[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 13 : วงกตมฤตยู : EP.13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 486
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    4 พ.ค. 59

                                                         EP.13



                    




แพทริเซียพูดอะไรไม่ออก ไม่มีดวงอาทิตย์ ไม่มีข้าวของ ไม่มีการป้องกันภัยจากโศกา เทเรซาพูดถูก ทุกอย่างกำลังจะ

เปลี่ยนแปลง

อัลบีชี้ไปที่เทเรซา " ฉันอยากให้เอาเธอไปขัง เดี๋ยวนี้ บิลลี่! แจ็คสัน! เอาไปใส่ตรุ ไม่ต้องสนใจคำที่หลุดมาจากปากปลวกๆ

ของหล่อนแม้แต่คำเดียว! "

เทเรซาไม่ตอบโต้ แต่แพทริเซียไม่ยอม " นายพูดอะไรน่ะอัลบี นายจะเอาเธอไปขังไว้ไม่ได้นะ "

นิวท์ก้าวออกมา " ทำไมจะไม่ได้ล่ะแพทตี้ ในเมื่อเธอเป็นคนยอมรับออกมาเอง "

" ดีใจเถอะแพทริเซีย " อัลบีพูด " ที่ฉันไม่เอาเธอไปอยู่ในนั้นด้วย "

บิลลี่กับแจ็คสันก้าวออกมา และคว้าแขนของเทเรซา

" เฝ้าเธอไว้ให้ดี " นิวท์พูด " ฉันไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้น "

ยามทั้งสองพยักหน้าแล้วเดินจากไป ลากเทเรซาไปด้วย 

มาหาฉันนะ แพท  เทเรซาพูดในหัวเธอ

แพทริเซียไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะพูดตอบเทเรซาแบบนั้นได้ แต่ก็ลองดู

ฉันจะไป อย่างน้อยเธอจะปลอดภัยเมื่ออยู่ในนั้น

เทเรซาไม่ตอบ

เทเรซา

เงียบ



สามสิบนาทีต่อมาเป็นความสับสนวุ่นวายครั้งใหญ่ นิวท์กับอัลบีเรียกผู้ดูแลมามอบหมายให้เป็นคนแจกจ่ายงานและพากลุ่มของ

ตัวเองเข้าไปในบ้านพักภายในครึ่งชั่วโมง ช่างก่อสร้างไม่มีผู้นำ นั่นก็คือกัลลี่ แพทริเซียเข้าไปช่วยช่างก่อสร้างรวบรวมข้าวของ

ทุกอย่างที่หาได้มากองไว้ตรงช่องกำแพง ตอกทุกอย่างเข้าด้วยกันอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไงมันก็ไม่มีทางกั้นโศกา

เอาไว้ได้ ไม่มีทางเลย


ขณะที่ทำงาน แพทริเซียแอบมองงานอื่นๆที่ทำอยู่ทั่วทุ่งด้วย มีการรวบรวมไฟฉายทุกดวงในบริเวณนั้น นิวท์บอกว่าเค้า

วางแผนให้ทุกคนเข้ามานอนในบ้านพัก และพวกเค้าจะปิดไฟทั้งหมดยกเว้นในกรณีฉุกเฉิน หน้าที่ของฟรายแพนคือนำอาหาร

ที่ไม่เน่าเสียจากครัวไปเก็บไว้ในบ้านพัก แพทริเซียเห็นมินโฮขนอาวุธจากห้องใต้ดินไปที่อาคารใหญ่ ระหว่างนั้นเค้าก็หันมา

ยิ้มให้แพทริเซีย แพทริเซียยิ้มตอบเค้า และมองดูเค้าไปเรื่อยๆจนเค้าเข้าไปในอาคาร แพทริเซียเห็นนิวท์กำลังเดินข้ามไปอีก

ฟากหนึ่งของทุ่ง ระหว่างทางไปโรงเลือด 

" นิวท์!! " แพทริเซียตะโกน และวิ่งไปหานิวท์ นิวท์หยุดเดิน และหันมามองแพทริเซีย 

" นายต้องฟังฉันนะ " แพทริเซียพูดเมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้านิวท์

" ว่ามาอย่างเร็วเลย แพทตี้ " 

" นายต้องปล่อยเทเรซานะ "

" ดีใจด้วยแพทตี้ " นิวท์พูด " ที่เธอมีคู่หูแล้ว " นิวท์เริ่มออกเดิน

แพทริเซียคว้าแขนเค้าไว้ " ฟังฉันนะ! ฉันคิดว่าเธอกับฉันถูกส่งมาที่นี่เพื่อจบเรื่องทั้งหมดนี้ "

" จบด้วยการปล่อยโศกาเดินขบวนพาเหรดเข้ามาฆ่าเรางั้นหรอ "

