[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 6 : วงกตมฤตยู : EP.6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          EP.6


                                      
                 



เจฟฟ์พาแพทริเซียเข้ามาในอาคารไม้หลังหนึ่ง ให้เธอนั่งที่เก้าอี้ เธอแหงื่อแตกเพราะวิตกกังวล เธอกำลังนั่งประจันหน้ากับ

เด็กหนุ่มสิบสามคน ทุกคนนั่งบนเก้าอี้ที่จัดล้อมเธอเป็นรูปครึ่งวงกลม ทั้งหมดนี้คงจะเป็นพวกผู้ดูแล แพทริเซียคิด

เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นกัลลี่ เค้าเป็นหนึ่งในผู้ดูแล

แพทริเซียสำรวจที่นี่ นอกจากเก้าอี้แล้วก็ไม่มีเครื่องเรือนอื่นๆนอกจากโต๊ะเล็กๆตรงมุมห้อง ผนังทำจากไม้ พื้นก็เช่นกัน ดู

เหมือนว่าไม่มีใครเคยพยายามทำให้ที่นี่น่าอยู่มาก่อน ไม่มีหน้าต่าง ห้องมีแต่กลิ่นเชื้อราและกลิ่นหนังสือเก่าๆ 

อย่างน้อยเธอก็โล่งใจที่นิวท์อยู่ที่นี่ด้วย เพราะเธอสนิทกับนิวท์ที่สุด เค้านั่งอยู่ทางด้านขวาของอัลบี อัลบีนั่งตรงกลาง ด้าน

ซ้ายเป็นคนที่ชื่อโทมัส ส่วนข้างๆโทมัสคือมินโฮ ผู้ดูแลนักวิ่ง มินโฮมองมาที่แพทริเซีย เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกกับสายตาของ

เค้า ส่วนคนอื่นๆเธอไม่รู้จัก 



อัลบียืนขึ้น " ข้าพเจ้าขอเปิดการประชุม ณ บัดนี้ " อัลบีพูด " เพียก นายออกไปได้แล้ว ขอบใจมาก " อัลบีหันหน้าไปหา

เจฟฟ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังแพทริเซีย

" หัวข้อของเราวันนี้คือยัยเพียกนี่ " อัลบีพูดต่อ " และก็มินโฮ " อัลบี้หันหน้าไปหามินโฮที่ทำหน้านิ่งไร้ความรู้สึกใดๆ " เอา

ล่ะ เพียก ลุกขึ้นแล้วหันหลัง อย่าลืมเปิดเสื้อขึ้นด้วยนะ " อัลบีมองหน้าเธอ

แพทริเซียอึ้งกับคำพูดของอัลบี บ้าไปแล้ว จะให้เธอเปิดเสื้อโชว์พวกผู้ชายพวกนี้ได้ยังไงกัน " นายจะบ้าหรออัลบี ฉันเป็นผู้

หญิงนะ "

อัลบีนั่งกอดอก " หรือเธอจะให้ฉันไปเปิดให้ " อัลบีพูด " แค่เปิดตรงเอวนิดหน่อย เพียก ฉันไม่ได้ให้เธอเปิดทั้งหมด อย่ามา

ปลวกแถวนี้ "

แพทริเซียหน้าแดงด้วยความอาย อัลบี หมอนี่มันหลุดโลกจริงๆ แพทริเซียยืนขึ้น แล้วก็หันหลังให้พวกผู้ชายงี่เง่าทั้งสิบสาม

คน เธอใช้มือดึงเสื้อขึ้นถึงเอวพลางเม้มริมฝีปากแน่น 

" มินโฮ นายไปยืนใกล้เธอเพียก " แม้เธอไม่เห็นหน้าเธอก็รู้ว่าเป็นเสียงอัลบี " เปิดรอยสักนายให้เราดูด้วย " 

เสียงครูดเก้าอี้ดังขึ้น บ่งบอกว่าเจ้าของชื่อได้ลุกขึ้นแล้ว แพทริเซียไม่ได้หันไปมองก็รู้ว่าเค้ามายืนอยู่ด้านซ้ายของเธอ

เรียบร้อยแล้ว ไม่รู้ทำไมแพทริเซียถึงรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเค้ามายืนใกล้ๆ 

Stupid Lamb (แกะผู้โง่เขลา) " อัลบีพูด " And so the Lion fell in love with the Lamb (และแล้วสิงโตก็ตกหลุมรักเจ้า

แกะน้อย) "

" ไม่ใช่อัลบี นายต้องพูดประโยคนี้ก่อน " เสียงใครคนนึงพูด " And so the Lion fell in love with the Lamb (และแล้วสิงโต

ก็ตกหลุมรักเจ้าแกะน้อย) " เสียงนั้นพูดต่อ " และค่อยพูดประโยคนี้  Stupid Lamb (แกะผู้โง่เขลา) " 

