[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 11 : วงกตมฤตยู : EP.11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                          EP.11



                          



พทริเซียตามนิวท์ออกมานอกบ้านพัก สู่แสงสว่างจ้าของยามบ่าย ทั้งสองไม่พูดอะไรเลยอยู่พักใหญ่

" หิวมั้ย แพทตี้ " นิวท์ถาม

" ก็นิดนึง "

นิวท์ยิ้มกว้าง " ไปหาอะไรเหลือๆจากมื้อเที่ยงกินกันดีกว่า เรามีเรื่องต้องคุยกัน "

พวกเค้าตรงดิ่งไปที่ครัว แม้ฟรายแพนจะบ่น แต่ก็ยังเอาแซนด์วิชชีสมาให้ ทั้งสองตัดสินใจนำอาหารกลางวันไปกินข้างนอก 

และอีกไม่กี่นาทีต่อมาพวกเค้าก็อยู่ที่กำแพงตะวันตก หลังพิงกำแพง มองออกไปยังทุ่ง

" เราต้องหาตัวกัลลี่ " นิวท์พูดระหว่างเคี้ยวแซนด์วิช " ไอบ้านั่นต้องหนีไปซ่อนที่ไหนซักแห่งแน่ๆ ทันทีที่กินเสร็จฉันต้องรีบ

หาตัวเค้าแล้วจับโยนใส่ตรุ "

" เอาจริงหรอ นิวท์ "

" เพียกนั่นขู่ฆ่าเธอ ไอ้หน้าปลวกนั่นต้องชดใช้หนักแน่ที่ทำตัวแบบนั้น เค้าโชคดีที่เราไม่เนรเทศ " นิวท์หันหน้ามาหาแพทริ

เซีย " ตารางจะเป็นแบบนี้นะ แพทตี้ " นิวท์พูด " เธออยู่กับฉันทั้งวันในวันนี้ พรุ่งนี้เช้าเธอเข้าตรุ จากนั้นเธอก็จะเป็นของมิน

โฮ เค้าจะฝึกเธอในการเป็นนักวิ่ง วงกต แผนที่ ทุกอย่าง มีเรื่องต้องเรียนเยอะแยะ "

แพทริเซียพยักหน้า " ทำไมนายถึงยอมให้ฉันเป็นนักวิ่งล่ะ "

" ฉันคิดว่ามินโฮพูดถูก เราต้องการคนที่ฉลาดและแก้ไขสถานการณ์ได้รวดเร็วเวลาอยู่ในวงกตบ้านั่น " นิวท์มองไปข้างหน้า " 

ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากให้เธอเป็นนักวิ่งก็ตาม "

" ทำไมล่ะนิวท์ " แพทริเซียหันหน้าไปมองเค้า " ถ้าเพราะแค่ว่าฉันเป็นผู้หญิงล่ะก็...."

" ไม่ใช่ " นิวท์ขัดขึ้น แล้วมองหน้าแพทริเซีย " ฉันแค่เป็นห่วงเธอ และฉันก็ไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ๆมินโฮด้วย " เค้าเม้มริม

ฝีปากแน่น " ฉันชอบเธอจริงๆนะแพทตี้ "

แพทริเซียไม่พูดอะไร พวกเค้านั่งเงียบกันอยู่นาน จนเวลาผ่านมาเกือบชั่วโมง แล้วนิวท์ก็ทำลายความเงียบในที่สุด 

" แพทตี้ " เค้าพูด " กัลลี่ อัลบี และเบ็น อ้างว่าเห็นเธอในความทรงจำหลังการเปลี่ยนแปลง ฉันรู้ว่าเธอจำอะไรไม่ได้ แต่ถ้า

เธอรู้สึกคุ้นๆอะไรขึ้นมาให้รีบบอกฉันทันทีนะ ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับเธอ "

" อื้ม " 

นิวท์ลุกขึ้นยืน " ไปเถอะ ไปหาแม่สาวโคม่ากันดีกว่า " นิวท์พูด " ฉันอยากไปดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง "



เด็กสาวดูนอนหลับสบาย อกเธอสะท้อนขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอ ผิวพรรณมีสีสัน เพียบานคนหนึ่งกำลังหยอดน้ำลงในปากเธอ 