" ฉันคิดว่าเราอยู่ที่นี่ในฐานะส่วนหนึ่งของการทดลองพิลึกบางอย่าง การทดสอบอะไรทำนองนั้น " แพทริเซียนึกถึงคำพวกนั้น

บนกำแพงวงกต โลกในภาวะหายนะ แผนกทดลองแดนสังหาร  เธอคิดถึงมันในหัวตลอด เธอพูดต่อ " แต่มันจะต้องมีวันจบ

ลง เราอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้ ใครก็ตามที่ส่งเรามาที่นี่ต้องการให้มันจบ " 

นิวท์มองไปทางตรุ " รู้อะไรมั้ยแพทตี้ ตอนนี้ฉันไม่สนบ้าอะไรแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงหล่อนก็ปลอดภัยกว่าเรา " นิวท์หัน

กลับมามองแพทริเซีย " อัลบีเป็นคนที่ไม่ยอมปล่อยหล่อนออกมา เธอก็รู้ว่าอัลบีไม่ชอบพวกเธอทั้งคู่ แต่ตอนนี้เราทำอะไรไม่

ได้ หมอบต่ำไว้ก่อนละกัน "

แพทริเซียพยักหน้า นิวท์ยีหัวเธอและยิ้มให้ก่อนที่จะเดินจากไป 

แพทริเซียตัดสินใจเดินไปคุยกับเทเรซา ขณะออกวิ่งไปที่ตรุ เธอก็มองดูชาวทุ่งเริ่มเดินเข้าไปในบ้านพัก ส่วนใหญ่หอบของไว้

เต็มอ้อมแขน

แพทริเซียหยุดลงนอกคุกเล็กๆ " เทเรซา " 

ใบหน้าของเทเรซาโผล่มาที่หน้าต่างที่ติดลูกกรง " มาแล้วหรอแพท "

" ฉันจะจัดการให้พวกนั้นปล่อยเธอพรุ่งนี้ ตกลงมั้ย "

เทเรซายิ้ม " ขอบใจนะแพท จริงๆในนี้ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก "

แพทริเซียเคาะขมับขวาตัวเอง " ถ้าเธอเหงาก็คุยกับฉันในนี้นะ ฉันจะพยายามตอบ ถ้าทำได้ "

เดี๋ยวเธอก็ทำได้ แพท  เทเรซาพูดในหัวเธอ

" ฉันก็หวังว่าอย่างนั้น " แพทริเซียยิ้ม " เจอกันพรุ่งนี้นะ " 

แพทริเซียเดินจากไป มุ่งหน้าอ้อมตึกไปทางประตูบ้านพัก นิวท์กำลังต้อนชาวทุ่งเข้าไปในบ้านพัก แพทริเซียก้าวเข้าไปข้างใน

เช่นกัน ตามด้วยนิวท์ที่ปิดประตูตามหลัง


กลางคืนเริ่มต้นแล้ว


บ้านพักแออัดไปด้วยชาวทุ่ง ผู้ดูแลได้จัดระเบียบและกระจายชาวทุ่งไว้ในแต่ละห้อง พร้อมผ้าห่มและหมอน แพทริเซียอยู่ชั้น

บนกับนิวท์ มินโฮ โทมัส อัลบี และก็คนอื่นๆอีกกลุ่มหนึ่ง นิวท์กับอัลบีนั่งอยู่บนเตียงเล็กๆในห้อง โทมัสกับมินโฮนั่งบนเก้าอี้

ข้างๆเครื่องเรือนที่เป็นตู้ลิ้นชัก ข้างบนวางโคมไฟซึ่งให้แสงสว่างเดียวที่พวกเค้ามี ส่วนแพทริเซียนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าต่าง

" ใกล้ถึงขีดสุดของฉันแล้ว " นิวท์กำลังพูด " ที่จะเลิกทุกสิ่งทุกอย่าง ช่างปลวกมัน แล้วจูบราตรีสวัสดิ์โศกา ข้าวของถูกตัด 

ไอฟ้าสีเทาบ้าๆนั่น กำแพงไม่ยอมปิด แต่เรายอมแพ้ไม่ได้ และเราทุกคนก็รู้ดี ไอบ้าที่ส่งเรามาที่นี่อยากให้เราตาย หรือไม่ก็

กำลังกระตุ้นเราอยู่ ไม่ว่าอย่างไหนเราก็ต้องก้มหน้าทำงานไปจนกว่าเราจะตายไม่ตาย "

" เช้าพรุ่งนี้ อย่างแรกเลย เราจะยัดข้าวของลงเป้ไปให้เต็มปลวก จะได้อยู่ข้างนอกนั่นสองสามวัน " มินโฮพูด

