[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 7 : วงกตมฤตยู : EP.7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 เม.ย. 59

                                                         EP.7



                   



" อัลบี! " แพทริเซียตะโกน " นิวท์! ใครก็ได้ตามพวกนั้นที! " 

แพทริเซียวิ่งไปหามินโฮ และคุกเข่าลงข้างๆเค้า " มินโฮ นายเป็นอะไรรึเปล่า " หัวของเค้าพาดอยู่บนแขนที่กางออกขณะ

หอบหายใจ อกสะท้อนขึ้นลง เค้ายังมีสติ แพทริเซียโล่งอก แต่เธอไม่เคยเห็นใครหมดเรี่ยวหมดแรงขนาดนี้มาก่อน

" ฉัน...ไม่...เป็นไร " เค้าพูดขาดเป็นห้วงๆ แล้วก็เหลือบตาขึ้นมามองเธอ " ยัยเพียก "

มินโฮยันตัวลุกขึ้นนั่ง หน้าและตัวของเค้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เค้าหอบหายใจเป็นระยะๆ 

อัลบีวิ่งเหยาะๆมา ดูไม่พอใจอย่างชัดเจน " นายกลับมาทำอะไร มินโฮ เกิดอะไรขึ้น "

" ใจเย็น อัลบี " มินโฮตอบ ดูเหมือนเรี่ยวแรงกลับคืนมาเรื่อยๆ " ทำตัวเป็นประโยชน์แล้วไปหาน้ำมาให้ฉันหน่อยไป ฉันทำเป้

ตกที่ไหนซักแห่งข้างนอกนั่น " 

แต่อัลบีไม่ขยับ เค้าเตะขามินโฮ แรงเกินกว่าแค่ล้อเล่น " เกิดอะไรขึ้น "

" ฉันแทบจะพูดไม่ไหวอยู่แล้ว หน้าปลวกเอ้ย! " มินโฮตะโกน เสียงแหบแห้ง " ไปหาน้ำมาให้หน่อย! "

อัลบีเหลือบมองแพทริเซียที่กำลังตกใจที่ได้เห็นรอยยิ้มของเค้าก่อนที่จะกลายเป็นนิ่วหน้า " มินโฮเป็นเพียกเดียวที่พูดกับฉัน

อย่างนั้นได้โดยไม่ถูกเตะก้นตกหน้าผา "

อัลบีหันหลังวิ่งจากไป เข้าใจว่าไปหาน้ำให้มินโฮ นั่นยิ่งทำให้แพทริเซียแปลกใจขึ้นไปอีก เธอไม่เคยเห็นอัลบีทำแบบนี้ให้

ใคร แม้แต่กับนิวท์

แพทริเซียหันมาทางมินโฮ " อัลบียอมให้นายพูดแบบนั้นได้หรอ "

มินโฮยักไหล่ แล้วเช็ดเหงื่อที่เพิ่งผุดขึ้นบนหน้าผาก วินาทีนั้นเธออยากจะเข้าไปเช็ดเหงื่อให้เค้าเหลือเกิน " ฉันเป็นหนึ่งใน

ชาวทุ่งรุ่นแรก ยัยเพียก ฉัน อัลบี นิวท์ โทมัส เราสี่คนสนิทกันที่สุด " เค้าพูดต่อ " เรื่องรอยสักนั่น ฉันจำมันไม่ได้เลย " เค้า

มองหน้าแพทริเซีย " ถ้าเกิดมันเป็นจริงอย่างที่โทมัสว่า เอ่อ...ฉันหมายถึง ถ้าเราสองคนเป็นแฟนกันจริงๆล่ะก็ " เค้าหลบตา

ไปมองพื้น " ฉันก็ต้องขอโทดเธอด้วยที่จำมันไม่ได้..."

