[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 4 : วงกตมฤตยู : EP.4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 585
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          EP.4



                                 



พวกเค้าเริ่มต้นที่กล่องซึ่งตอนนี้ปิดอยู่ ประตูโลหะบานคู่วางราบกับพื้น ทาด้วยสีขาวที่ซีดและแตก อัลบีชี้ไปที่ประตู " นี่คือ

กล่อง เดือนละครั้งเราจะได้หน้าใหม่ ไม่เคยพลาด สัปดาห์ละครั้งเราจะได้ข้าวของ เสื้อผ้า อาหาร "

แพทริเซียพยักหน้า ตอนนี้ปากเธอคันยุบยิบไปหมด เธออยากถามออกไป

" เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกล่อง " อัลบีพูดต่อ " มันมาจากไหน มาที่นี่ได้ยังไง ใครควบคุม ไอ้เพียกที่ส่งเรามานี่ไม่ได้บอกอะไร

เราเลย เรามีไฟฟ้าตามที่ต้องใช้ ปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์เพื่อเอามาเป็นอาหาร เราเคยพยายามส่งไออ่อนหัวขวดคนนึงลงไปใน

กล่อง แต่มันไม่ยอมขยับจนเราเอาเค้าออก " อัลบียังคงพูดต่อไป " ทุ่งแบ่งเป็นสี่ส่วน " เค้ายกนิ้วขึ้นสี่นิ้ว เอ่ยคำสี่คำพร้อมกับ

พับนิ้วลงทีละนิ้ว " สวน โรงเลือด บ้านพัก มรณา ตามทันมั้ย "

แพทริเซียลังเล แล้วก็สั่นหัวออกไป

อัลบีชี้ไปที่มุมตะวันออกเฉียงเหนือตรงที่มีทุ่งนาและต้นผลไม้ " สวน คือที่ที่เราปลูกพืชผล น้ำถูกสูบขึ้นมาตามท่อในพื้นดิน 

เป็นอย่างนั้นมาตลอด ไม่งั้นเราคงอดตายไปแล้ว ที่นี่ฝนไม่เคยตก ไม่เคยตกเลย " เค้าชี้ไปที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ที่มีคอก

สัตว์และโรงนา " โรงเลือด ที่นั่นเราเลี้ยงและเราเชือดสัตว์ " จากนั้นเค้าชี้ไปที่ที่อยู่ซึ่งมองดูน่าอนาถ " บ้านพัก สถานที่งี่เง่า

นั่นใหญ่กว่าตอนที่เรามาที่นี่ครั้งแรกสองเท่าได้ เพราะเราต่อเติมมันทุกครั้งที่พวกบัดซบนั่นส่งไม้และแผละอะไรซักอย่างมาให้

เรา "

อัลบีชี้ไปที่มุมตะวันตกเฉียงใต้ บริเวณป่าที่ด้านหน้ามีต้นไม่ใกล้ตายหลายต้นกับเก้าอี้ยาว " นั่นเรียกมรณา มีสุสานอยู่ตรงมุม

ด้านหลัง ส่วนในป่าก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้น เธอไปนั่งพักที่นั่นได้ ทำตัวเรื่อยเปื่อย ทำอะไรก็ได้ " เค้าพูดต่อ " สองอาทิตย์นับ

จากนี้เธอจะต้องทำงานให้ผู้ดูแลส่วนงานต่างๆ ของเราวันละคน จนกว่าเราจะรู้ว่าเธอทำอะไรได้ดีที่สุด เขละขละ ตัดอิฐ หน่วย

ถุง ลากจอบ โรงครัว โรงเชือด จะมีซักอย่างที่เข้ากันกับเธอ ถึงเธอจะเป็นเพียกหญิงเราก็ไม่เว้น มาเถอะ "

อัลบีชี้ไปที่โรงนาหลังใหญ่ตรงมุมด้านหลัง " ข้างหลังนั่นเป็นที่ที่คนเชือดทำงาน เป็นงานที่น่ารังเกียจมาก ถ้าเธอชอบเลือดก็