" หมายความว่าไง " อัลบีถาม

" ในเมื่อประตูเปิดอยู่ และอาทิตย์ไม่ตกดิน การกลับมาก็ไม่มีความหมายอยู่ดี ถึงเวลาอยู่ข้างนอกนั่นและดูว่าจะมีอะไรเปิด

ออกตอนกำแพงเคลื่อนที่รึเปล่า ถ้ามันยังเคลื่อนที่อยู่นะ "

" ไม่มีทาง " อัลบีพูด " เรามีบ้านพักให้ซ่อน ถ้าไม่ได้ผลก็มีห้องแผนที่กับตรุ เราขอให้คนออกไปตายข้างนอกไม่ได้นะโว้ย   

มินโฮ! ใครจะอาสากัน "

" ฉัน " มินโฮพูด " และโทมัส "

" แล้วฉันล่ะ " แพทริเซียพูด " ฉันก็เป็นนักวิ่งนะ "

มินโฮหันมามองหน้าแพทริเซีย " ลืมไปได้เลยแพท เธอจะไม่ได้ไปกับฉันและโทมัส "

" ใช่แพทตี้ ลืมมันไปได้เลย " นิวท์สมทบ

" มันไม่ยุติธรรมเลยนะแบบนี้ " แพทริเซียพูด " ฉันไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแอนะ "

" พวกเราทุกคนรู้แพทริเซีย " โทมัสว่า " แต่เราอยากให้เธอปลอดภัย "

อัลบีเอนหลังลงบนเตียง " จะทำอะไรก็ทำกันเถอะ ฉันเบื่อเต็มทีแล้ว " และก็ไม่มีใครพูดอะไรต่อ 



อีกชั่วโมงผ่านไป แล้วก็อีกชั่วโมง ผ่านมาจนถึงตีสอง ทันใดนั้นทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เสียงคำรามของจักรกลดังมาจากข้าง

นอก ตามด้วยเสียงกริ๊กๆ ที่คุ้นเคยของโศกา  แพทริเซียลุกพรวด เช่นเดียวกับคนอื่นส่วนใหญ่ แต่นิวท์ลุกขึ้นก่อนใคร โบก

สองแขนไปมาเพื่อให้มารวมตัวกัน แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ หลายนาทีผ่านไป เสียงสารพัดของโศกาดังลอดผนังเข้ามา

ทุกๆสิบถึงยี่สิบวินาที เสียงหวือของเครื่องจักรเล็กๆ ตามด้วยเสียงเสียดสีของโลหะ เสียงหนามกระทบหิน แพทริเซียสะดุ้งทุก

ครั้งที่ได้ยิน ยังดีที่มินโฮกุมมือเธอไว้ตลอดเวลา นั่นทำให้เธอผ่อนคลายลงได้บ้าง แต่ก็ไม่ทั้งหมด 

" ฉันจะไม่ยอมให้พวกโศกาทำอะไรเธอเด็ดขาด " มินโฮกระซิบตรงใบหูแพทริเซีย " สาบานได้ "

แพทริเซียยิ้มออกมา และบีบมือเค้าเบาๆ 

เหมือนโศกาตัวหนึ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาบ้านพัก หนามโลหะของเจ้าสิ่งนั้นจิกลงในไม้ด้านข้างบ้านพักแล้ว เจ้าสัตว์

ประหลาดกลิ้งตัวมา ไต่ขึ้นมาหาห้องของพวกเค้า แพทริเซียได้ยินเสียงโศกากระชากผนังไม้ออก อาคารทั้งหลังสั่นสะเทือน 

เสียงบด เสียงคำราม และเสียงไม้หักดังก้อง ทุกคนจ้องมองไปที่หน้าต่าง แสงไฟกระพริบอยู่ข้างนอก สาดลำแสงประหลาด

เข้ามาตามรอยแยก แพทริเซียรู้ว่าเครื่องสำรวจและอาวุธของโศกายื่นออกมาแล้ว สำรวจหาอาหารมื้อใหญ่ และจู่ๆลำแสงสว่าง

จ้าก็สาดเข้ามาในห้อง ความตึงเครียดเขม็งอยู่ในอากาศ แพทริเซียไม่ได้ยินเสียงของใครหายใจเลย และเธอคิดว่าห้องอื่นๆใน

บ้านพักก็คงจะเป็นเหมือนกัน ประตูห้องเปิดผลัวะเข้ามา เสียงอุทานและเสียงตะโกนดังไปทั่วห้อง แพทริเซียเพ่งสายตามอง

ไปที่ประตู ตาเธอเบิกกว้าง กัลลี่นั่นเอง



ดวงตากัลลี่บ้าคลั่ง เสื้อผ้าฉีกขาดและสกปรก เค้าทรุดลงคุกเข่าและนิ่งอยู่อย่างนั้น เค้ามองไปรอบห้องเหมือนหมาบ้า ไม่มีใคร

