คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #1 : chapter 1 ฉันเป็นพี่สาว
“กรี๊ดๆๆๆๆๆๆ”
เสียงกรีดร้องดังลั่นบ้านของฉันดังขึ้น เป็นอันว่าเป็นพิธีเปิดนิยาย ( -_-;)
ฉันตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง ซึ่งนั้นมันก็เป็นเรื่องธรรมดา
ที่ตื่นขึ้นมาก็ต้องนอนอยู่บนเตียงใช่ป่ะ
แต่ไอ้ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่นอนอยู่ข้างๆ ฉันนี้ล่ะ
ไม่นะพระเจ้าช่วยกล้วยยังทอดไม่สุกอยากพึ่งเอาไปกินสิค่ะ
หลายคนคงไม่เสียใจถ้าคุณจาเสียตัวให้กับผู้ชายหน้าตาดีที่นอนอยู่ข้าง ๆ ฉันตอนนี้ก็ได้
แต่ไม่นะคิดอะไรออกไป นี้มันน้องชายฉัน ไอ้น้องชายสุดที่ร๊ากกก...
ที่ไม่รู้จาบอกว่ารักมันยังไง ตั้งแต่ฉันจำความได้ฉันก็รู้สึกว่า
มันคือคนที่แย่งทุกสิ่งทุกอย่างจากฉันไปโดยไม่มีเหตุผลและข้อแม้ใดๆ
ตั้งแต่หน้าตาที่หลายคนมักจะคิดว่าฉันเป็นคนรับใช้มัน
หรือไม่ก็เป็นพี่เลี้ยง เป็นแม่นม เป็นอะไรต่างๆ สารพัดที่ไม่ใช่พี่สาวบิดามารดาคนเดียวกัน
และคลานตามกันมาห่างกันเพียงปีเดียว แค่ปีเดียว ห-นึ่-ง-ปี
แต่ไม่ทราบว่าพ่อกะแม่ไปฝึกวิดยายุทธ์อะไรกันมาถึงได้สร้างมันออกมาแต่งต่างจากฉันแบบนี้
หัวสมองขี้เลื่อยของฉันและหัวสมองระดับที่หนึ่งของโรงเรียนอย่างมัน
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด(อีกครั้ง)มันสุกแล้วค่ะเอาไปกินได้
เอามันไป เอาน้องชายของฉันไปกินแทนได้ไหมค่ะ นั้นไงค่ะ
ไอ้ผู้ชายสุดหล่อที่สาวๆกรี๊ด! ใครๆ ก็อยากเสียตัวให้กับมัน(โอ๊ว! รวมทั้งผู้แต่งด้วยป่าวเนี่ย)
นั้นไงค่ะตอนนี้มันกำลังตอนหลับปุย น้ำลายไหลย้อยใส่ น้องหมีน้อยของฉัน
ตุ๊กตาหมีสีแดงที่ร๊าก...ของฉัน และนั้นก็คือที่มาของเสียงกรี๊ดดที่ดังลั่นบ้านอยู่ในตอนนี้
“เพ่ คร๊าบผมง่วงนอน ได้โปรดออกไปกรี๊ดไกลๆหูผมได้ไหม”
เสียงงัวเงี่ยของมันดังขึ้น ใช่มันกำลังบ่นฉันใช่ไหมนั้น?