เป็นคนเชือดได้ "    ไม่มีวันเด็ดขาด  แพทริเซียคิด

" ข้างนอกนั่นคือวงกต " อัลบีชี้นิ้วข้ามไหล่ไป แพทริเซียจ้องตามไปทางนั้น จ้องผ่านช่องว่างในกำแพงที่ใช้เป็นทางออกจาก

ทุ่ง ความคิดนั้นทำให้เธอหนาวเยือก ถ้าจู่ๆโศกาพุ่งเข้ามาหาพวกเราที่นี่ล่ะ  แพทริเซียคิด

อัลบีพูดต่อ " ฉันอยู่ที่นี่มาสองปี ไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานกว่าฉัน " แพทริเซียตาเบิกกว้าง " สองปีที่เราพยายามไขปริศนานี้ แต่

ไม่มีโชค ไอกำแพงปลวกนั่นเคลื่อนที่อยู่ข้างนอกทุกคืน อย่างที่มันทำที่ประตูนี่ การวาดแผนที่ออกมาไม่ใช่เรื่องง่าย " เค้า

พยักหน้าไปทางอาคารหลังเล็กที่ผู้ดูแลนักวิ่งหายเข้าไปเมื่อวานนี้

แพทริเซียก้าวเท้าไปหาทางประตูกำแพงมหึมานั่นอย่างไม่รู้ตัว อัลบียื่นมือมาผลักไหล่เธอเบาๆ " ห้ามออกไปข้างนอกนั่น เพี

ยก ข้อเดียวที่ให้อภัยไม่ได้ ไม่มีใคร ไม่ว่าหน้าไหน จะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในวงกต นอกจากนักวิ่ง ถ้าละเมิดกฏข้อนั้นแล้ว

ไม่ถูกโศกาฆ่า เราก็จะฆ่าเธอเอง เข้าใจมั้ย "

จู่ๆเสียงกริ่งเตือนก็ดังลั่นไปทั่วทิศทาง แพทริเซียเอามืออุดหูแน่น มองไปรอบๆขณะกริ่งลั่นโหยหวน หัวใจเธอกระตุกวูบ แต่

เมื่อเธอหันไปมองอัลบี เค้าก็นิ่งไป อัลบีไม่ได้ดูกลัว แต่เค้ากำลังดูสับสน ประหลาดใจ

" เกิดอะไรขึ้น " แพทริเซียถาม

" พิลึก " อัลบีพูดได้เท่านั้น แพทริเซียสังเกตว่าคนที่เหลือในทุ่งมองไปรอบๆ ดูสับสนพอๆกัน คนหนึ่งตะโกนถามอัลบี เป็น

เด็กผอมๆ เตี้ยๆ เนื้อตัวมีแต่โคลน

" เกิดอะไรขึ้นน่ะ " เด็กหนุ่มถาม

" ไม่รู้ " อัลบีพึมพำออกมา

แพทริเซียทนไม่ไหวแล้ว อะไรกันนักกันหนา " อัลบี! เกิดอะไรขึ้น! "

" กล่องไงยัยเพียก กล่อง! " อัลบีพูดเท่านั้นก่อนจะวิ่งออกไปกลางทุ่งอย่างว่องไว แพทริเซียรีบวิ่งตาม และเมื่อพวกเค้า

เข้าไปใกล้กล่อง แพทริเซียก็เห็นว่าเด็กเป็นสิบๆคนกำลังวิ่งไปทั่วลาน เธอเห็นนิวท์ยืนอยู่

" นิวท์! เกิดอะไรขึ้น! " เธอตะโกน

นิวท์เหลือบมองเธอ พยักหน้าเป็นเชิงให้เดินไปหา แพทริเซียเดินไป เค้าตบบ่าเธอเบาๆ " หมายความว่ามีหน้าใหม่โผล่หัวขึ้น

มาในกล่องน่ะสิ "