พวกเค้าทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้เธอมีชีวิตและมีสุขภาพที่ดี 

" เฮ้ คลินท์ " นิวท์เอ่ยขึ้น " จะรอดมั้ย "

" ฮื่อ " เค้าตอบ " ก็เรื่อยๆ แต่เธอละเมอพูดตลอด เราคิดว่าเธอจะฟื้นขึ้นเร็วๆนี้ "

" นายจดทุกคำที่เธอพูดไว้รึเปล่า " นิวท์ถาม

คลินท์พยักหน้า " ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเข้าใจ แต่เราก็จดมัน "

นิวท์ชี้ไปที่สมุดฉีกบนโต๊ะข้างเตียง " ว่ามาซิ "

" ก็เรื่องเดียวกับที่เธอพูดตอนเราดึงเธอขึ้นมาจากกล่องนั่นแหละ ว่าอะไรๆจะเปลี่ยนไป เรื่องอื่นก็เกี่ยวกับผู้สร้าง และเอ่อ..." 

คลินท์มองดูแพทริเซีย เหมือนไม่อยากจะพูดต่อถ้ามีเธออยู่

" ไม่เป็นไร เธอได้ยินทุกอย่างที่ฉันได้ยินได้ " นิวท์ยืนยัน 

" คือ...ฉันฟังไม่รู้เรื่องทั้งหมด แต่...." คลินท์มองแพทริเซียอีก " เธอเอาแต่พูดชื่อแพทริเซียซ้ำไปซ้ำมา "

" ขอบใจ คลินท์ " นิวท์พยักหน้าให้เพียบานทั้งหมดออกไป

เพียบานออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้ นิวท์หันหน้ามามองแพทริเซีย " มีอะไรสะกิดความจำบ้างมั้ย "

แพทริเซียไม่ตอบ พยายามเพ่งมองไปที่เด็กสาวที่อยู่บนเตียง และพยายามควานหาเด็กสาวคนนี้จากอดีต ความรู้สึกจำได้

อย่างแรงกล้าสะกิดใจอยู่ลึกๆ  " ฉันรู้จักเธอจริงๆ " แพทริเซียกระซิบ

" เธอเป็นใคร แพทตี้ "

" ไม่รู้สิ ฉันรู้จักเธอจากที่ไหนซักที่ " แพทริเซียขยี้ตา และชะโงกหน้าไปหาเด็กสาวพลางสูดหายใจลึก เทเรซา

แพทริเซียหันซ้ายหันขวา พยายามค้นหาเสียงที่เธอได้ยินเมื่อกี้ 

" เป็นอะไรไป แพทตี้ " นิวท์ถาม

แพทริเซียไม่สนใจเค้า มองไปรอบๆห้องอย่างสับสน รู้ดีว่าเธอได้ยินเสียงหนึ่ง แล้วก็มองกลับไปที่เด็กสาว " นิวท์ นายได้ยิน

เธอพูดอะไรออกมารึเปล่า "

" แม่สาวนี่นะหรอ " นิวท์ถาม " ไม่นี่ เธอได้ยินอะไรหรอ "

แพทริเซียมองหน้านิวท์ " ฉัน...ฉันสาบานได้ว่าฉันได้ยินชื่อนึง เทเรซา "

" เทเรซาหรอ ฉันไม่ได้ยินหรอก นั่นต้องหลุดมาจากแนวกั้นความจำของเธอแน่  แม่สาวนี่ต้องชื่อเทเรซา ต้องใช่แน่ "

แพทริเซียรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกอึดอัดเหมือนเพิ่งเกิดเรื่องเหนือธรรมชาติ แพทริเซีย

คราวนี้แพทริเซียถอยหลังหนีทันที เสียงของเด็กสาว เสียงกระซิบ เธอมั่นใจว่าเธอได้ยิน 

แพท เราเป็นคนสุดท้ายแล้ว มันจะจบลงในไม่ช้า 

คำพูดนั้นก้องอยู่ในหัว เธอได้ยิน

แพท อย่ากลัวฉันนะ 

เธอยกมือขึ้นอุดหู หลับตาแน่น มันประหลาดเกินไป 

ความทรงจำฉันกำลังจะเลือนนะแพท ฉันจะจำอะไรไม่ได้เมื่อฉันตื่นขึ้น มันต้องจบ พวกนั้นส่งฉันมาเป็นตัวจุดชนวน 

