ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 41 : 41. "ลองชุดนั่นให้เราดูเดี๋ยวนี้!!"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 511 ครั้ง
    2 พ.ย. 62

"บอกมา! จะพูดจากับเรา..เอ่ยอะไรกับเราเหมือนกับคนอื่นบ้างมันยากนักงั้นหรือ!?" เสียงขุ่นห้วนตะคอกใส่จนร่างบางถึงกับสะดุ้ง แต่ไฟแห่งความโกรธที่คุกรุ่นมานานนับตั้งแต่ 5 วันก่อนเหมือนว่าจะปะทุขึ้นโดยฉับพลันในวันนี้..และยามนี้นี่เอง "บอกมาเดี๋ยวนี้!"
"หม่อมฉัน..ไม่..." หวางเย่หลิงที่ถูกคุมคามทั้งคำพูดและท่าทางเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าซีดขาว แต่ท่าทีอ้ำอึ้งนั้นกลับยิ่งตอกย้ำให้บุรุษสูงศักดิ์บางคนตระหนักแน่ชัดขึ้นอีกว่าตนถูก 'นาง' เลือกปฏิบัติต่างจากผู้อื่นอย่างแน่นอนแล้ว!
"ไม่อะไร!? บอกมาสิ! ไม่ยอมพูดกับเราแต่สามารถเอ่ยวาจากับผู้อื่นได้เป็นนานสองนานเช่นนั้นน่ะรึ!?" จ้าวฝูหมิงยิ่งเอ่ยก็ยิ่งเคืองแค้นในใจมากขึ้นทุกที ตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาจนการรักษาลุล่วง..ถึงวันนี้ก็นับได้ 5 วันเข้าแล้ว! ทั้งที่เขาอุตส่าห์เข้าไปช่วยดูแลนางถึงเพียงนั้น... ทั้งที่เขาคอยปลอบใจยามที่เห็นนางเจ็บปวดทรมาน..ยอมกระทั่งถ่ายปราณส่วนหนึ่งให้เมื่อพบว่านางสิ้นไร้เรี่ยวแรงที่จะต้านทานฤทธิ์ยา! แม้แต่โสมบรรณาการล้ำค่าทั้งห้ากล่องใหญ่นั่นก็ยอมยกให้หมอซุนใช้ปรุงยาแก่นางทั้งหมดจนอาการดีวันดีคืนเช่นนี้! ทั้งที่เขายอมให้ใครต่อใครมองมาด้วยสายตาน่าโมโหปานนั้นแล้ว! แต่นอกจากลืมตาขึ้นมาพบเขา..ร่ำไห้อยู่เงียบๆจนหยาดน้ำตาเปรอะเปื้อนเสื้อเขาจนชุ่มแล้ว... จากคราวนั้นมาจนถึงวันนี้..มีกี่คำกันที่นางยอมเอ่ยกับเขา!? นอกจากคำว่าเพคะ! เพคะ! เพคะ! ที่แสนจะน่าเบื่อนั่น!
"เรามาที่นี่ทุกวัน..แต่นอกจากถามคำตอบคำแล้วเจ้ายังเอ่ยอะไรให้เราได้ยินอีกบ้าง!?" ใบหน้าหล่อเหลายังคงขึ้งโกรธรุนแรงไม่แปรเปลี่ยน ขณะที่สองมือกำแน่นขึ้นทุกทีด้วยต้องพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดจัดของตนมิให้เผลอทำร้ายสตรีอวดดีบางคนเข้าไปอีก "เฮอะ! ชังน้ำหน้า! เสียพระพักตร์อย่างนั้นหรือ! สตรีไร้อารยะ! ผลาญยา! นี่มันอะไรกัน!? หรือว่าในหัวคิดของเจ้า! ในสายตาของเจ้า! เราไม่มีอะไรให้ควรเอ่ยถึงเลยนอกจากถ้อยคำเก่าเก็บเหล่านี้!?"
"หม่อมฉัน..."
"อีกอย่าง! เราเคยบอกเมื่อไรกันว่าไม่อยากให้เจ้าตายตอนนี้เพราะเกรงจะแปดเปื้อนราชวงศ์!?"
"............"
เหมือนเดิมไม่มีผิด! ทุกครั้งที่พบหน้าเขา..นางก็จะมีทีท่าเช่นนี้ทุกครั้ง! ขอบตาแดงระเรื่อเหมือนพร้อมจะร้องไห้อยู่ทุกขณะ..ทำราวกับว่าถูกเขาทุบตีทำร้ายให้เจ็บปวดนักหนา! แต่ผลสุดท้ายแล้วก็ยังไม่มีอะไรจะพูดกับเขาอยู่ดี! เอาแต่คิดเองเออเองอยู่กับบ่าวผู้นั้น! คิดอะไรต้องการอะไรจะบอกกับเขาตรงๆบ้างมิได้เลยหรืออย่างไร!? แล้วยังจะเรื่องชุดนี่อีก!
"ลองชุดนั่นให้เราดูเดี๋ยวนี้!!" โบ้ยพระพักตร์ดุดันไปทางฉลองพระองค์ที่ถูกวางทิ้งไว้บนพระแท่นบรรทมด้านหลังก่อนที่อ๋องเจ็ดจ้าวฝูหมิงจะปรายพระเนตรคมกริบมายังร่างแบบบางที่ยืนตัวลีบอยู่หน้าพระพักตร์อีกครั้ง
"พะ..เพคะ..ไม่..ไม่เพคะ!" ใบหน้าเล็กเผือดสีไปทันที..เผือดสีเสียยิ่งกว่าเดิมกับคำพูดนั้น... ร่างบางยังถอยหลังไปจนชิดติดเสาของพระแท่นบรรทมด้านหนึ่ง..แม้แต่ริมฝีปากบางก็ยังไหวระริกอย่างเห็นได้ชัด แต่ที่สุด..หวางเย่หลิงก็ยอมเอ่ยปฏิเสธออกมาแล้วอย่างชัดเจน