" ไหนว่ามาเดือนละคนไง " แพทริเซียถาม

" ใช่ เราไม่เคยมีหน้าใหม่สองคนโผล่มาในเดือนเดียวกัน นี่ยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ " ว่าแล้วเค้าก็ออกวิ่งไปทางบ้านพัก



สัญญาณหยุดลงในที่สุดหลังแผดเสียงอยู่สองนาทีเต็มๆ กลุ่มคนชุมนุมกันอยู่กลางลานรอบกล่อง แพทริเซียตื่นตระหนกเมื่อ

รู้ตัวว่าเธอเพิ่งเข้ามาทางนั้นเมื่อวานนี้ เพิ่งเมื่อวานนี้เองหรอ...ทำไมเหมือนเธออยู่ที่นี่มาเป็นปีแล้วเลย แพทริเซียคิด

" เป็นไงบ้างพี่สาว " ชัคเดินเข้ามา

'' ชัค ทำไมทุกคนต้องวุ่นวายขนาดนี้ด้วย มันแปลกมากเลยหรอที่จะมีเด็กใหม่มาสองคนในเดือนเดียว '' แพทริเซียถาม

" ไม่รู้สิ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมามันจะเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ เดือนละคน ทุกเดือน วันเดิม บางทีไอเพียกที่ส่งเรามาที่นี่คงคิด

ว่าพี่สาวเป็นความผิดพลาดล่ะมั้ง เลยส่งคนอื่นมาแทน " เค้าหัวเราะคิกคัก

แพทริเซียแกล้งถลึงตาใส่เด็กชาย " นายนี่น่ารำคาญจริงๆ "

" อ่าฮะ แต่ผมเป็นน้องพี่แล้วนะ แล้วพี่ก็เป็นพี่สาวผมด้วยเหมือนกัน หรือไม่ใช่ " ชัคพูดแล้วส่งยิ้มกวนๆมาให้

" ดูนายจะไม่ได้เปิดโอกาสให้ฉันเลือกมากนักนี่ " จริงๆแล้วเธอก็ชอบชัคเหมือนกัน เค้าเป็นเด็กน่ารัก เธออยากมีน้องชายแบบ

นี้ และเค้าก็ใช้ได้เลยทีเดียว

เด็กชายกอดอก ดูท่าทางพอใจ " ตกลงกันแล้วนะ พี่เป็นพี่สาวของผม "

" ได้เลยไอน้องชาย เพียก " แพทริเซียพูดศัพท์ชาวทุ่งออกมาเป็นครั้งแรก เธอเอามือไปกอดคอชัคแล้วมองกลับไปทางกลุ่ม

คน " นี่ อีกนานแค่ไหนของจะมาถึงน่ะ "

" ปกติก็หลังจากกริ่งดังครึ่งชั่วโมง " ชัคพูด " ไปกันเถอะพี่สาว ไปดูกันว่าใครขึ้นมา "

ขณะเดินเข้าไป แพทริเซียก็ถามสิ่งที่ยังไม่ได้ถาม " นายรู้ได้ยังไงว่าหนนี้ไม่ใช่ข้าวของหรืออะไรพวกนั้น "

" กริ่งไม่ร้องเวลามีของมาส่ง " เค้าตอบ " ข้าวของขึ้นมาเวลาเดิมทุกอาทิตย์ ดูนั่นสิ พี่สาว " ชัคชี้ไปที่ใครบางคนในฝูงชน กัล

ลี่นั่นเอง กำลังจ้องเธอเขม็ง

" ปลวกเอ้ย ไม่ต้องไปสนใจพี่สาว ไอเพียกนั่นมันบ้ามานานแล้ว " ชัคพูด

แพทริเซียไม่พูดอะไร แล้วทั้งสองก็เดินไปที่กลุ่มคน รออยู่อย่างนั้นเงียบๆ แพทริเซียหันไปด้านหลัง เห็นอัลบีกับนิวท์มุ่งหน้า

