[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 19 : สมรภูมิมอดไหม้ : EP.19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    11 พ.ค. 59

                                                         EP.19



                            



แพทริเซียรีบตั้งสติ มองหน้าโทมัส " ก็เมื่อกี้นายเป็นคนทำมันตกไว้ไม่ใช่รึไง "

" เมื่อกี้? " โทมัสพูด ท่าทางงงๆ " ฉันยังไม่ได้เข้ามาห้องนี้เลยนะ แพทริเซีย " เค้าพูดต่อ " ฉันไม่รู้ว่าทำมันหายตอนไหน 

แต่ก่อนที่ฉันจะออกมากับนิวท์ มันยังมีอยู่ " 

แพทริเซียรู้สึกมึนตึ้บ สีหน้าโทมัสไม่ได้โกหก " แล้วมันจะมาอยู่ที่นี่ได้ไง " 

โทมัสหันไปหานิวท์ " นายบอกว่าจะมาสำรวจแถวนี้ไม่ใช่หรอพวก ก่อนไฟมันจะดับ " โทมัสพูด " นายรู้อะไรบ้าง "

แพทริเซียหันขวับไปมองนิวท์ รอฟังคำตอบ แต่นิวท์กับสั่นหัว ไม่พูดอะไร แต่ในขณะที่แพทริเซียกำลังเม้มปาก เธอก็รับรู้ได้

ถึงรสชาติเลือดจางๆบนริมฝีปากของเธอ และเธอก็รู้คำตอบ   ไม่ใช่โทมัส...แต่เป็นนิวท์  แพทริเซียคิด

แพทริเซียก้มหน้ามองพื้น เมื่อกี้เธอจูบตอบเค้า เธอหวังว่านิวท์จะไม่เข้าใจเธอผิดไป คนเดียวที่เธอรักคือมินโฮ ไม่ว่าจะใน

อดีตหรือปัจจุบัน คนๆนั้นก็คือมินโฮ แพทริเซียเข้าไปดึงชายเสื้อมินโฮ เหมือนเด็กที่ดึงชายเสื้อผู้ใหญ่ 

" เรามานอนกันเถอะ " แพทริเซียพูด 

โทมัสเป่าปาก " โว้วๆๆๆๆๆๆ พวกนายสองคนกำลังจะ...."

" ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอกปลวก " มินโฮพูด " เราแค่นอนกันเฉยๆ ฉันไม่อยากให้เธอนอนห้องนี้คนเดียว "

โทมัสยิ้ม " งั้นก็นอนกันเฉยๆอย่างที่นายว่าเหอะพวก " โทมัสกอดคอนิวท์ " เราไปกันดีกว่า นิวท์ ปล่อยให้พวกเค้านอน

กันเฉยๆ " 

" เดี๋ยว โทมัส " แพทริเซียเรียก " นายลืมนี่ " เธอยื่นสร้อยข้อมือให้โทมัส ระหว่างนั้นเธอเหลือบสายตาไปมองนิวท์ นิวท์

กำลังมองเธออยู่ ใบหน้าเค้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ 

โทมัสลากคอนิวท์ออกไป แล้วปิดประตูห้อง มินโฮเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง 

" เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกัน " มินโฮกระซิบ " มาชวนผู้ชายนอน "

แพทริเซียขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตอนที่มินโฮพูด ริมฝีปากเค้าเฉียดใบหูของเธอ " ก็...นายบอกว่าจะมานอนกับฉันเองนี่ "

มินโฮผละออกจากแพทริเซีย เดินไปล็อคประตู " งั้นเราก็มานอนกันเถอะ "

" อ..โอเค " แพทริเซียพูดตะกุกตะกัก เธอรู้สึกเขินสายตามินโฮที่มองมา " แล้วไหนหมอนกับผ้าห่มนายล่ะ "

มินโฮยิ้มมุมปาก " ฉันคิดว่าไม่ต้อง " มินโฮพูด " เธอคงไม่คิดว่าฉันจะนอนเฉยๆกับเธอใช่มั้ย แพท "

