ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 50 : 50. เรียกชื่อของเราให้สนิทสนมยิ่งกว่านั้น..ให้ยิ่งกว่าเสด็จพี่...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,797
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 447 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

"ดี! เราจะพักสายตาสักหน่อย..เจ้าก็นั่งนิ่งๆอย่าได้รบกวนเราขึ้นมาเชียว!" เอ่ยอย่างวางอำนาจโดยไม่มีเสียงใดกล้าโต้แย้งเสร็จ จ้าวฝูหมิงซึ่งไร้ทีท่าว่าจะยอมปล่อยใครบางคนลงจากตักของตนก็หลับตาลงพลางรวบร่างบางลงมาซบแนบอกด้วยสีหน้าที่ดูผ่อนคลายกว่าเดิม...

--------------------------------------------------------------------------------

ราวครึ่งชั่วยามต่อมา...
"ทูลท่านอ๋อง..ถึงเขตพระราชฐานชั้นในแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หลี่อี้ซึ่งรับหน้าที่ควบคุมดูแลความปลอดภัยของขบวนในวันนี้เอ่ยกราบทูลขึ้นทางด้านนอก รถม้าจากจวนอ๋องเจ็ดและองค์รัชทายาทนั้นถือเป็นกรณีพิเศษที่สามารถขับเข้านอกออกในเขตพระราชฐานได้ทุกแห่งโดยมิต้องจอดรอแล้วให้คนบนรถเดินเข้ามาด้วยตัวเองเช่นผู้อื่น และที่บริเวณลานด้านหน้ายามนี้ก็มีเหล่าองครักษ์ของวังหลวงกระทั่งกงกงและบรรดานางกำนัลมาตั้งขบวนรอรับกันอยู่เป็นแถวยาวแล้ว
"อืม..." จ้าวฝูหมิงส่งเสียงรับคำเบาๆก่อนจะเอ่ยถามไปยังหนึ่งในองครักษ์ประจำตัวของตนทางด้านนอก "ยังพอมีเวลาเหลืออีกหรือไม่?"
"พ่ะย่ะค่ะ เอ่อ..อีกราวสองเค่อก็ยังพอได้พ่ะย่ะค่ะ"
"ดี..ให้ทางเสด็จพี่กับคนอื่นๆเข้าไปก่อน พวกเจ้ารอเราอยู่ตรงนั้น แล้วก็..สั่งให้ทุกคนลดเสียงลงด้วย"
"รับทราบพ่ะย่ะค่ะ"
แล้วสรรพเสียงภายนอกที่ค่อนข้างดังอยู่บ้างจากบรรดาผู้มาถวายการต้อนรับทั้งหลายก็ดูจะเบาบางลงในฉับพลัน จ้าวฝูหมิงที่ยังได้ยินเสียงเอ่ยถามถึงเขาของหลิวฉานเหยาอยู่แว่วๆยกยิ้มขึ้นนิดหนึ่งขณะค่อยๆประคองร่างบางที่ยังหลับสนิทอยู่บนตัวของตนให้อยู่ในท่าที่สบายกว่าเดิม แต่แรกนั้น..หวางเย่หลิงหาได้นอนหลับลึกจนมิรู้ตัวเช่นนี้ไม่ หากเป็นเพราะนางถูกจี้จุดหลับไปต่างหาก ดูเหมือนสตรีผู้นี้จะต้องชะตากับการถูกจี้จุดจากเขาเสียจริง ครั้งแรกก็ยามที่เขาต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางก่อนจะพาไปให้หมอเทวดาผู้นั้นถอนพิษ นางที่เขินอายจนตัวสั่นและแดงเรื่อไปทั้งหน้าทั้งกายพลอยทำให้เขารู้สึกกระดากไปด้วยจนต้องตัดสินใจทำให้นางหลับไปเสียก่อน ส่วนครั้งนี้..ถ้าไม่เพราะนางเอาแต่นอนตัวเกร็งแข็งแทบไม่กล้าหายใจอยู่บนตัวเขา..ก็คงไม่ถูกจี้จุดจนหลับใหลไปเช่นนี้หรอก!