“ไอ้วินนี่ ตื่นนนนน ฉันบอกแกกี่ทีแล้วว่าอย่ามายุ่งกับน้องหมีน้อยน้องชายสุดที่รักตัวจริงของฉัน
นี่เห็นมั่ยเนี่ยน้ำลายแกไหลยืดใส่น้องหมีน้อยของฉันอยู่ อี๊ๆๆ”
ฉันกำลังพยายามดึงหมีแดงน้อยที่รักออกมาจากอ้อมอกของน้องชายสุดที่ร๊ากก
“พรึบ”
น้องหมีน้อยทำร้ายฉันเหรอ ไม่ใช่สิ น้องหมีน้อยถูกโยนมาโดนหัวฉัน
“กรี๊ดดดด”
“กลับไปนอนห้องแกเลยไอ้วินนี่ ต่อจากนี้ไปไม่ต้องมานอนกับฉันแล้ว”
น้ำเสียงที่แสดงออกถึงความโมโห่สุดๆของฉัน
“พี่เรนนี่คร๊าบ พี่สาวที่ร๊ากของน้องวินเทอร์ ได้โปรด ผมผิดไปแล้วครับพี่ ถ้าพี่ไม่ให้ผมนอนด้วยแล้วผมจะไปนอนกับใครที่ไหนล่ะครับ ผมนอนคนเดียวไม่ได้พี่ก็รู้ ผมไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้เพียงลำพังในกรุงโซลที่กว้างใหญ่ได้ถ้าขาดพี่เรนนี่ที่ร๊ากของผมไปนะคร๊าบ”
นี่ล่ะสิ่งที่ฉันต้องการ สภาพของน้องชายสุดที่รักที่กำลังนั่งอ้อนวอนฉันอยู่บนเตียง
มันช่างน่าสมเพชจริง ๆ ถ้าพวกผู้หญิงเกือบทั้งโรงเรียนที่เป็นแฟนคลับนายวินเทอร์น้องชายสุดที่ร๊าก
ของฉันมาเห็นเข้า พวกที่พยายามอยากเสียตัวให้มันเหลือเกิ๊น !
ถ้าเป็นฉันจะรีบถอนตัวตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ไหนจะพวกสมาชิกชมรมบาสเกตบอลของโรงเรียน
ถ้าพวกนั้นมาเห็นประธานชมรมในตอนนี้คงจาดีไม่น้อย
และที่สำคัญ ไอ้พวกแก๊งค์อัธพาลครองโรงเรียนขี้อิจฉาพวกนั้น คงจะรีบถอนตัวออกจากการให้ความสำคัญว่าน้องชายของฉันคือศัตรูหมายเลขหนึ่ง เป็นแน่นแท้
“แกเห็นอะไรนี่ไหม”
ฉันโชว์โทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุดที่ฉันเพิ่งไปถอยออกมาจากร้านเมื่อวานหมาดๆๆ
สียังทาไม่แห้งเลยนะเนี่ย (โทรศัพท์หรือว่าเก้าอี้หว่า) แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น
ช่วยไม่ได้ใครใช่ให้หลับหูหลับตาพูดล่ะค่ะคุณน้องชายสุดที่ร๊ากก
“พี่แบลคเมผมอีกแล้วเหรอได้โปรดเถอะ พระเจ้าช่วยบอกผมที่ว่าพี่เป็นพี่สาวผมจริง ๆเลวที่สุด”
นี่คือคำพูดด่าทอหรือป่าว ฉันไม่แน่นใจหรือว่าไม่ยอมรับรู้กันแน่นเนี่ย
มีหน้าที่หนาเตอะเป็นอาวุธก็งี้แหละป้า
“ใครเลวยะ แกรีบลุกออกไปอาบน้ำอาบท่าแล้วก็ลงไปทำอาหารเช้าให้ฉันทานเดี๋ยวนี้
เข้าใจป่ะ แล้ววันนี้แกก็ต้องไปช็อปปิ้งกับฉัน ลัลลาๆ ช๊อปปิ้งๆ แล้วตอนเย็นก็กลับมาซักถุงเท้านักเรียนให้ฉันด้วย รับราชโองการซะดีๆน้องรัก”
การไปช็อปปิ้งกับฉันมันเป็นสิ่งที่เลวร้ายที่สุดของนายวินเทอร์
