[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 15 : วงกตมฤตยู : EP.15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 524
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          
                                                         EP.15


                
                



นิวท์วิ่งเหยาะๆเข้ามาหาแพทริเซียในมรณา และนิวท์ก็เหมือนจะตกใจเล็กน้อยที่เห็นมินโฮนั่งอยู่กับเธอ นิวท์หยุดลง กอดอก 

และก้มลงมองทั้งสองที่นั่งพิงต้นไม้ " ฉันคิดว่านายหายไปไหน " นิวท์มองหน้ามินโฮ " นายรู้ใช่มั้ยว่าที่ประชุมวุ่นวายน่าดู "

มินโฮลุกขึ้นยืน " นายคนเดียวจัดการได้อยู่แล้วปลวก " มินโฮพูด " งั้นฉันไปหาโทมัสก่อนนะ " เค้าหันมายิ้มให้แพทริเซีย 

แล้วเค้าก็วิ่งออกไป 

แพทริเซียลุกขึ้นยืน " ผู้ดูแลว่ายังไงบ้าง "

" พวกนั้นตกลง ทุกคนเลย ไม่ได้ยากเท่าที่ฉันคิดไว้ เพียกพวกนั้นเห็นแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นตอนกลางคืนเมื่อประตูพวกนั้นเปิด

อยู่ เราออกไปจากวงกตงี่เง่านี่ไม่ได้ และเราก็น่าจะลองทำอะไรซักอย่าง " เค้าหันไปมองทางทุ่ง " ทีนี้เราก็แค่ต้องทำให้ชาว

ทุ่งที่เหลือเชื่อ "

" นายคิดว่าพวกนั้นจะยอมรึเปล่า "

" ไม่ทั้งหมดหรอก " 

" แล้วอัลบีล่ะ "

" ใครจะรู้ล่ะ " นิวท์ตอบ " ฉันเชื่อว่าหมอนั่นกลัวจะกลับบ้านมากกว่ากลัวโศกาจริงๆ แต่ฉันจะลากเค้าไปด้วย ไม่ต้องห่วง "

" แล้วตอนนี้เราจะเอาไงกันต่อ "

นิวท์สูดหายใจลึก " ดูว่าใครจะไป ใครจะอยู่ เตรียมตัวเรื่องอาหาร และอาวุธ แพทตี้ ฉันคิดจะให้เธอเป็นหัวหน้า เพราะมันเป็น

ความคิดเธอ เราจะยกเรื่องรหัสให้เธอกับเทเรซา " นิวท์กอดอกอีกรอบ " อย่างที่เธอว่า ถ้าอยู่ที่นี่ จะมีเพียกคนหนึ่งตายคืนนี้ 

ถ้าไป เพียกคนหนึ่งก็จะตายอยู่ดี แล้วมันต่างกันตรงไหน ถ้าเธอพูดถูกน่ะนะ "

" ถูกสิ "

" แพทตี้ " 

" ว่าไง "

นิวท์ไม่ตอบ เค้าเบียดตัวเข้ามาใกล้แพทริเซียจนหลังของเธอชนเข้ากับต้นไม้ แพทริเซียเงยหน้าขึ้นไปสบตากับนิวท์ " ฉันไม่

สนหรอกนะว่าเธอจะเคยเป็นแฟนกับมินโฮหรือไอ้ปลวกหน้าไหน " เค้าพูดต่อ " ยังไงฉันก็ไม่ยอมแพ้ ถ้าฉันไม่ตายไปซะก่อน 

อ่ะนะ " 

" นิวท์..."

นิวท์ยิ้ม แล้วผละออกมาจากเธอ " เอาล่ะ ทำงานกันเถอะ "




สองสามชั่วโมงถัดมาวุ่นวายเป็นที่สุด ในที่สุดชาวทุ่งส่วนใหญ่ก็ตกลงไปด้วย มากกว่าที่แพทริเซียคิดไว้ แม้แต่อัลบีก็ยอมไป 

พวกที่ตัดสินใจจะอยู่ในทุ่งมีน้อย ส่วนใหญ่พวกเค้าเดินหน้าหงิกไปมา พยายามบอกคนอื่นว่าโง่เง่าขนาดไหน สุดท้ายพวกนั้น

ก็ยอมแพ้และถอยไปอยู่ห่างๆ สำหรับแพทริเซียและคนอื่นๆที่จะหนี มีงานมากมายให้จัดการ เป้หลังถูกแจกจ่ายและใส่ข้าว

ของจนเต็ม มินโฮกับโทมัสไปที่หน้าผากับนักวิ่งกลุ่มหนึ่ง เอาเชือกไม้เลื้อยกับก้อนหินไปทดสอบเป็นครั้งสุดท้าย แพทริเซียมี

ความคิดว่าจะกระโดดลงไปที่นั่นตอนนี้เลย รีบกดรหัสเพื่อเข้าไป แต่เธอไม่มีทางรู้เลยว่าจะเจออะไรรออยู่ นิวท์พูดถูก พวก

เค้าควรรอตอนกลางคืน และหวังให้โศกาอยู่ในวงกต ไม่ใช่ในนั้น

มินโฮกลับมาอย่างปลอดภัย เค้าดูเชื่อมั่นกับมันมาก แพทริเซียช่วยนิวท์แจกจ่ายอาวุธ มีการสร้างอาวุธที่ดูซับซ้อนมากกว่า

เดิม เสาไม้ถูกเหลาเป็นหอก หรือไม่ก็พันด้วยลวดหนาม มีดถูกลับจนคม เศษกระจกแตกถูกแปะเทปกาวกับพลั่ว พอถึงตอน

เย็นชาวทุ่งก็กลายเป็นกองทัพเล็กๆ กองทัพที่ไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่ 

ทันทีที่เธอกับเทเรซาช่วยงานในส่วนของตัวเองเสร็จ ทั้งสองก็ไปยังจุดลับตาคนในมรณา เพื่อวางแผนว่าจะกดรหัสอย่างไร