พูดอะไรออกมา

" มันจะฆ่าพวกแก! " กัลลี่กรีดร้อง " โศกาจะฆ่าพวกแกทุกคน! คืนละคนจนไม่เหลือใคร! "

แพทริเซียได้แต่มองดู พูดไม่ออกขณะที่กัลลี่ดิ้นรนลุกขึ้นและเดินออกมาข้างหน้า ลากขาขวาเหมือนได้รับบาดเจ็บหนัก ไม่มี

ใครในห้องขยับเขยื้อน ทุกคนต่างตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่นิวท์ยังยืนอ้าปากค้าง 

กัลลี่หยุดเดิน ยืนห่างจากแพทริเซียและมินโฮไปไม่กี่ฟุต เค้าชี้นิ้วโชกเลือดมาที่แพทริเซีย " แก " เค้าพูด " เป็นความผิดของ

แกทั้งหมด! " เค้าเหวี่ยงมือซ้ายมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย กำเป็นหมัดในตอนที่มาถึงและกระแทกเข้าที่จมูกแพทริเซีย แพทริเซีย

ร้องออกมาแล้วร่วงลงไปกองกับพื้น มินโฮผลักกัลลี่ออกไป จนหลังไปชนเข้ากับตู้ลิ้นชักใกล้ๆหน้าต่าง 

มินโฮทรุดตัวลงนั่งข้างๆแพทริเซีย และกอดเธอไว้ " เจ็บรึเปล่า แพท "

" มันไขไม่ได้หรอก " กัลลี่พูด เสียงเบา " วงกตปลวกนี่จะฆ่าเพียกอย่างพวกแกทั้งหมด โศกาจะฆ่าพวกแก...คืนละคน จนมัน

จบสิ้น..." สายตาเค้าตกลงมองพื้น " พวกมันจะฆ่าแกคืนละคน... ตัวแปรงี่เง่าของพวกมัน "

นิวท์ก้าวออกมาก้าวหนึ่ง " กัลลี่ หุบปากบ้าๆของแกซะ มีโศกาตัวนึงอยู่นอกหน้าต่างนั่น เอาก้นอ้วนๆของแกนั่งลงแล้วก็เงียบๆ

ไว้ บางทีมันอาจจะไป "

กัลลี่เงยหน้าขึ้น หรี่ตา " แกไม่เข้าใจ นิวท์ แกมันโง่เกินไป พวกมันจะฆ่าแก พวกแกทุกคน ทีละคน! "

พอคำสุดท้ายจบกัลลี่ก็ถลาไปหาหน้าต่าง และเริ่มกระชากแผ่นไม้อย่างบ้าคลั่ง จนไม้หลุดมาแผ่นหนึ่ง แล้วเค้าก็ขว้างมันลงกับ

พื้นอย่างแรง

" ไม่! " นิวท์ตะโกน วิ่งออกไป โทมัสวิ่งตามไปช่วย

กัลลี่กระชากไม้แผ่นที่สองออกตอนที่นิวท์ไปถึงพอดี เค้าฟาดมันกลับหลังด้วยสองมือ ถูกที่หัวนิวท์ จนเค้าล้มไปนอนบนพื้น

" กัลลี่! " โทมัสตะโกน " นายทำอะไรน่ะ! "

กัลลี่ถ่มน้ำลายลงพื้น " ไสหัวปลวกๆ ของแกไปเลย โทมัส! " และกัลลี่ก็กระชากแผ่นไม้สุดท้ายออกมา

ร่างอ้วนยักษ์ที่ขยับเป็นจังหวะของโศกาเบียดเข้าหน้าต่างที่ถูกทำลายมาได้ครึ่งตัว แขนโลหะตะกุยไปทั่ว แพทริเซียกลัว เธอ

กอดมินโฮแน่น ทันใดนั้นกัลลี่ก็พุ่งไปหาโศกา สัตว์ประหลาดจับเข้าที่แขนขากัลลี่ ร่างของกัลลี่จมลงไปในเนื้อแหยะๆ และ

โศกาก็ดันตัวออกไปนอกหน้าต่าง เริ่มไต่ลงไปยังพื้นด้านล่าง นิวท์ โทมัสและอัลบี วิ่งไปที่หน้าต่าง ชะโงกหน้าออกไป

" พวกมันออกไปแล้ว! " โทมัสพูด " ทุกตัวเลย! ''



แสงไฟสว่างจ้าทั่วบ้านพัก ชาวทุ่งวิ่งวุ่นไปหมด เด็กหนุ่มสองคนร้องไห้อยู่มุมห้อง แพทริเซียนั่งอยู่บนเตียง มินโฮกำลังเช็ด

