[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 20 : สมรภูมิมอดไหม้ : EP.20

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          EP.20



                    



อีกครั้งที่คำถามและคำถกเถียงของชาวทุ่งดังลั่นไปหมด แพทริเซียเดินจากมา มุ่งตรงไปที่ห้องของเทเรซาหรืออริส เมื่อเข้า

มาได้ก็เดินไปในห้องน้ำ  เอนหลังพิงอ่างล้างหน้า กอดอก จ้องมองพื้น เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มประมวลข้อมูลทั้งหมดยังไง ศพที่

ห้อยจากเพดาน ส่งกลิ่นเน่าเปื่อย จากนั้นก็หายวับไปในเวลาไม่กี่นาที คนแปลกหน้า โผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า มีกำแพง

ล่องหนปกป้อง จากนั้นก็หายไป และเท่าที่รู้ ทั้งหมดนั่นเป็นสิ่งที่พวกเค้าควรกังวลน้อยที่สุด ตอนนี้ชัดเจนแล้วว่าการช่วยเหลือ

จากวงกตเป็นกลลวง ไอ้หน้าหนูบอกว่าอย่าเชื่อตาหรือสมองตัวเอง แล้วพวกเค้าจะเชื่ออะไรได้อีก 

และที่แย่ที่สุด เรื่องที่พวกเค้าติดไข้วาบ เรื่องการทดสอบจะทำให้พวกเค้าได้รับการรักษา...

แพทริเซียหลับตาแน่น เทเรซาเพื่อนรักของเธอหายไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงบ้าง เช้าวันรุ่งขึ้นพวกเค้าจะต้องเริ่มทำสิ่งน่าขัน

อะไรซักอย่างที่เรียกว่าช่วงที่สอง จากที่ไอ้หน้าหนูพูด ฟังดูแล้วจะต้องเลวร้ายกว่าวงกตแน่ แล้วข้างนอกนั่นยังมีพวกแคร้งอีก 

พวกเค้าจะรับมือยังไง บางทีความตายอาจดีกว่าสิ่งที่รออยู่ก็ได้ 

" หลบมาอยู่ในนี้นี่เอง " มินโฮนั่นเอง

แพทริเซียเงยหน้ามอง มินโฮยืนอยู่ตรงประตูห้องน้ำ " ฉันไม่อยากอยู่ข้างนอกนั่น ทุกคนแย่งกันพูด มันเสียงดังมากเลย "

มินโฮเดินเข้ามาหา ดึงเธอเข้าไปกอด " เพียกพวกนั้นทำตัวเหมือนเด็กแบเบาะ ร้องเรียกหาม่าม้า " มินโฮพูด " ไม่ต้องกลัวนะ

แพท ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นอะไรเด็ดขาด ฉันสาบาน ฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิตของฉัน  "

แพทริเซียยิ้ม " โอเค มินโฮฮีโร่ปลวก "

" ฮีโร่ปลวกงั้นหรอ " มินโฮหัวเราะ" ฟังดูดีนะ "

นิวท์กับโทมัสเข้ามาในตอนนั้น 

" นี่นายสองคนจะมาซ่อนกันทำไม " นิวท์พูด

แพทริเซียกับมินโฮผละออกจากกัน

" เราไม่ได้ซ่อน " มินโฮว่า " ถ้าเราซ่อน เราต้องปิดประตู "

นิวท์ไม่สนใจคำพูดมินโฮ หันมามองแพทริเซีย " แพทตี้ " นิวท์พูด น้ำเสียงเครียด " เธอผ่านการเปลี่ยนแปลงมาแล้ว ได้

ความทรงจำบางส่วนกลับคืนมา เธอจำเรื่องพวกนี้ได้มากน้อยแค่ไหน "

แพทริเซียคิดเรื่องนี้ไม่รู้กี่ครั้ง ความทรงจำส่วนใหญ่ที่กลับคืนมาหลังจากถูกโศกาต่อยมืดมัวไปหมด " ไม่รู้สินิวท์ ฉันนึกภาพ

โลกข้างนอกจริงๆไม่ออกเลย ความทรงจำส่วนใหญ่มันจางไป หรือไม่ก็หายไปเลย "

" เอาล่ะ เรามีเรื่องให้จัดการหลายเรื่อง " นิวท์พูด " เราต้องมีคนช่วยดูแลไม่ให้อาหารบ้านั่นหมดไปก่อนเราจะออกเดินทาง " 

" ยังมีคนเขมือบอาหารอยู่ข้างนอกนั่นอีกหรอ " มินโฮถาม

นิวท์สั่นหัว " เปล่า ฟรายแพนดูแลแล้ว แต่ฉันกลัวว่าจะมีคนตื่นตระหนกขึ้นมา แล้วก็พยายามจะกินต่อ "