แพทริเซียไม่ทันได้พูดอะไร มินโฮก็ดันตัวเข้ามาจนเธอเซล้มไปนอนบนเตียง เค้าขึ้นคร่อมร่างเธอ

" ฉันไม่ใช่ต้นไม้ ก้อนหิน หรือปลวกอะไรก็ตามที่ไม่มีความรู้สึก " มินโฮพูด " ถึงฉันจะจำเรื่องของเราเมื่อก่อนไม่ได้ แต่ฉันคิด

ว่ายังไงฉันก็ชอบเธออยู่ดี ไม่ใช่สิ...รักต่างหาก "

แพทริเซียรู้สึกว่าตัวเองกำลังฉีกยิ้มกว้าง แต่แล้วเธอก็หุบยิ้มเมื่อนึกถึงนิวท์ แพทริเซียรู้สึกผิดกับมินโฮ 

" เป็นอะไรไป แพท "

แพทริเซียสบตามินโฮ " ฉันขอโทษ..." เธอใช้แขนโอบรอบคอมินโฮ " ฉันรักนายคนเดียวนะ มินโฮ "

จบคำพูดแพทริเซีย มินโฮโน้มหน้าเข้ามา ประทับริมฝีปากบนริมฝีปากของเธอ เค้าจูบเธออย่างกระหาย แพทริเซียตอบโต้เค้า

กลับไปเช่นกัน เธอชอบรสจูบของเค้า มินโฮผละออกจากริมฝีปากเธออย่างช้าๆ แล้วก้มลงไปหาซอกคอของเธอ เค้าจูบสลับ

กับดูดเม้มไปพร้อมกัน แพทริเซียรู้สึกกระสับกระส่าย มือไม้อ่อน สมองขาวโพลน เธอพยายามใช้มือที่ไร้เรี่ยวแรงดันตัวมินโฮ

ให้ออกห่าง 

" มิน...โฮ " เธอสบตามินโฮ " ฉ...ฉันว่า...สถานการณ์อย่างนี้มัน....ไม่เหมาะ "

" สถานการณ์นี้แหละเหมาะสุดแล้ว " มินโฮว่า " เราไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง ไม่แน่เราอาจจะตายในวันพรุ่งนี้ก็ได้ " 

" แต่มันจะดีหรอ พวกชาวทุ่งอยู่อีกห้องนึงนะ "

" ฉันไม่สนแผละพวกนั้นหรอก " เค้ากระซิบ " ฉันต้องการเธอ....."

มินโฮก้มลงไปจัดการกับซอกคอเธอต่อ แพทริเซียหายใจถี่ อารมณ์เธอกระเจิดกระเจิง เธอต้องการเค้าเหมือนกัน...

มินโฮผละออกมา ดึงเสื้อเธอขึ้น แล้วดึงมันออกจากตัว เค้าพรมจูบไปทั่ว ไล่จากหน้าอกลงมาถึงหน้าท้อง เธอตอบรับทุก

สัมผัสของเค้า ครางออกมาตามอารมณ์ มินโฮลุกขึ้นนั่ง แล้วถอดเสื้อตัวเองออก แพทริเซียรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หุ่นของเค้า

มัน.... เธอไม่คิดว่าเค้าจะหุ่นดีขนาดนี้ กล้ามที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไปตรงหน้าท้องมันปลุกเร้าอารมณ์เธอได้ดีทีเดียว

มินโฮยิ้ม " แพท หน้าเธอหื่นมากเลย รู้ตัวมั้ย "

" นายก็เหมือนกัน "

มินโฮอมยิ้ม โน้มใบหน้าลงมาหาหน้าอกเธอ ระหว่างที่ปากเค้าจัดการกับหน้าอกเธอ มือของเค้าก็ทำหน้าที่ได้ดีเหมือนกัน เค้า