มาจากบ้านพัก ทั้งสองคนดูหมดแรง

การเห็นพวกเค้าพร้อมกันทั้งสองคนทำให้แพทริเซียนึกถึงเด็กหนุ่มที่นอนดิ้นอยู่บนเตียง " ชัค นายน่าจะบอกฉันเรื่องการ

เปลี่ยนแปลงอะไรนั่นให้หมดนะ "

ชัคยักไหล่ " ผมก็ไม่รู้รายละเอียด เอาเป็นว่าโศกาทำเรื่องไม่ดีกับร่างกายเค้า ทำให้ร่ายกายเค้าต้องผ่านอะไรที่เลวร้ายมากๆ 

พอมันจบลง เบ็นก็จะเปลี่ยนไป "

" เปลี่ยนไปหรอ หมายความว่าไง แล้วมันเกี่ยวข้องกับโศกายังไง "

" ชู่ว์ " ชัคยกนิ้วขึ้นแตะปากแล้วชี้ไปที่กลุ่มคน อัลบีกับนิวท์มาถึงแล้ว พวกเค้าเบียดออกไปข้างหน้า จนมายืนอยู่ริมประตูที่

เปิดสู่กล่อง ทุกคนพากันเงียบ  เธอรู้สึกเสียใจแทนเด็กใหม่คนนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เธอไม่อยากให้พวกเค้าต้องมาเจอ

สภาพแบบนี้ที่นี่ 

เสียงตึงทึบๆ ประกาศว่าลิฟท์ได้มาถึงแล้ว

แพทริเซียจ้องมองอย่างคาดหวังเมื่อนิวท์กับอัลบีเข้าประจำตำแหน่งคนละข้างของประตู พวกเค้าดึงมันเปิดออกพร้อมกัน เสียง

โลหะครูดกัน ดังขึ้นเมื่อประตูเปิดออก ฝุ่นฟุ้งกระจายขึ้นไปในอากาศ ชาวทุ่งพากันเงียบกริบ ตอนที่นิวท์ก้มลงไปดูในกล่อง  

เสียงร้องของนิวท์ดังออกมา นิวท์ดันหัวตัวเองออก มองไปรอบๆ นิ่วหน้าอย่างสับสน อัลบีก็เห็นได้ชัดแล้วเหมือนกัน เค้ามี

ปฏิกิริยาเหมือนกันกับนิวท์ " ไม่มีทาง..." อัลบีพึมพำออกมา

คำถามต่างๆดังกันออกมาจากเด็กชาวทุ่งที่เหลือ ทุกคนเริ่มเบียดกันไปข้างหน้า 

" เดี๋ยวก่อน! " อัลบีตะโกน ทำให้ทุกคนเงียบเสียงและหยุดกึก " ใจเย็นก่อน! "

" มีอะไรผิดปกติหรอ " ใครคนหนึ่งถามกลับ 

" หน้าใหม่สองคนในสองวัน " อัลบีพูด " แล้วนี่มันอะไร...สองปีที่ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลง แล้วนี่มันหมายความว่าอะไร..." 

จากนั้นอัลบีก็จ้องมาที่แพทริเซีย " มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่ ยัยเพียก "

แพทริเซียจ้องกลับอย่างงุนงง " ฉันจะไปรู้นายรึไง "

" ทำไมนายไม่บอกเราว่าปลวกอะไรอยู่ข้างล่างนั่น อัลบี! " กัลลี่ร้องออกมา

" หุบปาก ไอ้หน้าปลวก! " อัลบีตะโกน " บอกซิ นิวท์ "

นิวท์ก้มลงไปดูในกล่องนั่นอีกครั้ง แล้วหันมาทางกลุ่มคนอย่างเคร่งขรึม " เพียกหญิง " เค้าพูด


                              


เมื่อนิวท์พูดจบทุกคนก็โพล่งขึ้นมาพร้อมๆกัน แพทริเซียจับใจความได้ว่า

" เพียกหญิงอีกแล้วหรอ "

" หน้าตาเป็นยังไง "