แพทริเซียอึ้งกับคำพูดของมินโฮ เธอไม่แปลกใจเลยซักนิดถ้าเมื่อก่อนเธอจะตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ " แล้ว...วันนี้นายพบอะไร

มั้ย " แพทริเซียเปลี่ยนเรื่อง เพราะตอนนี้เธอทำตัวไม่ถูก และเธอก็รู้ด้วยว่าเค้าก็เป็นเหมือนกัน

" รออัลบีก่อนละกัน ฉันไม่ชอบพูดหลายรอบ เว้นแต่เค้าจะไม่อยากให้เธอได้ยิน "

แพทริเซียถอนหายใจ " เอ่อ อย่างน้อยนายก็บอกฉันเถอะว่าทำไมนายถึงดูเหนื่อยขนาดนี้ " 

" วันนี้ฉันเกิดตื่นเต้นนิดหน่อย เลยรีบใส่ตีนผีเผ่นกลับมานี่ "

" ทำไมล่ะ " แพทริเซียกระหายอยากได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในวงกต 

มินโฮยกมือห้าม " บอกแล้วไง รออัลบีก่อน "

" ก็ได้ ฉันจะไม่ถาม แต่นายต้องจัดการให้อัลบียอมให้ฉันฟังข่าวด้วยนะ " แพทริเซียอ้อนวอน

มินโฮมองหน้าเธออยู่วินาทีหนึ่ง เธอไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไร แล้วเค้าก็พยักหน้า



ครู่หนึ่งให้หลังอัลบีก็เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยพลาสติกใบใหญ่มีน้ำเต็ม แล้วส่งให้มินโฮซึ่งกรอกทั้งหมดเข้าปากโดยไม่หยุดพัก

หายใจ   เดี๋ยวก็สำลักตายหรอกนายสิงโต    แพทริเซียคิด   นายสิงโตงั้นหรอ... อะไรกัน...

" เอาล่ะ " อัลบีพูด " ว่ามา เกิดอะไรขึ้น "

มินโฮเลิกคิ้วแล้วพยักหน้าไปทางแพทริเซีย

" ไม่เป็นไร " อัลบีตอบ " ฉันไม่สนว่ายัยเพียกนี่จะได้ยินอะไร พูดมาเถอะ! "

แพทริเซียนั่งเงียบๆอย่างคาดหวัง ขณะที่มินโฮพยายามลุกขึ้นยืน เค้านิ่วหน้าทุกครั้งที่ขยับตัว ท่าทางของเค้าล้วนแต่กรีดร้อง

ว่าหมดแรง มินโฮทรงตัวอยู่กับกำแพง จ้องมองทั้งคู่อย่างเยียบเย็น " ฉันเจอตัวที่ตาย "

" หา? " อัลบีถาม " อะไรตาย "

มินโฮยิ้ม " โศกาตาย "




แพทริเซียทึ่งมากที่ได้ยินการพูดถึงโศกา เจ้าสัตว์ร้ายนั่นน่ากลัวเกินจะนึกถึง แต่เธอสงสัยว่าทำไมการพบตัวที่ตายถึงเป็นเรื่อง

ใหญ่ขนาดนั้น มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือไง

อัลบีทำหน้าเหมือนเพิ่งมีคนบอกเค้าว่าเค้าสามารถงอกปีกและบินได้ " นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่นนะ " เค้าว่า

" นี่ " มินโฮตอบ " ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองเหมือนกันถ้าฉันเป็นนาย แต่เชื่อฉันเถอะ ฉันเจอมา ตัวใหญ่ร้ายกาจเลยล่ะ "

" นายเจอโศกาตาย " อัลบีพูดซ้ำ

" ใช่ อัลบี " มินโฮย้ำคำเดิม น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด " สองสามไมล์จากที่นี่ ตรงใกล้หน้าผาโน่น "

อัลบีมองออกไปในวงกต แล้วมองกลับมาที่มินโฮ " งั้น...ทำไมนายไม่เอามันกลับมาด้วยล่ะ "

มินโฮหัวเราะออกมา " เจ้าพวกนั้นหนักซักครึ่งตันได้นะพวก นอกจากฉันจะไม่แตะมันเด็ดขาด ต่อให้นายให้ตั๋วฟรีออกจากที่นี่

ก็เถอะ "

อัลบียังคงถามต่อไป " มันดูเป็นยังไง หนามโลหะพวกนั้นอยู่ในหรือนอกตัว มันขยับบ้างรึเปล่า ผิวมันยังชื้นอยู่มั้ย "

