[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 14 : วงกตมฤตยู : EP.14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 พ.ค. 59

                                                         EP.14



                 



ในที่สุดยามเย็นก็มาถึง พวกเค้าทั้งห้าคนเดินเข้าไปที่บ้านพักพร้อมกับชาวทุ่งคนอื่นๆ 

" แพท เป็นอะไรรึเปล่า " มินโฮถามขณะเดินเข้าไปในบ้านพัก " เธอไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เราไขรหัสปลวกๆนั่นออกมา "

แพทริเซียส่ายหน้า ไม่พูดอะไร เธอกำลังทำใจกับแผนของเธอ เธอกลัวแทบตาย แต่เธอก็ต้องทำ 

แพท เธอโอเคนะ  เทเรซาพูดในหัว

แพทริเซียไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้น แต่เธอก็ลองพูดในหัวแบบเทเรซาดู 

ฉันโอเค ไม่ต้องห่วงน่า 

หือ? แพท เธอพูดอะไรรึเปล่า ฉันคิดว่าฉันได้ยินเธอนะ!  เทเรซาพูดในหัว

แพทริเซียตกใจ เธอไม่คิดว่ามันจะได้ผล เธอก็แค่ลองทำดูเท่านั้น 

ได้ยินฉันมั้ย เทเรซา! 

ได้ ชัดมากเลยแพท ฉันบอกแล้วไงว่าเธอก็ทำได้!  เทเรซาพูดในหัว

แต่ฉันรู้สึกปวดหัวยังไงไม่รู้เทเรซา ตอนที่ฉันทำแบบนี้ 

ฉันก็เป็นเหมือนกัน มันจะปวดหัวตลอดที่ฉันพยายามพูดเข้าไปในหัวเธอ ว่าแต่...เธอโอเคแน่นะ  เทเรซาพูดในหัว

โอเคสิ 



ชาวทุ่งทุกคนรวมตัวอยู่ในบ้านพัก แพทริเซียจบลงที่ห้องชั้นล่างกับกลุ่มเดิมเมื่อคืน แต่ต่างตรงที่วันนี้มีเทเรซาเข้ามาอยู่ใน

บ้านพักด้วย พวกเค้าเริ่มกินอาหารมื้อด่วนของฟรายแพนเป็นขนมปังกรอบกับซุปมะเขือเทศ

แล้วก็ถึงเวลาของคืนที่หลับไม่ลงอีกคืนหนึ่ง

ความเงียบปกคลุมทั้งห้องอย่างรวดเร็ว แม้เธอไม่รู้ว่าเพราะผู้คนนอนหลับจริงๆ หรือว่าแค่กลัวและภาวนาอยู่เงียบๆ แม้ไม่มี

ทางเป็นจริงว่าโศกาจะไม่มาอีกกันแน่ เทเรซานอนอยู่ใกล้ๆแพทริเซีย ขดตัวอยู่ในผ้าห่มสองผืน กำลังหลับ มินโฮนอนรวม

กลุ่มกับนิวท์ อัลบี และโทมัสอยู่ตรงแถวๆประตู แน่นอนว่าแพทริเซียนอนไม่หลับ เธอพยายามแล้ว พยายามหลับตาอย่าง

หนัก บังคับให้ตัวเองผ่อนคลาย ผลที่ได้คือมาจบที่นอนลืมตามองดูเพดานอย่างเดิม กลางคืนยืดยาวออกไป 

แล้วก็อย่างที่ทุกคนคาด เสียงจักรกลหลอกหลอนของโศกาดังมาจากข้างนอก ถึงเวลาแล้ว...



ทุกคนแออัดกันอยู่ชิดผนังที่ไกลจากหน้าต่างที่สุด พยายามเงียบกันให้มากที่สุด แพทริเซียซุกอยู่ที่มุมหนึ่งกับเทเรซา ตาจ้อง

หน้าต่าง ความเป็นจริงของการตัดสินใจเลวร้ายที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้มันบีบหัวใจเธอเหลือเกิน แต่เธอรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างอาจ

ขึ้นอยู่กับสิ่งนี้ ความตึงเครียดในห้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ชาวทุ่งเงียบกริบ ไม่มีใครขยับ เสียงเหล็กครูดไม้จากไกลๆ ดังก้องไปทั่ว

บ้าน แพทริเซียได้ยินเหมือนโศกากำลังปีนฝาด้านหลังบ้านพัก ตรงข้ามฝั่งที่พวกเค้าอยู่ เสียงอื่นๆตามมาในอีกไม่กี่วินาทีต่อ

มา ดังมาจากทุกทิศทาง ที่ใกล้ที่สุดอยู่นอกหน้าต่างห้องพวกเค้านี่เอง เสียงระเบิดลั่นของไม้หักและแก้วแตกดังก้องมาจาก

ที่ไหนซักแห่งข้างบน ทำเอาบ้านพักสั่นสะเทือนทั้งหลัง แพทริเซียขยับไม่ได้เมื่อเสียงกรีดร้องหลายเสียงดังขึ้น ตามด้วย