ฉันไม่เคยเข้าใจว่ามันเลวร้ายตรงไหน หา..พระเจ้าตอบลูกทีสิค่ะ
การไปใช้ตังค์ให้หมดจากค่าใช้จ่ายของเราสองคนที่เหลือของแต่ละอาทิตย์นั้นมันเลวร้ายตรงไหน
ให้ตายสิก็เงินมันเหลือจาให้ฉันเอาไปทำอะไรล่ะค่ะ ค่าใช้จ่ายอาทิตย์ล่ะล้านสองที่แม่ส่งมาให้เราสองคนใช้
(นี่ไม่รวมค่าใช่จ่ายอื่นๆในบ้านหรืออะไรก็แล้วแต่ที่เราสองคนอยากได้มันมาไว้ครอบครอง สิ่งเดียวที่แม่ไม่ส่งมาให้ก็คือแม่บ้าน ด้วยเหตุผลที่ว่าต้องการให้เราสองคนหัดช่วยเหลือตัวเองซะบ้าง)
ก็มันใช้ไม่หมดนิค่ะแล้วนี่ก็เป็นการใช้เงินให้หมดได้ง่ายดายที่สุดเท่าที่ฉันค้นพบมา
ช็อปปิ้งร้านพี่ยุนอาสุดสวยลูกสาวของคุณลุงคังวอน หุ้นส่วนธุรกิจห้าสิบเปอร์เซ็นของแม่ พวกเราสนิทกันตั้งแต่แม่ส่งให้ฉันไปเรียนซัมเมอร์ที่แคนนาดาเมื่อสองปีที่แล้ว ตอนนั้นพี่ยุนอากำลังเรียนอยู่ปีสุดท้ายพอดีแล้วฉันก็ได้รับการช่วยเหลือทุกๆ ด้านจากพี่ยุนอาสุดสวย ลัลลาๆ จนรอดตายจากภาษาบ้านเกิดมาได้
“รับทราบครับ นังมารน้อย”
วินเทอร์ค่อยๆเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างงัวเงีย
................ลัลลา 30 นาทีผ่านไป............
“พี่ครับ ทานอาหารเช้าได้แล้ว”
เสียงสวรรค์ดังลั่นมาจากข้างล่าง ขณะที่ท้องของฉันมันกำลังย่อยตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย
อีกความแตกต่างของเราสองคน ฉันทำอาหารไม่เป็นเลยสักกะอย่าง
ส่วนน้องชายฉันเป็นพ่อครัวหัวป่าอย่างแท้จริง ฉันเดินลงมาข้างล่าง
และตรงไปยังห้องรับประทานอาหารตามคำเรียกร้อง
“พี่ลบคลิปวีดีโองี่เง่านั้นเดี๋ยวนี้”
น้ำเสียงที่เกือบน่ากลัวของน้องชายฉัน โฮๆๆ มันก็แค่เกือบน่ากลัวล่ะน่า
“หลังจากที่เรากลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัยจากการช็อปปิ้งเสื้อผ้าและอื่นๆจากร้านพี่ยุนอาเสร็จค่ะน้องชายที่รักของพี่ นะคับวินนี่ที่ร๊ากก ตอนที่ของพี่รับประแดรกก ก่อนนะคับ”
“ได้โปรดเถอะนังมารน้อย พี่เลิกเรียกผมว่าวินนี่สักที น่ายะแหยงชะมัด ”
นั้นมันเป็นคำขอร้องรอบที่เก้าล้านเก้าก็ว่าได้
แล้วทำไมยะที่นายล่ะฉันบอกกี่ทีแล้วว่าเลิกเรียกฉันว่ามารน้อยสักที
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะเถียงมันแต่ตอนนี้อาหารเช้าของฉันกำลังเอร็ดอร่อยเป็นที่สุ๊ดๆๆ
สิบนาทีหลังจากที่เราทั้งสองคนเคลื่อนย้ายตัวเองขึ้นมาบนรถและกำลังมุ่งตรงไปยังเป้าหมาย
ที่ตั้งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านแต่ก็ยังถือว่าไกลอยู่ดี (แล้วจาพูดทำไมหว่า?)