ปลดตะขอบรา ดึงมันออกจากตัวเธอ แล้วเอื้อมมือไปปลดตะขอกางเกงเธอต่อ เธอขยับขาช่วยเค้า เพื่อให้เค้าดึงมันออกได้

สะดวก ตอนนี้ร่างกายเธอเหลือเพียงแพนตี้ตัวเดียวเท่านั้น มินโฮขยับออกจากตัวเธอ จัดการถอดกางเกงตัวเองออกอย่างเร็ว 

ร่างกายของเค้าประจักษ์ต่อสายตาเธอ แพทริเซียรู้สึกตื่นเต้นและกลัวไปด้วย มินโฮดึงแพนตี้ลงมาตามขาเธอ แล้วเหวี่ยงไป

ข้างๆเตียง เค้ายกขาเธอขึ้น แล้วแทรกตัวลงมาระหว่างขาของเธอ มินโฮเข้ามาจูบแพทริเซีย จูบของเค้าเหมือนกับจะบอกเธอ

ว่า...เค้าไม่ไหวแล้ว

ทันใดนั้นเค้าก็สอดเข้าไปในตัวเธอ แพทริเซียใช้เล็บจิกบนหลังเค้าไปตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน มินโฮผละออกจากริมฝีปาก 

แล้วก้มลงไปหาซอกคอเธออีกครั้ง มินโฮขยับช้าๆ ไปตามจังหวะ แพทริเซียรู้สึกเจ็บและมีความสุขไปพร้อมกัน เธอครางออก

มาอย่างทนไม่ไหว นั่นทำให้มินโฮเร่งจังหวะเร็วขึ้น ไม่นานพวกเค้าทั้งสองก็ไปถึงจุดหมายพร้อมกัน......



แพทริเซียนอนบนเตียงโดยมีมินโฮกอดเธอจากด้านหลัง พวกเค้าหลับไปพร้อมกัน และแพทริเซียก็ฝัน...


แพทริเซียฝันเห็นเด็กผู้หญิงผมบลอนด์ นั่นคือเธอ อายุประมาณหกหรือเจ็ดขวบ แสงสว่างจ้าลอยอยู่เหนือหัวเธอ ผู้คนในชุด

ประหลาดสีเขียวจ้องมองเธอไม่เลิก ปากและจมูกของพวกเค้าถูกปิดด้วยหน้ากาก คนพวกนั้นกำลังพูดกัน บางคนเป็นชาย บาง

คนเป็นหญิง 

" เราต้องผ่าเธอกับเด็กผู้หญิงอีกคนให้ลึกลงไปกว่านี้ "

" สมองพวกเธอจะรับไหวหรอ "

" เธออาจตายได้ "

" หรือเธออาจจะรอด "

" หรือเธอกับคนอื่นๆอาจช่วยชีวิตเราได้ ช่วยชีวิตเราทุกคน "




แพทริเซียตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหนึบตามร่างกาย โดยเฉพาะบริเวณนั้น เธอนิ่วหน้า และค่อยๆจับแขนมินโฮที่โอบรอบเอว

เธอออก แพทริเซียพยายามลุกขึ้นจากเตียงให้เบาที่สุด  เก็บเสื้อผ้าของเธอที่หล่นอยู่บนพื้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ 

แพทริเซียมองตัวเองในกระจก บริเวณหน้าอกเธอมีรอยจ้ำเต็มไปหมด เธอยิ้มออกมาขณะคิดถึงเรื่องเมื่อคืน เธอกับมินโฮเป็น

ของกันและกันแล้ว ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงเทเรซาขึ้นมา ไม่รู้ตอนนี้เทเรซาจะเป็นยังไงบ้าง แพทริเซียหวังว่าเทเรซาจะปลอดภัย

เหมือนกับเธอและชาวทุ่งคนอื่นๆ แพทริเซียติดต่อเทเรซาอีกครั้ง และก็เหมือนเดิม เทเรซาไม่ตอบกลับมา เธอละออกจาก

กระจก แล้วเดินมาที่ฝักบัว เปิดน้ำให้ไหลลงมากระทบตัว เธอหลับตา และนึกถึงความฝัน มีคนต้องการจะผ่าสมองเธอและเด็ก

ผู้หญิงอีกคน และแพทริเซียก็ขอเดาว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นคือเทเรซา สมองของเธอจะช่วยชีวิตคนอื่นได้จริงๆงั้นหรอ...