เลือดที่จมูกให้เธออยู่

" ถึงโศกาไม่เอาตัวมันไป " มินโฮพูด " มันก็ต้องตายอยู่ดี เพราะฉันจะเป็นคนจัดการมันเอง "

" กำลังเล่นบทโหดอยู่หรอ " แพทริเซียยิ้ม เธอหวังว่ามินโฮจะใจเย็นลงบ้าง

" เธอคงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าหน้าตาที่แสนจะมุ้งมิ้งอย่างฉันจะโหดเป็น " แล้วมินโฮก็หัวเราะ

" ช่าย หน้าตาของนายออกจะมุ้งมิ้ง และก็หล่อมาก "

มินโฮถอนใจ " ฉันรู้ตัวแพท ฉันได้ยินมันบ่อย "

" แต่ฉันไม่เคยได้ยินมันเลย เพียก " โทมัสเดินเข้ามา และหัวเราะ 

มินโฮหันไปมองโทมัส " งั้นหูของนายก็คงมีปัญหาแล้วล่ะปลวก " แล้วพวกเค้าทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา



หลังจากที่มินโฮและโทมัสเข้าไปสำรวจในวงกต แพทริเซียก็หลบมาหาเทเรซา

" เทเรซา " แพทริเซียเรียก

ใบหน้าเทเรซาปรากฏขึ้น เธอขยี้ตา " ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง แพท "

แพทริเซียถอนหายใจ " เธอไม่รู้จักกัลลี่ เค้าเป็นเด็กบ้าที่หนีไป แล้วก็โผล่มา กระโดดเข้าใส่โศกา แล้วโศกาทั้งหมดก็พากัน

ออกจากวงกต พิลึกมาก " แพทริเซียพูด " ฉันไม่เข้าใจ ทำไมโศกาถึงกลับไปหลังได้ตัวกัลลี่ เค้าพูดว่าพวกนั้นจะฆ่าเราคืนละ

คนจนกว่าเราจะตายกันหมด "

" แค่คืนละคนหรอ ทำไมล่ะ "

" ไม่รู้สิ เค้ายังพูดว่ามันเกี่ยวกับการทดสอบ ตัวแปร อะไรทำนองนั้น "

" ที่ฉันบอกเธอว่าวงกตคือรหัสน่ะ " เทเรซาพูด " บางที 'รหัส' อาจจะเป็นข้อความ ข้อความในตัวอักษร บางทีวงกตอาจจะ

กำลังพยายามสะกดอะไรบางอย่าง "

ทุกอย่างพุ่งเข้ามาในสมองแพทริเซียอย่างรวดเร็ว " เธอพูดถูก เทเรซา! นักวิ่งดูมันผิดทางมาตลอด พวกเค้าวิเคราะห์ผิด

วิธี! มินโฮพูดว่ารูปแบบเวียนมาซ้ำตลอด เพียงแต่พวกเค้านึกความหมายของมันไม่ออก พวกเค้าพิจารณามันทีละส่วนมา

ตลอด เปรียบเทียบวันต่อวัน ถ้าเกิดแต่ละวันเป็นรหัสหนึ่งชิ้นล่ะ และมันต้องใช้ทั้งแปดส่วนร่วมกันโดยวิธีใดวิธีหนึ่ง "

" เธอคิดว่าแต่ละวันวงกตพยายามจะบอกคำหนึ่งกับเราหรอ " เทเรซาถาม " ด้วยการขยับกำแพง "

แพทริเซียพยักหน้า " หรืออาจจะวันละหนึ่งตัวอักษร ไม่รู้สิ เดี๋ยวฉันมานะ " แพทริเซียลุกขึ้นยืน

" เดี๋ยว! " เทเรซาตะโกน " เอาฉันออกไปจากที่นี่ก่อนแพท! "

" เดี๋ยวฉันกลับมา ฉันสัญญา เทเรซา " แล้วเธอก็เดินจากไป 


แพทริเซียวิ่งออกมายังทุ่งและก็เจอกับมินโฮ นิวท์ และโทมัส ที่กำลังยืนคุยกันอยู่ที่หน้าห้องแผนที่ แพทริเซียไม่รอช้า วิ่ง

เข้าไปหาพวกเค้า 

" นิวท์ เราต้องปล่อยเทเรซาออกมา " แพทริเซียพูด " เธออาจจะหิวแทบตาย แถมเรื่องนี้เธออาจจะช่วยเราได้ "

" ยัยผู้หญิงนั่นเป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉันจะกังวล แพทตี้ "

แพทริเซียไม่สนใจคำพูดนั้น " ให้เวลาเราไม่กี่นาทีก็พอ เรามีความคิดอย่างหนึ่ง "

มินโฮสนใจเต็มที่ " ความคิดอะไร แพท "

