ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 39 : 39. รู้อะไรหรือไม่ฝูหมิง? ชายาคนสวยของเจ้าน่ะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    31 ต.ค. 62

"อย่าได้กังวล... เรา..จะอยู่ตรงนี้กับเจ้าด้วย"
เพียงเท่านั้น... เขาก็รู้สึกได้ถึงหยาดน้ำอุ่นๆที่หยดลงมา..ซึมผ่านผ้าไหมเนื้อดีเข้ามาถึงผิวกายด้านในของตน... ผ่านกำแพงแห่งอคติและความเกลียดชังที่เขาเฝ้าสร้างขึ้นมาโดยตลอด... ณ เวลานั้นเอง..ในอกก็พลันเจ็บแน่นขึ้น... หัวใจปวดแปลบราวกับถูกคมมีดกรีดเฉือน... ร่างสูงสง่าที่ไม่เคยครั่นคร้ามต่อสิ่งใดกลับแข็งทื่อไปในชั่วพริบตา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

ห้าวันผ่านไป...
ร่างสูงใหญ่อันทรงสง่าในฉลองพระองค์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายกิเลนด้วยไหมทองคำแท้ก้าวเข้ามาหยุดยืนหน้าตำหนักที่เคยชุลมุนวุ่นวายเมื่อห้าวันก่อนอีกครั้ง... และเช่นเดิม... เมื่อเขามาถึง..ร่างในชุดสีดำขององครักษ์เงาผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
"ทูลท่านอ๋อง เหตุการณ์ด้านนี้ปกติดีพ่ะย่ะค่ะ"
"วันนี้นางเป็นยังไงบ้าง? ช่างเถอะ! ถามพวกเจ้าไปก็ไม่มีประโยชน์" จ้าวฝูหมิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดนิดหน่อย องครักษ์เงาพวกนี้ไม่รู้ว่าเป็นคนของใครกันแน่!? ทั้งที่กินเบี้ยหวัดจากเขา..แต่ดูจะเข้าข้างสตรีอ่อนแอบางคนเสียจนออกนอกหน้า! มีหรือเขาจะไม่รู้ว่านางดีขึ้นอย่างรวดเร็วเพียงใด!? ในเมื่อพี่สะใภ้ตัวยุ่งที่เข้าๆออกๆวังของเขาเป็นว่าเล่นนางนั้นทั้งเอาเรื่องมาเล่าให้ฟัง..ทั้งหาวิธีบังคับให้เขาแวะเวียนมาเยี่ยม 'คนป่วย' ที่ตำหนักนี้แทบทุกวัน! ไหนจะขนยาบำรุงสารพัดที่หมอซุนจัดไว้มาให้นางอีก! ส่วนเจ้าเงาพวกนี้ก็คล้ายจะคอยเป็นหูเป็นตาให้ไท่จื่อเฟยตัวร้ายนั่นมากกว่าผู้เป็นนายอย่างเขาเสียด้วย! เพราะหากวันใดเขามิได้มาเหยียบที่นี่... สักพัก..หลิวฉานเหยาผู้นั้นเป็นต้องวิ่งโร่จากวังตัวเองมาคะยั้นคะยอให้เขาแวะมาอีกจนได้! อย่างเช่นที่นางให้คนไปเร่งเขามาที่นี่ในยามนี้นี่ไงเล่า! แต่ที่น่าโมโหกว่ากลับเป็นพฤติกรรมหลังรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดของสตรีบางคนต่างหาก! ก็เดี๋ยวนี้ 'เย่หลิง' ของเสด็จพี่นั้น...
"ทูลท่านอ๋อง..ยังมี..." เสียงเอ่ยรายงานต่อทำให้อารมณ์ที่กำลังเริ่มกรุ่นๆของเจ้าของวังพลันชะงักงัน
"รีบว่ามา!"
"หลี่ช่านที่ประจำอยู่ตำหนักพระชายารองแจ้งว่าตระกูลหม่าส่งเครื่องเสวยมาให้จำนวนหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ บอกว่าเป็นของเสวยเล่นที่พระชายารองชอบ..และทางตำหนักนั้นก็แบ่งส่วนมาให้ตำหนักนี้เช่นกัน หลี่อี้ตรวจสอบแล้วไม่พบว่ามีสิ่งใดผิดปกติพ่ะย่ะค่ะ พระองค์จะทรงให้..."
"ทิ้งไปให้หมด!" จ้าวฝูหมิงเอ่ยเสียงกร้าวขึ้นทันที ก็แน่อยู่หรอก! คดีเก่ายังคาราคาซังอยู่เช่นนี้..นางจะกล้าสั่งวางยาซ้ำอีกได้อย่างไร!? นับว่าสตรีแซ่หม่าผู้นั้นกับบิดาของนางยังโชคดีอยู่มากที่แผนร้ายมิทันสำเร็จ อีกทั้งใกล้วันงานของเสด็จพี่เข้ามาทุกที... เขาจึงได้ตัดสินใจชะลอเรื่องต่างๆเอาไว้ ได้แต่เก็บหลักฐานที่ซือหม่าอี้รวบรวมไว้ให้และส่งคนไปคอยเฝ้าดูทั้งจวนตระกูลหม่า..ตำหนักรองและทางหวงจื่อโม่เอาไว้ก่อน! รอให้เสร็จงานพิธีฉลองครบรอบวันประสูติของเสด็จพี่ก่อนเถอะ!
"คงจะทนรอไม่ไหวแล้วสินะถึงได้ใช้วิธีนี้มาสืบข่าว!" อ๋องเจ็ดแห่งแคว้นเยว่ตรัสขึ้นด้วยสีพระพักตร์เยียบเย็นเมื่อทรงนึกถึงท่าทีสงสัยของคนในตำหนักรองด้วยยังมิได้ข่าวการสิ้นชีวิตของใครบางคนทั้งที่ผ่านช่วงเจ็ดวันนั้นมาได้พักหนึ่งแล้ว "ให้คนไปแจ้งนางเรื่องงานเลี้ยงคืนมะรืนนี้แล้วรึ!?"
"พ่ะย่ะค่ะ หลี่กงกงก็ได้จัดส่งชุดที่จะใช้ในงานไปให้พระชายารองแล้วเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ ส่วนทางพระชายาเอก..."
"นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า!" ตรัสด้วยเสียงห้วนก่อนที่ท่านอ๋องบางพระองค์จะสาวพระบาทเข้าไปในตำหนักตรงหน้าด้วยท่าทางขุ่นเคืองกว่าเดิม