" ใจเย็นก่อนเพื่อนฝูง " มินโฮว่า " นายต้องไปดูเอง มัน...พิลึก "

" พิลึกหรอ " อัลบีท่าทางสับสน

" โธ่เว้ยอัลบี! ฉันหมดแรง หิวแทบตาย แล้วก็ร้อนแทบเป็นลม แต่ถ้านายอยากเข้าไปลากมันเข้ามาเดี๋ยวนี้ เราอาจไปถึงที่นั่น

และกลับมาก่อนกำแพงปิดได้ "

อัลบีดูนาฬิกา " รอจนเวลาตื่นพรุ่งนี้ดีกว่า "

" ฉลาดที่สุดเท่าที่นายพูดมาในอาทิตย์นี้เลย " มินโฮยืดตัวขึ้นจากการเอนพิงกำแพง ชกแขนอัลบี แล้วออกเดินลากขาเล็ก

น้อยไปทางบ้านพัก เค้าหันหน้ากลับมามองแพทริเซียแล้วยิ้มบางๆ เพียงไม่นาน เค้าก็หันกลับไป

แพทริเซียรู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอยอมรับว่าเค้านั้นทำให้เธอรู้สึกดี 

แล้วอัลบีก็หันมาทางแพทริเซีย " ถ้าเธอรู้อะไรแล้วไม่บอกฉัน..."

แพทริเซียเบื่อที่ต้องถูกกล่าวหาว่ารู้อะไรๆแล้ว จริงๆแพทริเซียไม่รู้อะไรเลย เธอจ้องอัลบี " ทำไมนายถึงเกลียดฉันนัก " 

สีหน้าอัลบีตอนนี้บรรยายไม่ถูก ทั้งสับสน ทั้งโกรธ ทั้งตกใจ " เกลียดเธองั้นหรอ ยัยเพียกเอ้ย เธอไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยตั้งแต่

โผล่หัวขึ้นมาจากกล่องนั่น นี่มันไม่เกี่ยวกับความเกลียด ความชอบ ความรัก หรือมิตรภาพ หรืออะไรทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เราสนใจ

คือการเอาชีวิตรอด "

แพทริเซียรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า " แต่...ทำไมนายถึงเอาแต่กล่าวหาฉันล่ะ "

" เพราะมันไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญน่ะสิ ยัยหน้าปลวก! เธอโผล่มาที่นี่ เป็นผู้หญิง แล้วเราก็ได้หน้าใหม่เป็นผู้หญิงอีกในวันรุ่ง

ขึ้น จดหมายบ้าๆ เบ็นพยายามบีบคอเธอ กำลังมีอะไรซักอย่างเกิดขึ้น และฉันก็จะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร " 

" ฉันไม่รู้อะไรเลยนะอัลบี! " แพทริเซียใส่อารมณ์ " ไม่รู้เลยจริงๆ! "

อัลบีผงะเล็กน้อย จ้องแพทริเซียอย่างใจลอยก่อนจะพูดว่า " เย็นไว้ ยัยเพียก มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับการกล่าวหาใครหรืออะไร

ทั้งนั้น เอาเป็นว่าถ้าเธอจำอะไรได้บ้าง ถ้ามีอะไรดูคุ้นๆ เธอจะพูด สัญญาสิ "

" เอางั้นก็ได้ "

" แค่บอกว่าสัญญาก็พอ! "

แพทริเซียนิ่งไป สุดจะหน่ายกับอัลบี " เอาไงก็เอา " เธอพูด " ฉันสัญญา "

ได้ยินอย่างนั้นอัลบีก็หันหลังเดินจากไป ไม่พูดอะไรซักคำ...




