ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 46 : 46. "เย่หลิง..เจ้าช่างงามยิ่งนัก..."

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 663 ครั้ง
    7 พ.ย. 62

"นั่นสินะ! แต่คงดีกว่านี้ถ้าเราจะเตรียมอะไรสนุกๆให้พี่หญิงผู้นั้นได้ลิ้มรสเสียบ้าง!" หม่าชิงอี๋เอ่ยคำด้วยเสียงต่ำพลางยกยิ้มเย็นเปี่ยมความหมายให้บ่าวรับใช้ร่างใหญ่ของตนจนอีกฝ่ายต้องลอบจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น... ด้วยใบหน้างามที่เดิมประทินโฉมไว้อย่างประณีตของนายหญิงของตนนั้น..บัดนี้นอกจากจะเต็มไปด้วยคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนไปหมดจนแทบดูไม่ได้แล้ว... ยังบิดเบี้ยวไปอย่างน่ากลัว..ขณะที่ดวงตาขุ่นข้นคู่นั้นฉายความกราดเกรี้ยวและอาฆาตแค้นออกมาอย่างชัดเจน
"นำกระดาษออกมา! เราจะส่งสารฉบับหนึ่งถึงท่านพ่อก่อนจะถึงงานในเย็นวันพรุ่งนี้!"

-------------------------------------------------------------------------------

ยามเซิน*ของวันถัดมา...
และแล้ว..ก็ถึงช่วงงานพิธีฉลองครบรอบวันประสูติขององค์รัชทายาทในที่สุด... และที่ตำหนักรองของวังอ๋องในยามนี้..หลิวฉานเหยากำลังรอใครบางคนอยู่ด้วยท่าทีกระสับกระส่ายเสียเหลือเกินแล้ว...
หวางเย่หลิงแต่งตัวเสร็จแล้วด้วยความช่วยเหลืออย่างสุดกำลังขององค์ไท่จื่อเฟยผู้มีศักดิ์เป็นพี่สะใภ้ซึ่งรุดมาหา 'น้องสาว' ผู้นี้ถึงเรือนพักของนางก่อนเวลาเกือบสามชั่วยามพร้อมด้วยเหล่านางกำนัลรับใช้อีกมากมายที่คอยขนเครื่องประดับหลายสิบกล่องมาไว้เพื่อให้คัดเลือก และในที่สุด..'น้องสาว' คนงามของไท่จื่อเฟยพระองค์นี้ก็ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นได้เสียที...
"เย่หลิง..เจ้าช่างงามยิ่งนัก..." หลิวฉานเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงปลาบปลื้มอย่างที่สุดขณะพิศมองพระชายาของสหายวัยเยาว์ที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าตนด้วยสายตาชื่นชม
"ไท่จื่อเฟยเพคะ..."
"พี่สาว..เจ้าต้องเรียกเราเช่นนั้นต่างหาก" หลิวฉานเหยาตวัดสายตาค้อนเล็กๆให้สาวงามที่ยังมีท่าทีขัดเขินไม่รู้วาย
"เพคะ" โฉมสะคราญในฉลองพระองค์เต็มยศอย่างสตรีชาววังตอบรับมาด้วยเสียงแผ่วเบาจนอีกฝ่ายต้องส่ายหน้าด้วยความระอาแกมเอ็นดู ก่อนที่เหยาไท่จื่อเฟยจะทรงหันไปทางนางกำนัลคนสนิทของตนที่กำลังเดินเข้ามายอบกายถวายการคำนับคนงามด้วยท่าทีอ่อนน้อม
"นี่คือหลัวจิ้งหยี่..วันนี้นางจะคอยอยู่ในงานกับเจ้าร่วมกับชุนลี่ด้วย"
"เพคะ?" หวางเย่หลิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย
"งานวันนี้จะมีผู้คนมากหน้าหลายตานัก..และมีไม่น้อยที่เป็นเครือข่ายของรองเจ้ากรมหม่าแม้แต่คนที่รอประจบเอาใจหม่าชิงอี๋ผู้นั้น ฝูหมิงเองก็คงอยู่กับเจ้าตลอดเวลาไม่ได้..คงจะดีกว่าถ้ามีใครสักคนที่ไว้ใจได้อยู่กับเจ้าด้วย"
"แต่ว่าหม่อมฉันไม่เคย..."
"ต่อให้เจ้าอยู่เฉยๆก็ใช่ว่าคนขี้อิจฉาริษยาบางคนจะวางตนนิ่งเฉยได้หรอกนะเย่หลิง" หลิวฉานเหยาเอ่ยขึ้นตัดบทสาวงามตรงหน้า "ลี่เอ๋อร์น้อยของเจ้าแม้จะภักดีแค่ไหนหากก็ยังเด็กเกินไป..ไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมคนพวกนั้นได้หรอก... แต่จิ้งหยี่น่ะไม่เหมือนกัน..นางเป็นคนของเรา..และวันนี้ก็จะเป็นคนของเจ้าด้วยเช่นกัน"
"พี่สาว..." หวางเย่หลิงเสียงเครือ.. ดวงตาเรื่อแดงขึ้นมาในทันใด
"ไม่ได้ๆ! เจ้าซาบซึ้งได้แต่ห้ามร้องออกมาในวันนี้เชียวนะ!" หลิวฉานเหยาส่งสายตาดุใส่ก่อนจะแสร้งเบี่ยงประเด็น "เจ้าก็อย่าเห็นว่าจิ้งหยี่เป็นเพียงนางกำนัลเสียเล่า.. ตระกูลหลัวของนางเป็นขุนนางเก่าในราชสำนักมาหลายชั่วอายุคนแล้ว... ตำแหน่งในปัจจุบันก็หาได้ธรรมดานักหรอก...
ส่วนเจ้า..หยี่เอ๋อร์ จำเอาไว้..เย่หลิงเป็นน้องสาวของเรา... ใครกล้าคิดร้ายกับนางเจ้าก็ลงมือได้เต็มที่..ทุกอย่างมีเรากับจื่อหานรับไว้เอง ฝากน้องสาวของเราด้วยล่ะ"
"หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ"

