคงเป็นทุนเดิม ก็ดันสั่นสะเทือนเสียจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกจากอก และก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ นิ้วเรียวก็แตะเข้าที่คางของคนใจกล้าเพื่อหยุดระยะห่างอันน้อยนิดเอาไว้

ใจเย็นเสียงนุ่มเอ่ย พร้อมประกายในตาที่เริ่มเปลี่ยนไป ปลายนิ้วเรียวขยับถูแผ่วเบาบนไรหนวดของคนใจกล้าด้วยความเอ็นดู

แบคฮยอนกำลังพิจารณาร่างกายของชานยอล

ความซูบตอบในวันวานดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายกำยำผิดหูผิดตา อีกทั้งทรงผมใหม่ที่ขัดออร่าความหล่อเหลาให้โดดเด่นมากขึ้น

ทั้งหมดนั้น ทำให้คนที่คอยเฝ้ามองมาโดยตลอดระบายยิ้ม ก่อนจะขยับริมฝีปากพูด

 

หวานไปหน่อย

 

หัวคิ้วหนากดลงด้วยความสงสัย จมูกโด่งได้รูปที่เฉียดกับปลายจมูกรั้นเริ่มมีเหงื่อซึม

เจ้านั่นที่นายทำน่ะ หวานไปหน่อย

คำเฉลยของแบคฮยอนดังแทรกเข้าในความคิด กระจายตัวสะเปะสะปะไปทั่ว จนชานยอลไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อในสถานการณ์คับขันเช่นนี้

แต่แบคฮยอนก็ใจดีนำทางให้เสมอ เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นโดยออกแรงดันนิ้วบนปลายคางอีกคนทีละน้อย กระทั่งทั้งคู่กลับขึ้นมานั่งในท่าปกติได้

แต่ก็ไม่แย่หรอก คราวหน้าจะทำมาให้ฉันชิมอีกก็ได้

“...”

 

ถ้านายมั่นใจในตัวเองแล้วน่ะนะ

 

เกินไปแล้ว ..