" เราต้องรู้เท่าๆกัน " แพทริเซียพูดขณะที่ทั้งสองเอนหลังพิงต้นไม้ " ในกรณีที่เราต้องแยกกัน "

" แต่เราต้องมีหน่วยสำรองเผื่อเกิดอะไรขึ้นกับเรา "

แพทริเซียพยักหน้า " แน่นอนที่สุด มินโฮ นิวท์ และโทมัสรู้คำที่เป็นรหัส เราจะบอกพวกเค้าว่าต้องป้อนคำเหล่านั้นเข้าไปใน

คอมพิวเตอร์ถ้าเรา...เอ่อ นั่นแหละ "

" ฟังดูไม่ค่อยจะเป็นแผนเท่าไหร่เลยนะ " 

" ไม่มีเลยล่ะ สู้กับโศกา กดรหัสเข้าไป แล้วหนีไปทางประตู จากนั้นเราก็จัดการผู้สร้าง ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม "

" เธอคิดว่าวิคเค็ตย่อมาจากอะไร แพท "

" ไม่รู้สิ "

เทเรซาวางมือบนบ่าแพทริเซีย " จะอะไรก็ช่าง ทุกคนรู้ว่ากำลังจะเจอกับอะไร ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว "

" ใช่ ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว..."



ก่อนเวลาที่ประตูจะปิดลงถ้าเป็นตอนปกติ ฟรายแพนก็เตรียมอาหารมื้อสุดท้ายเพื่อให้พวกเค้าอยู่ไปได้ตลอดคืนเสร็จพอดี แพ

ทริเซียพบว่าตัวเองนั่งอยู่ข้างชัค เขี่ยอาหารเล่นอย่างใจลอย

" พี่สาว คือว่า...ทุกคนคาดกันว่าพวกมันจะฆ่าเราได้คนเดียว บางทีอาจฟังดูปลวกนะ แต่มันทำให้ผมมีหวังขึ้นมาบ้าง อย่าง

น้อยส่วนใหญ่พวกเราก็จะผ่านไปได้ แค่ทิ้งไอห่วยที่น่าสงสารคนหนึ่งตาย ดีกว่าพวกเราตายกันทั้งหมด "

นั่นทำให้แพทริเซียรู้สึกแย่ เมื่อคิดว่าผู้คนฝากความหวังไว้กับเรื่องที่จะมีคนตายคนเดียว ผู้สร้างรู้แผนนี้ บางทีพวกนั้นอาจตั้ง

โปรแกรมโศกาใหม่ " บางทีเราอาจรอดไปได้หมด ตราบที่พวกเราสู้ "

เสียงเอะอะจากโต๊ะอื่นๆ สะดุดความสนใจเธอ นิวท์กับอัลบีกำลังรวบรวมชาวทุ่ง บอกทุกคนว่าได้เวลาไปแล้ว แพทริเซียคว้าเป้

หลัง ชัคทำอย่างเดียวกัน แล้วพวกเค้าก็มุ่งสู่ประตูตะวันตก บานที่จะนำไปสู่หน้าผา แพทริเซียพบว่าโทมัส มินโฮ และเทเรซา

กำลังคุยกันอยู่ทางด้านซ้ายของประตู กำลังทบทวนแผนการคร่าวๆ ว่าจะป้อนรหัสทางหนีอย่างไร

" เพียก เธอพร้อมยัง " โทมัสถามตอนที่เธอกับชัคเดินเข้าไปสมทบ 

แพทริเซียพยักหน้า ไม่พูดอะไร

" อาเมน น้องสาว " โทมัสพูด แล้วลูบหัวแพทริเซีย 

" ฉันคิดว่าฉันกับนายเราอายุเท่ากันนะ โทมัส "

" ฉันเดาว่าฉันอาจจะแก่เดือนกว่าเธอ " โทมัสกอดคอแพทริเซีย " สรุปเธอคือน้องสาวของฉัน " เค้าหันไปมองมินโฮ " ไอ้เพี

ยกหน้าไหนที่เค้ามาจีบเธอมันต้องผ่านพี่ชายสุดหล่อคนนี้ไปก่อน " 

" เธอเลือกพี่ชายได้ดีมากเลย แพท " เทเรซากลอกตา

นิวท์เรียกทุกคนมารวมตัวกันในที่สุด เค้าบอกให้ทุกคนเงียบ " มีพวกเราสี่สิบเอ็ดคน " เค้ายกเป้ที่ถืออยู่ขึ้นสะพายไหล่ และชู

หอกขึ้น " ดูให้แน่ใจว่าพวกนายมีอาวุธ แผนการก็อย่างที่บอกไปแล้ว เราจะสู้เปิดทางไปที่หน้าผา แล้วแพทตี้จะกดรหัสวิเศษ

เข้าไป จากนั้นเราก็จะได้แก้แค้นผู้สร้าง ง่ายๆ แค่นั้นแหละ "

" ควรจะมีใครพูดปลุกใจหรืออะไรมั้ย " มินโฮถาม

" เอาเลย " นิวท์ตอบ

มินโฮกวาดตามองชาวทุ่ง " ระวังตัวแล้วกัน " เค้าพูด " อย่าตายซะล่ะ "

" เยี่ยม เรามีกำลังใจกันมากเลย " นิวท์ตอบแล้วชี้ข้ามไหล่ตัวเองไปที่วงกต " คืนนี้เราจะยืนหยัด! คืนนี้เราจะตอบโต้ผู้สร้าง! "

มีบางคนโห่ร้อง คนอื่นๆโห่ร้องตามมา ไม่ช้าเสียงตะโกนก็ดังไปทั่ว ดังก้องไปทั่วทุ่ง 

นิวท์ชูอาวุธขึ้น และตะโกน " ฟังซะ! ผู้สร้าง! เรามาแล้ว! "