เสียงกระหน่ำของฝีเท้าที่กำลังหนี เสียงลั่นเอี๊ยดและเสียงคร่ำครวญบอกว่าชาวทุ่งทั้งกลุ่มกำลังหนีลงมาที่ชั้นหนึ่ง

" มันเอาเดฟไปแล้ว! " ใครคนหนึ่งตะโกนด้วยความกลัว

ไม่มีใครในห้องแพทริเซียขยับแม้แต่น้อย เธอรู้ว่าแต่ละคนอาจกำลังรู้สึกผิดที่โล่งอกว่าอย่างน้อยก็ไม่ใช่พวกเค้า แพทริเซีย

สะดุ้งเมื่อเสียงแตกโครมดังมาจากข้างนอกประตูนี่เอง ตามด้วยเสียงกรีดร้องและไม้หักพัง โศกาทะลุเข้ามาในบ้าน และกำลัง

จะจากไป ความกลัวถาโถมเข้าใส่แพทริเซีย เธอต้องตัดสินใจตอนนี้แล้ว...


แพทริเซียลุกขึ้น วิ่งไปที่ประตูห้อง กระชากประตูเปิดออก เธอได้ยินนิวท์ตะโกน และได้ยินอัลบีสั่งให้ใครซักคนจับตัวมินโฮ

ไว้ แพทริเซียไม่สนใจ วิ่งไปตามทางเดิน ก้าวหลบและกระโดดข้ามเศษไม้แตก เธอมุ่งไปทางช่องประตูบ้านพักที่ตอนนี้แตก

เป็นเสี่ยงๆ และวิ่งออกไปในทุ่ง

แพท!  เทเรซาพูดในหัวเธอ  เธอจะทำอะไร! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!

แพทริเซียไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไป

โศกาหิ้วเดฟอยู่ แพทริเซียไม่เคยคุยกับเค้า มันกำลังกลิ้งไปหาประตูตะวันตก ดังหวือๆ โศกาตัวอื่นๆตามพรรคพวกออกไปทาง

วงกต แพทริเซียไม่รอช้า เธอเร่งฝีเท้าไปทางพวกมัน จนพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางฝูงโศกา แพทริเซียกระโดดเข้าใส่ตัวที่หิ้ว

เดฟอยู่ พยายามกระชากเด็กชายออกมา เสียงพูดของเทเรซาดังอยู่ในหัวแพทริเซียตลอดเวลา แต่เธอไม่สนใจ 

โศกาสามตัวรุมล้อมเข้ามาพร้อมกัน แขนโลหะสุดสยองเข้ามาจากทุกทิศทาง เธอเตะเข้าใส่ร่างอวบๆของมัน แพทริเซีย

ต้องการแค่ถูกต่อย ไม่ใช่ถูกเอาตัวไปเหมือนเดฟ การต่อสู้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แพทริเซียรู้สึกว่าความเจ็บปวดปะทุไปทั่วร่างกาย 

รอยแทงของเข็มบอกว่าเธอทำสำเร็จแล้ว แพทริเซียกรีดร้องออกมากับความเจ็บปวดที่มันเริ่มทวีคูณมากขึ้น เธอเริ่มเตะ  ผลัก 

และพุ่งตัวม้วนออกไป พยายามผละออกมาจากพวกมัน และออกวิ่งสุดกำลัง

ทันทีที่หนีจากจุดที่เครื่องมือของโศกาเอื้อมมาถึงได้ พวกมันก็รามือ และถอยออกไป หายลับไปในวงกต แพทริเซียทรุดฮวบ

ลงกับพื้น กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

มินโฮถึงตัวเธอในวินาทีเดียว ตามมาติดๆด้วยนิวท์ โทมัส ชัค เทเรซา และอีกหลายคน มินโฮคว้าร่างแพทริเซียขึ้น อุ้มเธอ 

และออกวิ่ง แพทริเซียรู้สึกวิงเวียน คลื่นไส้ มินโฮอุ้มเธอวิ่งผ่านลานกว้าง ผ่านประตูบ้านพักไปตามทางเดินที่แตกกระจาย 

เข้าไปในห้อง วางลงบนเตียง 

" เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ แพท! " มินโฮตะโกนใส่หน้าแพทริเซีย " เธอบ้าไปแล้วรึไง! "

แพทริเซียพูดก่อนจะวูบไป " มินโฮ...นายไม่เข้าใจ "

" เงียบ! " มินโฮตะโกน " อยู่เฉยๆ! "

แพทริเซียได้ยินพวกเค้าพูดกัน 

" เราต้องถอดเสื้อผ้าเธอออกทั้งหมดนะ " เสียงเจฟฟ์ที่เป็นเพียบานเอ่ย

" ไม่ว่าใครก็แล้วแต่ออกไปให้หมด! " มินโฮตลาดลั่น " นอกจากเจฟฟ์ คลินท์ และเทเรซาเท่านั้น! "

" นายก็ต้องออกไปด้วย! มินโฮ! " เสียงเทเรซา

" ไม่! ฉันจะอยู่ที่นี่! " 

