[ Fic The Maze Runner ] Minho x OC x Newt

ตอนที่ 1 : วงกตมฤตยู : EP.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    13 พ.ค. 59

                                                                                     EP.1


               
                     



เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในที่แห่งหนึ่งซึ่งเมื่อมองไปรอบๆก็เห็นเพียงแต่ความมืดเย็นเยียบกับอากาศอับๆ เสียงโลหะเสียดสีกันทำให้

เธอลุกขึ้นมาหาต้นตอของเสียง แต่แรงกระตุกตรงใต้พื้นเท้าทำให้เธอล้มโครมลงไปที่เดิม หยดเหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผากแม้จะ

อากาศเย็น...


เกิดแรงกระชากอีกครั้ง ห้องเลื่อนกระตุกขึ้นด้านบนเหมือนลิฟท์เก่าๆที่ใช้ในเหมือง เสียงกระด้างของโซ่และรอกเหมือนเสียง

ในโรงงานเหล็กดังก้องไปทั่วห้อง เธอพยายามลุกขึ้นนั่งและดึงขามาประชิดตัวอย่างหวาดกลัว ที่นี่กลิ่นเหมือนน้ำมันไหม้ที่อยู่

ในอู่ซ่อมรถ ที่นี่ที่ไหนกัน ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ เธอปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มลงมาเรื่อยๆ...


ฉันชื่อแพทริเซีย เธอคิด... นั่นเป็นเรื่องเดียวที่เธอจำได้ เธอไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง มีผู้คนผ่านแวบเข้ามาในความ

คิดเธอแต่เธอจำใครไม่ได้เลย เธอไม่รู้ว่าตัวเองมาจากไหน มาอยู่ในที่แบบนี้ได้ยังไง แล้วพ่อแม่เธอเป็นใคร...เธอจำไม่ได้


ห้องนั้นยังคงเลื่อนไปข้างบนเรื่อยๆ เวลาผ่านไปยาวนาน แต่ตามสัญชาตญาณบอกเธอว่าห้องนั้นได้เคลื่อนไหวมมาราวๆครึ่ง

ชั่วโมงได้แล้ว....


ไม่นานห้องที่เคลื่อนที่ก็หยุดลงพร้อมเสียงกระแทกแรงๆและนั่นทำให้มันกระชากเธอไปชนถังอะไรซักอย่างและเธอก็สัมผัส

ได้ว่ามันคือกลิ่นของน้ำมัน...


เธอพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งพร้อมทั้งกรีดร้องขอความช่วยเหลือ เอากำปั้นทุบไปที่ด้านบนเพดานหรืออะไรซักอย่างแต่ก็ไม่มี

อะไรเกิดขึ้น เธอก้าวถอยหลังพลางจ้องไปด้านบน '' ใครก็ได้...ช่วยฉันออกไปที! '' เธอตะโกนออกมาจนเส้นเลือดผุดขึ้นที่ลำ

คอ เสียงแกร๊งดังลั่นขึ้นที่ด้านบน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างกังวล เสียงครูดหนักๆและประตูคู่บานเลื่อนก็ถูกกระชากออก เธอ

เอามือทั้งสองข้างปิดหน้าเอาไว้เนื่องจากแสงที่บาดตาเข้ามาเพราะเธออยู่ในความมืดมานาน


เธอได้ยินเสียงดังด้านบน มันเป็นเสียงคน หัวใจเธอเต้นด้วยความตื่นตระหนก...


'' ให้ตายสิ...นั่นเพียกหญิง! ''

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น! "

" โอ้ว แม่เจ้า...ดูเธอสิ "

'' อายุเท่าไหร่น่ะ ''

'' เฮ้! ยัยเพียก ข้างล่างนั่นกลิ่นเหม็นยังกับแผละแน่ะ ''

'' หุบปากซะที ไอหน้าปลวกเอ้ย! ''


แพทริเซียรู้สึกตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอามือออกจากหน้า เสียงพูดเหล่านั้นประหลาด บางคำฟังดู

แปลกๆ แต่บางคำก็คุ้นหู และเธอก็ตัดสินใจเอามือทั้งสองข้างออกจากใบหน้า เธอกระพริบตาถี่ๆเพื่อให้ดวงตาปรับเข้ากับแสง 

ตอนแรกมองเห็นแค่เงาขยับไปมา แต่ไม่ช้าก็กลายเป็นรูปเป็นร่าง มีคนก้มลงมาชี้ไม้ชี้มือ เธอพยายามกระพริบตาอีกครั้งเพื่อ