พูดจบเค้าก็หันหลังวิ่งออกไปในวงกต ชาวทุ่งรอบตัวแพทริเซียโห่ร้องหยิบอาวุธและวิ่งตามเค้าไป แพทริเซียตามไปเช่นกัน 

ขนาบข้างด้วยเทเรซาและชัค  แพทริเซียรักษาฝีเท้าสม่ำเสมอขณะวิ่งไปกับชาวทุ่งคนอื่นๆ ตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปยัง

หน้าผา เธอเริ่มคุ้นเคยกับการวิ่งในวงกตแล้ว แสงไฟสีแดงของแมลงใบมีดกระพริบอย่างมุ่งร้าย ผู้สร้างต้องกำลังดูอยู่ ไม่ว่า

อย่างไรต้องมีการต่อสู้ ทั้งกลุ่มกระจายออกไปจนเต็มความกว้างของทางเดิน วิ่งด้วยฝีเท้าเร็วและสม่ำเสมอ นิวท์ถอยลงมา 

และสะกิดไหล่มินโฮ " นายนำทางไป " 

มินโฮพยักหน้าและออกวิ่งไปข้างหน้า นำทางชาวทุ่งผ่านทุกเลี้ยวที่จำเป็น ชาวทุ่งที่ไม่คุ้นเคยกับการวิ่งระยะทางขนาดนี้หอบ

หายใจหนัก แต่ไม่มีใครหยุด พวกเค้าวิ่งต่อไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ ไม่มีวี่แววของโศกา 

ในที่สุดพวกเค้าก็มาถึงทางเดินยาวที่ทอดไปสู่เลี้ยวสุดท้าย เมื่อเลี้ยวตรงหัวมุมก็จะเจอกับทางเดินสั้นๆ ก่อนถึงขอบผา 

แพทริเซียหัวใจเต้นรัว พลางขยับเข้าไปด้านหลังมินโฮ เทเรซาตามมาข้างๆ มินโฮชะลอฝีเท้าลงที่หัวมุมแล้วก็หยุด  ยกมือขึ้น

เป็นสัญญาณให้คนอื่นๆทำตาม แล้วเค้าก็หันมา " ได้ยินนั่นมั้ย " เค้ากระซิบ

แพทริเซียสั่นหัว มินโฮย่องไปข้างหน้า แอบมองตรงขอบหิน มองออกไปทางหน้าผา มินโฮผงะออกมา หันมามองหน้าแพทริ

เซีย " ไม่นะ...." เสียงพูดผสมเสียงคราง

แล้วแพทริเซียก็ได้ยินเสียงโศกา เหมือนกับพวกมันกำลังรอคอยพวกเค้าอยู่

" มีพวกมันอย่างน้อยโหลนึง หรืออาจจะสิบห้า " มินโฮพูด " พวกมันรอเราอยู่! "

นิวท์ โทมัส และอัลบี ขยับขึ้นมาตามแถวชาวทุ่งที่รออยู่ ดูเหมือนคำประกาศของมินโฮถูกกระซิบบอกต่อกันไปเป็นทอดๆ 

เสียงดังลั่นจากข้างหลังดังขึ้น แพทริเซียหันขวับไปเห็นโศกาอีกหลายตัวเคลื่อนตรงมาหาพวกเค้าตามทางเดินจากทิศทางที่

เป็นทุ่ง แขนโลหะกวัดแกว่ง ศัตรูอยู่ทุกด้าน ขวางพวกเค้าไว้โดยสิ้นเชิง

ชาวทุ่งถอยเข้าหาแพทริเซีย เบียดกันแน่น บีบให้เธอต้องขยับไปหาทางแยกเปิดโล่ง เธอเห็นฝูงโศกาอยู่ระหว่างพวกเค้ากับ

หน้าผา กำลังรอคอย โศกาอีกสองกลุ่มใกล้เข้ามา และหยุดอยู่ห่างจากชาวทุ่งไปไม่กี่สิบฟุต  รอคอยและเฝ้าดูเช่นกัน แพทริ

เซียหันไปรอบตัวช้าๆ ตอนนี้พวกเค้าถูกล้อมไว้หมดแล้ว ไม่มีที่ไหนให้ไปอีก 

ชาวทุ่งเบียดกันเข้ามาแน่นรอบตัวเธอ ทุกคนหันออกด้านนอก ซุกกันอยู่ตรงกลาง แพทริเซียถูกเบียดอยู่ระหว่างนิวท์กับเทเร

ซา เธอรู้สึกได้ว่านิวท์ตัวสั่น ไม่มีใครพูดอะไร เสียงเดียวที่มีคือเสียงหวืออันน่าขนลุกของโศกา 

แพทริเซียหันไปหานิวท์ " มีความคิดอะไรมั้ย "

" ไม่มี " เค้าตอบ " ฉันไม่เข้าใจว่ามันรอบ้าอะไรอยู่ "

" เราไม่ควรมาเลย " อัลบีพูด 

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ แล้วอัลบีก็พูดขึ้น " บางทีฉันควรจะ..." เสียงเค้าเงียบหาย และเริ่มเดินไปข้างหน้า ไปทางหน้าผา

" อัลบี " นิวท์พูดขึ้น " กลับมานี่! "

อัลบีไม่ฟังที่นิวท์พูด แล้วออกวิ่ง เค้ามุ่งตรงไปหาฝูงโศกาที่อยู่ระหว่างตัวเค้ากับหน้าผา

" อัลบี!! " นิวท์ร้องลั่น

แพทริเซียพูดอะไรไม่ออก เธอมองอัลบีอย่างอึ้งๆ เค้าไปถึงตัวสัตว์ประหลาดแล้ว และกระโดดเข้าใส่ตัวหนึ่ง นิวท์ขยับตัว แล้ว

ออกวิ่งไปหาอัลบี แพทริเซียเอื้อมไปคว้าแขนนิวท์ก่อนอีกฝ่ายจะไปไกลกว่านั้น แล้วดึงเค้ากลับมา