แพทริเซียมานั่งเล่นที่ต้นไม้ต้นหนึ่งในมรณา เธอเอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ เธอเพิ่งรู้สึกว่าหนังตาหนักก็ตอนที่ชัคทำลายความ

เงียบสงบลง

" พี่สาว! พี่สาว! " เด็กชายร้องลั่นขณะวิ่งจี๋มาหาเธอ ใบหน้ามีประกายความตื่นเต้น

" ว่าไง ชัค " เธอเงยหน้าขึ้น

คำพูดหลุดจากปากชัคช้าๆ สลับกับการหอบหายใจ " เบ็น...เบ็น...เขา...ไม่...ตาย "

แพทริเซียกระโดดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับชัค " อะไรนะ "

" เค้า...ไม่ตาย หน่วยถุงไปเก็บเค้า...ลูกศรพลาดสมองไป...เพียบานกำลังปะเค้า "

" นายต้องล้อเล่นแน่ๆ ก็ฉันเห็นเค้า... " แพทริเซียไม่รู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไรมากกว่ากัน ระหว่างสับสน โล่งใจ กลัว...

" ผมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกัน " ชัคพูด " แต่ผมเห็นเค้าถูกขังไว้ในตรุ มีผ้าพันแผลผืนเบ้อเร่อพันไว้ครึ่งหัว "

แพทริเซียหันขวับมาหาชัค " ตรุ หมายความว่าไง "

" ตรุจะเป็นคุกของเราตรงด้านเหนือของบ้านพัก " ชัคชี้ไปทางนั้น " พวกนั้นโยนเค้าเข้าไปเร็วมาก พวกเพียบานต้องไปปะเค้า

ในนั้น "

" แล้วพวกนั้นจะทำยังไงกับเค้า "

" มีการประชุมผู้ดูแลเช้านี้แล้ว ได้ยินว่าตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ ดูเหมือนเบ็นน่าจะอยากให้ลูกศรนั่นเข้าเป้าในสมองปลวกๆของ

เค้ามากกว่า "

แพทริเซียหรี่ตา สับสนกับสิ่งที่ชัคพูด " นายพูดเรื่องอะไรน่ะ "

" เค้าจะถูกเนรเทศคืนนี้ เพราะพยายามฆ่าพี่สาว "




คืนนั้นนิวท์กับอัลบีรวบรวมชาวทุ่งทุกคนมาที่ประตูตะวันออก ราวครึ่งชั่วโมงก่อนมันจะปิด พวกนักวิ่งเพิ่งกลับมา และเข้าไปใน

ห้องแผนที่ลึกลับ โดยมินโฮเข้าไปก่อนหน้านั้นแล้ว อัลบีบอกพวกนักวิ่งให้รีบๆทำงาน เค้าอยากให้พวกนั้นกลับออกมาในยี่สิบ

นาที ชาวทุ่งคนอื่นๆกระซิบกระซาบคุยกันเบาๆ แพทริเซียยืนอยู่เงียบๆ จนนักวิ่งออกมาจากอาคารในที่สุด ทุกคนดูหมดเรี่ยว

หมดแรง ใบหน้าเคร่งเครียดเพราะคิดหนัก มินโฮเป็นคนแรกที่ออกมา ตามด้วยโทมัส และคนอื่นๆ 

" เอาเค้าออกมา! " อัลบีตะโกน ทำเอาแพทริเซียสะดุ้ง

จากอีกฟากของบ้านพัก เด็กหนุ่มสามคนลากเบ็นมาตามพื้น เสื้อผ้าเค้าขาดวิ่น ผ้าพันแผลหนาชุ่มเลือด 

" นิวท์ " อัลบีพูด " เอาเสามา "

นิวท์พยักหน้า ออกเดินไปทางเพิงเล็กๆที่ใช้เก็บเครื่องมือทำสวน 

" นายทำตัวเองนะเบ็น " อัลบีพูด แล้วเค้าก็สั่นหัว มองไปทางเพิงที่นิวท์หายเข้าไป นิวท์เดินออกมาพร้อมกับเสาอะลูมิเนียม

หลายแท่ง ยาวราวยี่สิบฟุต แพทริเซียหนาวเยือกไปตามเส้นหลังเมื่อเสาโลหะครูดพื้นหินขณะที่นิวท์เดิน นิวท์ก้าวไปหาอัลบี