" เอาล่ะ พอแล้ว เอาเสื้อลง " อัลบีพูด " แล้วก็นั่งลงได้ยัยเพียก มินโฮ นายก็มานั่ง "

แพทริเซียทำตามที่อัลบีพูด แพทริเซียไม่อยากรำคาญ จึงยอมๆไป แพทริเซียนั่งก้มหน้า เธออายเกินกว่าที่จะเงยหน้าไป

สบตากับพวกเค้าทั้งสิบสามคน

" นี่มันเป็นประโยคสื่อสารของคู่รัก " เด็กหนุ่มคนนึงพูดขึ้น แพทริเซียเงยหน้าขึ้นไปมอง เค้ามีสีผิวเข้มเหมือนอัลบี แต่อ้วน

กว่า หน้าผากมีสิวเขละ 

" นายรู้ได้ยังไง ฟรายแพน " นิวท์หันหน้าไปหาเด็กหนุ่มที่พูดเมื่อกี้ นี่นะหรอฟรายแพนผู้เลื่องชื่อเรื่องการทำอาหาร แพทริ

เซียคิด ดูไม่น่าจะทำอาหารอร่อยขนาดนั้นนะ

" ใครที่ไหนก็รู้ " ฟรายแพนตอบ " พวกนายไม่รู้กันรึไง " ฟรายแพนหันไปมองพวกคนที่เหลือทีละคน แล้วพวกเค้าทุกคนก็

ส่ายหัว " ไอ้พวกปลวกเอ้ย "

ฟรายแพนยืนขึ้น " มันเป็นประโยคโต้ตอบของคู่รัก " ฟรายแพนทำไม้ทำมือ " ประโยค And so the Lion fell in love with 

the Lamb (และแล้วสิงโตก็ตกหลุมรักเจ้าแกะน้อย) จะเป็นของผู้ชาย " ฟรายแพนพูดต่อ " ส่วน Stupid Lamb (แกะผู้โง่

เขลา) จะเป็นของผู้หญิง "

" แสดงว่ายัยไก่อ่อนกับไอ้มินโฮหน้าปลวกเป็นคู่รักกันงั้นเรอะ " กัลลี่พูดขึ้นแล้วมองหน้าแพทริเซียกับมินโฮสลับกันไปมา

" ฉันกับยัยเพียกนี่จะเป็นคู่รักกันได้ยังไง " มินโฮพูด " ในเมื่อฉันไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน "

แพทริเซียรู้สึกปวดใจกับคำพูดของมินโฮ เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ที่รู้คือเธอเจ็บกับคำนั้นมาก ทั้งที่มัน

ไม่ได้เป็นคำด่าเลยซักนิด

โทมัสลุกขึ้นยืน " ฉันคิดว่ามินโฮกับยัยเพียกนี่ต้องเคยเป็นคู่รักกันมาก่อนแน่ " โทมัสพูด " ก่อนที่พวกเพียกบัดซบนั่นจะส่ง

นายมาที่นี่ " โทมัสหันหน้าไปหามินโฮ 

" ฉันเห็นด้วยกับโทมัส " ฟรายแพนพูดพร้อมยกมือขึ้น

อัลบีมองมาที่แพทริเซีย " ยัยเพียก เธอจำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้มั้ย " 

แพทริเซียส่ายหัว " ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมีรอยสักนี่อยู่ที่ตัว  "

กัลลี่ลุกขึ้นยืนพรึ่บ " งั้นก็จบการประชุม " กัลลี่พูด " ในเมื่อต่างคนต่างจำไม่ได้ มันก็ไม่มีความหมายอะไร " กัลลี่ทำท่าจะเดิน

ออกไป

" หยุดเดี๋ยวนี้ไอหน้าปลวก! " อัลบีคำราม " ฉันเป็นประธาน ฉันเป็นคนเดียวที่จบการประชุมได้ จำใส่สมองโง่ๆของนายไว้ไอ

หัวขวดกัลลี่! "

กัลลี่หน้าแดงด้วยความโกรธ จ้องมองอัลบีด้วยสายตาดุดัน แล้วเค้าก็เดินกลับไปนั่งที่เดิม

" ฉันว่าในเมื่อเพียกสองเพียกนี่จำอะไรไม่ได้ ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร " นิวท์หันไปมองอัลบี " ไว้พวกเค้าจำได้เราค่อยมาคุย

เรื่องนี้กันอีกที " นิวท์หันไปมองรอบๆ " ดีมั้ยเพียก " 

ทุกคนในที่ประชุมพยักหน้าเห็นด้วย ยกเว้นกัลลี่ที่นั่งทำหน้าโกรธ และมินโฮที่ทำหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ 