มองไปยังด้านบนและเธอก็เห็นเป็นผู้ชาย ทุกคน บางคนเด็ก บางคนวัยรุ่น แต่ส่วนมากจะเป็นวัยรุ่น 


มีคนหย่อนเชือกลงมาจากด้านบน แพทริเซียลังเล แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจจับเชือกแน่น เธอถูกดึงขึ้นไปยังข้างบน เมื่อเธอ

ขึ้นมาได้ก็ถูกล้อมรอบด้วยผู้ชายราวๆห้าสิบหกสิบคน จากที่เธอคาดคะเนทางสายตา แต่แล้วใครคนหนึ่งก็พูดขึ้นมา

" ดีใจที่ได้พบเพียกหญิง...ขอต้อนรับสู่ท้องทุ่ง " เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูด



เธอมีแต่ความสงสัย เธอพยายามมองจดจำทุกอย่างรอบๆตัว ขณะที่เธอหมุนเป็นวงกลมช้าๆคนอื่นๆก็หัวเราะคิกคักและจ้อง

มอง บางคนยื่นมือมา เอานิ้วจิ้มเธอ เธอเอียงตัวหลบโดยอัตโนมัติ พวกเขาสวมเสื้อผ้าเลอะเทอะและเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ 

เหมือนเพิ่งผ่านการทำงานอย่างหนักมาก็ไม่ปาน มีทุกรูปร่าง ทุกขนาด ทุกเชื้อชาติ บ้างผมสั้น บ้างผมยาว เธอรู้สึกอยากจะ

อาเจียนขึ้นมาทันที พวกเค้าดูประหลาดสำหรับเธอ


เธอเหลือบสายตาไปยังสถานที่ประหลาดที่เธอเผอิญมาอยู่ เธอกำลังยืนอยู่ในลานกว้าง กว้างกว่าสนามฟุตบอลสองสามเท่า 

ล้อมรอบด้วยกำแพงมหึมาทั้งสี่ด้าน ทำจากหินสีเทา และมีไม้เลื้อยหนาปกคลุมเป็นจุดๆ กำแพงนี่ต้องสูงหลายร้อยฟุต ล้อม

รอบพวกเขาเป็นสี่เหลี่ยมจตุรัส แต่ละด้านมีรอยแบ่งตรงกลางพอดี เป็นช่องเปิดสูง จากที่แพทริเซียเห็น มันเปิดออกไปสู่ทาง

เดินที่ทอดยาวออกไป


" ดูยัยเพียกนี่สิ...มันต้องผิดปกติอะไรแน่ๆ กล่องนี่ไม่เคยส่งเพียกหญิงมาซักคน " เสียงหนึ่งพูดขึ้น เธอมองไปตามเสียงก็พบ

กับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เค้ามีรูปร่างกำยำบึกบึน คิ้วโก่ง หน้าตาเหมือนโกรธอยู่ตลอดเวลา 

'' หุบปากไปเลย กัลลี่ '' เสียงที่ทุ้มกว่าตอบมา เธอหันไปก็เจอกับเด็กหนุ่มร่างสูงผมบลอนด์ที่กำลังจ้องมองเธอด้วยใบหน้าที่

ไม่มีความรู้สึกใดๆ 

" ฉันอยู่ที่ไหน " แพทริเซียถาม

'' ไม่ใช่ที่ที่ดีนักหรอก '' เด็กหนุ่มผิวเข้มที่เอ่ยต้อนรับเธอตอบกลับมา 

'' เธอจะได้อยู่กับผู้ดูแลคนไหนนะ '' ใครคนหนึ่งตะโกนมาจากข้างหลังซึ่งเธอเองก็ไม่เห็นหน้า

'' จะบอกอะไรให้นะยัยเพียก ไอ้นี่มันแผละ เพราะฉะนั้นมันจะเป็นเขละขละอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ฮ่าๆๆ '' เด็กคนหนึ่งพูด

พร้อมกับหัวเราะออกมาเหมือนเรื่องที่เค้าพูดมันเป็นเรื่องตลกที่สุดในประวัติศาสตร์


อีกครั้งที่แพทริเซียรู้สึกงุนงงอย่างหนัก เพราะได้ยินคำและวลีมากมายที่ฟังไม่เข้าใจ เพียก ปลวก ผู้ดูแล เขละขละ แผละ มัน

ออกมาจากปากคนพวกนี้อย่างกับเป็นเรื่องปกติ เธอตื่นตระหนก กลัว สับสนกับสิ่งที่เห็น และแน่นอนเธออยากวิ่งหนีไปให้ไกล