" งั้นฉันจะอยู่ที่นี่ด้วย " นิวท์พูด " เอาล่ะ เพียกที่เหลือออกไปได้แล้ว ยกเว้น เจฟฟ์ คลินท์ เทเรซา และมินโฮ "

แพทริเซียได้ยินเสียงประตูปิด และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีคนตรวจดูแขนขาของเธอ กระชากเสื้อผ้าออกจากตัวเธอ ตรวจหาที่

บาดเจ็บ เธอได้ยินแว่วๆ ว่าเธอถูกต่อยเป็นสิบครั้ง 

เสียงเจฟฟ์ตะโกนหาเซรุ่มโศกา อีกนาทีต่อมาแพทริเซียก็รู้สึกว่ามีเข็มทิ่มที่แขน ความอบอุ่นแผ่จากจุดนั้นไปทั่วร่าง ทำให้เธอ

สงบลง ความเจ็บปวดบรรเทา ห้องหมุนคว้าง หมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอก็พูดสิ่งสุดท้ายออกไปก่อนความมืดจะเข้าครอบงำ 

" ไม่ต้องห่วง " แพทริเซียกระซิบ " ฉันตั้งใจ..." 





แพทริเซียไม่รับรู้เวลาที่แท้จริงเลยขณะที่ผ่านการเปลี่ยนแปลง มันเริ่มต้นคล้ายๆ ความทรงจำแรกในกล่อง มืดและหนาว เธอ

ลอยอยู่ในความว่างเปล่า ไม่เห็นอะไร ไม่ได้ยินอะไร ไม่ได้กลิ่นอะไร  เหมือนกับมีใครขโมยประสาทสัมผัสทั้งห้าจากเธอไป 

หมอกหนาหมุนติ้วเข้ามาหาเธอ เพิ่มความเร็วขึ้นอย่างน่าตกใจ  แล้วมันก็กลืนกินเธอ ความคิดจิตใจถูกหมอกกลืนเข้าไป รู้สึก

ว่าความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในความคิด  ทุกอย่างกลายเป็นความเจ็บปวด...



" พี่สาว "

เสียงนั้นห่างไกล 

" พี่สาว ได้ยินผมมั้ย "

เธอร้องคราง ฝืนลืมตา ใบหน้าอวบๆของชัคอยู่ที่นั่น จ้องมองมาที่เธอ รอยยิ้มกระจายไปทั่วใบหน้า 

" พี่สาวตื่นแล้ว! " เด็กชายตะโกนเสียงดัง ไม่นานมินโฮ นิวท์ โทมัส และเทเรซาก็วิ่งเข้ามาในห้อง

มินโฮวิ่งเข้ามาที่เตียง " แพท เธอเป็นยังไงบ้าง " มินโฮพูด " ให้ตาย ฉันคิดว่าเธอ...."

แพทริเซียยิ้มออกมาบางๆ " ฉันหลับไปนานแค่ไหน "

" สามวัน " นิวท์ตอบ " เราเอาเธอไปใส่ตรุในตอนกลางคืนเพื่อให้ปลอดภัย เทเรซาอยู่กับเธอที่นั่น และเอาเธอกลับมาที่นี่ใน

ตอนกลางวัน "

" ฉันคิดว่าเธอคงจะตายแน่ๆ เพียกแพท " โทมัสว่า " แต่ดูสิ ตอนนี้เธอดูใหม่เอี่ยม แถมสวยขึ้นกว่าเดิมมาก "

" ฉันขอเดาว่าหลังจากผ่านการเปลี่ยนแปลงมา ทุกคนจะดูดีขึ้น " เทเรซาพูด

โทมัสมองหน้าเทเรซา " งั้นเธออยากจะเข้าไปให้โศกาต่อยบ้างมั้ยล่ะ เผื่อจะดูดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ "

เทเรซาหันขวับไปมองโทมัส " แต่นายคงต้องโดนต่อยหลายทีหน่อยนะโทมัส เพราะนายน่ะขี้เหร่สุดๆไปเลย "

" โศกามารึเปล่า " แพทริเซียถาม

" ฮื่อ " นิวท์ตอบ " มันเอาชาร์ทกับอีกสองคนไป คืนละคน มินโฮกับโทมัสและนักวิ่งคนอื่นๆไปสำรวจในวงกต พยายามหา

ทางออกหรือวิธีใช้รหัสงี่เง่าที่พวกเราแกะออกมา แต่ไม่มีอะไรเลยแพทตี้ ทำไมโศกาถึงเอาเพียกไปแค่คืนละคนล่ะ "

แพทริเซียรู้คำตอบ และมันก็บัดซบมาก

" เรียกอัลบีและผู้ดูแลคนอื่นๆ " แพทริเซียพูด " บอกพวกเค้าว่าเราต้องประชุม อย่างเร็วที่สุด  "

มินโฮสั่นหัว ใบหน้ามีแต่ความโกรธ " ฉันรู้ว่าเธอทำมันไปทำไม แต่มันจะไม่มากไปหน่อยหรอแพท "