"เย่หลิง..เมื่อไรเจ้าจะเลิกกลัวเราเสียทีนะ..." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบาขณะมือใหญ่ลูบไล้ไปตามใบหน้าเล็กที่กำลังหลับสนิทด้วยท่าทีอ่อนโยน "พูดจากับเรา..ยิ้มให้กับเราดังที่เจ้าปฏิบัติต่อฉานเหยาผู้นั้นบ้างได้หรือไม่...? หรือไม่ก็เรียกชื่อของเราให้สนิทสนมยิ่งกว่านั้น..ให้ยิ่งกว่าเสด็จพี่... เราจะได้ไม่ต้องเผลอตัวดุใส่เจ้า..แล้วก็ทำให้เจ้าหวาดกลัวจนตัวสั่นไปเยี่ยงวันนี้อีก..."
"แต่ก็คงมิได้สินะ..." จ้าวฝูหมิงถอนหายใจยาวขณะนิ้วเรียวดุจหยกยังอ้อยอิ่งอยู่ที่กลีบปากอิ่มสีชมพูนั่น "เราก็รู้ว่าตัวเองตั้งแง่กับเจ้ามากเกินไป... แต่เราไม่พอใจกับการสมรสครั้งนี้จริงๆ เรายังอยากใช้ชีวิตอิสระดุจเดิมที่เคยเป็นมา..เพียงคอยช่วยเหลือเสด็จพ่อและเสด็จพี่ดูแลบ้านเมืองให้ดี..มิได้คิดจะผูกพันกับใครที่ไหน... ดังนั้น..ต่อให้มิใช่เจ้า.. ต่อให้เป็นสตรีอื่นแต่งเข้ามาให้เรา..ไม่ว่านางจะเลิศเลอสักปานใด..เราก็คงจะหาเหตุมาต่อว่าได้อยู่ดี..."
"เย่หลิง..." จ้าวฝูหมิงเอ่ยเรียกขึ้นอีกคราก่อนจะประทับจุมพิตบางเบาลงบนกลีบปากนิ่มสีเรื่อนั้นซ้ำๆ "รู้หรือไม่ว่าเรา..."
"เอ่อ..ทูลท่านอ๋อง ตอนนี้ใกล้จะครบสองเค่อแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระชายาหม่าทรงรอพระองค์อยู่ด้านนอกโดยตลอด และพระสัสสุระก็กำลังเดินมาทางนี้อีกด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เสียงเอ่ยรายงานดังขึ้นอีกครั้ง
"รู้แล้ว!" จ้าวฝูหมิงตอบคำพลางยิ้มเย็นขึ้นทันทีที่ได้ยิน ความอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปในพริบตาก่อนที่จะกลับคืนมาอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มกดคลายจุดให้ร่างแน่งน้อยบนกายของตน
โฉมสะคราญที่พริ้มตาหลับสนิทเมื่อเกือบชั่วยามก่อนลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ขนตายาวเป็นแพค่อยๆกะพริบถี่ขึ้นก่อนที่ดวงตาสีนิลอันงดงามเป็นประกายจะจับจ้องมองใบหน้าใหญ่ที่อยู่ใกล้ตนไม่ถึงคืบอย่างงงๆ.. แล้วก็สะดุ้ง!
"เราเอง..." เห็นปฏิกิริยาของนางแล้วจ้าวฝูหมิงก็ได้แต่เม้มริมฝีปากหยักของตนแน่นยามเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดกลั้นมิให้รุนแรงเกินไปจนใครบางคนตกใจพาให้อาการกำเริบขึ้นมาอีก ใบหน้าหล่อเหลายามนี้แลดูมึนตึงอย่างแปลกๆแต่ก็มิได้มีรังสีเยียบเย็นใดๆออกมาให้ต้องอกสั่นขวัญแขวนนัก หวางเย่หลิงจึงค่อยมีสติคืนกลับมาอีกครั้งขณะค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นด้วยใบหน้าแดงฉานเมื่อพบว่าตนเผลอนอนซบอยู่บนแผ่นอกแข็งๆนั่น..อีกแล้ว!