" ปล่อยนะ! " นิวท์ตะโกน และพยายามสะบัดมือออก

" นายเป็นบ้าไปแล้วหรอนิวท์ " แพทริเซียตะโกน " นายทำอะไรไม่ได้หรอก! "

โศกาอีกสองตัวผละออกจากฝูงเข้ารุมอัลบี กองซ้อนทับกัน กัดและเฉือนร่างเค้า เหมือนกับพวกมันอยากตอกย้ำ แสดงความ

เหี้ยมโหด แต่อัลบีกลับไม่กรีดร้องออกมา แพทริเซียไม่เห็นร่างเค้า นิวท์ยอมแพ้ในที่สุด และทรุดฮวบอย่างพ่ายแพ้ แพทริ

เซียช่วยประคองนิวท์ลุกขึ้น ชาวทุ่งไม่อาจหยุดจ้องมองจุดที่อัลบีหายไปได้

" ไม่อยากเชื่อเลย..." นิวท์กระซิบ " ว่าเค้าจะทำอย่างนั้น..."

มินโฮขยับเข้ามาใกล้แพทริเซียกับนิวท์ บีบไหล่นิวท์ " เราปล่อยให้สิ่งที่เค้าทำสูญเปล่าไม่ได้ " เค้าหันมาทางแพทริเซีย " 

เราจะสู้กับพวกมัน เปิดทางไปที่หน้าผาให้เธอกับเทเรซา เข้าไปที่นั่น เราจะยันพวกมันไว้จนกว่าเธอจะตะโกนเรียกให้พวกเรา

ตามเข้าไป "

แพทริเซียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า " เราน่าจะใช้เวลากดรหัสซักนาที "

" เป็นคนไร้หัวใจกันรึไง " นิวท์พึมพำ 

" นายจะเอาอะไรนิวท์ " โทมัสขยับเข้ามา " ให้เราจัดพิธีศพเลยมั้ย "

นิวท์ไม่ตอบ ยังคงจ้องมองจุดที่โศกากลืนกินอัลบีไป แพทริเซียเองก็อดแอบดูไม่ได้ เธอเห็นคราบสีแดงสดบนร่างพวกมันตัว

นึง นั่นทำให้เธออยากจะอาเจียนออกมา

โทมัสพูดต่อ " อัลบีไม่อยากกลับไปหาชีวิตเก่าของตัวเอง เค้าเลือกของเค้าเองนะโว้ย! "

นิวท์ได้แต่ยักไหล่ แล้วหลับตาลง 

มินโฮหันไปทางกลุ่มชาวทุ่งที่เบียดกันอยู่ " ฟังนะ! สิ่งสำคัญอันดับหนึ่งคือป้องกันแพทริเซียกับเทเรซา พาพวกเธอไปที่

หน้าผา เพื่อให้..."

เสียงโศกาขยับขึ้นอีกครั้ง แขนโลหะขยับเข้าออก ตัวสั่นกระเพื่อม แล้วพวกมันก็เคลื่อนตัวออกมาพร้อมกันอย่างช้าๆ 

แพทริเซียคว้าแขนมินโฮ " ยังไงฉันก็ต้องผ่านมันไปให้ได้! " เธอพูด " ฉันต้องกดรหัสงี่เง่านั่นให้เร็วที่สุด! "  

" พวกมันกำลังมานะ! " เทเรซาตะโกน " เราต้องทำอะไรซักอย่าง! "

" นายนำไป " นิวท์พูดกับมินโฮ " เปิดทางให้แพทตี้กับเทเรซา "

มินโฮพยักหน้า สีหน้ามุ่งมั่น แล้วเค้าก็หันไปทางชาวทุ่ง " มุ่งตรงไปที่หน้าผา! สู้ฝ่าไปตรงกลาง ดันไอ้ปลวกนั่นเข้ากำแพง ที่

สำคัญที่สุดคือพาแพทริเซียกับเทเรซาไปที่นั่น! "

" เตรียมตัว! " มินโฮตะโกนอยู่ข้างแพทริเซีย ชูกระบองพันลวดหนามไปที่ฝูงโศกา " ไป! "

มินโฮวิ่งออกไปโดยไม่รอเสียงตอบรับ นิวท์วิ่งตามไปติดๆ แล้วชาวทุ่งที่เหลือก็ตามไป กลุ่มเด็กหนุ่มร้องตะโกนวิ่งเข้าสู่การสู้

รบนองเลือดข้างหน้า แพทริเซียจับมือเทเรซาไว้ ปล่อยให้พวกเค้าวิ่งผ่านไป ในตอนนั้นเองที่ชัคได้วิ่งผ่านเธอ เธอรีบเอื้อมมือ

ออกไปคว้าแขนไว้ ชัคเซถอยหลังแล้วเงยหน้าขึ้นมองแพทริเซีย ดวงตาเค้ามีแต่ความหวาดกลัว ในเสี้ยววินาทีนั้น เธอก็ตัดสิน

ใจ " ชัค นายอยู่กับฉันและเทเรซา " 

ชัคมองไปที่การสู้รบข้างหน้า " แต่..." เค้าเงียบไป 

" เราต้องให้นายช่วย เผื่อโศกาบางตัวรออยู่ที่นั่น "

ชัครีบพยักหน้า แพทริเซียรู้ว่าเด็กชายกลัว 

" เอาล่ะ " แพทริเซียพูด " จับมือเทเรซาอีกข้างไว้ ไปกัน "

ชัคทำตามที่สั่ง ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เทเรซาชี้ไปที่ทางข้างหน้า แพทริเซียเห็นเส้นทางแคบๆ เปิดขึ้นกลางทางเดิน ชาว

ทุ่งกำลังสู้อย่างบ้าคลั่งเพื่อดันโศกาเข้าหากำแพง

" ไป! " แพทริเซียตะโกน

เธอเร่งฝีเท้าไปข้างหน้า ดึงเทเรซาตามหลังมา เทเรซาก็ดึงชัคตามหลังเธออีกที ทั้งสามคนต่างวิ่งกันสุดฝีเท้า วิ่งออกไปยัง