แพทริเซียทนไม่ไหวอีกแล้ว เธอไม่สนใจคำถามของนิวท์ แล้วรีบวิ่งไปกระชากประตูเปิดออก ก้าวออกไปทางเดิน และวิ่งลง

บันไดไป ออกจากบ้านพัก แต่เสียงนี่ก็ไม่ยอมหายไป 

ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง

เธออยากกรีดร้องออกมาดังๆ แพทริเซียวิ่งไปจนถึงประตูตะวันออก เร่งฝีเท้าเข้าไปในวงกต ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น 

เป็นเพราะเธอกับฉัน แพท เราทำอย่างนี้กับพวกเค้า 

แพทริเซียวิ่งไม่หยุดจนกระทั่งเสียงนั้นหายไป เธอตกใจเมื่อรู้ว่าวิ่งมาเกือบชั่วโมง อีกไม่ช้าดวงอาทิตย์ก็จะลับขอบฟ้า และ

ประตูกำลังจะปิด เธอต้องกลับไป ขณะที่เธอวิ่งกลับมายังทุ่ง เธอก็พบว่าตัวเองนั้นจำเส้นทางในวงกตได้อย่างแม่นยำ ไม่

ลังเลที่จะเลี้ยวไปข้างหน้า เธอวิ่งไปเรื่อยๆ ซ้าย ขวา ตรงไป ไปเรื่อยๆ แล้วก็ซ้าย ขวา ตรงไป และก็เข้ามาสู่ทุ่ง แพทริเซีย

ตรงไปยังมรณาทันที เดินลึกเข้าไปในป่า จนกระทั่งเจอกับต้นไม้ต้นหนึ่ง เธอก็หยุด และนั่งลง เอนหลังพิงต้นไม้ เธอหลับตา

และหลับไปอย่างไม่รู้ตัว



เช้าวันต่อมา ใครคนหนึ่งเขย่าปลุกเธอเบาๆ

" พี่สาว ตื่นได้แล้ว " ชัคนั่นเอง

แพทริเซียลืมตาขึ้น และพบว่ามีผ้าห่มสองผืนคลุมตัวเธออยู่ " กี่โมงแล้วชัค "

" เจ็ดโมงกว่าแล้ว " ชัคตอบ " นิวท์เป็นคนเอาผ้าห่มมาคลุมให้พี่สาว และบอกทุกคนว่าปล่อยให้พี่สาวนอน ห้ามใครมายุ่งเด็ด

ขาด " 

แพทริเซียหันไปเห็นนิวท์ยืนยิ้มอยู่ที่มุมต้นไม้หนึ่ง และเดินเข้ามาหาเธอ " ไปนอนต่อในคุกเถอะ แพทตี้ ทอมมี่รออยู่ในนั้น

แล้ว ชัคกี้จะเป็นคนเอาอาหารไปให้ " 

แพทริเซียพยักหน้า และมุ่งหน้าออกจากป่าโดยมีนิวท์นำทาง



ตรุอยู่ในที่ลับตา ซ่อนอยู่หลังต้นไม้หนาโทรมๆ มันเป็นก้อนคอนกรีตใหญ่ตัดหยาบๆ มีหน้าต่างเล็กจิ๋วติดลูกกรงหนึ่งบานกับ

ประตูไม้ ล็อคไว้ด้วยกลอนโลหะขึ้นสนิม 

" ว่าไงยัยเพียก " โทมัสที่อยู่ในตรุแล้วเอ่ยขึ้น 

" ก็ดี " แพทริเซียยิ้มไปให้โทมัสที่โผล่ตามาทางหน้าต่างลูกกรง

นิวท์หยิบกุญแจออกมาและเปิดประตูออก พยักหน้าให้แพทริเซียเข้าไป " ดูแลเธอด้วย ทอมมี่ "

" ไม่ต้องห่วง " 

แพทริเซียเดินเข้าไปข้างใน และนิวท์ก็ปิดประตูลง เธอได้ยินเสียงกลอนปิด นิวท์โผล่หัวมาที่หน้าต่างเล็กๆ มองผ่านลูกกรงเข้า