แพทริเซียเดินออกมาจากห้องน้ำ และก็ต้องตกใจ เธอเห็นมินโฮยืนพิงผนังข้างประตูห้องน้ำอยู่ เค้าเปลือยด้านบน สวมใส่

กางเกงตัวเดียว แพทริเซียจ้องเค้าไม่กระพริบ

มินโฮยิ้มบางๆ " หน้าเธอหื่นอีกแล้ว แพท " 

แพทริเซียหันไปมองทางอื่นอย่างเขินๆ " แล้วนายมายืนโชว์หุ่นอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ "

" เผอิญมีคนแถวนี้ชอบ "

แพทริเซียไม่ตอบ แล้วเดินหนีเค้า มินโฮคว้ามือเธอได้ทัน และรวบตัวเธอเข้าไปกอด เค้าเกยคางบนไหล่แพทริเซีย

" เธอเป็นของฉันแล้วนะ " มินโฮพูด " และฉันก็เป็นของเธอแล้วด้วย "

แพทริเซียยิ้ม

มินโฮขบใบหูเธอเบาๆ " ได้ฉันแล้วอย่าทิ้งล่ะ " เค้าปล่อยตัวเธอ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู 




แพทริเซียกับมินโฮเดินเข้าไปในห้องพักใหญ่ ชาวทุ่งกำลังนั่งอยู่ตามพื้นด้วยสายตาว่างเปล่า บ้างก็เดินวนไปวนมา มีน้อย

ที่นอนอยู่บนเตียง แต่ละคนเลียริมฝีปากและกุมท้อง 

โทมัสลุกขึ้นจากเตียง " มากันแล้วหรอ " 

" พวกเค้าเป็นอะไรกัน " มินโฮถาม

นิวท์ปีนลงมาจากชั้นบนของเตียงโทมัส " จะอะไรซะอีกล่ะ เราไม่มีอาหาร มีแค่น้ำจากในห้องน้ำ " นิวท์พูด " ฉันว่าอีกไม่นาน

พวกเราก็จะตายไปทีละคน "

มินโฮเดินเข้าไปหาชาวทุ่ง โทมัสเดินตามไป ตอนนี้จึงเหลือเพียงแพทริเซียกับนิวท์ที่ยืนอยู่ 

" ฉันขอโทดนะ แพทตี้ "

แพทริเซียรู้ว่านิวท์ขอโทดเธอเรื่องอะไร " เอ่อ...ม..ไม่เป็นไรหรอก " แพทริเซียพูด " ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ "

นิวท์จ้องหน้าแพทริเซียนิ่ง " ฉันตั้งใจแพทตี้ จูบนั่นฉันตั้งใจ "

ทันใดนั้นเสียงกริ่งก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ชาวทุ่งแต่ละคนลุกขึ้นยืน มีสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมา 

มินโฮเดินเข้ามา " คราวนี้อะไรอีกล่ะ " 

" อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แคร้งบ้าพวกนั้น " โทมัสว่า 

ประมาณสิบนาที เสียงก็หยุดลง มินโฮ นิวท์ และโทมัสเดินออกไปข้างนอก ชาวทุ่งที่เหลือเดินมารวมกับแพทริเซีย ไม่นาน

นิวท์ก็เดินเข้ามา 

" มีอาหารอยู่เต็มข้างนอกนั่น " นิวท์พูด " และมีผู้ชายคนนึงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ "




แพทริเซียและชาวทุ่งคนอื่นๆตามนิวท์ออกไปข้างนอก ที่ทางเดินมีกองอาหารกองใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นผลไม้ ผัก กระป๋องอะไร