" โหย นิวท์ " โทมัสพูด " พวกเรามาไกลถึงขนาดนี้ไม่ได้มาที่นี่เปล่าๆหรอกนะ พวกโง่ๆตายกันไปหมดแล้ว " เค้าเหลือบมอง

แพทริเซียเหมือนกลัวว่าแพทริเซียอาจคิดว่าเค้ารวมชัคไปด้วย

" ก็อาจใช่ " นิวท์ตอบ " แต่ยังไงฉันก็คิดว่าเราต้องจัดระเบียบทุกอย่างให้เข้าที่ ทำอย่างที่เราเคยทำในทุ่งบ้านั่น "

" แล้วนายหวังให้พวกเราทำอะไรล่ะ " มินโฮถาม

นิวท์มองดูมินโฮ " เราต้องมีผู้นำเมื่อพรุ่งนี้มาถึง "

" นั่นเป็นเรื่องปลวกที่ห่วยที่สุดเท่าที่นายเคยเห่ามาเลย " มินโฮพูด " นายไงเป็นผู้นำ นายก็รู้ ใครๆก็รู้ นายเป็นรองจากอัลบี "

นิวท์สั่นหัว " นายคงลืมรอยสักบ้านั่นไปแล้ว " นิวท์พูด " นายคิดว่ามันเอาไว้ประดับคอนายสวยๆรึไง "

" โอ๊ย " มินโฮพูด " นายคิดจริงๆหรอว่ามันมีความหมายน่ะ พวกนั้นแค่ปั่นหัวเราเล่น "

นิวท์ไม่ตอบ เค้าก้าวเข้ามาหามินโฮ ดึงคอเสื้อมินโฮ ทำให้เห็นรอยสักที่อยู่ตรงนั้น แพทริเซียจำได้ มันประทับตราว่ามินโฮ

เป็นผู้นำ 

มินโฮสะบัดมือนิวท์ออก และเริ่มเถียงกับนิวท์ โดยมีโทมัสร่วมวงด้วย 

แพทริเซียหันไปมองทางอื่น หัวใจเธอเต้นรัว สิ่งที่ถูกสักลงบนคอของเธอคือ ถูกฆ่าโดยกลุ่มบี...



ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้ว แพทริเซียและเหล่าชาวทุ่งใช้เวลาที่เหลือทำห่อของง่ายๆจากผ้าปูที่นอน เพื่อใช้ขนอาหารและเสื้อผ้า

สำรอง อาหารบางส่วนมาในถุงพลาสติก และถุงที่ว่างเปล่าถูกเติมน้ำจนเต็ม ผูกด้วยผ้าที่ฉีกมาจากม่าน

ในที่สุดนิวท์ก็เกลี้ยกล่อมมินโฮเป็นผู้นำจนได้ แพทริเซียโล่งอกเมื่อมินโฮยอมเป็นผู้นำ พวกเค้าต้องมีหัวหน้า และคนที่เหมาะ

ที่สุดก็คือมินโฮ

มินโฮ นิวท์ และโทมัส เดินเข้ามาหาแพทริเซียที่นั่งจัดห่อของอยู่บนพื้น แล้วนั่งลงข้างๆเธอ

" ฉันมีอะไรอยากจะพูดหน่อย " มินโฮเริ่ม

แพทริเซีย นิวท์ และโทมัส หันไปมองมินโฮ รอฟังเค้าพูด

" ถ้าฉันเกิดเป็นอะไรไป หรือพูดง่ายๆคือ ถ้าฉันเกิดตายไปซะก่อน ฝากพวกนายสองคนดูแลแพทด้วย " มินโฮมองหน้านิวท์

กับโทมัสสลับไปมา " ฉันมั่นใจว่าพวกนายสองคนจะดูแลเธอได้ดีเหมือนกับฉัน "

" นายกำลังพูดบ้าอะไรมินโฮ " แพทริเซียพูด น้ำเสียงเหมือนจะโกรธ

มินโฮมองหน้าแพทริเซีย " อะไรๆ มันไม่แน่ไม่นอนแพท สิ่งเดียวที่ฉันห่วงที่สุดก็คือเธอ "

โทมัสพยักหน้า " ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเลยพวก เธอก็เหมือนกับน้องสาวของฉัน "

" ฉันคงไม่ต้องพูดหรือสัญญาอะไร " นิวท์ว่า " นายคงรู้ดีอยู่แล้ว มินโฮ "

มินโฮพยักหน้าไปให้นิวท์ และยิ้มบางๆ 

แพทริเซียหันไปหานิวท์กับโทมัส " ถ้าฉันตาย ฝากพวกนายสองคนดูแลเค้าด้วย! " พูดจบเธอก็ลุกพรวด เดินออกไปจากห้อง