มา " ฉันไปนะ " พูดจบเค้าก็เดินจากไป 

ชั่วโมงแรกผ่านไป แพทริเซียรู้สึกว่าความเบื่อหน่ายคืบคลานเข้ามา โทมัสหลับมาราธอนอยู่ข้างๆเธอ เสียงกรนของเค้าช่างน่า

กลัว พอชั่วโมงที่สองก็อยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย โชคดีที่ชัคมาถึงพร้อมอาหาร และโทมัสก็ตื่นขึ้นมาได้

เหมาะเจาะจริงๆ เด็กชายส่งไก่หลายชิ้นกับน้ำสองแก้วผ่านหน้าต่างมาอย่างทุลักทุเล 

" ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง เพียก " โทมัสว่าพลางแทะไก่

" ทุกอย่างเป็นปกติ " เด็กชายว่า " นักวิ่งออกไปวิ่งในวงกต ทุกคนกำลังทำงาน ไม่มีใครหากัลลี่เจอ ไม่มีวี่แววของเค้า แล้วก็ 

อัลบีลุกขึ้นได้แล้ว ดูสบายดี "

" ฉันก็หวังว่าอัลบีจะสบายดี " โทมัสว่า

ชัคยังคงพูดต่อไป " มันประหลาดนะที่รู้สึกเศร้าและคิดถึงบ้าน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหวังไปหาอะไร "

แพทริเซียแปลกใจนิดหน่อย เธอไม่เคยได้ยินชัคพูดอะไรที่เป็นจริงเป็นจังขนาดนี้ " ฉันรู้ว่านายหมายถึงอะไร "

" โทมัส พี่สาว " ชัคเรียก 

" ฟังอยู่ " โทมัสว่า

" คิดว่าพวกเรามีพ่อแม่กันมั้ย พ่อแม่จริงๆน่ะ "

" มันต้องมีอยู่แล้ว เพียก " โทมัสพูด

" นายต้องให้พี่สาวคนนี้อธิบายเรื่องวิถีธรรมชาติของมนุษย์มั้ย " 

" ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น " ชัคพูด " พี่สาวคิดว่าพ่อแม่ของผมกำลังร้องไห้คิดถึงผมอยู่รึเปล่า "

" ฟังฉันนะชัค " แพทริเซียหยุดไป " ฉันแน่ใจว่านายต้องมีพ่อแม่แน่ๆ ฟังดูแย่นะ แต่พนันได้เลยว่าตอนนี้แม่นายต้องกำลังนั่ง

อยู่ในห้องนาย กอดหมอนของนายร้องไห้อย่างหนัก ตาบวม น้ำมูกไหล ขนาดนั้นเลยแหละ "

" เกือบจะซึ้งแล้วนะยัยเพียก " โทมัสหัวเราะ และชัคก็หัวเราะตาม 

" อย่ายอมแพ้นะชัค เราจะต้องแก้ปัญหานี้ได้ ออกไปจากที่นี่ ตอนนี้ฉันเป็นนักวิ่งแล้ว ฉันสัญญาด้วยชีวิตว่าจะพานายกลับไปที่

ห้องของนาย ทำให้แม่นายหยุดร้องไห้ "

" หวังว่าพี่สาวจะพูดถูก " ชัคพูดเสียงสั่นๆ เค้าชูนิ้วโป้งขึ้นที่หน้าต่าง แล้วเดินจากไป 

โทมัสหันหน้ามาหาแพทริเซีย " พูดได้ดีนี่ " 

" ฉันพูดจริงนะโทมัส ฉันจะพาชัคกลับบ้านรวมถึงทุกคนที่นี่ด้วย " 

โทมัสยิ้มให้แพทริเซีย แล้วยกมือขึ้นตรงหน้า

" อะไร "

" ไฮไฟว์ไง "

แพทริเซียหัวเราะ และตีมือกับโทมัส



พออาทิตย์ตก นิวท์ก็มาปล่อยแพทริเซียกับโทมัสออกจากตรุ และพวกเค้าทั้งสามคนก็มุ่งตรงไปที่โรงครัว อาหารเย็นสุดยอด

