[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 18 : สมรภูมิมอดไหม้ : EP.18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    9 พ.ค. 59

                                                         EP.18



                            



เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้โกหก แพทริเซียดูออก ความหวาดกลัวปรากฏอยู่บนหน้าของอริส เธอเองก็เคยรู้สึกมา และยังเห็นบนหน้า

คนอื่นๆอีกมาก แพทริเซียรู้ด้วยว่าอริสไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเทเรซา

" นายน่าจะนั่งลงนะ " นิวท์พูด " ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเยอะทีเดียว "

" หมายความว่าไง " อริสถาม " พวกนายเป็นใคร พวกนายมาจากไหน "

โทมัสหัวเราะออกมา " วงกต โศกา วิคเค็ต ไล่ชื่อมาเลย " 

" นายโกหก " อริสพูด 

" เราไม่ได้โกหก " นิวท์ตอบ " ทอมมี่พูดถูก เราต้องคุยกัน ฟังเหมือนเรามาจากที่คล้ายๆกันนะ "

" หมอนั่นเป็นใคร " เสียงมินโฮดังมาจากด้านหลัง

แพทริเซียหันไปเห็นว่ามินโฮกลับมาแล้ว ชาวทุ่งกลุ่มหนึ่งยืนอยู่หลังเค้าที่อีกฟากของประตู 

" มินโฮ นี่อริส " แพทริเซียพูด ก้าวไปด้านข้างก้าวนึง และโบกมือไปทางอีกคน " อริส นี่มินโฮ "

" นี่ " นิวท์พูด ชี้ไปทางเตียงนอน " ดันเตียงนี่ไปไว้มุมนั้นเถอะ เราจะได้นั่งกันที่พื้น และคิดกันว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น "

" เราต้องหาเทเรซาก่อนนะ " แพทริเซียพูด 

" ไม่มีแล้วแพท " มินโฮพูด " ฉันตรวจดูที่นี่ทั้งหมดแล้ว มีพื้นที่ส่วนกลาง ห้องนี้ ห้องเธอ ห้องของพวกฉัน แล้วก็ประตูปลวก

ที่เปิดออกไปข้างนอก ที่เราเข้ามาตอนลงรถเมื่อวานนี้ ประตูนั่นล็อคและคล้องโซ่จากด้านใน ไม่มีประตูหรือทางออกอื่นเลย "

นิวท์ปรบมือสองสามที " เอาล่ะ เรามานั่งเล่านิทานกันดีกว่า " แล้วเค้าก็นั่งลงที่พื้น

แพทริเซียนั่งลงข้างๆนิวท์ โทมัสนั่งข้างนิวท์อีกด้าน มินโฮเดินมานั่งข้างแพทริเซีย ส่วนพื้นที่ว่างตรงอื่นก็ถูกจับจองโดยชาวทุ่ง

ที่เหลือ และห้องนี้ก็ดูเหมือนแคบลงกว่าเดิม 

" พูดมา อริส " มินโฮพูด " เล่ามาทุกอย่าง "

อริสนั่งอยู่ตรงข้ามแพทริเซียพอดี อริสสั่นหัว " ไม่มีทาง พวกนายพูดก่อนสิ "

" เรอะ " โทมัสโต้กลับ " เอาเป็นว่าเราผลัดกันซัดหน้าปลวกๆของนายให้เละก่อนดีมั้ย แล้วค่อยขอให้นายพูดอีกรอบ "

" ทอมมี่..." นิวท์พูด 

โทมัสชี้ขวับไปที่อริส " ขอร้องล่ะพวก เท่าที่เรารู้ เพียกนี่อาจเป็นหนึ่งในผู้สร้างก็ได้ เค้าอาจเป็นคนฆ่าพวกข้างนอกนั่น ฉันเบื่อ

มากที่เค้าทำตัวยโสทั้งที่เรามีคนยี่สิบคน เค้าควรพูดก่อน "