พักใหญ่ มุ่งตรงไปที่ห้องเทเรซา มินโฮตามเธอมาติดๆ แพทริเซียไม่สนใจคำพูดที่เค้าพูดอยู่ด้านหลัง เธอเข้าไปในห้อง แล้ว

นั่งลงบนเตียง กอดอก

มินโฮเดินเข้ามาหาเธอ แล้วนั่งลงข้างๆ " โกรธฉันหรอ " มินโฮพูด " ฉันขอโทดนะ หายโกรธฉันนะ "

แพทริเซียหันไปหามินโฮ " ห้ามพูดว่านายจะตายอีก ฉันไม่ยอมให้นายตายง่ายๆหรอก "

" ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดถึงมันอีก " มินโฮพูด " หายโกรธฉันรึยัง "

" ยัง ง้อด้วย "

มินโฮหัวเราะ " มีอย่างนี้ด้วยหรอ โอเค งั้น........" มินโฮผลักแพทริเซียลงไปนอน แล้วคร่อมร่างเธอไว้

" จะทำอะไรของนายเนี่ย "

มินโฮยิ้ม " ก็ง้อไง รับรองเธอหายโกรธชัวร์ "

" นี่เป็นวิธีง้อของนายงั้นหรอ "

" อ่าฮะ "

แพทริเซียอมยิ้ม แล้วยกแขนขึ้นโอบรอบคอเค้า มินโฮโน้มหน้าเข้ามาจูบเธอ แพทริเซียจูบตอบ จากนั้นก็........




มินโฮตั้งนาฬิกาดิจิตอลให้ปลุกตอนตีห้า เสียงปิ๊ปๆ ดังขึ้นไปทั่วห้อง แพทริเซียลืมตาขึ้นมา เธอหันไปมองมินโฮ เค้ากำลัง

ขยี้ตาอยู่ 

แพทริเซียลุกขึ้นนั่ง " ง่วงจัง " เธอว่า " เป็นเพราะนายคนเดียว กว่าจะยอมให้ฉันนอน "

" ฉันคิดว่าหลังจากนี้เราคงไม่มีโอกาสจะได้ทำอะไรกันแบบนี้แล้ว ถึงจะมี ก็คงอีกนาน " มินโฮอมยิ้ม " ฉันเลยกะจะใช้มันให้

คุ้มซะหน่อย "

" แล้วคุ้มรึยังล่ะ "

มินโฮยิ้ม " ยัง "

แพทริเซียตีแขนเค้าเบาๆ " นายนี่มันหื่นจริงๆ มินโฮ "

" ฉันหื่นกับเธอคนเดียวนะ แพท "

แพทริเซียหรี่ตา " ไม่จริงมั้ง เพราะมีฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวมากกว่า ถ้ามีตัวเลือกอื่น นายคงไม่มาทำแบบนี้กับฉันหรอก "

มินโฮลุกขึ้นนั่ง " ถึงจะมีผู้หญิงคนอื่น ฉันก็ไม่สน ฉันรักเธอไปแล้ว และฉันก็จะรักอยู่อย่างนั้นไปตลอด "

แพทริเซียยิ้มออกมา แล้วลุกขึ้นจากเตียง " ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา "

มินโฮลุกขึ้นตาม " ฉันว่าเราอาบด้วยกันดีกว่า จะได้ไม่เสียเวลา "

มินโฮเข้ามาอุ้มแพทริเซีย แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ 




สิบนาทีก่อนถึงเวลาที่ไอหน้าหนูนัดหมายไว้ แพทริเซียและชาวทุ่งก็นั่งรออย่างคาดหวัง ส่วนใหญ่ถือถุงพลาสติกใส่น้ำเต็ม 

ห่อผ้าปูที่นอนวางอยู่ข้างตัว แพทริเซียก็เหมือนคนอื่นๆ ที่ตัดสินใจถือน้ำไว้กับมือเพื่อให้แน่ใจว่ามันไม่หก พวกเค้าได้แต่ปัก

หลักอยู่หน้าห้องพักใหญ่ หันหน้าไปทางจุดที่ไอ้หน้าหนูบอกว่าระนาบเคลื่อนย้ายจะปรากฏขึ้น 

อริสนั่งอยู่ข้างๆแพทริเซีย และพูดขึ้น " เธอคิดว่าตัวเองบ้ารึเปล่า " อริสถาม " ตอนที่เธอได้ยินเสียงพูดในหัวครั้งแรก "

" ฮื่อ แต่เมื่อมันเกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ ฉันเลยทำใจได้ "

" มันพิลึกมากสำหรับฉัน " อริสพูด " ฉันโคม่าอยู่หลายวัน แล้วพอตื่นขึ้น การพูดกับออสก้าก็ดูเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก ถ้า

เค้าไม่ยอมรับและพูดกลับมา ฉันก็แน่ใจว่าตัวเองคงบ้าไปเลย พวกผู้หญิงในกลุ่มเกลียดฉันกับออสก้า บางคน..."