มาก มีเนื้ออบกับมันฝรั่ง และก็คุกกี้ ฟรายแพนทำให้แพทริเซียเป็นพิเศษ มินโฮเดินเข้ามาที่โต๊ะของพวกเรา แล้วนั่งลง

" พรุ่งนี้ฉันจะเป็นคนไปปลุกเธอ " มินโฮพูด " และจะเป็นแบบนั้นทุกเช้า "

" จริงๆฉันเป็นคนไปปลุกแพทตี้ก็ได้นะ " นิวท์พูดเสียงนิ่ง " ยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่ต้องดูแลเด็กใหม่ "

มินโฮหันไปมองนิวท์ แล้วยิ้มกวนๆ " งั้นนายคงต้องไปนอนเฝ้าแม่สาวโคม่านั่นแล้วล่ะ เพราะเธอเป็นเด็กใหม่ "

โทมัสหัวเราะออกมา " พวกนายสองเพียกเป็นอะไรกันเนี่ย " โทมัสพูด " อย่าบอกนะว่าพวกนายชอบแพทริเซีย "

มินโฮกับนิวท์หันขวับไปมองโทมัส เกิดความเงียบขึ้นมา เงียบอยู่นานจนแพทริเซียรู้สึกอึดอัด เธอลุกขึ้นยืน " ฉันขอตัวไปนอน

ก่อนนะ ฉันฝากเก็บจานด้วยนะโทมัส " 

โทมัสพยักหน้าหงึกหงัก แล้วแพทริเซียก็ลุกขึ้นออกจากโต๊ะ 

" เดี๋ยว! ยัยเพียก! " โทมัสตะโกน " เธอลืมคุกกี้ของฟรายแพน! "

แพทริเซียหันหลังกลับไปมองโทมัส " ฉันยกให้นาย " แล้วเธอก็เดินจากไป




มีคนมาสะกิดไหล่แพทริเซีย เธอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเป็นมินโฮ เค้าโบกไฟฉายไปมาตรงหน้าเธอ

" แสบตา " แพทริเซียลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย แล้วขยี้ตา

" ตื่นได้แล้ว แพท " มินโฮว่า " ฉันต้องพาเธอไปเตรียมของสำหรับเข้าไปในวงกต "

แพทริเซียตาสว่างขึ้นทันทีที่ได้ยินคำว่าวงกต " งั้นฉันขอไปอาบน้ำก่อนนะ " 

มินโฮยิ้มออกมา " ไม่ต้องอาบหรอกน่า ตัวเธอไม่ได้เหม็นซะหน่อย " มินโฮพูด " ออกจะหอมซะด้วยซ้ำ "

แพทริเซียหน้าแดง เธอรู้สึกเขินกับคำพูดของมินโฮ " งั้นฉันขอไปล้างหน้าก็แล้วกัน " ว่าแล้วเธอก็รีบวิ่งออกไปจากบ้านพัก

แล้วตรงไปที่ห้องน้ำ เธอใช้เวลาไม่นานก็จัดการกับตัวเองเสร็จ เมื่อเธอออกมาจากห้องน้ำก็พบกับมินโฮที่ยืนยิ้มให้เธออยู่  มิน

โฮเดินนำเธอออกไป เธอเดินตามเค้าไปอย่างกระตือรือร้น ลัดเลาะไปตามหมู่ชาวทุ่งที่นอนอยู่บนสนาม มีเพียงเสียงกรนที่

บอกว่ายังไม่ตาย เค้าหยุดเมื่อมาถึงบ้านพักโทรมๆหลังหนึ่ง มินโฮดึงกุญแจออกมา และเปิดประตูเข้าไป มันเป็นห้องเก็บของ 

ไฟฉายของมินโฮกวาดไปมาทั่วห้อง สุดท้ายมันก็หยุดไปที่กล่องที่เปิดอยู่ใบหนึ่ง มีรองเท้าวิ่งอยู่เต็ม

" พวกนั้นจะส่งรองเท้าคู่ใหม่มาให้เราบ่อยๆ " มินโฮก้มลงคุ้ยหารองเท้า " เธอใส่เบอร์ห้าใช่มั้ย "

" นายรู้ได้ไง "

" ไม่รู้สิ ฉันแค่เดาเอา "