" สวยเท่าคนแรกรึเปล่า "

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น "

นิวท์ดุทุกคนให้เงียบลง " ยังมีอีก " เค้าพูด " ฉันว่าเธอตายแล้ว "



อัลบีลงไปรับเด็กผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา แพทริเซียจับตาดูอย่างใกล้ชิด ร่างปวกเปียกของเด็กสาวถูกลากขึ้นมา ทุกคนวิ่งไปข้าง

หน้าทันที แพทริเซียเบียดตัวเองฝ่าฝูงชนเข้าไปดู เห็นแวบๆก่อนจะถูกคนอื่นบัง เธอผอม รูปร่างพอๆกับแพทริเซีย มีผมเป็น

ลอนสีดำ ผิวขาว และนิวท์ก็ชี้ตรงมาที่แพทริเซีย " ยัยเพียก มานี่ " เค้าพูด

เด็กหนุ่มที่เรียงรายอยู่จ้องมองมาที่แพทริเซียขณะที่เธอเดินผ่านไป แพทริเซียไม่ยอมสบตาใคร เธอเดินไปถึงนิวท์กับอัลบีที่

นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆเด็กสาวคนนี้ แพทริเซียไม่อยากสบตาพวกเค้าทั้งสองคนที่จ้องเธอเขม็ง จึงสนใจแต่เด็กสาว แม้เธอจะหลับ

อยู่แต่เธอก็ยังดูน่ารัก แพทริเซียชอบผมสีดำของเธอ 

" เธอรู้จักแม่สาวนี่มั้ย เพียก " อัลบีถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด 

แพทริเซียตกใจที่ได้ยินคำถามนั้น " ฉันจะไปรู้จักเธอได้ยังไง ฉันเพิ่งจะเคยเห็นเธอครั้งแรกนะอัลบี "

" ไม่ใช่..." อัลบีพูด " ฉันหมายความว่าเธอดูคุ้นๆบ้างมั้ย มีความรู้สึกว่าเธอเคยเห็นแม่นี่มาก่อนรึเปล่า "

" เปล่า ไม่เคย " แพทริเซียตอบ แล้วก้มมองเด็กสาว

อัลบีย่นหน้าผาก " แน่ใจนะ " ดูเหมือนเค้าจะไม่เชื่อคำพูดของแพทริเซีย 

" แน่! " แพทริเซียเริ่มไม่ชอบอัลบีขึ้นมาจริงๆซะแล้ว ทำไมเค้าต้องหาเรื่องเธอขนาดนี้ด้วย 

" พอเถอะอัลบี ฉันว่าเธอไม่รู้จักแม่สาวนี่หรอก " นิวท์พูดขึ้นมา

และทันใดนั้นเด็กสาวก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้าง อัลบีถึงกับร้องลั่นหงายหลัง นิวท์อุทานแล้วลุกพรวดถอยห่างจากเธอ 

แพทริเซียไม่ขยับ สายตาจ้องไปที่เด็กสาวนิ่ง จากนั้นเธอก็พูดออกมา " ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง! " เธอหันหน้ามาจ้อง

หน้าแพทริเซีย " แพทริเซีย! " จากนั้นเธอก็ล้มลงไปนอนบนพื้นเช่นเดิม กำปั้นชี้ไปที่ท้องฟ้า ที่กำอยู่ในมือคือกระดาษที่ถูก

ขยำแผ่นหนึ่ง แพทริเซียพยายามกลืนน้ำลาย นิวท์วิ่งเข้ามาแกะนิ้วเธอ คว้ากระดาษออกมา เค้าคลี่ออกด้วยมือสั่นๆ แล้วก็ทรุด

ลงคุกเข่า แพทริเซียขยับเข้าไปดูข้างหลังเค้า มีตัวอักษรสีดำบนกระดาษ เขียนด้วยลายมือหวัดๆ


เธอเป็นคนสุดท้าย

ตลอดกาล.....






                                                         




                                                       เม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น