อริสเงียบไป มินโฮลุกขึ้นพูดกับทุกคนก่อนที่อริสจะพูดจบ 

" เราเหลือเวลาอีกสามนาที " มินโฮพูด " ทุกคนแน่ใจว่ายังอยากไปนะ "

แพทริเซียพยักหน้า คนอื่นๆก็ทำแบบเดียวกัน

" มีใครเปลี่ยนใจในชั่วข้ามคืนมั้ย " มินโฮถาม " พูดออกมา หรือไม่ก็หุบปากให้ตลอด พอเราไปที่ไหนก็ตามที่กำลังจะไป

แล้ว ถ้ามีเพียกตัดสินใจทีหลังว่าอยากจะตาขาวและพยายามหันกลับ ฉันจะจัดการให้มันกลับพร้อมจมูกหักและเป้าระบม "

นิวท์ปรบมือเสียงดัง

" นิวท์ นายมีปัญหาเรอะ " มินโฮถาม

" เปล่า " นิวท์พูด " แค่ชื่นชมทักษะการเป็นผู้นำของนายน่ะ "

" หกโมงแล้ว! " ชาวทุ่งคนหนึ่งตะโกนขึ้น 

แพทริเซียเห็นการเปลี่ยนแปลงของผนังฝั่งตรงข้ามทันที พื้นที่ขนาดใหญ่ส่วนหนึ่งเปลี่ยนเป็นพื้นผิวราบเรียบเป็นประกาย สีเทา

หม่น 

" มาเร็ว! " มินโฮตะโกนพลางดึงห่อของขึ้นพาดไหล่ อีกมือคว้าถุงน้ำ " อย่าวุ่นวายนะ เรามีเวลาแค่ห้านาที ฉันไปคนแรก " 

เค้ามองแพทริเซีย " แพท เธอตามหลังนิวท์ " เค้าชี้โทมัส " นายคนสุดท้าย ดูแลให้ทุกคนตามฉันไปก่อนนายจะเข้าไป " 

มินโฮเดินไปที่กำแพงสีเทา แล้วหยุดตรงข้างหน้าพอดี ระนาบเคลื่อนย้ายดูไม่สเถียร เงาและความมืดหมุนวนอยู่ มันวูบวาบ

และพร่ามัว เหมือนกับจะหายไปทุกวินาที 

มินโฮหันกลับมามองแพทริเซีย " เจอกันที่อีกฟากนะแพท "

แล้วเค้าก็ก้าวผ่านเข้าไป กำแพงสีเทามัวหม่นกลืนเค้าหายไป 

พอสองนาทีผ่านไปก็เหลือเพียงแพทริเซีย นิวท์ อริส และโทมัส 

" เร็วเข้าเถอะ " โทมัสพูด " เราต้องรีบ "

อริสก้าวเข้าไป นิวท์ตามไปติดๆ จากนั้นแพทริเซียก็ตามนิวท์เข้าไป ก้าวสู่ระนาบเคลื่อนย้าย

แนวความเย็นที่รู้สึกได้เคลื่อนผ่านผิวเธอจากหน้าไปหลัง เหมือนกับผนังสีเทานี้เป็นผืนน้ำผสมน้ำแข็ง แพทริเซียไม่เห็นอะไร

นอกจากความมืดสนิท แต่เธอได้ยินเสียงของชาวทุ่ง

" ทุกคนอยู่นิ่งๆ และหุบปาก! " มินโฮพูด " แพท เธออยู่ในนี้มั้ย "

" อยู่! " แพทริเซียตอบ

" โทมัส นายอยู่รึเปล่า "

" ฉันเป็นคนสุดท้ายที่ผ่านเข้ามา! " โทมัสตอบ

" เราจะตั้งแถว และนับจำนวน " มินโฮพูด " เอาล่ะ หนึ่ง! "

พอไม่มีใครพูดอะไร แพทริเซียก็ตะโกน " สอง! "

ชาวทุ่งนับต่อไปจากนั้น จนถึงอริสเป็นคนสุดท้าย และร้องว่า " ยี่สิบ "

" ดีเลย " มินโฮพูด " เราทุกคนอยู่ที่นี่ ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหน ทำไมมองไม่เห็นปลวกอะไรเลยเนี่ย "