ซักอย่าง ถั่ว และห่อของเล็กๆ กระจัดกระจายเต็มทางเดิน

แพทริเซียยืนจ้องผู้ชายที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ หัวล้าน ดวงตาสีน้ำตาลล่อกแล่กกวาดไปมาขณะอ่าน เค้าสวมสูทสีขาว ไม่

ว่าจะเป็นกางเกง เสื้อ เนกไท เสื้อนอก รองเท้า ถุงเท้า ทุกอย่างสีขาวหมด แพทริเซียหันไปมองทางชาวทุ่ง พวกเค้ากำลังนั่ง

ล้อมกองอาหาร ไม่สนใจชายที่นั่งอยู่เลย มินโฮ นิวท์ และโทมัส เดินเข้ามาหาแพทริเซีย

แพทริเซียมองหน้าพวกเค้าทีละคน " นี่มันอะไรน่ะ "

โทมัสเดินเข้าไปหาชายคนนั้น และเค้าก็ชนกับอะไรซักอย่างที่มองไม่เห็น เค้าเอามือกุมจมูก " นี่มันกลปลวกอะไรอีก! "

แพทริเซียเดินเข้าไปบ้าง คนละตำแหน่งกับโทมัส แต่แล้วเธอก็ชนโครมใส่กำแพงล่องหน ความรู้สึกเหมือนแผ่นกระจกเย็นๆ 

เธอเอามือลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ 

" ไม่ต้องพยายามหรอก " ชายคนนั้นพูด เรียกความสนใจจากทุกคน " เรายังเหลืออีกสี่สิบเจ็ดนาทีก่อนที่ฉันจะได้รับมอบ

อำนาจให้เปิดการทดสอบช่วงที่สอง ได้โปรดแสดงความอดทนและอย่ามายุ่งกับฉัน พวกเธอมีเวลานี้เพื่อกินและฟื้นฟูกำลัง 

และฉันแนะนำอย่างยิ่งให้พวกเธอใช้ประโยชน์จากมันให้เต็มที่ " เค้าพูดจบก็เอนหลังพิงเก้าอี้ ยกเท้าขึ้นมาพาดโต๊ะ จากนั้นก็

ก้มลงอ่านหนังสือต่อ 



แพทริเซีย มินโฮ นิวท์ โทมัส อริส ฟรายแพน และวินสตัน นั่งล้อมวงกันอยู่ข้างกำแพงล่องหนขณะกินอาหาร ส่วนชาวทุ่งที่

เหลือก็นั่งกระจายกันออกไป

" ให้ตายสิ " ฟรายแพนพูด " ฉันต้องหาสูทปลวกๆ แบบนั้นมาใส่มั้งแล้ว อย่างเท่ "

" การทดสอบช่วงที่สองหมายถึงอะไร " มินโฮว่า

" นายไม่รู้ แล้วฉันจะรู้มั้ยพวก " ฟรายแพนว่า

" ฉันว่าเราคงเป็นบ้ากันหมดเหมือนพวกแคร้งที่หน้าต่าง " โทมัสพูด " เรามานั่งกันอยู่ที่นี่ รอการบรรยายจากไอหน้าหนู "

" หุบปากเน่าๆของพวกนายซะ " นิวท์ว่า " ฉันว่าได้เวลาแล้ว "

แพทริเซียมองไปทางนั้น และเห็นว่าชายคนนั้นกำลังหยั่งเท้าลงพื้น วางหนังสือลงบนโต๊ะ เค้าลากเก้าอี้ถอยหลังเพื่อให้มอง

ลิ้นชักได้ชัดขึ้น เค้าดึงลิ้นชักออกมา คุ้ยหาอะไรซักอย่าง ในที่สุดก็ดึงแฟ้มกระดาษหนาสีน้ำตาลที่มีเอกสารเละเทะอยู่เต็ม

" อ้อ อยู่นี่เอง " ชายคนนั้นหรือไอหน้าหนูที่โทมัสเรียกพูดขึ้น จากนั้นก็วางแฟ้มลงบนโต๊ะ เปิดออก และหันมามองทางชาวทุ่ง