นิวท์ถอนใจ มองไปที่อริส " ทอมมี่พูดมีประเด็นนะ บอกเรามาเถอะว่านายหมายความว่ายังไงที่ว่ามาจากไอ้วงกตนั่น นั่นคือที่

ที่เราหนีมานะ และเราก็ไม่เคยเจอนายมาก่อน "

อริสสบตานิวท์ " ก็ได้ ฟังนะ ฉันถูกโยนเข้าไปในวงกตยักษ์ที่ทำจากกำแพงหินขนาดใหญ่ แต่ก่อนหน้านั้นฉันถูกลบความทรง

จำ ฉันจำอะไรเกี่ยวกับชีวิตก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย ฉันรู้แต่ชื่อของตัวเอง ฉันอยู่ที่นั่นกับเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง คงมีซักห้าสิบคนมั้ง 

ฉันเป็นหนึ่งในผู้ชายสองคนที่อยู่ในวงกตนั่น เราหนีออกมาได้เมื่อไม่กี่วันก่อน คนที่ช่วยเราเก็บเรามาไว้ในโรงยิมขนาดใหญ่ 

แล้วฉันก็ย้ายมาที่นี่เมื่อคืนนี้ แล้วมันเรื่องบ้าอะไรที่ว่าพวกนายก็อยู่ในวงกตเหมือนกัน "

เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจของชาวทุ่งคนอื่นๆ ดังไปทั่วห้อง ถ้าจริงเรื่องนี้ก็สำคัญมาก โชคดีที่นิวท์พูดสิ่งที่แพทริเซีย 

กำลังจะพูดออกไปพอดี

" เดี๋ยวนะ " นิวท์พูด " นายอยู่ในวงกตขนาดใหญ่ในฟาร์ม กำแพงปิดลงทุกคืนใช่มั้ย มีตัวอะไรที่เรียกว่าโศการึเปล่า นายเป็น

คนสุดท้ายที่ไปถึงใช่มั้ย แล้วทุกอย่างก็เป็นบ้าไปหมดตอนที่นายไปถึงด้วยสินะ นายเข้าไปแล้วโคม่ารึเปล่า มีจดหมายที่บอก

ว่านายเป็นคนสุดท้ายตลอดกาลด้วยรึเปล่า "

อริสมีสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด " นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง ทำไม..."

" มันเป็นการทดลองปลวกๆอันเดียวกัน " มินโฮพูด " หรืออะไรก็ตาม แต่ฝั่งนั้นมีแต่ผู้หญิงกับผู้ชายสองคน ส่วนเรามีแต่ผู้ชาย

กับผู้หญิงสองคน "

แพทริเซียมองหน้าอริส " พวกนั้นเรียกนายว่าตัวจุดชนวนรึเปล่า "

อริสพยักหน้า ท่าทางงงๆ

" แล้วนายสามารถคุยกันในหัวกับเพื่อนผู้ชายของนายอีกคนได้รึเปล่า " แพทริเซียถาม

อริสเบิกตากว้าง จ้องแพทริเซียเขม็ง 

เธอได้ยินฉันมั้ย

วลีนั้นปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในหัวแพทริเซีย 

แพทริเซียกลืนน้ำลาย  ด..ได้ยิน

พวกมันฆ่าเค้า  อริสพูดในหัวเธอ พวกมันฆ่าเพื่อนรักของฉัน 

" อะไรกันน่ะ " นิวท์ถาม " ทำไมต้องมองกันอย่างกับเพิ่งตกหลุมรักกันอย่างนั้น "

มินโฮดีดนิ้วตรงหน้าอริส " เลิกจ้องเธอได้แล้วไอ้หัวขวด ไม่งั้นฉันจะซัดจมูกปลวกๆของนายเดี๋ยวนี้เลย ฉันสาบาน "

" เค้าก็ทำได้เหมือนกัน " แพทริเซียพูด ประโยคสุดท้ายของอริสทำเธอหวาดกลัว ถ้าพวกนั้นฆ่าคู่โทรจิตของเธอ....