" แย่นะ ที่เราไม่มีไฟฉาย " โทมัสพูด

" ขอบใจที่ช่วยย้ำนะ คุณโทมัส " มินโฮตอบ " เอาล่ะ ฟังนะ เราอยู่ในทางเดินอะไรซักอย่าง ฉันสัมผัสผนังได้ทั้งสองฟาก 

เพราะฉะนั้นทุกคนตามเสียงฉันมา เราไม่มีทางเลือกมากนัก " 

มินโฮเริ่มเดินออกไป เสียงขยับเท้าเบาๆ ทุกคนเริ่มเดินตามมินโฮไป 

" โทมัส นายอยู่ข้างหลังฉันรึเปล่า " แพทริเซียถาม

" อยู่ เพียกแพท "

แพทริเซียถามต่อ " นิวท์ นายอยู่ข้างหน้าฉันใช่มั้ย "

" ใช่ แพทตี้ "

ไม่มีใครพูดอะไรระหว่างเดินไปข้างหน้า ที่นี่ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย อากาศเย็น มีกลิ่นเหมือนผนังเก่าๆ อุโมงค์ยืดยาวไปข้าง

หน้าโดยไม่มีเลี้ยวซ้ายหรือขวา สิ่งเดียวที่มีคือเสียงรองเท้าครูดไปบนพื้นคอนกรีตแข็ง และเสียงกระซิบกระซาบเป็นครั้งคราว

ของชาวทุ่ง พวกเค้าเดินแถวไปตามอุโมงค์มืดมิดไม่รู้จบ เดินลึกเข้าไปในความมืด อากาศอุ่นขึ้นเล็กน้อย ดูจะมีฝุ่นหนาขึ้น

ด้วย แพทริเซียไออยู่สองสามครั้ง 

เวลาผ่านไปช้าๆ แพทริเซียนึกไม่ออกว่ามันมีทางเดินอย่างนี้ได้ยังไง พวกเค้าต้องเดินทางมาแล้วอย่างน้อยสองหรือสามไมล์

แน่ๆ พวกเค้าอยู่ที่ไหน ใต้ดิน หรือในอาคาร ไอหน้าหนูบอกว่าพวกเค้าต้องหาที่โล่ง แล้ว...

ทันใดนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งร้องลั่นมาจากข้างหน้า ห่างออกไปสามสี่สิบฟุต แพทริเซียไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร แต่ตอนนี้เด็กคน

นั้นกรีดร้องออกมาอย่างสยดสยอง เสียงแหลมโหยหวน แพทริเซียได้ยินร่างดิ้นไปมาบนพื้น

แพทริเซียวิ่งออกไปตามสัญชาตญาณ เบียดผ่านชาวทุ่งสองสามคนที่ดูจะตัวแข็งไปเพราะความกลัว

เธอมาถึงจนได้ ฟังออกว่าตอนนี้เด็กหนุ่มนอนอยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง แขนขาสะบัดไปมาบนคอนกรีตขณะดื้นรนต่อสู้กับอะไรซัก

อย่าง 

" นี่นาย! " แพทริเซียตะโกนใส่เด็กหนุ่มที่ดิ้นรนอยู่บนพื้น " เป็นอะไรไป "

เสียงกรีดร้องของเด็กหนุ่มยังดังฝ่าอากาศ ในที่สุดแพทริเซียก็ลองเสี่ยง เธอพุ่งไปข้างหน้า ทุ่มตัวเองใส่ร่างของเด็กหนุ่มที่

ดิ้น เธอกระแทกตัวลงไป คลำพบร่างที่สะบัดไปมา แพทริเซียเอื้อมมือออกไปจะคว้าหน้าหรือผมของเด็กหนุ่ม เธอกลับพบแต่

ความสับสน ไม่มีหัว ไม่มีผมหรือหน้า ไม่มีแม้แต่คอ  แต่แพทริเซียกลับคลำถูกลูกกลมๆโลหะเย็นๆ ขนาดใหญ่แทน...



ทันทีที่มือแพทริเซียสัมผัสลูกบอลโลหะประหลาดๆนั้น เด็กหนุ่มก็หยุดเคลื่อนไหว แขนขานิ่งไป แพทริเซียรู้สึกว่ามีอะไร

เปียกๆเหนียวๆ จากลูกบอลโลหะ ไหลซึมออกมา เธอรู้ว่าเป็นเลือด กลิ่นเหมือนทองแดง จากนั้นลูกบอลก็ลื่นหลุดจากใต้นิ้ว

แพทริเซียและกลิ้งออกไป เด็กหนุ่มที่นอนอยู่ใต้ร่างเธอไม่ขยับหรือส่งเสียงอะไรเลย ชาวทุ่งตะโกนสอบถามอยู่ในความมืด 