ทางเดินนองเลือดที่มีแต่เสียงกรีดร้อง ไปสู่หน้าผา

แม้ในขณะวิ่ง แพทริเซียก็ทบทวนรหัสในหัวอีกครั้ง FLOAT CATCH BLEED DEATH STIFF PUSH 

มีอะไรกรีดแขนฉัน!  เทเรซากรีดร้องในหัวของเธอ แพทริเซียก็รู้สึกว่าถูกแทงอย่างแรงที่ขา เธอไม่มองกลับไป ไม่สนใจจะ

ตอบเทเรซา หน้าผาอยู่ที่นั่น เปิดออกสู่ท้องฟ้าสีเข้ม ห่างออกไปราวยี่สิบฟุต เธอพุ่งตัวไปข้างหน้า ลากเพื่อนไปด้วย แพทริเซี

ยกรีดร้องลั่น แต่ยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าผา เธอกดเท้าหยุดพรืดตรงขอบพอดี เทเรซากับชัคกระแทกเข้าใส่เธอ 

แทบพาทั้งสามคนร่วงหล่นลงไป ถึงเวลากระโดดแล้ว " เธอก่อน เทเรซา " แพทริเซียอยากไปหลังสุด ให้แน่ใจว่าโศกาไม่ได้

ตัวเทเรซากับชัคไป เทเรซาไม่ลังเล เธอกระโจนออกจากขอบผา ดูเหมือนเธอหายไปในพริบตาเดียว

" โว้ว! " ชัคร้องลั่น 

" อย่ามัวแต่ร้องน้องชาย " แพทริเซียพูด " นายเป็นคนต่อไป "

ก่อนที่เด็กชายจะทันได้โต้แย้ง แพทริเซียก็คว้าใต้สองแขนเค้า บีบลำตัวชัค " ยันขาเตะออกไป แล้วฉันจะช่วยส่ง พร้อมยัง 

หนึ่ง สอง สาม! " แล้วเธอก็เหวี่ยงชัคลงไปข้างล่าง ชัคกรีดร้องลั่นขณะลอยฝ่าอากาศ ก่อนจะหายวับไป 

แพทริเซียดึงสายเป้ให้ตึง เธอหันกลับไปมองมินโฮและชาวทุ่งคนอื่นอีกครั้ง เธอรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยพวกเค้าต่อสู้ แต่เธอก็ต้อง

ทำ เธอต้องไปกดรหัสนั่นเพื่อให้ชาวทุ่งออกไปจากวงกต เธอรวบรวมกำลังใจ แล้ววางเท้าที่ริมขอบผา จากนั้นก็กระโดด 




เธอล้มหงายหลังเข้าสู่อ้อมแขนเทเรซาที่รอรับอยู่ เทเรซากับชัคช่วยประคองแพทริเซียยืน ที่นี่คงมืดสนิทถ้าไม่มีไฟฉายของ

เทเรซาส่องนำทาง แพทริเซียพบว่าพวกเค้ายืนอยู่ในกระบอกหินสูงสิบฟุต มันชื้นและปกคลุมด้วยน้ำมันสกปรก 

" คอมพิวเตอร์อยู่โน่น " เทเรซาพูด

ลึกเข้าไปในอุโมงค์ เทเรซาเล็งไฟฉายไปที่กระจกสี่เหลี่ยมสกปรกบานเล็กๆ ข้างใต้มีคีย์บอร์ดติดตั้งไว้ในกำแพง มันอยู่ตรง

นั้น แพทริเซียอดคิดไม่ได้ว่ามันดูจะง่ายเกินไป 

" พิมพ์ใส่เข้าไปสิ! " ชัคตะโกน " เร็วเข้า! "

แพทริเซียส่งสัญญาณให้เทเรซาเป็นคนทำ  " ชัคกับฉันจะดูต้นทางให้ ไม่ให้โศกาผ่านไปถึงตัวเธอได้ "

" ได้ " เทเรซาพูด เธอก้าวเข้าไปที่คีย์บอร์ด แล้วเริ่มพิมพ์...




แพทริเซียหันไปหาเทเรซาที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้ได้ทันทีว่าต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ " มีปัญหาอะไรหรอ "

เธอชี้ไปที่กระจกสี่เหลี่ยมสกปรก " ฉันใส่ทุกคำไปแล้ว และมันก็ขึ้นบนจอทีละคำ มีเสียงดังปิ๊ป แต่มันไม่ยอมให้ฉันพิมพ์คำ

สุดท้าย คำว่า PUSH พอฉันพิมพ์ มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย! "

" พี่สาว! " ชัคร้องลั่นมาจากข้างหลัง แพทริเซียเห็นเค้าชี้ไปที่ข้างบน โศกากำลังขยับตัวเข้ามา " ทำไมนานนักล่ะ! " ชัคร้อง

อย่างบ้าคลั่ง " พี่สาวบอกว่ามันจะปิดการทำงานตอนที่พวกเราป้อนรหัสเข้าไปไง! "

" มันไม่ยอมให้เราใส่คำว่า PUSH " แพทริเซียพูดอย่างใจลอย พยายามคิดหาทางแก้

โศกามาแล้ว ห่างออกไปไม่กี่ฟุต 

" บางทีพี่สาวน่าจะลองกดปุ่มนั้น " ชัคพูด ชี้ไปที่จุดหนึ่งใกล้พื้น อยู่ด้านล่างของจอและคีย์บอร์ดพอดี

ก่อนแพทริเซียจะขยับตัว เทเรซาก็คุกเข่าลงไปตรงนั้นแล้ว แพทริเซียรีบเข้าไปหาเธอ หมอบลงกับพื้นเพื่อดูให้ชัดๆ ปุ่มเล็กๆสี

แดงถูกฝังอยู่ในผนังเหนือพื้นไม่กี่นิ้ว ตัวอักษรสีดำพิมพ์อยู่ตรงนั้น  ฆ่า วงกต

เทเรซากดปุ่มนั้น แล้วทุกอย่างก็เงียบงัน โศกาหยุดอยู่ตรงหน้าชัคเพียงไม่กี่ก้าว จากนั้นที่ไหนซักแห่งลึกเข้าไปในอุโมงค์

มืดๆ มีเสียงประตูเลื่อนเปิดออก...


