[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 5 : วงกตมฤตยู : EP.5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 575
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                           EP.5



                        



ความเงียบงันอย่างประหลาดแผ่อยู่ทั่วทุ่ง เหมือนกับลมวิเศษพัดผ่านที่นั่นและดูดเสียงทั้งหมดไป นิวท์อ่านข้อความนั้นดังๆให้

คนที่มองไม่เห็นกระดาษฟัง แต่แทนที่จะโวยวาย ชาวทุ่งทั้งหมดกับยืนตะลึง ดวงตาทุกดวงไม่ละไปจากเด็กสาวที่นอนนิ่ง

เหมือนหลับไป 

นิวท์ยืนขึ้น เค้ากำมือขยำกระดาษ เส้นเลือดปูดขึ้นที่แขนขณะที่เค้าบีบมัน หัวใจแพทริเซียตกวูบ สถานการณ์นี้มันทำให้เธอ

อึดอัด...

อัลบีเอามือป้องปาก " เพียบาน! "

แพทริเซียสงสัยว่าคำนั้นหมายความว่ายังไง เธอไม่เคยได้ยินมันมาก่อน ทันใดนั้นเด็กหนุ่มสองคนก็แหวกฝูงชนเข้ามา

" จะให้เราทำยังไงกับเธอ " คนสูงถาม

" ฉันจะไปรู้ได้ไง " อัลบีว่า " นายสองเพียกเป็นเพียบานนี่ คิดเอาเองสิ "

เพียบาน แพทริเซียทวนคำขึ้นในหัว เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมา นี่ต้องเป็นอะไรที่ใกล้เคียงกับคำว่าหมอแน่ๆ  คนเตี้ยทรุดลงบน

พื้นข้างเด็กสาวแล้วจับชีพจรเธอ  ก้มลงฟังเสียงหัวใจ 

" ใครจะเชื่อว่ะว่าคลินท์จะได้แตะเธอเป็นคนแรก " ใครคนหนึ่งตะโกนออกมาจากฝูงชน " ฉันต่อนะ ฮ่าๆๆ "

อัลบีหรี่ตาลง " ถ้ามีใครแตะต้องเพียกหญิงคนนี้ หรือยัยเพียกที่ยืนอยู่นี่ ฉันจะไม่พูดซ้ำ " อัลบีพูดแล้วหันมาทางแพทริเซีย " 

มันจะได้ออกไปนอนกับโศกาในวงกตนั่นทั้งคืน เนรเทศ! " เค้าหยุดพูด หันไปช้าๆจนครบรอบ " ห้ามใครแตะต้องเพียกหญิง

ทั้งสองคน ไม่ว่าไอ้หน้าปลวกหน้าไหนก็ตาม! "

เป็นครั้งแรกที่แพทริเซียชอบสิ่งที่อัลบีพูด

คนร่างเตี้ยที่ถูกเรียกว่าเพียบานท่าทางจะชื่อคลินท์ เค้าลุกขึ้นหลังจากตรวจเสร็จแล้ว " เธอดูไม่เป็นไร หายใจปกติ หัวใจเต้น

ปกติ ฉันขอวินิจฉัยว่าเธออยู่ในสภาพโคม่า เจฟฟ์ พาเธอไปที่บ้านพักกัน "

เจฟฟ์ คู่หูของเค้าเข้ามาจับแขนเธอ ขณะที่คลินท์จับเท้า ทุกวินาทีผ่านไปแพทริเซียสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ เธอดูคุ้นๆ แพทริเซีย

รู้สึกผูกพันกับเธอ ความคิดนี้ทำให้เธอเครียดขึ้นมา 

" เดาว่าเราต้องคอยดูว่าเธอเป็นไง " เจฟฟ์พูดลอยๆ " เราจะป้อนอะไรน้ำๆให้เธอ "

" เฝ้าเธอให้ดีแล้วกัน " นิวท์พูด " เธอต้องมีอะไรพิเศษแน่ ไม่งั้นไอบัดซบพวกนั้นไม่ส่งเธอมาที่นี่หรอก " นิวท์หันหน้ามามอง

แพทริเซีย " เธอก็เหมือนกันยัยเพียก เธอก็เหมือนกับแม่สาวนี่ที่มีอะไรที่พิเศษ "

แพทริเซียเครียด เธอรู้ตัวว่าเธอกับเด็กสาวคนนี้ต้องมีอะไรเชื่อมโยงกันแน่ๆ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง พวกเรามาห่างกันแค่วัน

เดียว เธอดูคุ้นๆ  แพทริเซียมีแรงกระตุ้นที่จะเป็นนักวิ่งอย่างรุนแรง ไม่ว่าจะกลัวโศกามากเพียงใด ทั้งหมดนี่มันหมายความว่า

ยังไงกันแน่...