แต่แพทริเซียไม่สนใจพวกเค้า ในใจเธอมีแต่ความสยดสยอง เรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเลย แต่เด็กหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะตายไปแล้ว 

ถูกตัดหัวไปด้วยวิธีใดก็ไม่รู้ หรือไม่...ก็ถูกเปลี่ยนเป็นลูกบอลโลหะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ 

แพทริเซียกระถดถอยหลังออกห่างจากร่างนั้น เช็ดมือเข้ากับกางเกงและตะโกนออกไปไม่เป็นภาษา ชาวทุ่งสองสามคนคว้าตัว

เธอไว้จากด้านหลัง ช่วยให้เธอลุกขึ้นยืน เธอผลักพวกนั้นออกไป โซเซไปปะทะกับผนัง มีคนคว้าเอวเธอ และดึงเข้าไปใกล้ 

" แพท! " เป็นเสียงมินโฮ " แพท! เกิดอะไรขึ้น "

แพทริเซียพยายามสงบใจ ตั้งสติ  " ฉัน....ฉันไม่รู้ นั่นใคร คนที่นอนร้องอยู่เมื่อกี้นั่นใคร "

วินสตันตอบเสียงสั่นๆ " คิดว่าแฟรงกี้นะ เค้าอยู่ข้างหลังฉันพอดี กำลังพูดเล่นกัน แล้วก็เหมือนมีอะไรกระชากเค้าออกไป "

" เกิดอะไรขึ้น แพท! " มินโฮถามอีก 

" คือ..." แพทริเซียสูดหายใจลึก " ฉันได้ยินเค้าร้อง เลยวิ่งเข้ามาช่วย ฉันกระโดดใส่เค้า ดูว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วฉันก็เอื้อม

มือไปที่หน้าเค้า จะจับที่แก้มเค้า แต่ที่ฉันคลำเจอก็มีแต่...."

" แต่อะไร แพท " มินโฮพูด

แพทริเซียครางแล้วพูดออกมา " หัวเค้าไม่ใช่หัว มันเหมือนกับ...ลูกบอลเหล็ก...ใบใหญ่ ไม่รู้สิมินโฮ เหมือนหัวของเค้าจะถูก

กลืนโดย...โดยลูกบอลใบใหญ่ "

" เธอกำลังพูดอะไร แพท " มินโฮถาม " ฉันไม่เข้าใจ "

" มันอยู่นี่ไง! " มีคนตะโกน นิวท์นั่นเอง " แล้วมันก็เปียกๆ เหนียวๆ เหมือนเลือดเลย "

" นี่มันแผละอะไรกัน " มินโฮพูด " มันใหญ่แค่ไหน นิวท์ " 

ตอนนี้ชาวทุ่งประสานเสียงขึ้นมาแล้ว

" ทุกคนใจเย็น! " นิวท์ตะโกน " ไม่รู้สิพวก ใหญ่กว่าหัวกบาลแน่ล่ะ มันกลมดิ๊กเลย เป็นทรงกลมสมบูรณ์แบบ " 

" แพท " มินโฮกระซิบ " เธอไม่เป็นไรนะ "

แพทริเซียพยักหน้าหงึกหงัก แล้วถลาเข้าไปกอดมินโฮแน่น เธอร้องไห้ออกมาเสียงดัง ชาวทุ่งทุกคนเงียบลง มินโฮลูบหลัง

เธออยู่นาน จนเธอสงบลง 

แพทริเซียผละออกมา " ฉันโอเคแล้วมินโฮ ไปต่อเถอะ "

ตอนนี้สายตาของเธอปรับเข้ากับความมืดได้แล้ว มินโฮเข้ามาจูบปลอบเธอ แล้วก็ผละออกไป ก่อนจะพูดว่า " เราต้องไปแล้ว 

เดี๋ยวนี้เลย ไม่มีการโอ้เอ้กันอีกแล้ว กระจายออกห่างจากกันซักสองสามฟุตแล้วออกวิ่ง ก้มลงด้วย และถ้ามีอะไรเข้ามาใกล้หัว

ก็ฟาดมันให้ตายไปเลย "

ไม่มีใครโต้แย้ง 

" แพท เธอไหวนะ " มินโฮพูด " เราต้องวิ่งห่างๆกัน จะได้ไม่สะดุดกันล้ม "

แพทริเซียพยักหน้า " ไหว ฉันไหว "

มินโฮลูบแก้มเธอเบาๆ " เก่งมาก ฉันรักเธอ "

จากนั้นพวกเค้าก็ออกวิ่ง ห่างกันมากพอจะไม่สะดุดล้มกันเอง แพทริเซียวิ่ง วิ่งเร็วที่สุดเท่าที่จำได้ว่าเคยวิ่งในวงกต เธอวิ่งโดย