ชัคเผ่นออกห่างจากโศกา ชนเข้ากับเทเรซา เธอจับเค้าและกอดไว้แน่น " นายทำได้ ชัค " เทเรซาพูด 

" เทเรซาพูดถูกนะชัค นายช่วยพวกเราเอาไว้นะ! ฉันบอกแล้วว่าเราต้องมีนาย! " แพทริเซียเข้าไปร่วมกอดกับอีกสองคน ดีใจ

แทบบ้า " ชัคเป็นฮีโร่ปลวก! "

" แล้วคนอื่นๆล่ะ " เทเรซาพูดพลางพยักหน้าขึ้นไปข้างบน และทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็ร่วงผ่านลงมา มินโฮนั่นเอง ดูเหมือนเค้า

ถูกกรีดหรือแทงบนพื้นที่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของร่างกาย

" มินโฮ " แพทริเซียตะโกน แล้ววิ่งไปหามินโฮ " นายไม่เป็นไรนะ แล้วคนอื่นๆล่ะ "

มินโฮเซเข้าไปหาผนังโค้งของอุโมงค์ พิงอยู่ที่นั่น หอบหายใจแรง " เราเสียคนไปมาก...ข้างบนนั่นเลือดเต็มไปหมด...แล้ว

ยู่ๆมันก็ปิดซะงั้น..." เค้าหยุดพูด จ้องหน้าแพทริเซีย " เธอจูบฉันหน่อยได้มั้ย..."

แพทริเซียยิ้มพร้อมกับพยักหน้าหงึกหงักให้เค้า แล้วเธอก็โน้มหน้าเข้าไปจูบมินโฮ แต่ดูเหมือนว่ามินโฮจะเป็นฝ่ายจูบเธอเอง

ซะมากกว่า  เพียงไม่กี่วินาที พวกเค้าก็ผละออกจากกัน 

" รู้สึกมีแรงขึ้นเยอะ " และทั้งสองก็หัวเราะออกมา

ไม่นานนิวท์ก็ตามลงมา ตามด้วยโทมัส ฟรายแพน วินสตัน และคนอื่นๆ ไม่ช้าเด็กหนุ่มสิบแปดคนก็มาสมทบกับพวกแพทริเซีย

ในอุโมงค์ ทำให้มีชาวทุ่งทั้งหมดยี่สิบเอ็ดคน แต่ละคนเปรอะไปด้วยเมือกโศกาและเลือด เสื้อผ้าฉีกขาดเป็นเศษรุ่งริ่ง

" ที่เหลือล่ะ " ชัคถาม 

" รู้อะไรมั้ย " โทมัสพูด " ครึ่งหนึ่งอาจจะตายไป แต่พวกเราอีกครึ่งยังมีชีวิตปลวกๆอยู่ และไม่มีใครโดนต่อย อย่างที่แพทริ

เซียบอก เราต้องออกไปจากที่นี่ "

" ไปจากที่นี่กันเถอะ " นิวท์พูด " เดี๋ยวนี้เลย "

" เราจะไปที่ไหน " มินโฮถาม

แพทริเซียชี้ไปตามอุโมงค์ยาว " ฉันได้ยินเสียงประตูเปิดทางนั้น "

" เอ้า ไปเถอะ " โทมัสพูด แล้วเค้าก็ออกเดินไปตามอุโมงค์โดยไม่รอคำตอบ

นิวท์พยักหน้าโบกมือให้ชาวทุ่งตามหลังโทมัสไป พวกนั้นจากไปทีละคนจนเหลือแต่เค้า มินโฮ แพทริเซีย เทเรซา และชัค

" ฉันจะไปเป็นคนสุดท้าย " แพทริเซียพูด

พวกเค้าเหมือนจะถามว่าทำไม แต่ในที่สุดพวกเค้าก็เลือกจะเดินไปข้างหน้าแทน นิวท์ออกเดิน ตามด้วยมินโฮ ชัค และเทเร

ซา แพทริเซียปิดท้ายขบวน หลังจากเดินมาราวหนึ่งนาที เธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านหน้า ตามมาด้วยอีกเสียง และอีก

เสียง  เสียงร้องจางหายไป เหมือนกำลังร่วงหล่น...

เทเรซาหันมาทางแพทริเซีย " ดูเหมือนข้างหน้าจะไปสุดทางลื่น ไถลลงไปข้างล่าง " 

เธอได้ยินเสียงตะโกนและโวยวายของชาวทุ่งทีละคน แล้วก็เป็นตาของนิวท์ มินโฮ และชัค เทเรซาส่องไฟลงไปตามปล่อง

โลหะลื่นๆ สีดำที่ลาดชันลงไป

" คิดว่าเราคงไม่มีทางเลือก " เทเรซาพูด

" ฉันก็คิดว่างั้น " 

เทเรซาไถลลงไปตามทางลื่นพร้อมเสียงกรี๊ด แล้วแพทริเซียก็ตามเธอไป ร่างแพทริเซียพุ่งลงไปตามทางลาดชัน ลื่นไปตาม

เมือกมันๆ กลิ่นเหมือนพลาสติกไหม้ เสียงกรีดร้องของชาวทุ่งดังสะท้อนจากผนังอุโมงค์ ขณะลื่นไถลไปตามปล่อง 

อุโมงค์เริ่มคดเคี้ยวขึ้นเรื่อยๆ ความเร็วพวกเค้าเริ่มชะลอลง เท้าของแพทริเซียไถลเข้าใส่เทเรซา ชนเข้าที่หัวเธอ พวกเค้ายัง