"ถึงวังหลวงนานแล้ว..แต่เจ้ามิยอมตื่นเสียที เราจึงต้องเอ่ยเรียก" จ้าวฝูหมิง กล่าวด้วยหน้าสีหน้าเรียบเฉยทั้งที่แอบพอใจอยู่ลึกๆเมื่อเห็นท่าทางเขินอายของสตรีบางคน นี่นางคงจะนึกว่าตนเผลอหลับไปเองสินะ..ช่างโง่เขลาเสียจริง!
"ขอ..ขออภัยเพคะ"
"อืม... เดี๋ยว!" ปากเอ่ยรับคำไปแต่แล้วมือใหญ่ของจ้าวฝูหมิง ก็พลันรั้งเอวคอดเล็กเอาไว้ก่อนที่หวางเย่หลิงจะลงไปจากตักของตน "กินนี่เข้าไปก่อน"
"เพคะ..?" หวางเย่หลิงช้อนตาขึ้นมองด้วยความสงสัยเมื่อกล่องเล็กๆที่มีแผ่นสีน้ำตาลทรงสี่เหลี่ยมขนาดพอดีคำจำนวนหนึ่งอยู่ภายในถูกยื่นมาตรงหน้า
"โสมอบน้ำผึ้ง..ช่วยปรับสมดุลธาตุในกายให้เจ้าได้ รีบกินเข้าไปเสียสิ! เรามีเวลาไม่มากนัก!" เมื่อเสียงดุต้นฉบับกลับมาอีกครั้ง มือเล็กอันขาวผ่องก็เอื้อมมาหยิบแผ่นโสมชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างว่าง่ายในทันใด แต่จะเพราะนางเชื่องช้าเกินไปหรือเพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาชัดเจนขึ้นก็มิอาจรู้ได้... เพราะจู่ๆจ้าวฝูหมิงก็คว้าแผ่นโสมที่เหลือทั้งหมดใส่เข้าไปในปากเล็กสีเรื่อนั้นในทันใด
"อื๊อ!" หวางเย่หลิงผู้น่าสงสารเกือบจะสำลักไปเสียแล้วถ้าตัวการสำคัญอย่างจ้าวฝูหมิงมิรีบลูบหลังไหล่ให้นางเสียก่อน
"ไม่เป็นไร... เดี๋ยวมันก็จะละลายหมดไปเอง" รีบเอ่ยปลอบไปเมื่อเห็นน้ำใสๆเอ่อคลอดวงตาคู่งามนั้นก่อนที่จ้าวฝูหมิงจะอุ้มร่างบางวางลงบนตั่งใกล้ๆ ส่วนตัวเขาก็ลุกขึ้นจัดชุดยาวที่สวมอยู่ให้เข้าที่นิดหนึ่งแล้วจึงหันมาเอ่ยอีกครั้ง "เจ้ารอหลัวจิ้งหยี่อยู่ตรงนี้..แล้วค่อยออกไปพร้อมกับนาง เข้าใจหรือไม่?"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 447 ครั้ง

318 ความคิดเห็น

  1. #117 aomsinsenior (@aomsinsenior) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 09:10

    ท่านอ๋องนี่ไบโพล่าแท้55
    #117
    0
  2. #88 一锅玄哥 (@---Nam-and-Ya---) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:32
    แหมมมม~ ตาอ๋องเริ่มดูเเลน้องได้ดีกว่าเดิมล้ะ555+

    เราลองกดซื้อดู เนื้อหานิยายก็อ่านได้ปกตินะคะ
    #88
    1
    • #88-1 763tommy (@763tommy) (จากตอนที่ 50)
      13 พฤศจิกายน 2562 / 01:13
      ขอบคุณที่ตอบแทนให้นะคะ ปลื้มเลย!
      #88-1