" มาที่ตรุกับฉันก่อนเถอะ พวกนายทั้งสามคนเลย " แล้วพวกเค้าก็หันหลังเดินไปทางตรุ 


นิวท์ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตู " เราจะไว้ใจเธอได้ยังไง " เค้าถาม " ทันทีที่เธอตื่น ที่นี่ก็พังไม่มีชิ้นดี เธอยอมรับด้วยซ้ำว่า

จุดชนวนอะไรบางอย่าง "

" นิวท์พูดมีประเด็นนะ " โทมัสว่า

แพทริเซียชี้ผ่านประตูไปที่เทเรซา " เราไว้ใจเธอได้ ทุกครั้งที่ฉันพูดกับเธอ มันจะเกี่ยวกับการพยายามออกไปจากที่นี่ เธอก็

ถูกส่งมาที่นี่เหมือนๆกับพวกเรานั่นแหละ "

นิวท์คำราม " งั้นเธอหมายความปลวกอะไรตอนบอกว่าจุดชนวนอะไรเข้าน่ะ "

" ไม่เอาน่า " แพทริเซียยืนกราน " เธอจะทำอะไรได้ล่ะ วิ่งไปแทงชาวทุ่งทุกคนตายรึไง "

โทมัสถอนหายใจ " ปล่อยยัยโง่นั่นออกมาล่ะกัน นิวท์ " โทมัสพูด 

" ฉันไม่ได้โง่นะ! " เทเรซาตะโกนผ่านผนัง " แล้วฉันก็ได้ยินทุกคำที่พวกปัญญาอ่อนอย่างนายพูดด้วย! "

โทมัสเบิกตากว้าง " เพื่อนเธอนี่น่ารักจริงๆ แพทริเซีย "

แพทริเซียมองหน้านิวท์ " เร็วเถอะนิวท์ ฉันแน่ใจว่าเรามีเรื่องต้องทำอีกมากก่อนโศกาจะกลับมาคืนนี้ "

นิวท์ถอนใจ ก้าวเข้าไปที่ตรุ ดึงกุญแจออกมา แล้วประตูก็เปิดกว้าง " ออกมา "

เทเรซาเดินออกมา เดินไปยืนข้างๆแพทริเซีย 

" เอาล่ะ พูดมา " มินโฮว่า " ความคิดอะไร "

" แพท " เทเรซาว่า " เธอพูดสิ เห็นอยู่ว่าพวกนี้คิดว่าฉันเป็นฆาตกรต่อเนื่องน่ะ "

" แหงล่ะ " โทมัสพึมพำ

" เอาล่ะ ตอนเทเรซาตื่นมาจากอาการโคม่า เธอมีความทรงจำแวบเข้ามาในหัว " แพทริเซียพูด " เธอบอกว่าวงกตคือรหัส 

บางทีแทนที่จะไขมันเพื่อหาทางออก มันกลับพยายามจะส่งข้อความถึงเรา "

" รหัสหรอ " มินโฮถาม " มันเป็นรหัสยังไง "

แพทริเซียส่ายหน้า " ฉันก็ไม่รู้ นายคุ้นเคยกับแผนที่มากกว่าฉัน แต่ฉันมีทฤษฏีหนึ่ง "

" ว่ามา แพทตี้ "

" ไปคุยกันที่ห้องแผนที่เถอะ "



พวกเค้าทั้งห้าคนเข้ามาอยู่ในห้องแผนที่ มินโฮเปิดไฟ ทำเอาแพทริเซียต้องหยีตาไปชั่วขณะ โทมัสกับมินโฮช่วยกันลากหีบ

ทั้งแปดใบมาตามพื้น 

แพทริเซียดึงฝาออก เอื้อมเข้าไปดึงมาปึกนึง " เอาล่ะ " เธอพูด " นักวิ่งเปรียบเทียบพวกนี้วันต่อวันมาตลอด มองหาว่ามีรูป

แบบอะไรที่จะช่วยคิดหาทางออกได้มั้ย " แพทริเซียพูดต่อ " ถ้าเกิดการเคลื่อนที่ของกำแพงไม่เกี่ยวอะไรกับแผนที่หรือวงกต

พวกนั้นล่ะ ถ้าเกิดรูปแบบสะกดเป็นคำแทน เป็นเงื่อนงำบางอย่างที่จะช่วยพวกเราหนีล่ะ "

โทมัสชี้แผนที่ในมือแพทริเซีย " นี่เพียกแพท รู้บ้างมั้ยว่าเราศึกษาของพวกนั้นมามากแค่ไหนแล้ว เธอไม่คิดหรอว่าเราต้อง

สังเกตเห็นแล้วถ้ามันสะกดออกมาเป็นคำน่ะ "