ไม่หยุด ความมืดนั้นมืดสนิท 



ลูกบอลมรณะจัดการอีกหนึ่งคน แต่ก็ไม่มีใครหยุดวิ่ง เสียงกรีดร้องขาดหายกลายเป็นเสียงขลุกขลักในที่สุด แพทริเซียได้ 

ยินเสียงดังแกร๊งเมื่อลูกบอลโลหะกระแทกเข้าใส่พื้นแข็งๆ เธอได้ยินมันกลิ้งไป ได้ยินมันกระทบกับผนังก่อนจะกลิ้งต่อไป

แพทริเซียยังคงวิ่งต่อไป ไม่ชะลอฝีเท้าลงเลย หัวใจเธอเต้นรัว ไม่รู้เลยว่าพวกเค้ามาไกลแค่ไหนแล้ว แต่พอมินโฮร้องบอกให้

ทุกคนหยุด ความโล่งใจก็แทบท่วมท้น เสียงคนหอบดังไปทั่วพื้นที่เล็กๆ 

ฟรายแพนเป็นคนแรกที่พูดออกมา " เราหยุดกันทำไมน่ะ "

" เพราะฉันเกือบทำหน้าแข้งหักโดยอะไรซักอย่างตรงนี้น่ะสิ! " มินโฮตะโกนตอบ " คิดว่าเป็นบันได "

" เอ้า งั้นก็ขึ้นไปแล้วกัน! " ฟรายแพนพูดอย่างรื่นเริงเกินเหตุ

" หรอ " มินโฮตอบ " พวกเราจะทำยังไงกันเนี่ยถ้าไม่มีนาย ฟรายแพน "

แพทริเซียได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของมินโฮวิ่งขึ้นไปตามบันได เวลาผ่านไปไม่กี่วินาทีก่อนจะมีเสียงฝีเท้าอื่นๆดังขึ้นมา และ

ไม่ช้าทุกคนก็ตามมินโฮไป พอแพทริเซียไปถึงบันไดขั้นแรก เธอก็สะดุดล้ม จากนั้นก็รีบลุกขึ้น สะดุดขั้นบันไดเป็นครั้งคราว 

ใครจะรู้ว่าบอลโลหะนั่นจะจู่โจมอีกครั้งเมื่อไหร่ 

" โอ๊ย! " มินโฮร้องลั่น แล้วก็มีเสียงคำรามสองสามครั้ง

" เป็นอะไรรึเปล่า " นิวท์ถาม

" นาย...ชนอะไรน่ะ " โทมัสร้องขึ้น

มินโฮน้ำเสียงหงุดหงิด " ก็ปลวกด้านบนน่ะสิ เราชนหลังคา แล้วมันก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว..." เสียงเค้าขาดหายไป แล้วแพทริ

เซียก็ได้ยินเค้าลูบมือไปตามผนังและเพดาน " เดี๋ยว! ฉันว่าเราเจอ...."

เสียงกริ๊กชัดเจนตัดบทมินโฮ ทันใดนั้นโลกรอบๆตัวแพทริเซียก็เหมือนระเบิดขึ้นเป็นเปลวไฟ เธอร้องออกมาพร้อมกับเอามือ

ปิดตาไว้ แสงจ้าแผดเผาสาดลงมาจากด้านบน คลื่นความร้อนสาดลงมาเหมือนลมร้อน หลังจากอยู่ในความมืดมานาน แสงนั่น

ทำร้ายเธอ 

แพทริเซียได้ยินเสียงครูดหนักๆ ตามด้วยเสียงแกร๊ง แล้วความมืดก็กลับคืนมา เธอปล่อยมือลงพร้อมกับหรี่ตา 

" ปลวกเอ๊ย " มินโฮพูด " ดูเหมือนเราจะเจอทางออกแล้ว แต่ฉันว่ามันต้องอยู่บนดวงอาทิตย์แน่ๆ มันสว่างจ้า ร้อนมากด้วย "

" เปิดเป็นช่องเล็กๆสิ ให้เราชินตาก่อน " นิวท์พูด แล้วแพทริเซียก็ได้ยินเค้าเดินขึ้นบันไดไปสมทบมินโฮ " เอ้านี่เสื้อ ใช้กั้น

เอาไว้ ทุกคนหลับตา! "

แพทริเซียทำตาม ยกมือขึ้นปิดตาอีกครั้ง หลังผ่านไปราวหนึ่งนาทีเธอก็ลดมือลง ลืมตาขึ้นช้าๆ 