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

"อย่าลืมเชียวนะเย่หลิง..ในวันพรุ่งนี้เจ้าจะต้องสวมชุดนี้ให้ได้ เข้าใจหรือไม่?"
"แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่ใดๆทั้งสิ้น เจ้าเป็นชายาของฝูหมิงนะ..งานนี้ก็เป็นงานของพี่ชายของสวามีเจ้า แล้วเจ้าจะไม่ไปร่วมงานได้อย่างไรกัน? ไม่รู้ล่ะ! พรุ่งนี้พี่จะรอเจ้าอยู่ที่งาน..ถ้าไม่มาเป็นได้โกรธกันแน่!" เสียงเข้มๆของสตรีผู้หนึ่งเอ่ยแกมบังคับ ก่อนที่อีกเสียงจะตอบมาอย่างมิใคร่มั่นใจนัก
"เพคะ.."
"ดี! เช่นนั้นพี่กลับก่อนนะ เจ้าก็อย่าลืมกินซุปรังนกถ้วยนี้ให้หมดด้วยเล่า... ด้านในมีโสมร้อยปีของเจ้าหน้าบึ้งคนนั้นอยู่ด้วยรู้หรือไม่? ของดีอย่างนี้อย่าได้ทิ้งให้เหลือเปล่าเชียว! เอาล่ะ..พี่คงต้องไปเสียที"
แล้วเสียงก้าวเท้าอย่างสบายอารมณ์ก็ดังขึ้น กระทั่งเปิดประตูออกมาถึงหน้าห้องที่มี 'เจ้าหน้าบึ้ง' บางคนยืนอยู่แล้ว หลิวฉานเหยาจึงได้ส่งยิ้มกว้างขวางให้ใครบางคนคนนั้นที่ยามนี้มีสีหน้าบึ้งตึงสุดๆอีกครา
"ตามที่เจ้าขอ... เรามิได้บอกออกไปหรอกนะว่าเจ้าเป็นคนจัดหาชุดนั้นมาให้ด้วยตนเอง เพียงแต่เย่หลิงดูจะหวั่นๆเกรงๆอยู่ไม่น้อย..มิแน่เหมือนกันว่านางจะยอมไปร่วมงานหรือไม่? ต่อไปนี้ก็เป็นหน้าที่ของเจ้าแล้วล่ะนะ"
"เจ้าเรียกพี่เรียกน้องกับนางตั้งแต่เมื่อไรกัน!?" จ้าวฝูหมิงกลับถามไปเรื่องอื่น ก็คำว่า 'พี่ๆเจ้าๆ' ที่คนตรงหน้าใช้กับ 'เย่หลิง' ผู้นั้นอย่างไรเล่า! เมื่อวานก็มิเห็นจะเรียกหาสนิทสนมกันอย่างนี้สักหน่อย!
"ก็วันนี้ไงล่ะ! แล้วก็...รู้อะไรหรือไม่ฝูหมิง? ชายาคนสวยของเจ้าน่ะทั้งพูดจาอ่อนหวาน..ทั้งยิ้มได้อย่างดึงดูดใจ..และก็มีน้ำเสียงไพเราะเป็นที่สุด วันนี้เรายังได้ฟังนางขับร้องเพลงให้ฟังเลยนะ!" เอ่ยจบ! แย้มยิ้มอย่างสาสมใจจบ! เหยาไท่จื่อเฟยก็เอามือป้องปากกั้นเสียงหัวเราะของตนก่อนจะเดินจากไปโดยมิพักต้องรอดูสีหน้าของบุรุษบางคนเลยว่าจะมืดทะมึนขึ้นสักเพียงใด!

----------------------------------------------------------------------------------------------------

"พอเถอะลี่เอ๋อร์... เอาไปเก็บได้แล้วล่ะ ชุดสวยๆทั้งสูงค่าเช่นนี้ถ้าเผลอทำให้เสียหายไปจะแย่เอา..." น้ำเสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังมาจากด้านในจนจ้าวฝูหมิงที่กำลังฉุนจัดเพราะสหายเก่าบางคนชะงัก แต่ที่ทำให้เขากลับโมโหยิ่งขึ้นกว่าเดิมก็คือบทสนทนาต่อไปต่างหาก!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

308 ความคิดเห็น

  1. #58 mali4 (@Mali) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 18:25

    ไปลงเว็ปอื่นเถอะค่ะให้คนซื้อแล้วอ่านไม่ได้ แล้วจะขายเพื่อ

    #58
    1
    • #58-1 763tommy (@763tommy) (จากตอนที่ 39)
      1 พฤศจิกายน 2562 / 18:28
      รี้ดแจ้งปัญหาการใช้งานหรือยังคะ ไรท์แจ้งเว็บไปแล้วจ้า
      ไม่งั้นรี้ดไปอ่านได้ที่ธัญวลัยนะคะ มีถึงตอนที่90กว่าแล้วค่ะ
      #58-1