อัลบียืนขึ้นแล้วมองไปรอบๆ " งั้นขอจบการประชุมเพียงเท่านี้ " อัลบีพูด " ย้ายก้นของพวกนายไปกันได้แล้ว " อัลบีหันมาหา

แพทริเซีย " ส่วนเธออยู่นี่ก่อนยัยเพียก "



ผู้ดูแลคนอื่นๆแยกย้ายกันออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่อัลบี นิวท์ โทมัส มินโฮ และก็แพทริเซียที่อยู่ที่นี่ 

" นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพียกที่นี่โดนโศกาต่อยแล้วเกิดบ้าทำร้ายผู้อื่น " อัลบีเริ่ม " เธออย่าคิดมากเรื่องของเบ็น "

แพทริเซียพยักหน้าแทนคำตอบ เธอไม่พูดอะไรออกมา ในหัวกำลังคิดอยู่เรื่องเดียว คำพูดของมินโฮ แพทริเซียไม่เข้าใจตัว

เองว่าจะคิดมากทำไม ไม่เข้าใจเลยจริงๆ    บ้าไปแล้ว   แพทริเซียคิด 

นิวท์ก้าวออกมาข้างหน้า " ฉันว่าให้แพทตี้ไปพักดีกว่า " นิวท์พูด " วันนี้เธอเจอมาหนักจริงๆ "

" ได้เลยปลวก " อัลบีพูด " งั้นก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว "

" ไปแพทตี้ " นิวท์ประคองแพทริเซีย " ฉันจะไปส่งที่บ้านพัก "

แพทริเซียเดินออกไปกับนิวท์ พอเกือบจะพ้นประตู แพทริเซียก็หันกลับเข้าไปมองในนั้นอีกครั้ง เธอเห็นมินโฮกำลังมองมาที่

เธอ สายตาคาดเดาได้ยากว่าเค้ากำลังคิดอะไรอยู่ แพทริเซียตัดสินใจหันกลับมาแล้วเดินจากไปกับนิวท์...



ชัคมาปลุกแพทริเซียแต่เช้า ลากเธอไปที่ห้องน้ำ แล้วลากเธอไปที่โรงครัว ตลอดเวลานั้นแพทริเซียรู้สึกห่อเหี่ยว หัวเธอปวด 

ร่างกายของเธอต้องการนอน อาหารเช้าเป็นภาพพร่าเลือน หนึ่งชั่วโมงหลังกินเสร็จแพทริเซียก็จำไม่ได้ว่ากินอะไรเข้าไป เธอ

เหนื่อยเหลือเกิน มีคนมาสะกิดไหล่เธอ แพทริเซียเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับนิวท์...



เธอยืนอยู่กับนิวท์ที่หน้าโรงนาของโรงเลือด เตรียมพร้อมรับการฝึกครั้งแรกกับผู้ดูแล แม้ตอนเช้าเธออาการไม่ค่อยดี แต่เธอ

กลับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เรียนรู้อะไรๆเพิ่ม จะได้มีโอกาสเลิกนึกถึงเบ็นและก็เค้า....มินโฮ วัวร้องมอ แกะร้องแบะ หมูร้องอู๊ดๆ 

อยู่รอบๆตัวเธอ ที่ไหนซักแห่งใกล้ๆมีเสียงหมาเห่า 

" แพทตี้ นี่เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า "

แพทริเซียสะดุ้งกับความคิดมึนๆ และหันมาสนใจนิวท์ที่ไม่รู้พูดอะไรอยู่นานเท่าไหร่แล้ว แพทริเซียไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว " 

โทดที เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับน่ะ "

นิวท์ยิ้มออกมา " ก็เธอเจอมาหนักเลยนี่แพทตี้ เธออาจคิดว่าฉันเป็นเพียกหัวขวดที่ลากเธอมาทำงานหลังขดหลังแข็งในวันนี้ 

หลังจากเกิดเรื่องอย่างนั้นเมื่อวาน "

" งานอาจเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉันตอนนี้ก็ได้ " แพทริเซียพูด

นิวท์พยักหน้า แล้วยิ้ม " เธอฉลาดพอๆกับที่เห็นเลยแพทตี้ ใช่แล้ว นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เราจัดการที่นี่ได้อย่างเรียบร้อย

และเป็นการเป็นงาน ถ้าขี้เกียจก็จะเศร้า แล้วก็จะเริ่มยอมแพ้ หลักการก็ง่ายๆ แค่นี้แหละ "

แพทริเซียพยักหน้า เตะหินอย่างใจลอย " เด็กสาวเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง " แพทริเซียอยากรู้เรื่องของเธอมากกว่านี้ 

" ยังโคม่าอยู่ หลับ เพียบานเอาช้อนป้อนซุปหรืออะไรก็ตามที่ฟรายแพนทำให้ ตรวจโน่นวัดนี่ เธอดูไม่เป็นไร แต่หลับไม่รับรู้