" ตอนนี้เธอปลอดภัยดีแล้วมินโฮ " โทมัสว่า " อย่าโกรธเธอเลย เธอทำเพื่อช่วยเรานะ "

มินโฮลุกขึ้นยืน " ฉันไม่ต้องการ! " และเค้าก็เดินออกไปจากห้อง

" เราต้องเรียกประชุม " แพทริเซียพูด เรื่องของมินโฮเอาไว้ก่อน " ก่อนที่ฉันจะลืมอะไรไป "

นิวท์พยักหน้า " โอเค แต่เธอคิดอะไรออกหรอ "

" มันเป็นการทดสอบ นิวท์ ทั้งหมดนี่คือการทดสอบ " แพทริเซียพูด " พวกมันกำลังคัดเราออก ดูว่าเราจะยอมแพ้มั้ย หาคนที่

ดีที่สุดในหมู่พวกเรา โยนตัวแปรใส่เรา พยายามทำให้เราถอดใจ ทดสอบความสามารถในการมีหวังและต่อสู้ การส่งเทเรซามา

ที่นี่และปิดทุกอย่างลงเป็นแค่ส่วนสุดท้าย แต่อีกหนึ่ง...การวิเคราะห์สุดท้าย ตอนนี้ถึงเวลาทดสอบขั้นสุดท้ายแล้ว การหลบ

หนี "

โทมัสขมวดคิ้ว " หมายความว่าเธอรู้ทางออกงั้นหรอ "

" ฮื่อ เรียกประชุม เดี๋ยวนี้เลย "




อีกชั่วโมงต่อมาแพทริเซียก็นั่งอยู่หน้าผู้ดูแลในที่ประชุม เหมือนที่เธอเคยทำมา อัลบีไม่ยอมให้เทเรซาเข้าร่วม 

" เอาล่ะ ยัยเพียก " อัลบีพูด เค้านั่งอยู่เก้าอี้ตัวกลางของแถวเก้าอี้ที่เรียงเป็นครึ่งวงกลม นิวท์ มินโฮ โทมัส และคนอื่นๆ นั่งกัน

ครบ ยกเว้นผู้ดูแลสองคนที่ถูกโศกาเอาตัวไป นั่นก็คือชาร์ทกับกัลลี่ " ลืมไอ้พิธีรีตองโยกโย้อ้อมค้อมไปได้เลย พูดได้แล้ว "

แพทริเซียยังคงคลื่นไส้จากการเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง แต่เธอก็บังคับตัวเองให้ตั้งสติครู่หนึ่ง เธอมีเรื่องต้องพูดมากมาย 

" เราไม่มีเวลาไล่ไปทีละอย่าง " เธอเริ่ม " เอาเป็นว่าฉันจะบอกเนื้อหาหลักๆล่ะกัน ฉันเห็นภาพต่างๆแวบผ่านเป็นร้อยๆ ความ

ทรงจำหลายอย่างกลับคืนมา แต่มีบางส่วนเท่านั้นที่ชัดเจน และก็มีบางส่วนที่กำลังจะเลือนหายไป แต่ฉันจำได้มากพอ ผู้สร้าง

กำลังทดสอบเรา พวกเค้าไม่เคยตั้งใจให้วงกตมีทางไขได้อยู่แล้ว มันเป็นการทดสอบทั้งหมด พวกเค้าต้องการให้ผู้ชนะหรือผู้

ที่รอดทำอะไรบางอย่างที่สำคัญมากๆ " 

" อะไร " นิวท์ถาม

" ฉันขอเริ่มใหม่ดีกว่า " แพทริเซียพูด " พวกเราทุกคนถูกนำตัวมาตอนยังเล็กมาก ฉันจำไม่ได้ว่ายังไงทำไม ผู้สร้างขโมยเรา

มา พวกมันใช้วิธีใดวิธีหนึ่งตรวจสอบว่าเรามีสติปัญญาเกินค่าเฉลี่ย และเลือกเราเพราะเหตุผลนั้น หลังจากพวกเราถูกเอาตัวมา

แล้ว เราก็ใช้ชีวิตกันปกติมากๆ เรียนในโรงเรียนพิเศษ มีแฟน ออกเดท เล่นกีฬา อะไรก็แล้วแต่ที่มันปกติ จนในที่สุดพวกนั้นก็

สามารถหาเงินมาสร้างวงกตได้ ชื่อของพวกเราก็เป็นชื่องี่เง่าที่พวกมันตั้งขึ้นมาเท่านั้น "

อัลบีทำท่าเหมือนเพิ่งถูกตบ " ชื่อของเรา....ไม่ใช่ชื่อจริงๆ งั้นหรอ "

แพทริเซียพยักหน้า " พวกเราไม่รู้ชื่อจริงของตัวเองด้วยซ้ำ "

" เธอพูดอะไรน่ะ " ฟรายแพนถาม " เธอจะหมายความว่าพวกเราถูกเลี้ยงดูโดยนักวิทยาศาสตร์งั้นหรอ "