จากคนพวกนี้

" แต่เธอแจ๋วนะว่ามั้ย ฉันพนันได.." เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดไม่ทันจบก็ถูกแทรกด้วยเสียงของเด็กหนุ่มผิวเข้มคนเดิม " ฉันบอกให้

หุบปาก! " นั่นต้องเป็นผู้นำแน่ แพทริเซียคิด


เธอละสายตาจากเด็กหนุ่มพวกนั้นแล้วมาสำรวจสถานที่ที่เด็กหนุ่มผิวเข้มเรียกว่าทุ่ง พื้นลานดูเหมือนจะทำจากก้อนหินใหญ่ๆ 

มีหญ้าและวัชพืชสูงๆขึ้นเต็ม มีอาคารไม้รูปร่างประหลาดทรุดโทรมตั้งอยู่ใกล้มุมหนึ่งอีกมุมของพื้นที่มีสวนอยู่หลายแห่ง จาก

ตรงที่ยืนอยู่เธอจำข้าวโพด มะเขือเทศ และต้นผลไม้ต่างๆได้ อีกฟากลานมีคอกไม้ที่มีแกะ หมู และวัวอยู่ ท้องฟ้าเหนือหัว

ปราศจากเมฆ แต่เธอมองไม่เห็นวี่แววของดวงอาทิตย์แม้ว่ามันจะสว่างก็ตาม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆพยายามสงบสติ กลิ่นต่างๆ

ที่ผสมผสานก็โจมตีเธอจนเธออยากจะอาเจียนออกมา มีทั้งกลิ่นดินที่เพิ่งไถพรวน มูลสัตว์ ไม้สน ของเน่า และอะไรที่หอม

หวาน...


แพทริเซียมองกลับไปยังคนทั้งหมด ประเมินพวกเขา ทันใดนั้นดวงตาเด็กหนุ่มคนนึงก็ลุกโพลงด้วยความเกลียดชัง เค้าดู

โกรธมาก แพทริเซียได้แต่คิดว่าเธอไปทำอะไรให้ ในเมื่อเธอเพิ่งจะมาที่นี่และก็เพิ่งจะเจอพวกเค้าทุกคนเป็นครั้งแรก จู่ๆคนที่

แพทริเซียคิดว่าเป็นผู้นำก็ก้าวออกมาพร้อมกับพูดออกมาว่า " เรื่องมันยาวน่ะ เพียก " เด็กหนุ่มพูด " เธอจะได้เรียนรู้ทีละ

นิดๆ ฉันจะพาเธอไปเดินดูสถานที่ในวันพรุ่งนี้ ก่อนจะถึงตอนนั้น...แค่เธออยู่เฉยๆก็พอ " เค้ายื่นมือออกมา " ฉันชื่ออัลบี "


แต่เธอปฏิเสธที่จะจับมือกับเค้า เธอหันหนีจากอัลบีโดยไม่พูดอะไรและเดินไปที่ต้นไม้ใกล้ๆ เธอทิ้งตัวลงนั่งเอาหลังเอนพิง

ต้นไม้ อยู่ๆความรู้สึกกลัวก็แทรกเข้ามาอีกครั้ง แต่เธอพยายามบังคับตัวเองและพยายามยอมรับสถานการณ์ที่มันเกิดขึ้น

'' เล่ามาตอนนี้เลย เรื่องยาวๆของนาย '' เธอร้องออกไป อัลบีเหลือบมองเธอพลางกลอกตา และจากที่เธอประเมิน อัลบีน่า

จะอายุราวๆสิบเจ็ดปี และดูเหมือนจะอายุมากที่สุดในกลุ่ม ในตอนนั้นเองแพทริเซียก็ตระหนักได้ว่าเธอไม่รู้อายุของเธอแม้แต่

น้อย เธอจำมันไม่ได้... นั่นทำให้หัวใจเธอตกวูบขึ้นมาอีกครั้ง

" ถามจริงๆเถอะ...ฉันอยู่ที่ไหน " เธอพูดออกมาอย่างหมดแรง อัลบีเดินเข้ามาหาเธอแล้วนั่งลง กลุ่มเด็กหนุ่มที่เหลือตามมา

มุงดูอยู่ด้านหลังพลางชะโงกหน้าเข้ามาดูเธออย่างตื่นเต้น

'' เธอคงกลัว เพราะถ้าเธอไม่กลัว '' อัลบีพูด " เธอก็ไม่ใช่มนุษย์ แล้วถ้าเธอทำตัวแปลกๆเมื่อไหร่หล่ะก็ฉันจะจับเธอโยนลงผา