"ไม่อย่างนั้นรึ!?" บุรุษบางคนเลิกคิ้วขึ้นอย่างหงุดหงิด ชุดที่เขาอุตส่าห์เสียเวลาเลือกเฟ้นคนมาจัดเตรียมให้..สิ้นเปลืองทั้งกำลังทรัพย์และแรงคนไปตั้งมากมายกว่าจะแล้วเสร็จ แต่กลับถูกสตรีอ่อนแอคนหนึ่งปฏิเสธอย่างไม่ไยดีได้เยี่ยงนี้เชียวรึ!? "ทำไม! ทำไมเจ้าจะต้องต่อต้านเราไปเสียทุกเรื่อง!?"
"ไม่..มิใช่นะเพคะ..หม่อม..หม่อมฉันมิได้ต่อต้านพระองค์..แต่..แต่ว่า..." ยิ่งตื่นตระหนกกับความกราดเกรี้ยวตรงหน้า..วาจาที่เอ่ยออกมาก็ยิ่งสั่นเครือและตะกุกตะกักมากขึ้นทุกที อีกทั้งคราวนี้.. ในดวงตาคู่งามก็ยังปรากฏร่องรอยของความจนใจบางอย่างอย่างเห็นได้ชัด หากแววตาเช่นนั้นก็คล้ายว่าจะทำให้คนหน้าตาบึ้งตึงบางคนเริ่มเข้าใจสาเหตุที่แท้จริงของการปฏิเสธครานี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
"แต่อะไร!?" จ้าวฝูหมิงที่จู่ๆอารมณ์ก็ดีขึ้นอย่างประหลาดแสร้งกระชากเสียงดังถามขึ้นอีกครั้งพลางก้าวเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าสตรีบางคนด้วยท่าทีที่เหนือกว่า
"คือ..หม่อม..หม่อมฉัน..จะเข้าไปลองชุดที่ด้านในเดี๋ยวนี้เพคะ..." เอ่ยรัวเร็วต่อหน้าอีกฝ่ายอย่างที่ไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อน ก่อนที่หวางเย่หลิงจะรีบเบี่ยงกายหลบร่างสูงเข้าไปหยิบชุดผ้าไหมปักลายเนื้องามขึ้นมาและขยับจะเลี่ยงไปอีกทาง
"เดี๋ยว! เราอนุญาตให้เจ้าไปลองชุดนั่นที่อื่นแล้วรึ!?" มือใหญ่คว้าข้อมือเรียวเล็กไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะคลายลงนิดหนึ่งเมื่อเห็นอาการเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้างาม..หากก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น
"ท่าน..ท่านอ๋อง..." เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเบาๆขณะพยายามดึงมือที่ถูกกุมออกด้วยท่าทีร้อนใจ "ที่ตรงนี้..หม่อมฉันไม่..ไม่..."
"มีอันใดไม่ได้กัน!? เมื่อกี้นี้เจ้ามิใช่บอกกับสาวใช้หรอกรึว่าเราได้ชื่อว่าเป็นสวามีของเจ้าแล้ว..." 'ท่านอ๋อง' ผู้ถูกเรียกขานเลิกพระขนงข้างหนึ่งขึ้นด้วยท่าทีท้าทายขณะตวัดพระพาหารวบเอาร่างอรชรเข้ามาในอ้อมกอดของพระองค์เองอย่างกะทันหัน "อีกอย่าง..อย่าบอกนะว่าเจ้าจำไม่ได้... เรือนร่างนี้ของเจ้ายังมีส่วนใดอีกบ้างที่เราไม่เคยเห็น!?"
วาจาที่เอ่ยออกมายังคงฟังดูขุ่นห้วนและแฝงไว้ด้วยนัยคุกคามไม่ขาด กระนั้น.. ก็มีแต่ตัวของจ้าวฝูหมิงเองเท่านั้นที่รู้ดีว่าตัวเขาในยามนี้ตื่นเต้นเพียงใด? ความใกล้ชิดครานี้ดูจะต่างไปจากทุกครั้ง..สตรีตรงหน้าเขามิได้นอนนิ่งและดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงดังที่ผ่านมา... อาจเพราะหมอซุนกับหลิวฉานเหยาผู้นั้นขยันขนยาบำรุงมาให้นางไม่หยุด... อาจเพราะนางขยันเอ่ยปฏิเสธเขาบ่อยเกินไปจนน่าโมโห..หรืออาจเพราะอย่างอื่น... แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุใด..เขากลับคิดว่าหวางเย่หลิงในลักษณะนี้..ช่างมีเสน่ห์นัก!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 511 ครั้ง

343 ความคิดเห็น

  1. #76 EyeButsakon (@EyeButsakon) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 18:40

    อย่าดุน้องสิน้องกลัวนะ///
    #76
    0