บยอน แบคฮยอน คนนี้ชักจะเกินไปแล้วจริงๆ





©
t
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,343 ความคิดเห็น

  1. #2318 Blu_parkchan1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 23:37
    หัวใจจะวายแล้วอกอีแป้น
    #2,318
    0
  2. #2304 99encore_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 03:18
    คาแรคเตอร์เจ้าแบคเหมือนกับอาคาชิเลย นายน้อยอะ
    #2,304
    0
  3. #2296 Phosphr. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:28
    กี้กกกกกกกด
    #2,296
    0
  4. #2291 PRAE.VV (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 13:08
    บอสแห่งทาคาชิช่างแข็งแกร่ง!
    #2,291
    0
  5. #2267 memomeraki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 04:38
    ใครก็ได้จับหน่อย น้องจะวูบ
    #2,267
    0
  6. #2266 memomeraki (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 04:38
    ใครก็ได้จับหน่อย น้องจะวูบ
    #2,266
    0
  7. #2233 RaineyRainn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 17:09
    เขาเกือบบบจูบกันแล้ววววววววง เขินนนวจนสพยอเร
    #2,233
    0
  8. #2203 Byuncream chanbaek (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 12:00
    ลุ้นมากเเมมมมมมมม่ จูบไม่จูบบ โอยยยย บิดดด
    #2,203
    0
  9. #2102 midora (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 13:51
    เขินไม่ไหวแล้วค่ะ วิ่งไปกรี้ดใส่โอ่ง แบคซังร้ายกาจมาก ยอลจังใจร่มๆไว้นะคะ5555
    #2,102
    0
  10. #2068 Zinzuko Nanthi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:30
    ขอยาดดด วิ่งไปกรี๊ดค่ะ โอ้มายก๊อดดดดดดดดด เขินไม่ไหวแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย ;——;
    #2,068
    0
  11. #2056 CB-614 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 10:43
    นี่ชอบประโยคของแบคมากอ่ะ มันแบบสามารถตีเป็นความหมายอื่นได้
    #2,056
    0
  12. #2049 kkkup (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 15:57
    อยากวิ่งไปกรี๊ดใส่หน้าพี่แบคมากกกกก ชอบบบบบบบบบบ
    #2,049
    0
  13. #2032 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 00:36
    เขินโว้ย ชอบมากมากกกกกกกกกก ชอบแบคฮยอนนิสัยแบบนี้ที่สุดเลยล่ะค่ะ มีเหตุผลมีความเป็นผู้ใหญ่ ดูเข้ากับชานยอลดีเนอะ ~
    #2,032
    0
  14. #2008 rainbow....* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 12:47
    โอ้ มาย กอดดดดดดดด ลุ้นสุด จะจูบไหม ฮื่อออออออออออ
    #2,008
    0
  15. #2001 MaNiSaRa1004 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 01:05
    โหยยยภาษาคุณชิสวยมากค่ะ ชอบมาก ติดตามมาตั้งแต่ยอรอลบยอนเนส จนมาเรื่องนี้ อ่านกี่รอบก็สนุก
    #2,001
    0
  16. #1940 Tongdchr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:59
    จมูกเขาชนกันแล้วค่ะ /จุดพลุ
    เป็นความสัมพันธ์ที่พัฒนาแบบไม่พัฒนามากๆ คือดูเหมือนทั้งคู่แทบจะไม่มีการ interface กันเลย แต่พอมีทีมันก็ขยับเข้ามากันเรื่อยๆ แบบก้าวช้าๆแต่ก้าวยาว
    #1,940
    0
  17. #1922 PINKLAND (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:08
    โห่ววววว อุตส่าห์ลุ้น5555555
    #1,922
    0
  18. #1900 Kyss (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:59
    บอสแบคมีความร้ายแบบสุขุมนุ่มลึก ชานนี่แทบสติกระเจิงเลย เดือบจะจูบกันแล้ว ว้ากกกกกก
    #1,900
    0
  19. #1881 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:14
    อมกกกเกือบไปล้าวววยอลจัง คิคิ
    #1,881
    0
  20. #1869 my614 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 02:34
    หูยยยยยยย ชอบประโยคสุดท้ายจังเลยค่ะ "ทำตามสัญชาตญาณ ไม่ใช่การกะปริมาณ" ลึกซึ้งอะไรเบอร์นี้ ???? ทำสิคะยอลจังแบคซังพูดขนาดนี้แล้ว
    #1,869
    0
  21. #1846 pcy921 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 15:55
    บอสเผ็ชจริงๆ
    #1,846
    0
  22. #1833 julyx (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 05:31
    นี่คิดว่าแบบแบคฮยอนคงรู้ว่าชานยอลเขินเลยกันตัวขึ้นมาเอง แต่ไม่ไหวแล้วฮือเขินนนนนน
    #1,833
    0
  23. #1778 P.kiml (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 21:39
    โอยยยยยยยยยยย ตัวแทบระเบิดติ่นเต้นแบบใจจะขาดแล้วค่ะ
    #1,778
    0
  24. #1761 snowtears (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 11:33
    กรี๊ดดดดดดดด เขินม้ากกกกกกกกกกก
    ตัวบิดไปสิคะ เหยยยยยย ฉากล่อแหลมอะไรขนาดนี้ งือๆๆๆๆ
    แล้วแบคมีการ คราวหน้าก็อยากจะลองชิมนะถ้าทำออกมาตามสัญชาตญาณ... เหส่กสหวฟงฟฅๆ
    คือเปิดทางอะไรเบอร์เน้ เกร๊ดดดดดดดดดดด เอาเลยชานยอล เอาเลยๆๆๆๆ คราวหน้าอย่าให้พลาดนะ
    แบคนี่จะเปี่ยมเสน่ห์อะไรปานนี้ ฮืออออ เข้าใจเลยว่าทำไมใครๆก็หลง ㅠㅠ
    #1,761
    0
  25. #1737 pim pimmi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 16:15
    เกือบบบบบ ><
    #1,737
    0