คงร่วงหล่นลงไป และเวลาก็ดูจะยืดยาวออกไปไม่สิ้นสุด

พวกเค้าหมุนวนไปตามท่อเรื่อยๆ แพทริเซียใกล้จะอาเจียนออกมาอยู่แล้ว อีกวินาทีต่อมาแพทริเซียก็ปลิวออกมาจากอุโมงค์ 

และหล่นทับตัวเทเรซา



พวกเค้าอยู่ห้องใต้ดินขนาดใหญ่ยักษ์พอที่จะใส่บ้านพักเข้าไปได้เก้าหรือสิบหลัง ที่นี่เต็มไปด้วยเครื่องจักร สายไฟ ท่อ และ

คอมพิวเตอร์เต็มไปหมด ขณะนั้นเสียงปิ๊ปก็ดังขึ้น แพทริเซียและชาวทุ่งมองไปทางประตู หัวใจเธอเต้นรัวเมื่อบานประตูเปิด

ออก เสียงปิ๊ปหยุดไป ทันใดนั้นคนสองคนก็เดินเข้ามาในห้อง

คนหนึ่งเป็นสตรี เป็นผู้ใหญ่ สวมกางเกงสีขาว เสื้อเชิ้ตสีขาว มีโลโก้อยู่ที่อกขวา วิคเค็ต  เขียนด้วยอักษรตัวใหญ่สีน้ำเงิน ขณะ

ที่เดินเข้ามาหาทั้งกลุ่ม เธอไม่ได้ยิ้มหรือทำหน้าบึ้ง หน้าของเธอเฉยมาก เหมือนไม่มีความรู้สึก

ฉันรู้จักเธอ แพทริเซียคิด แต่เป็นความทรงจำที่พร่ามัว แพทริเซียจำชื่อเธอไม่ได้ แต่เธอดูคุ้นเคย และไม่ใช่แค่หน้าตา แต่

จากท่าทางการเดิน กิริยาท่าทางของเธอ เธอหยุดลงตรงหน้าชาวทุ่ง ห่างออกไปสองสามฟุต และมองหน้าทุกคนทีละคน

อีกคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเธอเป็นเด็กหนุ่มสวมเสื้อฮู้ดปิดบังใบหน้าเอาไว้

" ยินดีต้อนรับกลับมา " ผู้หญิงพูดขึ้น " กว่าสองปี และตายน้อยมาก น่าทึ่งเหลือเกิน "

แพทริเซียรู้สึกว่าตัวเองอ้าปากค้าง โมโหคำพูดของผู้หญิงคนนี้

สายตาเธอกวาดมองทั้งกลุ่มอีกครั้ง " ทุกอย่างเป็นไปตามแผน "

เธอเหลือบมองเพื่อนร่วมทาง แล้วก็เอื้อมมือไปดึงฮู้ดออกจากหัว เค้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ชาวทุ่งทุกคนในห้องสูด

หายใจลึกอย่างคาดไม่ถึง แพทริเซียรู้สึกเข่าอ่อน 

นั่นคือกัลลี่

" เค้ามาทำอะไรที่นี่! " มินโฮตะโกน

" พวกเธอปลอดภัยแล้ว " ผู้หญิงคนนั้นพูด " โปรดทำตัวตามสบาย "

" ตามสบายเรอะ! " โทมัสตวาด " คุณเป็นใครถึงมาบอกให้เราทำตัวตามสบาย เราต้องการพบตำรวจ นายกเทศมนตรี 

ประธานาธิบดี หรือใครก็ได้! "

เธอหรี่ตามองโทมัส " เธอไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไรอยู่ เด็กน้อย ฉันคาดหวังความเป็นผู้ใหญ่จากคนที่ผ่านการทดสอบวงกต

นะ "

โทมัสทำท่าจะตอบโต้ แต่นิวท์เอาศอกสะกิดเค้าที่ท้อง

" กัลลี่ " นิวท์พูด " เกิดอะไรขึ้น "

กัลลี่มองนิวท์ เค้าสั่นหัวเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนกำลังภูมิใจในตัวกัลลี่ " แน่นอนว่ายังมีอีกหนึ่งตัวแปรสุดท้าย " เธอก้าวถอยหลัง

แพทริเซียมุ่งความสนใจไปที่กัลลี่ ร่างของเค้าสั่น ใบหน้าขาวซีด ดวงตาแดงก่ำ กัลลี่เม้มปากแน่น เหมือนกับว่าเค้ากำลัง

พยายามจะพูด แต่ทำไม่ได้  

" กัลลี่ " แพทริเซียเรียก 

คำพูดระเบิดออกจากปากกัลลี่ " พวกนี้...ควบคุมฉันได้...ฉันไม่...." ดวงตาเค้าปูดโปน เหมือนเค้ากำลังจะสำลัก " ฉัน..... 

ต้อง....." แล้วเค้าก็นิ่ง ใบหน้าสงบ กัลลี่เอื้อมไปด้านหลัง ดึงอะไรออกมาจากกระเป๋าหลัง  มีดสั้นถูกกำแน่นอยู่ในมือเค้า เค้า

เอนหลังและขว้างมีดใส่แพทริเซียอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเองแพทริเซียก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากทางด้านขวา รู้สึกว่ามีการ

เคลื่อนไหวมาทางเธอ

ใบมีดหมุนคว้าง ตรงเข้ามา หมุนมาเรื่อยๆ ตรงมาที่เธอ แพทริเซียบอกให้ตัวเองขยับ แต่ทำไม่ได้ 

ทันใดนั้นเอง ชัคก็มาอยู่ตรงนั้นได้ยังไงไม่รู้ พุ่งเข้ามาขวางหน้าเธอ แพทริเซียเหมือนถูกแช่แข็ง เธอได้แต่จ้องมองภาพ