ทั้งหมด " ขอบใจที่ชุมนุมกันอย่างเป็นระเบียบ เพื่อฉันจะได้บอกสิ่งที่ฉัน..ได้รับคำสั่งมาให้บอกพวกเธอ โปรดฟังอย่างตั้งใจ "

" คุณมีกำแพงนี่ไว้ทำไม! " โทมัสตะโกน

นิวท์หันขวับไปหาโทมัส " ทอมมี่ หุบปากหน่า! "

ไอหน้าหนูพูดต่อเหมือนไม่ได้ยินการโวยวาย " การที่พวกเธอทั้งหมดยังอยู่ที่นี่ก็เพราะความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะเอาชีวิต

รอดจากสถานการณ์ต่างๆ มีคนถูกส่งไปอยู่ที่ทุ่งราวหกสิบคนในทุ่งของพวกเธอ และอีกหกสิบคนในกลุ่มบี " เค้าเหลือบ

สายตาไปมองอริส จากนั้นก็กวาดตามองทุกคนช้าๆ 

" จากคนทั้งหมดนั่น มีเพียงเศษเสี้ยวที่เอาชีวิตรอดมาอยู่ที่นี่ในวันนี้ แต่กระนั้นมันไม่เชิงเป็นการทดลอง แต่เป็นการ...สร้าง

พิมพ์เขียวซะมากกว่า กระตุ้นแดนสังหาร และเก็บรูปแบบที่เกิดขึ้นนำมาประกอบกันเพื่อสร้างการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน

ประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์และการแพทย์ " เค้าเว้นหายใจ " สถานการณ์ที่ยัดเยียดให้พวกเธอนี้เรียกว่าตัวแปร ซึ่งตัวแปร

แต่ละอย่างก็คิดมาอย่างละเอียด มันสำคัญมากที่พวกเธอต้องรู้เรื่องนี้ จงตอบสนองตัวแปรให้ดีต่อไป เอาชีวิตรอดต่อไป แล้ว

พวกเธอจะได้รับรางวัลเป็นความรู้ว่าพวกเธอมีส่วนร่วมในการช่วยชีวิตมนุษยชาติไว้ และแน่นอน...ตัวพวกเธอเองด้วย "

" หมอนี่เป็นปลวกไปแล้ว " มินโฮพูด " การหนีจากวงกตบ้าๆนั่นจะช่วยชีวิตมนุษยชาติได้ยังไงกัน "

" ฉันเป็นตัวแทนของกลุ่มที่ชื่อว่าวิคเค็ต " ไอหน้าหนูพูดต่อ " มันย่อมาจาก World In Catastrophe, Killzone Experiment 

Department. (โลกในภาวะหายนะ, แผนกทดลองแดนสังหาร) เรามีอยู่เพื่อจุดประสงค์เดียว คือ ปกป้องโลกจากหายนะ พวก

เธอในที่นี้มีส่วนสำคัญยิ่งของสิ่งที่เราวางแผนจะทำ เรามีทรัพยากรมาก มีเงินแทบไม่จำกัด และเทคโนโลยีก้าวหน้าเกินขีด

ความต้องการ นั่นคือสาเหตุที่เราสาธิตการแขวนศพ ที่ฉันจะพูดก็คือ บางครั้งสิ่งที่เธอเห็นก็ไม่จริง และบางครั้งสิ่งที่เธอไม่ได้

เห็นก็เป็นจริง เราสามารถควบคุมประสาทและเส้นสมองของพวกเธอได้เมื่อจำเป็น ฉันรู้ว่าพวกนี้อาจฟังดูสับสนและน่ากลัวอยู่

บ้าง "

ชายคนนั้นกวาดตามองชาวทุ่งช้าๆ " วงกตเป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบ การหลบหนี การต่อสู้กับโศกา การฆาตกรรมเด็กที่ชื่อ