แพทริเซียเม้มปากแน่น " ใครฆ่าเค้า เกิดอะไรขึ้น อริส "

" ใครฆ่าใคร " มินโฮพูด

แพทริเซียหันไปหามินโฮ " เค้าคุยในหัวกับเพื่อนผู้ชายของเค้าในวงกตอีกคนได้ เหมือนกับฉันและเทเรซา แต่เค้าบอกว่าพวก

นั้นฆ่าเพื่อนเค้า ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น " 

อริสคอตก " ฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นเป็นใคร มันสับสนไปหมด ฉันแยกไม่ออกว่าใครดีใครเลว แต่ฉันคิดว่าพวกนั้นมีวิธีทำให้เด็กผู้

หญิงคนหนึ่ง ที่ชื่อเบ็ธ แทง...เพื่อนฉัน เค้าชื่อออสก้า เค้าตายแล้ว..." อริสยกสองมือปิดหน้า

แพทริเซียรู้สึกสับสนและเจ็บปวด อริสมาจากวงกตอีกแห่ง จัดตั้งในรูปแบบเดียวกัน อริสเป็นเทเรซาของวงกตนั้น เพื่อนของ

เค้าที่ชื่อออสก้าเป็นแพทริเซียของวงกตนั้น และเบ็ธคนนี้ฟังดูเหมือนกัลลี่ของวงกตนั้น คนที่ฆ่าชัคด้วยมีด นั่นหมายความว่าที่

จริงคนที่ต้องตายก็คือเธอ ไม่ใช่ชัค... 

" เอาล่ะ แล้วนายมาอยู่กับพวกเราที่นี่ได้ยังไง " นิวท์ถาม " แล้วพวกผู้หญิงที่นายพูดถึงไปอยู่ไหนแล้วล่ะ มีกี่คนที่หนีออกมา

พร้อมนาย "

อริสเงยหน้าขึ้น เช็ดน้ำตา " ฉันก็สับสนพอๆกับทุกคนนั่นแหละ มีพวกเรารอดสามสิบคน พวกนั้นพาเราไปที่โรงยิม หาอะไรให้

เรากิน ให้เราอาบน้ำ จากนั้นก็พาฉันมาที่นี่เมื่อคืน บอกว่าฉันควรแยกพักเพราะเป็นผู้ชาย "

" จะเป็นไปได้ยังไง " แพทริเซียพูด " เมื่อคืนฉันยังคุยกับเทเรซาก่อนจะนอนอยู่เลย "

" เฮ้ " ชาวทุ่งคนหนึ่งที่แพทริเซียไม่รู้จักชื่อร้องขึ้น เค้านั่งอยู่ด้านหลังอริส " ที่คอนายอะไรน่ะ ดำๆ ตรงใต้คอเสื้อพอดีน่ะ "

อริสพยายามมอง แต่ไม่สามารถเอี้ยวคอไปได้ " อะไรหรอ "

" มา ฉันดูให้ละกัน " นิวท์อาสา เค้าลุกขึ้นและเดินเข้าไป แล้วเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อของอริสลง " มันเป็นรอยสัก..."

" มันว่ายังไง " มินโฮถาม และลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านหลังอริส แพทริเซียกับโทมัสก็เช่นกัน  แพทริเซียชะโงกหน้าเข้าไปดู 

ข้อความที่เห็นเป็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ 


ทรัพย์สินของวิคเค็ต กลุ่มบี ตัวอย่าง บี 1 คู่หู 


" นั่นหมายความว่ายังไง " โทมัสถาม

" มันว่ายังไง " อริสถาม

นิวท์อ่านซ้ำให้ฟังแล้วพูดว่า " ทรัพย์สินของวิคเค็ตงั้นหรอ ฉันนึกว่าเรา...นายก็ด้วย...หนีพวกนั้นมาได้แล้วซะอีก " นิวท์หัน

ไป และกลับไปนั่งลงที่เดิม

" ทำไมถึงเรียกนายว่าคู่หู " มินโฮพูด 

อริสส่ายหน้า " ฉันไม่รู้ สาบานได้ เมื่อคืนมันไม่มี ฉันอาบน้ำ ดูกระจก ถ้ามีก็เห็นไปแล้ว "