----------------------------------------------------------------------------------

"ทูลไท่จื่อเฟย.. ทูลพระชายาเอก.. องค์ไท่จื่อและท่านอ๋องเจ็ดประทับรออยู่ที่ลานรถม้าด้านหน้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"อืม..." หลิวฉานเหยาที่กุมมือหวางเย่หลิงออกจากตำหนักมาพร้อมกันพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะชะงักนิดหนึ่งแล้วถามออกมาอีกประโยค "หม่าชิงอี๋ผู้นั้นเล่า?"
"พระชายารองเพิ่งเสด็จออกไปเมื่อครู่นี้พ่ะย่ะค่ะ คาดว่าตอนนี้คงถึงที่ลานรถม้าด้านหน้าแล้วเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ประจำตัวของไท่จื่อเฟยเอ่ยถวายรายงานก่อนจะปลีกตัวออกไปยืนประจำที่ด้านข้าง
"ดี! เราลองมาดูกันสักทีหรือว่าเจ้าทึ่มฝูหมิงนั่นจะทำอย่างไรเมื่อเห็นน้องสาวของเรางามกว่าบุตรสาวรองเจ้ากรมนั่นขนาดนี้!" หลิวฉานเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์พลางกุมมือคนงามข้างกายออกเดินต่อ ขณะที่ 'คนงาม' นั้นกลับหน้าเซียวลงทุกทีเมื่อภาพความใกล้ชิดของตนกับบุรุษบางคนที่เกิดขึ้นเมื่อวานหวนกลับมาในความนึกคิดอีกครั้ง

--------------------------------------------------------------------------------

ณ ลานรถม้าด้านหน้าของวังอ๋อง...
"เสด็จพี่ไท่จื่อ..ท่านอ๋อง.. ชิงอี๋ขออภัยที่มาช้าเพคะ" หม่าชิงอี๋ที่เพิ่งมาถึงย่อตัวลงคำนับด้วยท่วงท่างามสง่าและมั่นใจเป็นพิเศษ วันนี้นางได้สวมชุดยาวสีแดงเจิดจ้าที่หลี่กงกงนำมามอบให้แล้ว... ตัวเสื้อท่อนบนใช้ผ้าไหมสีแดงสดปักลายโบตั๋นสีทองดอกใหญ่ดูงามจับตา ขณะที่ตัวกระโปรงบานเป็นสีชมพูอ่อนขลิบชายด้วยเส้นไหมสีทองรับกับลวดลายร้อยบุปผาที่กำลังเบ่งบานสะพรั่งอยู่เต็มชายกระโปรง ผมเกล้าทรงดอกโบตั๋นห้อยด้วยปิ่นทองคำสุกสกาวขับให้ใบหน้าที่แต่งแต้มสีชมพูเจือทองอ่อนๆยิ่งดูมีเสน่ห์ยั่วยวนเป็นที่สุด โดยเฉพาะเมื่อนางเงยหน้าขึ้นน้อยๆพลางแย้มยิ้มอ่อนๆออกมาเช่นนี้... หากแต่...
"อืม..." จ้าวฝูหมิงเพียงหันมามองแวบเดียวก่อนจะเอ่ยรับสั้นๆขณะที่องค์ไท่จื่อจ้าวจื่อหานก็เพียงพยักหน้าให้นิดหนึ่งก่อนที่ทั้งสองจะหันไปสนทนากันต่อโดยมิได้ปรายตากลับมาอีก
แต่ว่าเพียงชั่วครู่ถัดมานั้นเอง...
"จื่อหาน..รีบมาดูน้องสาวของพวกเราเร็วเข้า!"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 663 ครั้ง

571 ความคิดเห็น