ชัค ซึ่งเข้าใจว่าเป็นการช่วยเหลือ และการเดินทางในรถบัสที่ตามมาหลังจากนั้น ทุกอย่าง...เป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบ "

ความโกรธอัดอยู่ในอกแพทริเซียตอนที่ไอหน้าหนูพูดถึงชัค เธอเกือบจะลุกขึ้นยืน มินโฮดึงเธอกลับลงไปที่พื้นทัน 

ไอหน้าหนูลุกพรวดจากเก้าอี้ จากนั้นก็วางสองมือลงบนโต๊ะ และชะโงกหน้าเข้ามาหาชาวทุ่ง

" ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบ เข้าใจมั้ย หรือพูดให้ถูกคือช่วงที่หนึ่ง และเรายังขาดสิ่งที่ต้องการอย่างน่าอันตราย ดัง

นั้นเราจำเป็นต้องเพิ่มเดิมพัน และตอนนี้ก็ได้เวลาช่วงที่สอง อะไรๆ จะยากขึ้น "




ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบ ความคิดนั้นทำให้แพทริเซียหวาดกลัว เธอเอื้อมมือไปบีบมือมินโฮแน่น 

ไอหน้าหนูค่อยๆลดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ " การลุกวาบของดวงอาทิตย์ได้ทำลายล้างโลกหลายส่วน และโรคที่ไม่เหมือนโรคใดๆ ที่

มนุษย์เคยรู้จักมาก่อน โรคที่เรียกว่าไข้วาบ เป็นครั้งแรกของรัฐบาลของทุกชาติ หมายถึงทุกชาติที่เหลือรอด ได้ทำงานร่วมกัน 

เราได้รวมกำลังสร้างวิคเค็ตขึ้นมา พวกเธอเป็นส่วนสำคัญในการต่อสู้นั้น และมันน่าเศร้าที่ต้องบอกพวกเธอว่าพวกเธอทุกคน

ติดเชื้อไวรัสนั่นเข้าไปแล้ว "

ไอหน้าหนูรีบยกสองมือห้ามเสียงพึมพำที่เริ่มดังขึ้น " ใจเย็น! ไข้วาบใช้เวลาฟักตัวนานกว่าจะแสดงอาการ แต่ในตอนสิ้นสุด

ของการทดสอบนี้ พวกเธอจะได้รับการรักษาเป็นรางวัล คนที่สามารถเข้ารับการรักษาไม่ได้มีมากนักหรอกนะ รู้มั้ย "

ไอหน้าหนูเหลือบมองกองกระดาษที่ยุ่งเหยิงที่วางอยู่ในแฟ้มที่เปิดอยู่ เลือกแผ่นหนึ่งขึ้นมา เค้ากระแอม " ช่วงที่สอง การ

ทดสอบแดนมอดไหม้ จะเริ่มต้นอย่างเป็นทางการตอนเช้าวันพรุ่งนี้เวลาหกนาฬิกา พวกเธอจะต้องมาอยู่ที่นี่ และในผนังด้าน

หลังฉัน พวกเธอจะพบระนาบเคลื่อนย้าย พวกเธอทุกคนจะต้องก้าวผ่านเข้าไปภายในห้านาทีหลังเวลานั้น พูดอีกทีคือมันจะ

เปิดตอนหกโมงและปิดในอีกห้านาทีหลังจากนั้น เข้าใจมั้ย "

ไอหน้าหนูหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมา " ในเวลานั้นการทดสอบแดนมอดไหม้จะเริ่มต้นขึ้น กฏเกณฑ์ง่ายมาก หาทางไปสู่ที่

โล่ง จากนั้นมุ่งหน้าขึ้นเหนือไปหนึ่งร้อยไมล์ ไปให้ถึงแหล่งปลอดภัย ภายในเวลาสองสัปดาห์ แล้วพวกเธอก็จะผ่านช่วงที่

สอง แค่ในเวลานั้นเท่านั้น พวกเธอจะได้รับการรักษาให้หายจากไข้วาบ นั่นคือเวลาสองสัปดาห์พอดี เริ่มนับจากวินาทีที่พวก