" นายกำลังจะบอกว่าพวกนั้นสักนายกลางดึกงั้นหรอ " มินโฮพูด " น้อยๆหน่อยพวก " 

" สาบานได้นะ! " อริสยืนกราน แล้วลุกขึ้นไปที่ห้องน้ำ 

" ฉันไม่เชื่อคำปลวกๆของหมอนั่นซักคำ " โทมัสกระซิบกับมินโฮและแพทริเซียระหว่างทางกลับมานั่ง 

" เฮ้ย! " โทมัสร้อง ดวงตาเบิกกว้างอยู่ด้านหลังมินโฮ

" อะไร " มินโฮถาม

" คอ...คอนาย " โทมัสพูด " ที่คอนายก็มีเหมือนกัน! "

" นายพูดเรื่องปลวกอะไรว่ะ " มินโฮว่า ดึงเสื้อตัวเอง พยายามมองไปด้านหลัง

แพทริเซียวิ่งไปด้านหลังมินโฮ ปัดมือเค้าออก แล้วดึงคอเสื้อ " มันเหมือนกับของอริส! ยกเว้น..."

แพทริเซียอ่านคำเหล่านั้นในใจ


ทรัพย์สินของวิคเค็ต กลุ่มเอ ตัวอย่าง เอ 7 ผู้นำ 


" อะไรแพท " มินโฮพูด

ชาวทุ่งคนอื่นๆ ออกันที่ด้านหลังแพทริเซีย เบียดกันจะดู โทมัสเป็นคนอ่านคำที่สักไว้ออกมาดังๆ 

" ล้อเล่นน่า " มินโฮพูด แล้วเดินตามอริสไปที่ห้องน้ำ 

ความวุ่นวายเริ่มขึ้น ทุกคนเริ่มแย่งกันพูด และพยายามผลัดกันดึงเสื้อ

" มันบอกว่ากลุ่มเอหมดเลย "

" ทรัพย์สินของวิคเค็ตเหมือนกัน "

" นายเป็นตัวอย่างเอ-สิบสาม "

" ของนายตัวอย่างเอ-สิบเก้า "

" เอ-สิบ "

แพทริเซียหันไปมองรอบตัวช้าๆ รู้สึกมึนงงขณะที่ชาวทุ่งพบรอยสักตัวเองบนคอ ส่วนใหญ่ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติมอย่างอริสและ

มินโฮ มีแค่บอกว่าทรัพย์สิน นิวท์เดินไล่ไปดูทีละคน แล้วเค้าก็มายืนอยู่ตรงหน้าแพทริเซีย 

" ของฉันบอกว่าอะไร แพทตี้ " นิวท์ถาม พร้อมกับหันหลัง

แพทริเซียดึงคอเสื้อนิวท์ลงมา ชะโงกหน้าเข้าไปอ่าน " นายคือตัวอย่างเอ-ห้า คำต่อท้ายคือคำว่ากาว "

" กาวเนี่ยนะ "

" ฮื่อ บางทีนายอาจเป็นกาวที่ยึดพวกเราไว้ด้วยกันมั้ง "

โทมัสเดินเข้ามา " ของฉันไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม " เค้ามองนิวท์ " ของนายมีมั้ย นิวท์ "

นิวท์พยักหน้า " คำว่ากาว "

มินโฮกับอริสเดินออกมาจากห้องน้ำ 

" ของเธอล่ะแพท " มินโฮพูด

และไม่รู้ทำไม ชาวทุ่งทุกคนเงียบเสียงลง และมายืนออกันข้างหลังอริส มินโฮ โทมัส และนิวท์ 

" หันหลังเลยน้องสาว " โทมัสพูด

แพทริเซียหันหลัง แล้วรวบผมมาไว้ข้างเดียวกัน เธอรู้สึกเหมือนมีใครซักคนมาดึงคอเสื้อเธอลง เธอเอียงคอไปด้านข้างก็พบว่า