" มีใครตาบอดไปรึยัง " มินโฮถาม " ฉันรู้สึกว่าเหมือนลูกตาของฉันเป็นมาร์ชเมโลปิ้งเลย "

แพทริเซียรู้สึกเหมือนกัน ตาเธอแสบและคัน น้ำตาไหลตลอดเวลา ชาวทุ่งรอบๆ ต่างพากันขยี้ตา

" แพท " มินโฮเรียก แล้วเดินลงมาหาเธอ " เป็นอะไรรึเปล่า "

แพทริเซียส่ายหน้า 

มินโฮจับเธอเงยหน้าขึ้น " ไม่เป็นไรได้ไง น้ำตาไหลไม่หยุดเลย " มินโฮใช้ชายเสื้อยืดของเค้าเช็ดน้ำตาให้แพทริเซีย

" แล้วข้างนอกนั่นมีอะไร " ใครคนหนึ่งถาม

มินโฮยิ้มให้แพทริเซีย แล้วเดินขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง มองออกไปนอกช่องประตูแคบๆ " บอกไม่ถูก เท่าที่เห็นก็มีแสงสว่าง

มากๆ บางทีเราอาจอยู่บนดวงอาทิตย์ แต่ฉันไม่คิดว่ามีคนอยู่ข้างนอกนั่น " เค้านิ่งไป " หรือแคร้ง "

" โว้วๆๆๆๆๆๆ " โทมัสร้องขึ้น " ขอร้องเถอะพวก อย่าพูดคำว่าแคร้ง ฉันสยดสยอง "

" งั้นก็ออกไปจากที่นี่กันเถอะ " วินสตันพูด เค้าอยู่ต่ำกว่าแพทริเซียลงไปสองขั้น " ฉันยอมถูกเผาดีกว่าถูกลูกบอลเหล็กกิน

หัว ไปกันเถอะ! "

" ก็ได้ วินสตัน " มินโฮตอบ " อย่าเพิ่งสติหลุด ฉันแค่อยากให้ตาเราชินกับแสงก่อน ฉันจะเปิดประตูให้สุดเพื่อให้แน่ใจว่าพวก

เราไม่เป็นไร พร้อมนะ " 

มินโฮดันแผ่นโลหะขึ้นไป ประตูเปิดออกพร้อมเสียงเสียดหู แพทริเซียรีบมองขึ้นไป แสงสว่างนั้นเหลือเชื่อ บันไดร้อนขึ้นมา

เหมือนเตาอบ 

" โอ๊ย พวก! " มินโฮร้อง " มันมีอะไรผิดปกตินะ ฉันรู้สึกเหมือนแสงอาทิตย์จะเผาผิวฉันไหม้แล้ว! "

" เค้าพูดถูก " นิวท์พูด " ไม่รู้เราจะออกไปข้างนอกได้รึเปล่า อาจต้องรออาทิตย์ตก "

เสียงครางโวยวายมาจากชาวทุ่ง แต่แล้วก็ถูกกลบด้วยเสียงร้องลั่นจากวินสตัน " เฮ้ย! ระวัง! ระวัง! "






* ช่วงนี้วันเว้นวันบ่อย ไรท์ต้องแก้งานเยอะ เลยไม่มีเวลามาอัพ แต่จะพยายามอัพให้อ่านทุกวันนะคะ อีกเรื่องนึงคือคอมเม้น

ถูกลบ ไรท์ไม่ได้ลบนะ อย่าเข้าใจไรท์ผิด =.=








                                                      อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #110 0616268631mint (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 15:45
    รอติดตามตอนต่อไปอยู่น่า~อ่านแล้วสนุกมากๆเลยคะ
    #110
    0
  2. #105 Mikiooo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 17:39
    เค้าหวานกันอีกแง้วว
    #105
    0
  3. #74 Yuki (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:34
    งุ้ยยยยยย เขิ้นนนนนนนน
    #74
    0
  4. #42 ice9301 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 00:13
    รออออออออออออออออ
    #42
    1
    • #42-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 20)
      15 พฤษภาคม 2559 / 04:04
      อัพแล้วน้าๆๆๆๆๆ^^
      #42-1
  5. #41 เล่นกล้องเป็นแล้วนะ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 17:30
    มาแล้ววว
    #41
    1
    • #41-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 20)
      15 พฤษภาคม 2559 / 04:04
      อัพแล้วจ้า^^
      #41-1
  6. #40 อัคคีเริงระบำ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 16:42
    รอออออ~
    #40
    2
    • #40-2 8563 / Dema(จากตอนที่ 20)
      15 พฤษภาคม 2559 / 04:03
      อัพแล้วน้าๆๆๆ><
      ปล.บางครั้งไรท์ก็เป็นเหมือนกัน=.= แอปชอบรวน555
      #40-2