สยดสยองที่เกิดขึ้นตรงหน้า มีดสั้นปักเข้าไปที่อกชัค เด็กชายกรีดร้อง ร่วงลงสู่พื้น ร่างกระตุก เลือดไหลออกมาจากแผลสีแดง

เข้ม แพทริเซียรู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่ม มันบีบหัวใจเธอเหลือเกิน

แพทริเซียทรุดลงกับพื้น ดึงร่างของชัคมาอยู่ในอ้อมแขน

" ชัค!! " เธอกรีดร้อง " ชัค!! "

ร่างของเด็กชายสั่น เลือดไหลไปทั่ว ดวงตาจ้องมองแพทริเซีย " พี่....สาว " 

" ทำใจดีๆไว้นะ ชัค " แพทริเซียพูด " อย่าตายนะ! "

" พี่สาว " ชัคกระซิบ " ตามหา...แม่ผม " เค้าไอจนเลือดทะลักออกมาจากปาก " บอกท่าน...."

เค้าพูดไม่จบ ตาเค้าปิดลง ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยออกจากปาก

แพทริเซียจ้องมองเค้า จ้องมองร่างที่ไร้ชีวิตของน้องชาย แล้วเธอก็ปล่อยร่างนั้นลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง ยืนขึ้น กำหมัดแน่น 

จ้องมองไปที่กัลลี่ แล้วแพทริเซียก็คลั่ง เธอพุ่งไปข้างหน้า โถมตัวเข้าใส่กัลลี่  แล้วคว้าคอเด็กหนุ่ม เธอบีบคอเค้าสุดแรง จน

กัลลี่ไอออกมา มินโฮกับนิวท์ลากเธอออกมา เธอดิ้นพล่าน ตะโกนบอกว่าอย่ามายุ่ง แพทริเซียรู้สึกได้ว่าความโมโหหลั่งรินเข้า

มา แต่แล้วทั้งหมดก็หายไปเฉยๆ เหลือเพียงความคิดถึงชัค เธอสะบัดมือมินโฮกับนิวท์ออก วิ่งไปหาร่างของน้องชาย คว้าร่าง

มากอดไว้แน่น " ไม่!! " แพทริเซียตะโกน " ไม่!! "

แพทริเซียกอดชัคไว้กับอก กอดแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะได้ขอบคุณที่ช่วยชีวิตเธอ ขอบคุณที่เป็นเพื่อนเธอในเวลาที่

เธอไม่มีใคร แพทริเซียร้องไห้ ร้องไห้อย่างหนัก เสียงสะอื้นดังก้องไปทั่ว แพทริเซียนึกถึงคำพูดที่เธอพูดกับเด็กชายตอนที่

เธอถูกขังอยู่ในตรุ และอีกมากมาย

 
อย่ายอมแพ้นะชัค เราจะต้องแก้ปัญหานี้ได้ ออกไปจากที่นี่ ตอนนี้ฉันเป็นนักวิ่งแล้ว ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะพานายกลับไปที่

ห้องของนาย ทำให้แม่นายหยุดร้องไห้....  


ไม่ต้องห่วงหรอก ผมจะดูแลพี่สาวเอง ผมอยู่ที่นี่มาเดือนนึงเต็มๆ รู้จักที่นี่ทุกระเบียบนิ้ว พี่สาวพึ่งพาชัคได้....


นายนี่น่ารำคาญจริงๆ

อ่าฮะ แต่ผมเป็นน้องพี่แล้วนะ แล้วพี่ก็เป็นพี่สาวผมด้วยเหมือนกัน หรือไม่ใช่ 

ดูนายจะไม่ได้เปิดโอกาสให้ฉันเลือกมากนักนี่

ตกลงกันแล้วนะ พี่เป็นพี่สาวของผม  

ได้เลยไอน้องชาย เพียก....




แพทริเซียดึงความเจ็บปวดกลับมา เก็บล็อคมันไว้ข้างใน เธอปล่อยมือจากชัค เซถอยหลัง เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า มอง

เพื่อนๆชาวทุ่ง ดวงตาของพวกเค้าก็หนักอึ้งด้วยความเศร้าพอๆกัน เทเรซาเดินเข้ามาจับมือเธอ ช่วยดึงเธอยืนขึ้น 

ผู้หญิงจากวิคเค็ตทำลายความเงียบขึ้น " ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะมีจุดประสงค์ " เธอพูด 

จู่ๆเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นนอกทางที่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด เธอหันมองไปทางประตู 

แพทริเซียมองตามเธอไป ชายหญิงหลายคนในชุดกางเกงสกปรก และเสื้อคลุมเปียกโชกกรูเข้ามาที่ประตูพร้อมปืนที่ชูในมือ 

แย่งกันตะโกนและกรีดร้อง แพทริเซียจ้องมองขณะผู้มาใหม่สองคนกระแทกผู้หญิงจากวิคเค็ตลงไปกองกับพื้น  จากนั้นคน

หนึ่งก็ก้าวออกมาและชักปืนเล็งไปที่เธอ กระสุนหลายนัดระเบิดออกจากปืน กระแทกใส่ร่างผู้หญิงคนนั้น เลือดสาดกระจายไป

ทั่ว เธอตายแล้ว.....







* ขอโทดที่มาช้านะคะ ไรท์หลับมาราธอนมาก มันสะสมมาหลายวัน นอนดึกแถมต้องตื่นเช้าไปทำงานอีก ไม่รู้ว่าจะมีใครรอ

อ่านรึเปล่า แต่ขอแก้ตัวไว้ก่อน555 ตอนหน้าจะเข้าสู่ภาคสอง สมรภูมิมอดไหม้นะคะ^^ 

                                

                                                      







                                                       อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^




                           
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #28 อัคคีเริงระบำ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 09:30
    รอตอนต่อไป~
    #28
    1
    • #28-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 15)
      7 พฤษภาคม 2559 / 04:25
      อัพแล้วๆๆๆๆๆ^^
      #28-1
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(