คนนั้นคือมินโฮ " ทรัพย์สินของวิคเค็ต กลุ่มเอ ตัวอย่างเอ-สอง " มินโฮพูด

แพทริเซียหันหน้ากลับไปหามินโฮ " แค่นี้หรอ "

" แพทตี้ไม่มีคำต่อท้ายใช่มั้ย " นิวท์ถาม

มินโฮส่ายหน้า " มี... " มินโฮเงียบไป 

" คำว่าอะไรมินโฮ " แพทริเซียเร่ง

" มันไม่ได้เป็นคำเหมือนของฉัน อริส และนิวท์ " มินโฮพูดต่อ " มันบอกว่า...ถูกฆ่าโดยกลุ่มบี "




แพทริเซียไม่ได้มีเวลาทำความเข้าใจเรื่องรอยสักที่คอของตัวเองมากนัก เพราะตอนนี้เสียงกริ่งเริ่มดังไปทั่วห้อง เธอยกมือขึ้น

ปิดหูโดยอัตโนมัติ มันเป็นเสียงเดียวกับตอนที่เธออยู่ในวงกต ก่อนที่เทเรซาจะโผล่ขึ้นมา มันเป็นกริ่งสัญญาณที่ใช้ในทุ่ง เพื่อ

ประกาศว่ามีเด็กใหม่มาถึง ชาวทุ่งเดินไปมารอบห้อง จ้องมองผนังและเพดานเหมือนพยายามหาที่มาของเสียง 

" นี่มันสัญญาณส่งเด็กใหม่!! " นิวท์ตะโกนขึ้น

ฟรายแพนเดินไปที่ประตูที่เปิดออกไปยังพื้นที่ส่วนกลาง และกำลังจะแตะฝ่ามือกับลูกบิด 

" เดี๋ยว! " แพทริเซียตะโกน วิ่งไปสมทบกับฟรายแพนที่ประตู 

" ทำไม " ฟรายแพนถาม

" มันเป็นสัญญาณเตือนนะ " แพทริเซียตอบ " บางทีอาจกำลังมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นก็ได้ "

" และบางทีเราอาจจะต้องออกไปจากที่นี่ "

ฟรายแพนผลักประตูออกไป พอมันไม่ขยับก็ผลักแรงขึ้น ทว่ามันยังคงไม่ขยับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย มันปิดสนิท

แพทริเซียหันไปหาชาวทุ่ง พวกเค้าส่วนใหญ่ดูหมดแรงพอๆกัน ทุกคนพากันนั่งที่พื้น หรือยืนเฉยๆ ด้วยสีหน้าว่างเปล่า แพทริ

เซียเดินเข้าไปหามินโฮ แล้วซบหน้าลงกับอกของเค้า พร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปกอดเอวมินโฮ มินโฮกอดเธอตอบ

แทบจะทันที แพทริเซียเรียกหาเทเรซาอีกครั้ง แต่เทเรซาก็ไม่ตอบ 

แล้วสัญญาณก็หยุดลง แพทริเซียเงยหน้าขึ้น แล้วผละออกจากอ้อมกอดมินโฮ 

นิวท์พูดขึ้นเป็นคนแรก " อย่าบอกนะว่ายังจะมีหน้าใหม่บ้าที่ไหนโยนมาให้เราอีก "

เสียงเอี๊ยดเบาๆ ทำให้แพทริเซียหันขวับไปมองที่ประตู มันเปิดออกสองสามนิ้ว มีคนปิดไฟด้านนอก ฟรายแพนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

ถอยหลังไปก้าวนึง

" เดาว่าพวกนั้นอยากให้เราออกไปข้างนอกแล้ว " มินโฮพูด

" งั้นทำไมนายไม่ไปก่อนล่ะ " ฟรายแพนเสนอ

มินโฮขยับ " ไม่มีปัญหา บางทีเราอาจมีเพียกใหม่ไว้แกล้งเล่นตอนไม่มีอะไรทำก็ได้ "