" บางทีมันอาจจะดูด้วยตาเปล่าไม่ได้ง่ายๆ " แล้วแพทริเซียก็นั่งลงขัดสมาธิบนพื้น พิจารณาดูแผนที่ เธอเห็นเส้นของวงกตที่

วาดอยู่บนแผ่นที่สองผ่านแผ่นที่วางอยู่บนสุดได้รางๆ ในตอนนั้นเองเธอก็รู้ว่าต้องทำอะไร เธอเงยหน้ามองคนอื่น

" กระดาษไข "

" หือ? " มินโฮถาม " อะไรแพท ''

" เชื่อใจฉันเถอะ เราต้องการกระดาษไข กรรไกรหรือมีดก็ได้ แล้วก็ปากกาเมจิกสีดำ ดินสอด้วย "


ฟรายแพนไม่ชอบใจนักที่ต้องเสียม้วนกระดาษไขไปทั้งกล่อง แต่ก็ยอมให้มาอยู่ดีเมื่อบอกว่าเราจะเอาไปทำอะไร พวกเค้าทั้ง

ห้าคนนั่งล้อมกันเป็นวงกลม 

" เรื่องนี้ควรจะออกมาดีนะ " นิวท์พูด

" ตกลง " แพทริเซียก็อยากทำเช่นนั้น แต่ก็กลัวแทบตายว่าจะจบลงด้วยความว่างเปล่า เธอส่งมีดให้มินโฮแล้วชี้ที่กระดาษไข 

" ตัดให้เป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดประมาณแผนที่ นิวท์ โทมัส และเทเรซา สามคนช่วยฉันหยิบแผนที่สิบแผ่นแรกมาจากกล่อง

ของแต่ละส่วน "

" อะไรเนี่ย ชั่วโมงการฝีมืองั้นหรอ " โทมัสพูด " ทำไมเธอไม่บอกเรามาเลยว่าเราทำเรื่องพวกนี้ไปทำแผละอะไร "

" ฉันเบื่ออธิบายแล้ว " แพทริเซียพูด " แสดงให้ดูจะง่ายกว่า ถ้าฉันผิด ฉันก็ผิดนั่นแหละ แล้วเราก็กลับไปวิ่งเล่นในวงกตได้ "

โทมัสถอนหายใจ แล้วพึมพำอะไรอยู่เบาๆ 

ฉันว่าฉันรู้นะว่าเธอกำลังจะทำอะไรแพท ฉลาดมาก  เทเรซาพูดในหัวเธอ

หลังจากที่มินโฮตัดกระดาษออกมาแล้วประมาณยี่สิบแผ่น แพทริเซียก็คว้ามาสองสามแผ่น เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นส่อง

กับแสง เห็นว่าแสงทะลุผ่านมาเป็นแสงเรืองๆ สีน้ำนม เป็นอย่างที่เธอต้องการพอดี 

แพทริเซียคว้าปากกามา " เอาล่ะ ทุกคนลอกลายของสิบวันสุดท้ายลงบนกระดาษ อย่าลืมเขียนข้อมูลไว้ด้านบนด้วย จะได้ดู

ออกว่าอะไรเป็นอะไร พอเสร็จแล้วฉันคิดว่าเราอาจจะเห็นอะไรบางอย่าง "

" อะไร..." โทมัสเริ่ม

" ตัดไปเหอะน่า " นิวท์สั่ง " ฉันคิดว่าฉันรู้นะว่าเธอกำลังจะทำอะไร " 

พวกเค้าลงมือทำงาน ลอกลายจากแผนที่ต้นฉบับลงบนกระดาษไขทีละแผ่นๆ พยายามทำให้ดูสะอาดและถูกต้องไปพร้อมๆ

กัน ต่างคนต่างทำงานกันอย่างมุ่งมั่น 

" ไม่ไหวแล้ว " มินโฮประกาศออกมาในที่สุด " นิ้วฉันปวดแสบไปหมดแล้ว มาดูกันก่อนเถอะว่าผลจะเป็นไง "

แพทริเซียวางปากกาลง " เอาล่ะ เอาวันล่าสุดของแต่ละส่วนมาซักสองสามวัน กองเรียงไว้ตามลำดับ จากส่วนหนึ่งถึงส่วน

แปด หนึ่งตรงนี้ '' เธอชี้ที่ขอบด้านหนึ่ง " ถึงแปดตรงนี้ " เธอชี้ที่ปลายอีกด้าน

พวกเค้าทำตามเงียบๆ หาไปตามที่ลอกลายไว้ จนตั้งกระดาษไขบางๆแปดตั้งเรียงกันเป็นแถว แพทริเซียหยิบหน้าหนึ่งขึ้นจาก

แต่ละกอง จากนั้นจึงวางซ้อนกันลงไป และเธอก็เห็นทั้งแปดส่วนของวงกตพร้อมๆกัน สิ่งที่เห็นทำให้เธอตกตะลึง เส้นพาด