มินโฮเดินเข้ามาหาแพทริเซีย ถือรองเท้าผ้าใบสีขาวมาคู่หนึ่ง แล้วเพยิดหน้าไปทางลังไม้ที่อยู่ด้านหลังเธอ " นั่งลงสิ " 

แพทริเซียนั่งลงตามที่เค้าบอก มินโฮคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ แล้วจับข้อเท้าขวาแพทริเซียก่อนจะสวมรองเท้าให้ ตามด้วยเท้า

ข้างซ้าย 

" พอดีเลย " เค้าเงยหน้าขึ้นมองแพทริเซีย แล้วยิ้มออกมา

" ขอบคุณ " เธอยิ้มให้เค้า

" มีแต่นักวิ่งกับผู้ดูแลถึงจะมีนี่ " มินโฮเอาอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันคือนาฬิกาข้อมือสีดำเรียบๆ หน้าปัด

เป็นจอดิจิตอลบอกเวลา " ใส่ไว้ แล้วอย่าเอาออกเด็ดขาด " แล้วเค้าก็ใส่นาฬิกาที่ข้อมือขวาให้แพทริเซีย

" ขอบคุณนะ "

มินโฮลุกขึ้นยืน " พูดเป็นคำเดียวรึไงแพท " เค้าเดินไปหยิบเป้สีดำใบหนึ่งแล้วยื่นให้แพทริเซีย " นี่เป้ มีขวดน้ำ กล่องอาหาร

กลางวัน กางเกงขาสั้น เสื้อยืด "

" เตรียมกันขนาดนี้เลยหรอ " เธอรับเป้มาถือไว้

" หลังจากที่วิ่งจนขาแทบหลุดมาสองปี เราก็จะรู้ว่าต้องการอะไรบ้าง " 

" แค่นี้ใช่มั้ย "

" ยังมีอาวุธ ตามมานี่ " มินโฮเดินนำแพทริเซียไปที่ห้องเล็กๆที่อยู่ตรงมุม เค้าดึงกล่องมาสามสี่ใบ ในนั้นมีแท่งไม้ หนาม

โลหะ เลื่อย มีด ดาบ ธนู หน้าไม้ ลูกศร  

" ว้าว " แพทริเซียพึมพำ 

" ส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้ " มินโฮพูด " แต่เราไม่มีทางรู้หรอกว่าต้องใช้เมื่อไหร่ ปกติเราพกแค่มีดสั้นสองสามเล่ม " เค้าหยิบมีดสั้น

ด้ามยางสีดำให้แพทริเซีย " พกไว้เวลาเข้าไปในวงกต เธออาจต้องใช้มัน "

แพทริเซียรับมีดมา และทำท่าจะใส่มันลงในเป้

" แพท อย่าบอกนะว่าเธอจะใส่มีดไว้ในเป้น่ะ "

" ใช่ ทำไมล่ะ "

เค้ายื่นมือมาตรงหน้าแพทริเซีย " เอามานี่ " 

แพทริเซียยื่นมีดให้เค้า เค้ารับมันและเดินไปข้างหลังแพทริเซีย เลิกเสื้อขึ้นแล้วเหน็บมีดไว้ที่ขอบกางเกงของเธอ " ต้องเก็บ

ไว้ตรงนี้ เวลาต้องการใช้จะได้หยิบสะดวก แกะผู้โง่เขลา " 








                                                          





                                                     อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ^^




 








                                            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #62 Princess Rainy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 11:00
    รู้สึกเหมือนแพทโดนด่า -_-
    ปล.ไรท์แต่งได้ดีมากค่ะ
    #62
    0
  2. #24 เล่นกล้องเป็นแล้วนะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:43
    เจ้าแกะโง่ อื้อหืออ 
    #24
    1
    • #24-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 11)
      6 พฤษภาคม 2559 / 05:18
      มาจากเรื่องแวมไพร์ ทไวไลท์ค่าาา^^
      #24-1
  3. #13 Pimporn Nisasoka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 10:09
    อ่านแล้ว ทำไมเขิน น่ารักกกกก ชอบค่ะ สนุกมากกกกกกกกกกก
    #13
    1
    • #13-1 8563 / Dema(จากตอนที่ 11)
      3 พฤษภาคม 2559 / 03:59
      ขอบคุณมากๆจ้าา อัพแล้วน้าา
      #13-1