" ใช่ " แพทริเซียพูด " ยังมีเด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายอีกมากนอกจากพวกเรา แต่ฉันไม่รู้ว่าพวกมันเอาพวกเค้าไปไว้ที่ไหน "

ฟรายแพนถามต่อ " แล้วรอยสักของเธอกับมินโฮ มันคืออะไร "

แพทริเซียหันไปมองหน้ามินโฮ " มันไม่ได้เกี่ยวกับวงกตนี่หรอก " เธอเม้มริมฝีปากแน่น " ฉันกับมินโฮเราเป็นแฟนกันมาก่อน

ที่เราจะถูกจับให้แยกกันน่ะ "

" นี่แสดงว่าฉันก็อาจจะเคยมีแฟนด้วยใช่มั้ย " ฟรายแพนถาม

" ฉันว่าเรานอกเรื่องกันแล้วนะ " นิวท์ว่า " พูดต่อแพทตี้ เอาเรื่องวงกตนะ ''

" ก็อย่างที่บอก " แพทริเซียพูด " เราฉลาด และพวกนั้นก็ศึกษาทุกฝีก้าวของเรา วิเคราะห์เรา ไม่น่าแปลกใจที่เรามีแมลงใบ

มีดวิ่งพล่านอยู่ทั่ว แถมพวกเราบางคนยังถูกปรับเปลี่ยนบางอย่างในสมองอีกด้วย "

" ฉันเชื่อแผละพวกนั้นพอๆกับที่เชื่อว่าอาหารของฟรายแพนดีต่อสุขภาพ " วินสตันพูด

" ฉันจะแต่งเรื่องพวกนี้ขึ้นมาทำไม " แพทริเซียพูด " ฉันยอมที่จะถูกต่อยเพื่อจะจำเรื่องพวกนี้ได้นะ! "

" พูดต่อไปเถอะ " อัลบีว่า " แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่มีพวกเราคนไหนจำเรื่องพวกนี้ได้ ฉันก็เคยผ่านการเปลี่ยนแปลง แต่

ทุกอย่างที่เห็นมัน..."

" ฉันกำลังจะบอกนายว่าทำไมฉันถึงคิดว่าตัวเองได้รู้มากกว่าคนอื่น " แพทริเซียพูด " เอาล่ะ พวกนั้นลบความทรงจำของพวก

เรา ไม่ใช่แค่วัยเด็ก แต่เป็นความทรงจำทุกอย่างก่อนการเข้าสู่วงกต พวกนั้นเอาเราใส่กล่องและส่งเราขึ้นมาที่นี่ เริ่มด้วยกลุ่ม

ใหญ่ แล้วก็เดือนละคนตลอดสองปีที่ผ่านมา "

" แต่ทำไมล่ะ " นิวท์ถาม " ทำไปเพื่ออะไรกัน "

" อย่างที่บอก พวกนั้นจะทดสอบเรา ดูว่าพวกเรามีปฏิกิริยาอย่างไรต่อสิ่งที่พวกเค้าเรียกว่าตัวแปร ดูว่าเราจะร่วมมือกันได้มั้ย 

ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้ให้เรา และวงกตนี่ก็ไม่มีทางออก "

เสียงพูดเอะอะดังขึ้น นิวท์จัดการให้ทุกคนเงียบลง

ฟรายแพนลุกขึ้นยืน " มีคนถูกฆ่า นั่นเป็นส่วนน่ารักเล็กๆของแผนการรึเปล่า "

" ใช่ ฟรายแพน " แพทริเซียว่า " รวมถึงการฆ่าคนด้วย เหตุผลเดียวที่โศกาฆ่าเราทีละคนเพื่อเราจะได้ไม่ตายไปทั้งหมดก่อน

มันจะจบแบบที่ควรจะจบ การอยู่รอดของผู้เหมาะสมที่สุด คนที่ดีที่สุดเท่านั้นถึงจะหนีไปได้ "

ฟรายแพนเตะเก้าอี้ " เอาล่ะ เธอควรเริ่มพูดถึงการหลบหนีได้แล้ว! "

มินโฮที่นั่งเงียบมาตลอดพูดขึ้น " หุบปากแล้วฟังซะ! "

แพทริเซียพูด " ผู้สร้างอยากให้พวกเราคนที่ดีที่สุดไปทำอะไรก็ตามที่พวกเค้าวางแผนไว้ แต่เราต้องหามันเอง " ห้องเงียบ

สนิท " มันคือรหัส "

" รหัสเรอะ " โทมัสทวนคำ " ยังไง "

แพทริเซียมองเค้า " กำแพงวงกตเคลื่อนที่อย่างมีเหตุผล ซึ่งรหัสถูกซ่อนอยู่ในนั้น ฉันน่าจะรู้ เพราะฉันอยู่ที่นั่นตอนผู้สร้างทำ

มัน "

นิวท์ดูมึนตึ้บ " เธอพูดอะไร แพทตี้ "

" คือ...ก่อนอื่นฉันมีอะไรบางอย่างที่ฉันต้องบอก เรื่องฉันกับเทเรซา มีเหตุผลที่กัลลี่กล่าวหาฉัน และเหตุผลที่ทุกคนที่เคย