เธอก้าวผ่านระนาบเคลื่อนย้าย ถ้าทำไม่ได้พวกเธอก็จะตายในที่สุด "

ไอหน้าหนูปิดแฟ้ม " มันง่ายมากจริงๆ ไม่มีกฏ ไม่มีแนวทาง พวกเธอจะมีเสบียงเล็กน้อย และไม่มีตัวช่วยระหว่างทางเลย เดิน

ผ่านระนาบเคลื่อนย้ายตามเวลาที่บอก หาที่โล่ง เดินทางร้อยไมล์ ตรงไปทางเหนือ ไปยังแหล่งปลอดภัย ทำให้ได้ หรือไม่ก็

ตาย "

คำสุดท้ายนั้นดูจะกระชากทุกคนออกจากความมึนงง ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน

" ระนาบเคลื่อนย้ายคืออะไร "

" เราติดไข้วาบได้ยังไง "

" อีกนานแค่ไหนถึงจะเห็นอาการ "

" มีอะไรที่ปลายทางหนึ่งร้อยไมล์ "

คำถามแล้วคำถามเล่าประสานกัน 

" เพียก หุบปาก!! " มินโฮตะโกนขึ้นมา " ไอหน้าปลวกนี่ไม่ตอบหรอก เพราะฉะนั้นเลิกทำเสียเวลา "

ไอหน้าหนูพยักหน้าไปทางมินโฮครั้งหนึ่งเหมือนขอบใจ " หนึ่งร้อยไมล์ ทางเหนือ หวังว่าพวกเธอคงจะทำสำเร็จ จำไว้ ตอนนี้

พวกเธอติดไข้วาบแล้ว เราใส่มันให้พวกเธอเพื่อพวกเธอจะได้มีแรงจูงใจมากขึ้น " เค้าหันไปอีกทาง ขยับไปด้านผนังเหมือน

ตั้งใจจะเดินทะลุผ่านเข้าไป แต่แล้วเค้าก็หยุด และหันมาประจันหน้ากับพวกเค้าอีกครั้ง 

" อ้อ เรื่องสุดท้าย " เค้าพูด " อย่าคิดจะเลี่ยงการทดสอบแดนมอดไหม้ ถ้าเข้าไปในระนาบเคลื่อนย้ายไม่ทันเวลา พวกเธอจะ

ถูกประหารทันที ไปเสี่ยงเอาในโลกภายนอกดีกว่า โชคดีนะทุกคน " ว่าแล้วเค้าก็หันหลังไป และเริ่มเดินเข้าหาผนังอย่างไร้

เหตุผลอีกครั้ง

แต่ก่อนที่แพทริเซียจะได้ทันเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น กำแพงล่องหนที่ขวางกั้นพวกเค้ากับไอหน้าหนูก็เริ่มเป็นฝ้า จากนั้นทุกอย่างก็

หายวับไป ไม่มีร่องรอยของโต๊ะ เก้าอี้ และไอหน้าหนูอีกเลย....







* ขอโทดที่มาช้านะคะ หวังว่าจะไม่โดนแบนนะ -///- 









                                                      อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^ 













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #104 Mikiooo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 17:18
    ถูกใจเจ๊จีๆต้องมีเยอะๆแน่เล้ยยยคิกๆ
    #104
    0
  2. #97 GINA ^-^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 09:03
    ยังไงก็เรือมินโฮคะรักเเล้วรักเลยไม่มีเปลี่ยน😍😘😘😘
    #97
    0
  3. #75 Yuki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:35
    หูยยยยยยยย แซบบบบบบบบบบ
    #75
    0
  4. #59 blaze_th (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 20:39
    ????????????????ชอบมากค่ะ พยายามต่อไปนะ~
    #59
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #37 อัคคีเริงระบำ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2559 / 08:40
    ....//ช๊อค กรี้ดดดดส์
    #37
    1
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(