และยื่นสิ่งที่ถืออยู่ออกไป

" ขอร้องล่ะ อัลบี " เบ็นวิงวอน เสียงสั่นๆ " สาบานได้ว่าฉันแค่สมองเพี้ยนไปเพราะการเปลี่ยนแปลง ฉันไม่มีทางฆ่าเธอได้

หรอก แค่บ้าไปชั่วขณะ ขอร้องล่ะอัลบี ได้โปรด... "

ทุกคำจากปากของเบ็นเหมือนกำปั้นชกใส่ใจของแพทริเซีย เธอยิ่งรู้สึกผิดต่อเค้ามากขึ้น แพทริเซียเหลือบสายตาไปเห็นมิน

โฮ เค้ากำลังมองมาที่เธอ จากนั้นเค้าก็พยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ คล้ายกับจะบอกว่าไม่เป็นไร และน่าแปลกที่แพทริเซียรู้สึกดีขึ้น

มาทันทีที่เค้าทำอย่างนั้น 

อัลบีพูดเสียงดัง " เบ็น ช่างก่อสร้าง เจ้าถูกตัดสินให้รับบทลงโทษเนรเทศ และคำพูดนั้นจะไม่เปลี่ยนแปลง เจ้าจะไม่กลับมา 

ตลอดไป " อัลบีนิ่งไปนาน " ผู้ดูแลทั้งหมด ประจำที่ "

เหล่าเด็กหนุ่มก้าวออกไปทีละคน พวกเค้าจับเสาไว้สองมือ นิวท์เป็นหนึ่งในนั้น เช่นเดียวกับมินโฮ วินสตันคนแล่เนื้อก็เข้า

ประจำที่เหมือนกัน และแน่นอนว่ามีกัลลี่ด้วย 

" ผู้ดูแล ลงมือ!! " อัลบีตะโกน

" ม่ายยยยยยยยย!! " เบ็นกรีดร้อง

แพทริเซียหลับตาแน่น เอามือทั้งสองข้างปิดหูให้แน่นที่สุด และปล่อยน้ำตาให้มันไหลลงมาตามแก้ม...



แรงสะกิดที่ไหล่ทำให้แพทริเซียลืมตาขึ้น เป็นนิวท์นั่นเอง

" เบ็นไปแล้ว แพทตี้ " นิวท์พูดออกมาเบาๆ " ถ้าเราปล่อยให้เพียกอย่างเบ็นหนีความผิด " เค้าก้มหน้า " เราคงไม่มีทางอยู่

รอดมาได้นานขนาดนี้หรอก "

แพทริเซียหันไปมองทางประตูวงกต ตอนนี้มันได้ปิดลงแล้ว ชาวทุ่งต่างแยกย้ายกันออกไป แพทริเซียเห็นมินโฮกำลังเดินอยู่

กับโทมัส เธอส่งยิ้มไปให้เค้า แต่แล้วเธอก็ต้องหุบมันอย่างไว  แพทริเซียไม่รู้ว่าทำไมมินโฮต้องมองเธอด้วยสายตาโกรธเคือง

ขนาดนั้นด้วย

" แพทตี้ " นิวท์สะกิดไหล่แพทริเซีย " ไปหาอะไรจากฟรายแพนกินกันเถอะ "

แพทริเซียละสายตาจากมินโฮมามองนิวท์ " ไปสิ ชวนชัคไปด้วยนะ " 

" ไม่ต้องห่วงแพทตี้ " นิวท์ยิ้มกึ่งหัวเราะ " เจ้าเพียกอ้วนนั่นคงอยู่ที่โรงครัวแล้วล่ะ "

แพทริเซียหันกลับไปมองมินโฮอีกครั้ง ตอนนี้เค้าไม่อยู่แล้ว เธอหันกลับมาแล้วเดินจากไปกับนิวท์






* ในหนังสือ เบ็น เป็นช่างก่อสร้างไม่ใช่นักวิ่งนะคะ




                                                    




      



                                                     อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^ 










  
 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #9 phuthika chommai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 00:38
    ชอบมากกกก รอติดตามนะคะ
    #9
    1
    • #9-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 7)
      30 เมษายน 2559 / 03:35
      ขอบคุณมากๆน้าา ^^
      #9-1