ผ่านการเปลี่ยนแปลงจำฉันได้ " เธอเงียบไป

คราวนี้มินโฮเป็นคนพูดขึ้น " แพท เธอกำลังพูดเรื่องอะไร "

" เทเรซากับฉันถูกผู้สร้างใช้ ถ้าพวกนายได้ความทรงจำกลับมาครบถ้วน ฉันพนันได้ว่าพวกนายทุกคนอยากจะฆ่าเราสองคน 

แต่ฉันต้องบอกเรื่องนี้ออกมาเอง เพื่อที่พวกนายจะได้เชื่อฉันตอนที่ฉันบอกทางออกเดียวที่จะออกไปจากที่นี่ได้ "

แพทริเซียกวาดตามองทุกคน " ฉันกับเทเรซา เราสองคนช่วยกันออกแบบวงกตนี่ เราสองคนสร้างมันขึ้นมา "

ทุกคนดูตกตะลึง เหมือนกับไม่เชื่อสิ่งที่แพทริเซียพูดออกมา

แพทริเซียพูดต่อ " ฉันกับเทเรซาเราฉลาด และเราสองคนก็สามารถคุยกันในหัวได้ พวกนั้นบังคับให้เราช่วย ฉันไม่รู้ว่าทำไม 

แต่พวกนั้นบังคับ "

แพทริเซียมองไปรอบๆ และต้องแปลกใจที่ไม่มีใครดูโกรธเลย ทุกคนยังคงจ้องมาที่แพทริเซียด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่ก็สั่นหัว

อย่างไม่อยากเชื่อ มีอยู่คนเดียวที่แตกต่างออกไป มินโฮกำลังยิ้มมาให้เธอ 

" มันเป็นความจริง และฉันก็เสียใจ " แพทริเซียพูดต่อ " แต่ฉันบอกพวกนายได้ว่าเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว "

นิวท์สั่นหัวไปมา " พวกผู้สร้าง เพียกพวกนั้นทำอย่างนี้กับเรา ไม่ใช่แพทตี้หรือเทเรซา เป็นผู้สร้าง และพวกมันจะต้องเสียใจ "

" เอาเหอะ " โทมัสพูด " ใครจะสนใจพวกบัดซบนั่นกัน มาคุยกันเรื่องหลบหนีดีกว่า "

" มีศูนย์คอมพิวเตอร์อยู่ในที่ที่เราไม่เคยดูมาก่อน รหัสจะเปิดประตูให้เราออกจากวงกต และยังจะปิดกั้นโศกาให้ตามเรามาไม่

ได้ด้วย ถ้าเรามีชีวิตรอดนานถึงจุดนั้นน่ะนะ "

" ที่ที่เราไม่เคยดูมาก่อนงั้นเรอะ " อัลบีถาม " เธอคิดว่าเราทำอะไรมาตลอดสองปีนี้ล่ะ "

" เชื่อฉันเถอะ นายไม่เคยไปจุดนี้มาก่อนแน่ "

มินโฮลุกขึ้นยืน " ฉันคิดว่าฉันรู้นะ " มินโฮพูดต่อ " มันแทบจะเป็นการฆ่าตัวตาย "

" มันอยู่ที่ไหน " นิวท์ถาม

" เลยหน้าผาไป " แพทริเซียตอบ " ที่ที่โศกาหายวับไปราวกับมีเวทย์มนต์ "

อัลบีลุกพรวดจนเก้าอี้หงายหลัง " เธอมันไอ้ปลวกปัญญาอ่อน " เค้าพูด " หรือไม่ก็ไอ้ทรยศ เธอเป็นคนออกแบบวงกตนี่ มี

เหตุผลอะไรที่เราจะต้องเชื่อคำพูดปลวกๆของเธอด้วย! "

แพทริเซียจ้องหน้าอัลบี " อัลบี ฉันเสี่ยงชีวิตช่วยนายในวงกตนะ! "

" อัลบี " นิวท์แทรกขึ้น " นั่นมันน่าจะเป็นทฤษฏีงี่เง่าที่สุดที่ฉันเคยได้ยินมาเลยนะ สามวันที่แล้วเธอเพิ่งพุ่งเข้าใส่โศกาเพื่อจะ

ได้ความทรงจำกลับมา เธอทำเพื่อช่วยพวกเรานะ "

" นายหยุดพูดไปเลยนิวท์! " อัลบีคำราม " นายอย่าคิดว่าฉันดูไม่ออกว่านายชอบยัยเพียกนี่! "

" ใช่อัลบี! ฉันชอบแพทตี้! และก็ชอบมากๆด้วย! " นิวท์ตะโกน " แต่แล้วไง! เธอกำลังจะช่วยเราให้ออกไปจากที่นี่ ยอมถูก

โศกาต่อย นายยังคิดว่าที่เธอทำไปยังไม่พออีกหรอ! "

" เรากลับไปไม่ได้! " อัลบีซบหน้ากับฝ่ามือ " เรากลับไปที่ที่เรามาไม่ได้ ฉันเห็นมันแล้ว มันเลวร้ายมากๆ แผ่นดินมอดไหม้ 