มินโฮเดินไปที่ประตู แล้วผลักมันออกไป เดินออกไปข้างนอก เพียงไม่นานเค้าก็เดินกลับเข้ามาในห้อง ด้วยหน้าตาตื่น " ศพ

บนเพดานหายไปหมดแล้ว! "




แพทริเซียและชาวทุ่งคนอื่นๆวิ่งตามมินโฮออกไปข้างนอก เธอสูดหายใจเฮือกใหญ่ ตอนนี้ข้างนอกว่างเปล่า ไม่มีร่าง

สยดสยองนั่น ไม่มีกลิ่นเหม็น 

" เป็นไปไม่ได้ " นิวท์พูด เค้าหันขึ้นไปมองบนเพดาน " ไม่มีเวลามากพอที่ใครจะมาเอาออกไป แล้วก็ไม่มีใครมาที่นี่ด้วย ถ้ามี

เราต้องได้ยินแล้ว "

" นายพูดถูก " มินโฮพูดกับนิวท์ " พวกเราปิดประตูอยู่ในนั้นซัก...ยี่สิบนาทีได้มั้ย ไม่มีทางที่ใครจะเคลื่อนย้ายศพพวกนั้นได้

เร็วขนาดนี้ "

" ยังไม่ต้องพูดถึงการกำจัดกลิ่นเหม็นๆพวกนั้นด้วย " โทมัสเสริม

" เฮ้ " วินสตันพูด " แคร้งพวกนั้นเลิกตะโกนแล้ว "

ไม่ช้าทุกคนก็วิ่งไปที่ห้องนอนใหญ่ของพวกเค้า แพทริเซียตามไป  

" ไม่จริง! " มินโฮตะโกนลั่นมาจากด้านหน้า แล้วก็หายเข้าไปในห้องโดยไม่อธิบายอะไร แพทริเซียรีบวิ่งไปห้องนั้นให้เร็ว

ที่สุด พอไปถึง ห้องนั้นก็ดูคล้ายๆกับตอนที่พวกเค้าเดินออกไปก่อนหน้านี้ แต่แตกต่างอยู่คือ ข้อหนึ่ง หน้าต่างทุกบานมี

กำแพงอิฐก่อขึ้นนอกลูกกรงพอดี แสงเดียวในห้องมาจากหลอดไฟบนเพดาน ข้อสอง ประตูโลหะที่เชื่อมไปที่ห้องของแพริ 

เซียหายไปแล้ว มีแค่ผนังสีขาว มันเหมือนกับว่าไม่เคยมีประตูอยู่ที่นั่นมาก่อน 

โทมัสเดินไปที่หน้าต่างบานหนึ่ง ใช้มือดันอิฐและตบใส่ " ปูนแห้งแล้ว พวกนั้นคงเล่นกลกับเราด้วยวิธีอะไรซักอย่าง "

อีกชั่วโมงต่อมาผ่านไปด้วยความมึนงง แพทริเซียเดินเปะปะไปทั่วเหมือนกับคนอื่นๆ สำรวจในห้อง มันมีหลายอย่างที่เปลี่ยน

ไปนอกจากสองข้อนั้น เตียงสองชั้นทุกหลังถูกจัดเรียบร้อย มีเสื้อผ้าใหม่ ทั้งของผู้หญิงและของผู้ชาย รองเท้าใหม่ และ

นาฬิกาดิจิตอลเรือนใหม่สำหรับทุกคน 

ทว่าการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดที่มินโฮเป็นคนค้นพบก็คือป้ายนอกห้องที่พวกเค้าพบอริส แทนที่จะเป็นเทเรซา แอ็กเนส 

กลุ่มเอ ตัวอย่าง เอ 1 ผู้ทรยศ ตอนนี้กลับเป็น


อริส โจนส์ กลุ่มบี ตัวอย่าง บี 1 

คู่หู




                                                    
                                           