“อยู่ที่ไหน โอ๋ความเลิฟ วิ่งมาหาฉันที่ได้ไหม ฉันกำลังรอเธออยู่ ได้โปรดมองเห็นฉันสักที”
(เสียงเพลงค่าไม่ใช่เสียงอ้อนวอนขอร้องฟ้าดินของฉันหรอก)
“วินนี่น้องรัก อาทิตย์นี้ใช่เงินไปเท่าไหร่ค่ะ พี่จะได้คำนวณรายรับรายจ่ายได้ถูก”
“พี่กำลังคำนวณจำนวนเงินที่จะใช่ในการซื้อของของพี่ในอาทิตย์นี้ต่างหาก”
ไม่รู้ทันฉันสักเรื่องได้ไหม
“ใช่ไปเท่าไหร่ค่า”
ฉันไม่ได้พูดเพราะปานจะกลืนกินหรอกแต่ฉันกำลังกัดฟันพูดต่างหาก
“แสนหก”
คำตอบห้วนๆของวินเทอร์
“ทำไมอาทิตย์นี้ใช้ตังค์เยอะกว่าอาทิตย์ที่แล้วตั้งหกหมืนยะ”
“ก็อาทิตย์นี้ผมเที่ยวกลางคืน แล้วก็เอามอไซค์ไปซ่อมอีก”
พนันได้ว่านี่ไม่ใช่ข้อแก้ตัวเพราะจ้างให้มันก็ไม่กล้าโกหกฉัน
1 ชั่วโมงในการเดินทาง เราสองคนก็มายืนอยู่หน้าร้านประจำของฉัน
ในถนนมะยมชิดที่คึกคักไปด้วยผู้คนแม้ในวันธรรมดา
“เรนนี่”เสียงทักทายของพี่ยุนอาเจ้าของร้านสุดสวยส่งมายังฉัน
“สวัสดีค่ะพี่ยุนฮา พบกันไม่เจอกันตั้งอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ คิดถึงจังเลยค่ะ” พูดเสร็จฉันตรงดิ่งเข้าไปกอดพี่ยุนฮาแน่นเชี่ยว
“รักกันจริงป่าวเนี่ย”
“อ่าวก็ทำไมจะไม่รักล่ะค่ะ”
“แล้วทำไมเราอยากให้พี่ตายก่อนวัยอันควรหรือไงจ๊ะ กอดซะแน่นพี่หายใจไม่ออกอยู่แล้วเนี่ย” ฉันค่อยๆปล่อยพี่ยุนฮาออกอ้อมกอด ก็แน่นล่ะซิคนมันรักห้ามไม่ไว้
“เมื่อวานคุณอาโทรมาแล้วก็บอกว่าเราอ่ะโทรไปฟ้องเรื่องที่โรงเรียนแล้วทำไมไม่เห็นบอกอะไรพี่เลย”
“ก็หนูไม่อยากรบกวนพี่นิค่ะ แล้วมันก็เป็นเรื่องเล็กๆ แหะๆๆ” แล้วอีกอย่างตอนนี้ฉันก็กำลังแคร่งวิชาการต่อสู้ที่ไปร่ำเรียนมาจากคุณลุงฮาคาดะตอนไปเยี่ยมแม่ที่โตเกียวซะด้วยซิ ขื่นขอความช่วยเหลือจากพี่ยุนอาล่ะก็ไม่ได้ใช้วิชาที่ร่ำเรียนมานะสิ
“อ่าววินเทอร์ นึกว่านายจะไม่มาด้วยนะเนี่ย” วินเทอร์เดินเข้ามาข้างหลังฉัน
“โถ่ พี่ครับพี่ก็รู้ว่าพี่ผม”
“ทำไมยะ ฉันทำไม” ค้อนถูกส่งไปยังไอ้น้องชายสุดที่ร๊าก ทันที
“คู่นี้เจอที่ไรก็เป็นต้องทะเลาะกัน เดี๋ยวพี่ต้องขอตัวก่อนนะจ๊ะ วันนี้พี่มีนัด”
“นัดกับหนุ่มที่ไหนครับพี่” วินเทอร์ทำหน้าทะเล้น แต่ฉันว่ามันกวนXX มากกว่า
“อ่าน่า ช็อปกันให้สนุกล่ะกัน” o0O
soonnnnnnn
ความคิดเห็น