โรคอะไรบางอย่างที่เรียกว่าไข้วาบ มันแย่ยิ่งกว่าที่เราเจอกันที่นี่มากมายนัก "

" ถ้าเราอยู่ที่นี่ต่อ เราจะตายกันหมด! " โทมัสตะโกน " ยังมีอะไรแย่กว่านี้อีกเรอะ! " 

" ใช่ " อัลบีพูดออกมา " ตายที่นี่ยังดีกว่ากลับบ้าน "

โทมัสหัวเราะหึ " นี่พวก นายนี่มันช่างให้ความสดใสเหลือเกิน ขอบอกนะ ฉันอยู่ข้างแพทริเซีย อยู่ข้างแพทริเซียร้อย

เปอร์เซ็นต์เต็ม ถ้าเราจะตายก็ขอตายตอนกำลังสู้เถอะว่ะ "

อัลบียืนขึ้น สีหน้าพ่ายแพ้ " ทำตามใจชอบเถอะ " เค้าถอนใจ " ยังไงเราก็ตายอยู่ดี " เค้าเดินไปที่ประตู และออกจากห้องไป 

นิวท์ถอนหายใจ " เค้าไม่เหมือนเดิมอีกเลยตั้งแต่โดนต่อย เค้าต้องมีความทรงจำที่เลวร้ายมากๆแน่ ไอ้ไข้วาบนี่มันคืออะไร "

" ฉันไม่สน " โทมัสพูด " จะเป็นอะไรก็ดีกว่าตายที่นี่ เราจัดการผู้สร้างได้เมื่อออกไป "

แพทริเซียพูดขึ้น " ฉันจะลงไปในที่ที่โศกาหายไป หรือไม่ก็ตายในระหว่างทาง ดูเหมือนโทมัสก็เช่นกัน และฉันแน่ใจว่าเทเร

ซาก็เอาด้วย ถ้าเราสู้กับโศกาได้นานพอให้ใครซักคนกดรหัสเพื่อปิดการทำงานของพวกมัน เราก็จะผ่านเข้าไปในประตูที่พวก

มันเข้ามาได้ เราจะผ่านการทดสอบ "

มินโฮลุกขึ้นยืน " ฉันก็จะไปกับแพทด้วย "

" ว้าว คู่รักข้าวใหม่ปลามัน " ฟรายแพนพึมพำ

วินสตันแค่นหัวเราะเสียงดัง " เธอกำลังจะบอกว่าเราควรโยนเด็กที่น่าสงสารซักคนให้หมาป่า เพื่อให้พวกเราที่เหลือหนีไปได้

งั้นหรอ " 

" ใช่แล้ว วินสตัน " แพทริเซียพูด " และฉันก็รู้แล้วว่าเด็กคนนั้นเป็นใคร "

" ใครล่ะ " วินสตันถาม

แพทริเซียกอดอก " ฉันเอง "

ที่ประชุมพากันเอะอะโวยวายถกเถียงกัน นิวท์ยืนขึ้นอย่างใจเย็น เดินเข้ามาหาแพทริเซีย คว้าแขนและดึงไปที่ประตู " เธอไป

ได้แล้วแพทตี้ เดี๋ยวนี้เลย " นิวท์ผลักเธอออกไปข้างนอกเบาๆ " ไปรอฉันที่มรณา พอเสร็จตรงนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกัน "





แพทริเซียเดินออกไปที่มรณา พอไปถึง เธอก็เอนหลังพิงต้นไม้ต้นเดิม สมองเธอปั่นป่วน เธอเอาแต่คิดเรื่องที่อัลบีพูดเกี่ยวกับ

ไข้วาบ แผ่นดินมอดไหม้ แพทริเซียจำอะไรอย่างนั้นไม่ได้เลย แต่พวกเค้าจะมีทางเลือกอะไรอีกล่ะ 

" อยู่นี่เอง ตามหาซะทั่ว " แพทริเซียหันไปมองทางต้นเสียงก็พบว่าเป็นมินโฮ

                                          
                                                  



" หายโกรธฉันแล้วหรอ " 

มินโฮเดินมานั่งลงข้างๆแพทริเซีย " ฉันคิดว่าหายแล้วนะ " เค้ายิ้มบางๆ " ฉันเชื่อทุกคำที่เธอพูดออกมาในที่ประชุมเมื่อกี้นะ

แพท เธอกับเทเรซาถูกบังคับให้ทำ ฉันเชื่ออย่างนั้น "

แพทริเซียยิ้ม " แล้วนายเชื่อรึเปล่าว่าเราเป็นแฟนกัน "

" เธอก็ลองเล่าให้ฉันฟังดูสิ บางทีฉันอาจจะเชื่อ " แล้วเค้าก็หัวเราะออกมา

แพทริเซียอมยิ้ม แล้วมองออกไปข้างหน้า เมื่อนึกถึงความทรงจำนี้ทีไร ทำให้เธอมีความสุขขึ้นมาทุกที  บางทีการที่เธอให้