ไขว้ไปมา ขึ้นๆ ลงๆ มากมายเหมือนตารางหมากรุก แต่เส้นตรงกลางหนักแน่น สีเข้มกว่าส่วนอื่น มันไม่โจ่งแจ้ง แต่ก็อยู่ตรงนั้น

แน่นอน ที่อยู่ตรงกลางหน้ากระดาษพอดีคือตัวอักษร F

" โอ๊ะ นี่มัน... " มินโฮพูด

" ทำเพิ่มอีก เร็วเข้า " เทเรซาพูด 

พวกเค้าทั้งหมดลงมือทำอีกครั้ง เอาแปดหน้าของแต่ละวันมาซ้อนกัน ตามลำดับจากส่วนที่หนึ่งถึงส่วนที่แปด ตัวอักษรที่มอง

เห็นชัดปรากฏขึ้นกลางเส้นที่พาดกันไปมา หลังตัว F ก็เป็นตัว L แล้วก็ O แล้วก็เป็น A แล้ว T จากนั้นก็เป็น C... A... T...

" ดูซิ '' แพทริเซียพูด ชี้ไปตามแถวกองกระดาษที่พวกเค้าทำขึ้น " มันสะกดได้ว่า FLOAT แล้วก็เป็น CAT "

" แมวลอยหรอ " นิวท์ถาม " ฟังดูไม่ค่อยจะเป็นรหัสช่วยชีวิตเลยนะแพทตี้ "

" เราแค่ต้องทำต่อไปเรื่อยๆ " แพทริเซียว่า

การผสมคำอีกสองสามครั้งทำให้พวกเค้ารู้ว่าที่จริงคำที่สองคือ CATCH เป็น FLOAT กับ CATCH 

" ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญเด็ดขาด " มินโฮว่า

" ใช่ ไม่มีทางเลย " แพทริเซียเห็นด้วย

เทเรซาพยักหน้าไปที่หีบ " เราต้องไล่ดูทั้งหมด "


ในที่สุดก็ได้คำทั้งหมดแค่หกคำ

FLOAT (ลอย)

CATCH (จับ)

BLEED (เลือดออก)

DEATH (ตาย)

STIFF (แข็ง)

PUSH (กด)


ความผิดหวังท่วมท้นขึ้นมา แพทริเซียแน่ใจตลอดว่าจุดประสงค์ของรหัสพวกนี้จะเห็นชัดเจนทันทีที่พวกเค้าแกะมันออกมา แต่

แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวแพทริเซีย ความคิดที่เลวร้าย น่าหวาดกลัว สยดสยอง ความคิดที่แย่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของ

ความคิดเลวร้าย แต่สัญชาตญาณบอกว่าเธอคิดถูก และนั่นเป็นสิ่งที่เธอควรจะทำ  และเรื่องนี้เธอจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด 

พวกเค้าคงไม่ยอมให้เธอทำแน่ๆ โดยเฉพาะเค้า แพทริเซียหันไปมองมินโฮที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่พวกเค้าต้องมีเงื่อนงำเกี่ยวกับ

รหัสมากกว่านี้ เธอต้องมีความทรงจำ ดังนั้นเธอจะให้โศกาต่อย ผ่านการเปลี่ยนแปลง โดยตั้งใจ...









                                                     อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #107 Homeeeee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 11:11

    สนุกมากค่ะ แต่รู้สึกว่าถ้ายังให้โทมัสเป็นตัวเดินเรื่องต่างๆมันน่าจะดีกว่านี้อะค่ะ อันนี้คือบทของโทมัสกลายเป็นของนางเอกแทนแล้วมันไม่ค่อยเมคเซ้นเท่าไหร่เลย

    #107
    0
  2. #95 GINA ^-^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:53
    รู้สึกไม่ถูกกับเทเรซาเพราะเราดูในหนังนางเป็นตัวร้ายอยากรู้ว่าในฉบับนิยายนางเป็นตัวดีหรือร้ายช่วยบอกที
    #95
    0
  3. #21 phuthika chommai (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 10:04
    อู้ยยย สนุกมาก ลุ้นตอนหน้าจะเป็นยังไง ปูเสื่อรอเลย ไรต์สู้ๆนะ
    #21
    1
    • #21-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 13)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:14
      อัพแล้วน้าๆๆๆๆๆๆๆๆ><
      #21-1
  4. #20 Pimporn Nisasoka (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 07:07
    งื้อ เรื่องราวกำลังเข้มข้น แอบมีกุ๊กกิ๊กกันด้วย ชอบค่ะ รอติดตามอยู่นะ
    #20
    1
    • #20-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 13)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:14
      ขอบคุณจ้าาา อัพแล้วน้าาาาา><
      #20-1