อัลบีชะโงกหน้าไปดูเด็กสาวอีกครั้ง " เอาเธอไปไว้ห้องข้างๆเบ็น และจัดคนเฝ้าทั้งวันทั้งคืน จะต้องไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยที่ฉัน

ไม่รู้เรื่องเด็ดขาด ฉันไม่สนว่าเธอจะละเมอพูดหรือจะแผละ นายต้องมารายงานฉันทุกเรื่อง "

" เออๆ " เจฟฟ์รับคำอย่างหน่ายๆ แล้วเค้ากับคลินท์ก็พาเด็กสาวไปที่บ้านพัก แล้วในที่สุดชาวทุ่งก็เริ่มวิจารณ์เรื่องนี้ แพทริเซี

ยมองดูทุกอย่างพลางครุ่นคิดอย่างเงียบๆ อัลบีกับนิวท์เดินเข้ามา

" เธอไม่เคยเห็นแม่นั่นมาก่อนจริงหรอ " อัลบีถาม

แพทริเซียลังเลก่อนจะตอบ " ไม่...เท่าที่จำได้คือไม่ " 

" เธอชื่อแพทริเซียใช่มั้ยยัยเพียก " นิวท์ถาม " เมื่อกี้แม่นั่นเรียกชื่อเธอ "

แพทริเซียพยักหน้า " แต่ฉันสาบานได้ ฉันจำเธอไม่ได้จริงๆ "

" แน่ใจนะ " อัลบีกดดัน 

" พวกนายเป็นอะไรกันนักหนา ฉันบอกว่าไม่ก็คือไม่ไงล่ะ ทำไมต้องมากดดันกันอย่างนี้ด้วย! " สิ่งเดียวที่แพทริเซียต้องการ

ตอนนี้คืออยากให้มืดเร็วๆ เธอจะได้นอนหลับซะที 

อัลบีส่ายหน้า แล้วหันกลับไปหานิวท์ " มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เรียกประชุมเถอะ " แล้วอัลบีกับนิวท์ก็เดินจากไป ระหว่าง

นั้นนิวท์หันกลับมามองแพทริเซีย แววตาของนิวท์เหมือนสื่ออะไรซักอย่าง คล้ายกับว่ากำลังเป็นห่วงอย่างนั้นแหละ

" ชัค พวกเค้าประชุมกันทำไม " แพทริเซียถามชัค

" เป็นเวลาที่ผู้ดูแลมาพบกันไง เฉพาะตอนที่มีเรื่องประหลาดหรือเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น เมื่อวานพวกเค้าก็ประชุมกันเรื่องพี่สาว

ด้วยนะ " ชัคตอบ

" เรื่องนั้นฉันรู้แล้วล่ะ " แพทริเซียพูด 




แพทริเซียขอแยกตัวจากชัคมานั่งอยู่ในที่ที่เรียกว่ามรณา อัลบีบอกเธอว่ามานั่งเรื่อยเปื่อยที่นี่ได้ กลิ่นแถวนี้ไม่หอมเท่าไหร่ 

แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้าย ยิ่งสำรวจเธอก็ยิ่งพบว่าชาวทุ่งที่นี่ดูแลรักษาความสะอาดกันได้ดีทีเดียว เธอกำลังเข้าใกล้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่

ขึ้นหร็อมแหร็มตรงชายป่า ทันใดนั้นเอง เสียงกิ่งไม้หักก็ดังขึ้น เธอหันขวับไปตามเสียงทันที กลั้นหายใจและเงี่ยหูฟัง ได้ยิน

เสียงหักอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น เหมือนมีใครกำลังหักกิ่งไม้

" นั่นใครน่ะ! " แพทริเซียตะโกนออกไป ความกลัวแผ่ซ่าน เธอยืนตัวแข็งขณะที่ทุกอย่างเงียบงัน ไม่มีเสียงใดตอบรับเธอ เธอ

ทนความสงสัยไม่ไหว แพทริเซียมุ่งหน้าไปทางเสียงที่ได้ยิน ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธออยากรู้ว่ามันคืออะไร 

" มีใครอยู่ที่นั่นรึเปล่า " เธอถามซ้ำ " นี่ฉันเอง แพทริเซียไง เด็กใหม่ที่มาเมื่อวาน "

ยังคงไม่มีคำตอบ...

เธอเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงสุสาน เธอชะโงกหน้าเข้าใกล้กางเขนอันแรก สลักชื่อสตีเฟ่น เธอลุกขึ้นและเดินไปที่กางเขนอีกอัน 

ชื่อที่สลักอยู่คือจอร์จ แพทริเซียมองไปรอบๆ และเห็นว่ามีหลุมศพอยู่ราวๆสิบกว่าหลุม ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักอีก

ครั้ง และอีกครั้ง มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

" นั่นใครน่ะ " เธอร้องถามออกไปทันที " ฉันถามว่านั่นใคร อย่ามาเล่นแบบนี้น่ะ มันดูงี่เง่ามาก " เธอกลัว

และเจ้าของเสียงนั้นก็เลิกหลบซ่อน เงามืดๆวิ่งขโยกเขยกมาที่เธอ " นี่นาย...." เด็กหนุ่มพุ่งพรวดผ่านหมู่ไม้ออกมา เธอ

พยายามวิ่งหนี แต่มันสายไปแล้ว ร่างนั้นกระโจนขึ้นไปในอากาศแล้วทับลงมาที่ตัวเธอ แพทริเซียล้มลงกระแทกพื้น ร่างนั้นใช้

มือบีบคอเธอแน่นๆ แพทริเซียร้องลั่น ความเจ็บปวดเหมือนอะดรีนาลินที่ระเบิดไปตามเส้นเลือด แพทริเซียใช้แรงเฮือกสุดท้าย

เตะเข้าที่เป้าของร่างนั้น  เธอพยายามคลานหนีออกมา และมองดูร่างนั้นอย่างเต็มตา

เด็กหนุ่มที่นอนบนเตียงคนนั้น  เบ็น....

เบ็นย่อตัวลง ย่อเข้าจะกระโจนใส่แพทริเซียอีกครั้ง แพทริเซียกลัว ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่จะหนีอีกแล้ว

" เบ็น!! "

แพทริเซียหันไปตามต้นเสียง ประหลาดใจที่เห็นนิวท์ยืนอยู่ที่ริมสุสาน แพทริเซียโล่งใจ นิวท์ถือคันธนูคันใหญ่ไว้ ลูกธนูพาด

สายพร้อม เล็งตรงไปที่เบ็น

" เบ็น " นิวท์พูดซ้ำ " หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นนายไม่เห็นพรุ่งนี้แน่ "

แพทริเซียมองกลับไปที่เบ็นซึ่งจ้องมองนิวท์อย่างมุ่งร้าย ลิ้นแลบออกมา ดวงตาแดงก่ำ 

" ถ้าแกฆ่าฉัน " เบ็นกรีดร้อง " แกก็ฆ่าผิดคนแล้ว " เบ็นตวัดสายตามามองที่แพทริเซีย " มันต่างหากเพียกที่นายต้องฆ่า "

" อย่างี่เง่าหน่าเบ็น " นิวท์พูดเสียงเรียบ " แพทตี้เพิ่งมาที่นี่ ไม่มีอะไรต้องห่วง นายยังมึนจากการเปลี่ยนแปลง นายไม่ควรลุก

จากเตียง "

" มันไม่ใช่พวกเรา! " เบ็นตะโกน " ฉันเห็นมัน มัน...เลว เราต้องฆ่ามัน! "

" เรื่องนั้นปล่อยให้อัลบีกับผู้ดูแลตัดสินใจเถอะ ไอหน้าปลวก " นิวท์พูด " ตอนนี้ย้ายก้นผอมๆของแกแล้วกลับไปที่บ้านพักได้

แล้ว "

" หุบปากโว้ยยย! " เบ็นกรีดร้อง " หุบปากเน่าๆของแกไปซะไอบัดซบ! "

" เบ็น " นิวท์พูดอย่างใจเย็น " ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม "

" มันเลว เลว เลว เลว เลว " เบ็นพูดพร้อมกับหันขวับมาจ้องหน้าแพทริเซีย

" หนึ่ง "

" มันเลว เลว เลว เลว เลว เลว เลว " เบ็นยิ้ม

" สอง "

" เลว เลว เลว เลว เลว เลว " เบ็นกระซิบ

" สาม! " นิวท์ตะโกน

มีเสียงดีดสาย เสียงฟิ้วของวัตถุวิ่งฝ่าอากาศ หัวเบ็นสะบัดไปทางซ้ายอย่างแรง ร่างของเค้าล้มคว่ำ

แพทริเซียนั่งนิ่งไม่ขยับ ตกใจกับภาพที่เห็น เบ็นตายเพราะเธอรึเปล่า เป็นความผิดของเธอรึเปล่า

" เป็นอะไรรึเปล่า แพทตี้ " นิวท์พูดพร้อมกับเดินเข้ามา " ไม่เป็นไร หน่วยถุงจะจัดการเค้าพรุ่งนี้ ไปเถอะ "

'' ฉะ...ฉันลุกขึ้นไม่ได้นิวท์ ขาฉันมันไม่ขยับ '' แพทริเซียหันไปหานิวท์ที่จ้องเธออยู่แล้ว

" โอเค แพทตี้ ฉันจะอุ้มเธอ " นิวท์อุ้มแพทริเซียขึ้นแล้วพาเธอเดินจากไป...