โศกาต่อยก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายเสมอไปหรอก เพราะมันทำให้เธอจำผู้ชายคนนี้ได้ ผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ

" ว่าไง " มินโฮพูด " ฉันรอฟังอยู่นะ "

แพทริเซียหันมามองมินโฮ " ฉันจำไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ และก็จำไม่ได้ด้วยว่าเราไปรักกันตอนไหน แต่มีภาพเหตุการณ์หนึ่ง

ที่ฉันเห็นในตอนที่ฉันเริ่มการเปลี่ยนแปลง " เธออมยิ้ม " ฉันเห็นเด็กผู้ชายเอเชียกับเด็กผู้หญิงผมบลอนด์กำลังนั่งอยู่ที่โซฟาสี

แดง พวกเค้ากำลังนั่งดูหนังกัน หัวเราะกัน ตอนนั้นพวกเค้าน่าจะอายุซักสิบเอ็ดสิบสองนะ "

" นี่พวกเราเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นเร็วไปมั้ย แพท "

แพทริเซียหัวเราะ " นั่นน่ะสิ " 

" แค่นั้นหรอ " มินโฮเลิกคิ้ว " ถ้าแค่ดูหนังฉันคิดว่าเราอาจจะเป็นเพื่อนกันก็ได้นะ "

แพทริเซียส่ายหน้า " ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่หลังจากนั้นฉันก็เปลี่ยนความคิด เมื่อภาพๆนั้นฉายต่อไปเรื่อยๆ "

มินโฮมองหน้าแพทริเซียเหมือนรอให้พูดต่อ

" หลังจากนั้นเราก็จูบกัน "

พอจบคำนั้นมินโฮก็เผลอเลียริมฝีปากตัวเอง ไม่พูดอะไร

แพทริเซียพูดต่อ " รอยสักที่เอวของเราก็มาจากหนังที่เราดู มันเป็นประโยคที่พระเอกกับนางเอกในเรื่องพูดกัน แต่ฉันจำไม่ได้

ว่าเราสักมันตอนไหน และเมื่อไหร่ แต่ฉันเดาว่าคงก่อนที่เราจะถูกพวกนั้นจับแยก " แพทริเซียยิ้ม " แต่ตอนนั้นนายอ้วนกว่านี้

เยอะเลย มินโฮ "

" ฉันคิดว่าเราคงเป็นคู่รักที่รักกันปานจะกลืนกิน " มินโฮพูด " เสียดายที่นี่ไม่มีทีวีหรือปลวกอะไรซักอย่าง อย่างน้อยฉันก็

อยากจะทำแบบนั้นกับเธออีกซักครั้ง " มินโฮยิ้มกริ่ม " แต่ฉันคิดว่าฉันทำอย่างหนึ่งให้เธอได้ "

แพทริเซียหันขวับไปหามินโฮ แต่เธอไม่ทันจะได้ถามอะไร มินโฮก็โน้มหน้าเข้ามาไม่มีปี่มีขลุ่ย เค้าทาบริมฝีปากกับริมฝีปาก

ของเธอ มินโฮจูบเธอช้าๆ แพทริเซียหลับตา แล้วจูบตอบเค้า ทั้งสองจูบกัน สัมผัสของมินโฮเธอจำได้ดี เธอคิดว่าเมื่อ

ก่อนพวกเค้าต้องจูบกันบ่อยแน่ๆ จะอะไรก็แล้วแต่ ริมฝีปากของมินโฮเป็นรสเนย และแพทริเซียก็เดาได้ทันทีว่าเมื่อเช้าเค้า

ต้องกินขนมปังทาเนยของฟรายแพนมาแน่ๆ  นายสิงโตของฉัน.....

 





 



                                                      อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #102 Mikiooo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 15:15
    เรือแล่นนนนร
    #102
    0
  2. #26 อัคคีเริงระบำ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 22:03
    อ่านยาวค่ะ 555 ชอบมาก สนุกมากๆค่ะ ถ้าเกิดจะบอกว่าเราทีมฮาเร็มจะผิดมั้ยคะ555 จะรอนะคะ^^
    #26
    1
    • #26-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 14)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:20
      ขอบคุณที่ชอบน้าาา อัพแล้วๆๆ ไม่ผิดค่าาา55555
      #26-1
  3. #25 เล่นกล้องเป็นแล้วนะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 14:03
    ตายอย่างสงบคาจอคอม// ฮึ่ยย เราทีมนิวท์นะ55555
    #25
    1
    • #25-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 14)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:19
      อย่าเพิ่งตาย ยังมีฉากนิวท์รออยู่555
      #25-1
  4. #23 berrypieee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 08:02
    แม่ค่ะ เค้าจูบกับค่ะ กรี๊ดดดดดด เขินละดับ10 นายสิงโต / เนื้อเรื่องกำลังสนุกเลย รอต่อนะค่ะ ฅ^ฅ
    #23
    3
    • #23-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 14)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:17
      ยังมีมากกว่าจูบอีก (มั้ง) 555
      #23-1