ทันที "

" หน้าผาหรอ..." แพทริเซียถามด้วยใบหน้าซีดเผือด

'' ปลวกเอ้ย...นี่ไม่ใช่เวลาสนทนา ที่นี่เราจะไม่ฆ่าเพียก โดยเฉพาะเพียกหญิงอย่างเธอ ฉันบอกได้เลย พวกเราทั้งหมดแค่

พยายามเลี่ยงไม่ให้ถูกฆ่า เอาชีวิตรอด อะไรทำนองนั้น '' อัลบีพูดออกมา

'' พอเถอะอัลบี เธอจะหัวใจวายตายซะก่อนได้ยินเรื่องทั้งหมดนะ '' เด็กหนุ่มอีกคนพูดพร้อมกับก้าวเข้ามา เข้าก้มลงและยื่น

มือมาทางแพทริเซีย " ฉันชื่อนิวท์นะยัยเพียก แล้วเราจะยินดีมากถ้าเธอยอมให้อภัยผู้นำใหม่สมองแผละของเรา " แพทริเซี

ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือออกไปจับกับมือเด็กหนุ่มที่ชื่อนิวท์ เค้าดูเป็นมิตรมากกว่าอัลบี นิวท์สูงกว่าอัลบีนิดนึง

และดูจะอ่อนกว่าราวๆปีนึง ผมเค้าเป็นสีบลอนด์ รูปร่างผอม ผิวขาว

'' หยุดพล่ามได้แล้ว ไอหน้าปลวก '' อัลบีพูดพร้อมกับดึงนิวท์ลงมานั่งข้างๆ 

'' อย่างน้อยเธอก็ยอมจับมือกับฉัน '' นิวท์พูดแล้วหันหน้าไปเยาะเย้ยอัลบี

'' ที่นี่เรียกว่าทุ่ง เป็นที่ที่เราอยู่ เรากิน เรานอน เราเรียกตัวเองว่าชาวทุ่ง '' อัลบีพูด

'' ใครส่งฉันมาที่นี่ '' แพทริเซียถามและจู่ๆอัลบีก็ดึงแขนแพทริเซียให้ยืนขึ้น

'' เวลาฉันพูดต้องไม่มีการขัดจังหวะยัยเพียก! '' อัลบีตะโกนใส่หน้าแพทริเซีย " ปลวกเอ้ย! ถ้าเราบอกอะไรเธอตอนนี้ เธอ

ต้องล้มลงตายตรงนี้แน่ ทันทีหลังจากเธอแผละใส่กางเกงแล้ว หน่อยถุงจะลากเธอออกไปแล้วเธอก็จะไม่มีประโยชน์อะไรกับ

เราอีกเลย! "

" ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดเรื่องอะไร " แพทริเซียพูดขึ้นอย่างนิ่งๆ แม้ในใจจะกลัวมากก็ตาม

'' อัลบี เย็นไว้ก่อน นายกำลังทำให้เรื่องมันยิ่งแย่ไปกว่าเดิมนะ '' นิวท์เข้ามาคว้าไหล่อัลบี อัลบีจึงปล่อยแขนแพทริเซียลง

'' ชีวิตเก่าจบลงแล้ว ชีวิตใหม่เริ่มต้น เรียนรู้กฏให้เร็ว ฟัง อย่าพูด เข้าใจมั้ย '' อัลบีพูดขึ้น

'' อื้อ '' แพทริเซียตอบไปเพียงเท่านี้ 

'' ดี '' อัลบีพูด " วันแรก...ซึ่งสำหรับเธอก็คือวันนี้ เพียก กำลังจะค่ำแล้ว พวกนักวิ่งจะกลับมาในไม่ช้า วันนี้กล่องมาสาย คง

ไม่มีเวลาพาดูรอบๆ พรุ่งนี้เช้าทันทีหลังตื่นนอนฉันจะพาเธอทัวร์รอบทุ่ง " เค้าหันมาทางนิวท์ " หาเตียงให้เธอนอนด้วย "

" ได้เลย " นิวท์พูด

อัลบีหันหน้ามามองแพทริเซียพร้อมกับหรี่ตาลง " ซักสองสามอาทิตย์เธอจะมีความสุข เพียก เธอจะมีความสุขและมี