แพทริเซียนั่งอยู่บนเตียงไม้เล็กๆในบ้านพัก เจฟฟ์ที่เป็นเพียบานกำลังทำแผลที่คอให้เธอ มันเป็นแค่รอยแดงๆเท่านั้น แพทริ

เซียบอกไม่ต้อง แต่นิวท์ไม่ยอม แพทริเซียไม่อยากจะเถียง ผลก็เลยออกมาเป็นแบบนี้

" เธอเป็นไงบ้างเจฟฟ์ " นิวท์พูด

" เธอไม่ได้เป็นอะไรมาก ตามตัวมีรอยช้ำนิดหน่อย " เจฟฟ์พูด " ฉันขอวินิจฉัยว่าเธอปลอดภัยดี " 

" เฮ้! นิวท์ อัลบีเรียกหานายไอหน้าปลวก " เสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตู " ว่าไงยัยเพียก เรายังไม่เคยเจอกันเลย ฉันโทมัส 

เธอล่ะ " เค้าเดินเข้ามาและยื่นมือมาหาเธอ

แพทริเซียยื่นมือไปจับกับมือของเค้า " ฉันชื่อแพทริเซีย " 

" เพียกนี่เป็นนักวิ่ง ส่วนใหญ่นักวิ่งจะเก็บตัวแต่ในห้องแผนที่น่ะ " นิวท์พูด " อัลบีเรียกหาฉันมีอะไร " นิวท์หันไปหาโทมัส 

" ไม่รู้ นายก็ไปถามอัลบีเองสิ เพียก " โทมัสหัวเราะ

แพทริเซียพยุงตัวเองแล้วลุกขึ้นจากเตียง เธอไม่อยากนอนที่นี่ เธออยากกลับไปนอนที่บ้านพักของเธอมากกว่า 

" นั่นเธอจะไปไหน แพทตี้ เธอควรนอนพัก " นิวท์หันหน้ามามองเธอ

แพทริเซียไม่ทันได้ตอบนิวท์ โทมัสก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน " นั่นอะไร เพียก " โทมัสชี้ไปที่บริเวณเอวเหนือก้นกบของเธอ แพ

ทริเซียเอี๊ยวตัวมอง แต่ก็ทำไม่ได้ ตอนนี้ร่างกายเธอระบมไปหมด

" อะไร ทอมมี่ " นิวท์พูดพร้อมกับเดินมาดูที่หลังของแพทริเซียพลางเลิกเสื้อขึ้น " Stupid Lamb (แกะผู้โง่เขลา) " นิวท์หัน

ไปสบตากับโทมัสทันที ทั้งสองเบิกตากว้างเหมือนตกใจ 

" ทอมมี่ นายไปเรียกมินโฮ ฉันจะไปเรียกอัลบีและผู้ดูแลคนอื่นๆ " นิวท์บอกโทมัส " เจฟฟ์ เดี๋ยวนายช่วยพาแพทตี้ไปที่ห้อง

ประชุมด้วย " 

" ทำไมฉันต้องไปที่นั่นด้วยนิวท์ " แพทริเซียสงสัย

" เพราะเธอเป็นหัวข้อการประชุมของเรา " นิวท์พูดจบก็เดินจากไป ส่วนโทมัสนั้นออกไปตั้งแต่นิวท์ให้ไปตามคนที่ชื่อมินโฮ

นั่นแล้ว แพทริเซียงุนงง นี่เธอไปทำอะไรผิดมางั้นหรอ หรือว่าเรื่องของเบ็น  แพทริเซียคิด

" รอยสักนั่นสวยดีนี่ " เจฟฟ์ยิ้ม " เหมือนของมินโฮเลย " รอยสักอะไร เธองงไปหมดแล้ว....






* ภาษาชาวทุ่ง

เพียบาน = คนที่ทำหน้าที่หมอ ดูแลคนบาดเจ็บ ในทุ่ง




                                                    








                                                   อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #67 Anrisa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 21:15
    กำลังคิดอยู่เลยโทมัสหายไปไหน
    สนุกค่ะ ติดตามๆๆๆ
    #67
    0
  2. #5 มนุษย์เชฟ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 11:21
    งื้ออ ตัดจบโหดร้ายจังค่ะ 55555 มาต่อเร็วๆนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #5
    1
    • #5-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 5)
      28 เมษายน 2559 / 16:04
      55555 อัพแล้วจ้า
      #5-1
  3. #4 heymayploy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 07:35
    ติดตามค่าา
    #4
    1
    • #4-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 5)
      28 เมษายน 2559 / 16:03
      ขอบคุณน้าาา^^
      #4-1