และแล้วเวลาก็ล่วงเลยมาถึงกลางคืน 


แพทริเซียกับชาวทุ่งนั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องใหญ่ พวกเค้าไม่มีอาหาร แต่อย่างน้อยเราก็มีน้ำจากในห้องน้ำ มันทำให้เราอยู่ได้

อีกหลายวันก่อนจะขาดใจตาย

มินโฮเดินเข้ามานั่งข้างแพทริเซีย " ไม่ง่วงหรอแพท "

แพทริเซียส่ายหน้า ยิ้มไปให้มินโฮ แล้วเอนหัวพิงที่ไหล่ของเค้า " นิวท์กับโทมัสไปไหนแล้วล่ะ "

" เห็นบอกว่าจะไปสำรวจข้างนอกอีกครั้งนึง " มินโฮพูด " ฉันว่าเราก็สำรวจกันมาพอแล้วนะ ไม่มีทางออก ไม่มีอาหาร ไม่มี

ปลวกอะไรซักอย่าง " 

แพทริเซียไม่ได้ตอบ เธอจ้องมองชาวทุ่งอยู่อย่างนั้น และสมองเธอก็เลื่อนเข้าสู่การกึ่งหลับกึ่งตื่น เปลือกตาเธอค่อยๆปิดลง 

" แพท " มินโฮพูด " ไหนว่าไม่ง่วงไง "

" ตอนแรกก็ไม่ง่วงหรอก แต่พอนายมาอยู่ใกล้ๆกลับง่วงซะงั้น "

มินโฮหัวเราะ " ฉันว่าเธอไปนอนดีกว่า ไม่ต้องสนใจพวกแผละที่นั่งอยู่หรอก ไปนอนที่เตียงของฉันเลย "

" ฉันอยากไปนอนห้องเทเรซา "

" แต่ตอนนี้มันเป็นห้องของไอ้เพียกนั่นแล้วนะ " มินโฮเพยิดหน้าไปทางอริส

" แต่อริสก็อยู่ที่นี่นี่นา " แพทริเซียพูด " ฉันว่าเค้าคงไม่ไปห้องนั้นแล้วล่ะ "

มินโฮขยับตัว " งั้นฉันไปเอาหมอนกับผ้าห่มก่อนนะ "

" ที่นั่นก็มี เอามาอีกทำไม "

มินโฮยิ้มบางๆ " เธอคงไม่คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอไปนอนที่ห้องนั้นคนเดียวหรอกนะ "

" นายจะไปนอนด้วยงั้นหรอ "

" อ่าฮะ " แล้วเค้าก็ลุกขึ้นยืน 

วินสตันเดินเข้ามา " ท่านผู้นำ ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย "

" เรื่องอะไร " มินโฮพูด

" จะมีเรื่องอะไรอีกนอกจากเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น " วินสตันพูด " นายก็เห็นว่าชาวทุ่งแต่ละคนเป็นยังไง " 

มินโฮถอนใจ แล้วก้มลงมองหน้าแพทริเซีย " เธอไปรอฉันที่นั่นก่อนนะ แพท เดี๋ยวฉันตามไป " พูดจบเค้าก็เดินจากไปกับวินส

ตัน ไปสมทบกับฟรายแพนที่นั่งอยู่ที่มุมห้อง 

แพทริเซียลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากห้อง มุ่งตรงไปที่ห้องเทเรซาที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นห้องของอริสแล้ว แพทริเซียมอง

ป้ายชื่อหน้าห้องอยู่ครู่ใหญ่ แล้วเธอก็เปิดประตูเข้าไปในห้อง เดินไปนั่งที่เตียง พยายามติดต่อกับเทเรซาอีกครั้ง อีกครั้ง และ

อีกครั้ง แต่เทเรซาก็ไม่ตอบ ทันใดนั้นจู่ๆไฟก็ดับ ห้องทั้งห้องมืดไปหมด แพทริเซียลุกขึ้นยืน และคลำหาทางไปที่ประตู แล้ว

เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนผลักประตูเดินเข้ามาในห้อง 

" มินโฮหรอ " แพทริเซียถามออกไป

ไม่มีคำตอบ ฝีเท้านั้นยังคงเดินมาเรื่อยๆ เดินเข้ามาหาเธอ แพทริเซียรู้สึกได้ เธอพยายามเพ่งมองไปข้างหน้า และเธอก็เห็น

เงารางๆ จากที่มองดู เงานี้เป็นของผู้ชาย เค้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแพทริเซีย เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ จากนั้นเค้าก็

เคลื่อนตัวเข้ามา แพทริเซียรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างสัมผัสเข้ากับริมฝีปากของเธอ ผู้ชายคนนี้กำลังจูบเธอ และแน่นอนว่าเค้าคน

นี้ไม่ใช่มินโฮ แพทริเซียจำสัมผัสของมินโฮได้ จูบของมินโฮจะเร่าร้อนกว่านี้ จูบของผู้ชายคนนี้อ่อนโยน ละมุน และแพทริ

เซียก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเธอต้องจูบตอบเค้าด้วย เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอกทางเดิน ผู้ชายคนนี้ผละออกไป

อย่างรวดเร็ว แล้วเค้าก็หายไปกับความมืด... 



ไม่นานไฟในห้องก็สว่างจ้า แพทริเซียเซถอยหลังไปที่เตียง บางอย่างที่พื้นสะดุดตาของเธอ เธอก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา มันคือ

สร้อยข้อมือแบบถักเชือก สีน้ำตาลเข้ม 

มินโฮเดินเข้ามา นิวท์กับโทมัสอยู่ด้านหลัง " แพท เมื่อกี้ห้องนี้ไฟดับรึเปล่า " 

แพทริเซียพยักหน้าไปให้มินโฮ 

" แปลกมาก " มินโฮพูด " ทำไมมีแต่ห้องใหญ่ที่ไม่ดับ ตรงทางเดินส่วนกลางก็ดับ ห้องนี้ก็ดับ "

" ฉันว่าไฟคงตกนั่นแหละ " นิวท์พูด " แพทตี้ ปลอดภัยก็ดีแล้ว "

มินโฮชี้ไปที่ปากของนิวท์ " ปากนายเลือดไหล "

" ฉันคงเผลอกัดปากตัวเองน่ะพวก " 

โทมัสเดินเข้ามาหาแพทริเซีย ชี้มาที่มือของเธอ " นั่นมันสร้อยข้อมือของฉันนี่ มันมาอยู่ที่เธอได้ไงเพียกแพท "

แพทริเซียรู้สึกว่าตัวเองอ้าปากค้าง สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นของโทมัสงั้นหรอ แสดงว่าเมื่อกี้คนที่จูบเธอก็คือ....โทมัส!











                                                      อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #103 Mikiooo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 16:52
    ต้องเรือมินโฮทเาน้านได้โปรดดดด
    #103
    0
  2. #92 Oshipun78 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:53
    พิมพ์ผิดค่ะโทษที

    //ชู่ๆน้าาาา
    #92
    0
  3. #91 Oshipun78 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 17:51
    กรี๊ดดดดดดดดเรือนิวท์ค่าาาาาาช่วยกันพายเร็วววววว
    //ชู้ๆน้าาาา
    #91
    0
  4. #76 Yuki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:41
    ฟินนนนนนนน มินโฮคนบ้าาาา
    #76
    0
  5. #35 เล่นกล้องเป็นแล้วนะ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 15:20
    ห้ะ!! แพทตี้จูบโทมัสสส
    #35
    1
    • #35-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 18)
      11 พฤษภาคม 2559 / 02:40
      ไม่ใช่โทมัส><
      #35-1
  6. #34 อัคคีเริงระบำ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 10:03
    โอ้วว ฉากนี้นี่มัน อ้ากกกกกกก//กรีดร้อง ใครเนี่ยย
    #34
    1
    • #34-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 18)
      11 พฤษภาคม 2559 / 02:40
      อัพแล้วจ้าๆ อ่านเลยน้าาา^^
      #34-1