ประโยชน์ พวกเราทุกคนไม่มีใครรู้อะไรในวันแรกหรอก เธอเองก็ด้วย ชีวิตใหม่เริ่มต้นพรุ่งนี้ " อัลบีหันหลังเดินแหวกออกจาก

ฝูงชน จากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่อาคารไม้เอียงๆตรงมุมหนึ่ง ตอนนี้ทุกคนทยอยกันเดินออกไปแล้ว แต่ละคนทอดสายตามองแพทริ

เซียอยู่นานก่อนจะเดินจากไปแต่แล้วจู่ๆอัลบีก็หันหน้ากลับมาพร้อมกับกวาดสายตามองพวกคนที่เหลือทุกคน " เธอเป็นเพียก

หญิง! ห้ามใครแตะต้องเธอเป็นอันขาด ไม่งั้นฉันจะเนรเทศให้ออกไปจากที่นี่! " อัลบีตะโกนออกมาก่อนจะหันหลังกลับไป



แพทริเซียหลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ นี่มันมากเกินไปแล้ว เธออยู่ที่ไหน ที่นี่คืออะไร มันเป็นคุกหรืออะไรซักอย่างรึเปล่า 

ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมเธอถึงถูกส่งมาที่นี่ และต้องอยู่ที่นี่อีกนานเท่าไหร่ ภาษาที่คนพวกนี้พูดก็ประหลาดมาก 

'' ฉันทำอะไรลงไป...ทำไมเค้าถึงส่งฉันมาที่นี่ '' แพทริเซียพูดออกมากับตัวเองเบาๆ

'' เพียก ที่เธอรู้สึกอยู่น่ะ พวกเราทุกคนก็เคยรู้สึกมาก่อน ทุกคนต่างมีวันแรก วันที่ออกมาจากกล่องมืดๆนั่น เป็นความจริงที่ทุก

อย่างดูแย่ไปหมด และจะยิ่งแย่ไปอีกสำหรับเธอที่เป็นเพียกหญิงคนเดียวที่นี่ แต่ซักวันเธอจะต่อสู้ได้ดีเอง ฉันดูออกว่าเธอ

ไม่ใช่พวกอ่อนปวกเปียก '' นิวท์พูดพร้อมกับตบไหล่เธอเบาๆ

'' ที่นี่เป็นคุกรึเปล่า '' แพทริเซียถามออกไป

'' เกมยี่สิบคำถามจบแล้ว '' นิวท์ตอบ '' ไม่มีคำตอบดีๆให้เธอหรอก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ คอนนี้เธออยู่เงียบๆจะดีที่สุด 

ยอมรับการเปลี่ยนแปลง พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว ''

'' ขอถามอะไรนายอย่างนึงสิ '' แพทริเซียพูดออกมา " ฉันดูเหมือนอายุเท่าไหร่หรอ "

นิวท์ยิ้มออกมาพลางสำรวจมองเธอ '' อืมม...น่าจะอายุซักสิบหกเท่ากับฉัน แล้วถ้าเผื่อเธอยังสงสัยอีกล่ะก็   เธอมีผมยาวสี

บลอนด์ ผิวขาว และเธอก็สวยมาก '' นิวท์พูดแล้วยิ้มออกมา

'' ขอบใจ...'' แพทริเซียเอ่ยออกมา

'' ชัคจะเข้ากันได้ดีกับเธอ เพียกเด็กนั่นอ้วนๆ เตี้ยๆ แต่โดยรวมแล้วก็กระตือรือร้นดี อยู่นี่นะ เดี๋ยวจะไปตามมาให้ เธอต้องการ

เพื่อนซักคน '' นิวท์พูดก่อนจะเดินจากไป






* ภาษาชาวทุ่ง

เพียก = ใช้เรียกคน

ปลวก = ใช้เรียกคน

แผละ = อึ

เขละขละ = คนทำความสะอาดส้วม โรงครัว โรงเชือด และอื่นๆในทุ่งทั้งหมด 

หน่วยถุง = คนเก็บศพ ยาม ในทุ่ง





                                                         อย่าลืมเม้นให้กำลังใจด้วยนะคะ
                                                         กำลังใจมีผลต่อนักเขียนเสมอ ^^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

110 ความคิดเห็น

  1. #58 H20 ginger (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 21:19
    พอดีพึ่งเข้ามาอ่าน><
    แต่ขอโทษนะคะ... คือตอนที่หนึ่งนี่มันเหมือนคุณ"ก็อป"ต้นฉบับจากนิยายแล้วเปลี่ยนจากโทมัสเป็นแพทริเซียเลยค่ะ
    #58
    0