โลกเท่านั้น "



แพทริเซียมองข้ามไหล่นิวท์ไปเห็นโรงนาหลังใหญ่สีแดงซีด " งั้นทำอะไรก่อน รีดนมวัวหรือฆ่าหมูน้อยที่น่าสงสารดี "

นิวท์หัวเราะ " เราจะให้หน้าใหม่เริ่มต้นกับคนโชกเลือดเสมอ ไม่ต้องห่วง ชำแหละวัตถุดิบให้ฟรายแพนเป็นแค่งานส่วนหนึ่ง

เท่านั้น คนเชือดทำทุกอย่างเท่าที่เธอจะนึกออกเกี่ยวกับพวกสัตว์ " นิวท์พยักเพยิดไปทางโรงนา " ไปหาวินสตันกันเถอะ เค้า

เป็นผู้ดูแล " 


วินสตันคือเด็กหนุ่มที่อยู่ในการประชุมเมื่อวานนี้ เค้าคือเด็กหนุ่มผิวคล้ำ จมูกโต ผมดำ และแพทริเซียรู้สึกว่าผู้ดูแลคนนี้ชอบสิ่ง

ที่ตัวเองทำมากไปหน่อย บางทีเค้าอาจถูกส่งมาที่นี่ด้วยข้อหาฆาตกรรมต่อเนื่องก็ได้ แพทริเซียคิด

ชั่วโมงแรกวินสตันพาแพทริเซียเดินดูรอบๆ ชี้ให้ดูคอกไหนมีสัตว์ชนิดใดบ้าง อะไรเป็นอะไรในโรงนา หมาสีดำชื่อว่าเจ้าโฮ่งติด

เธอแจ  พัวพันอยู่ที่เท้าเธอตลอดเวลา ชั่วโมงที่สองถูกใช้ให้ไปทำงานกับสัตว์ในฟาร์มจริงๆ ทั้งให้อาหาร ทำความสะอาด 

โกยแผละ แพทริเซียพบว่าตัวเองกำลังใช้ภาษาชาวทุ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ชั่วโมงที่สามสาหัสที่สุดสำหรับแพทริเซีย  เธอต้องดูวิน

สตันเชือดหมูตอนและชำแหละส่วนต่างๆ แพทริเซียสาบานกับตัวเองสองข้อขณะเดินไปพักกินข้าวเที่ยง ข้อแรก การงานของ

เธอต้องไม่เกี่ยวกับพวกสัตว์ ข้อสอง เธอจะไม่มีวันกินอะไรที่มาจากหมูอีก วินสตันบอกให้เธอไปพักได้เลย ส่วนตัวเค้ายังจะ

อยู่แถวๆโรงเลือด 


แพทริเซียเพิ่งเดินผ่านกล่อง และก็ต้องตกใจที่เห็นใครคนหนึ่งจากวงกตวิ่งเข้าสู่ทุ่งทางประตูตะวันตกที่อยู่ด้านซ้าย เธอจำ

ได้ดีว่าเค้าคือใคร เด็กหนุ่มชาวเอเชีย ผมดำ รูปร่างสมส่วน มินโฮ... 

มินโฮหยุดเมื่อเข้ามาได้สามก้าว แล้วก็ก้มลงเอามือจับเข่า หอบหายใจ เค้าดูเหมือนเพิ่งวิ่งมายี่สิบไมล์ หน้าแดง เนื้อตัวมีแต่

เหงื่อ  แพทริเซียจ้องมองมินโฮด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างหนัก ทันใดนั้นเอง เค้าก็ทรุดลงกับพื้น 

แพทริเซียไม่ขยับเขยื้อนอยู่หลายวินาที มินโฮนอนขดตัว แทบไม่ขยับ   หรือว่าเค้าจะถูกต่อย...  แพทริเซียคิด 

แพทริเซียไม่รอช้า รีบวิ่งเข้าไปหามินโฮทันที เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอรู้สึกเป็นห่วงเค้าขึ้นมาจับใจ....









                                                     อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ ^^







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #100 Mikiooo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 12:27
    เรือพี่มินโฮแง
    #100
    0
  2. #87 Shockd Hunt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:49
    ฉันรักมินโฮเจ้าค่ะ
    #87
    0
  3. #8 มนุษย์เชฟ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:29
    งื้ออ ตัดจบอีกล้าวว 55555 ไรท์แกล้งเราทำไม 55555
    #8
    1
    • #8-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2559 / 03:34
      แกล้งรีดแล้วมีความสุข5555
      #8-1
  4. #7 T.fen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 16:27
    เค้าเป็นอะไรกันอ่ะ>\\<
    #7
    1
    • #7-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 6)
      30 เมษายน 2559 / 03:33
      ไม่รู้จิ 55555
      #7-1