ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 31 : 31. "ฝูหมิง..นั่นนาง..."

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,549
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 516 ครั้ง
    23 ต.ค. 62

"สรุปว่าถ้าเราไม่ให้คนไปเชิญหมอเทวดาซุนมาถึงที่นี่..เจ้าก็คงจะปล่อยให้นางตายไปสินะ!?" บุรุษบางคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิภายในห้องนั้นคล้ายจะลดลงไปชั่วขณะ ก่อนที่จ้าวฝูหมิงจะพยายามฝืนใจระงับอารมณ์ตนเองให้ผ่อนคลายลงเมื่อสังเกตเห็นว่าร่างบางในอ้อมกอดเขาเริ่มสั่นระริก และอีกคนที่สังเกตเรื่องนั้นได้เช่นกันก็คือเหยาไท่จื่อเฟยนั่นเอง
"ฝูหมิง..เรื่องนั้นค่อยให้ท่านซือหม่าอี้สืบสวนดูอีกทีก็แล้วกัน ตอนนี้ให้หมอซุนช่วยดูอาการของเย่หลิงสำคัญกว่า"
"กระหม่อมขอประทานอภัยล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ.. จุดที่จะกดนี้อาจมีบางแห่งที่ทำให้เจ็บมากสักหน่อย..." ซุนเว่ยหมินที่บัดนี้ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าท่านอ๋องเจ็ดของพวกเขามิได้ทักท้วงอันใด
"ได้ยินแล้วใช่หรือไม่?" ท่านอ๋องหน้าดุบางพระองค์รับสั่งกับพระชายาในอ้อมแขนด้วยพระสุรเสียงที่..คล้ายว่าจะมิได้ห้วนเท่าก่อนหน้านี้อีกแล้ว
"เพคะ" เสียงหวานใสเอ่ยรับคำสั้นๆอีกครา และเมื่อได้ยินเสียงตอบนั้น จ้าวฝูหมิงจึงได้หันมาทางบุรุษสูงวัยตรงหน้าตนอีกครั้ง
"ลงมือเถอะ"
เพียงสิ้นเสียงนั้นไม่นาน หมอเทวดาซุนก็เคลื่อนไหวมือทั้งสองข้างของตนอย่างรวดเร็ว ครั้งแรกกดลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือเล็กไม่ต่างจากที่หมอหลวงหวงจื่อโม่กระทำ ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นกดลงบนท้องแขนด้านหนึ่งซึ่งทำให้หวางเย่หลิงถึงกับสะดุ้งขึ้นเกือบสุดตัว ริมฝีปากเล็กเริ่มเม้มเข้าหากันจนแน่นอีกครั้ง... ทว่า..นอกจากเหงื่อเม็ดใหญ่ๆที่เริ่มผุดขึ้นมาบนใบหน้าเล็กนั้นแล้วก็ยังมิได้มีอาการผิดปกติหรือเสียงอื่นใดเล็ดลอดออกมา จนกระทั่ง..เมื่อมือหมอคู่นั้นย้ายไปที่แผ่นหลังของนาง และกดลงไป ณ ตำแหน่งใกล้ต้นคอทั้งสองข้าง...
"อ๊าาา..อะ..อึก..." เสียงหวานร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดในทันที! หากก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น... ไม่ต้องพูดถึงว่าความเจ็บปวดที่ได้รับจะมากมายเพียงใด... เพราะยามนี้ร่างบางนั้นแทบจะไหวระริกไปแล้วทั้งร่าง... สองมือเล็กของหวางเย่หลิงกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกลึกลงไปในฝ่ามือ ไม่ต่างจากกลีบปากเนียนบางที่เม้มจนแนบสนิทและที่สุดนางก็ถึงกับกัดลงบนริมฝีปากตัวเองจนแตกและได้เลือดออกมาเสียแล้ว!
"อย่าได้กัดปากเช่นนั้น! ร้องออกมาเสีย!" เป็นอีกคราแล้วที่จ้าวฝูหมิงเอ่ยวาจาเช่นนี้ น้ำเสียงขึ้งโกรธที่ดังออกมาก็ดูจะดุดันและแข็งกร้าวเป็นพิเศษ... หากก็คล้ายว่าจะแฝงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ทั้งเหยาไท่จื่อเฟยและกุนซือคนสนิทขององค์รัชทายาทอย่างซือหม่าอี้ที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ด้านข้างหันมาสบตากันอีกครั้ง
แต่แม้จ้าวฝูหมิงจะพูดถึงเพียงนั้นแล้ว... ร่างแบบบางที่ไหวสั่นอยู่บนอกแกร่งของเขาก็ยังคงกัดฟันทนด้วยกิริยาเดิมไม่เปลี่ยน ราวกับว่านางไม่รับรู้ถึงสรรพสำเนียงใดๆอีกนอกจากพยายามอดทนต่อสู้ด้วยตนเองอยู่อย่างนั้น
"เหตุใดจึงได้นานเช่นนี้!?" จ้าวฝูหมิงที่ยึดสองแขนเล็กไว้แน่นมิให้เคลื่อนขยับได้เอ่ยถามเสียงห้วนขึ้นอย่างน่ากลัว หากแต่ซุนเว่ยหมินก็หาได้ตอบคำไม่ เพียงมุ่นคิ้วขึ้นคล้ายกำลังใช้สมาธิอย่างหนักพลางเคลื่อนมือกดไปตามตำแหน่งโดยรอบต้นคอเล็กนั้นต่อด้วยท่าทีเคร่งขรึม
"ฝูหมิง..นั่นนาง..." ส่วนหลิวฉานเหยาที่ยืนดูอยู่ด้านข้างก็อดตระหนกกับใบหน้าซีดเผือดและหยดเลือดที่ยิ่งมาก็ยิ่งไหลรินออกจากปากของสตรีแบบบางผู้มีฐานะเป็นน้องสะใภ้ของตนไม่ได้ นางจะต้องเจ็บปวดเพียงไหนกัน..ร่างเล็กนั้นถึงได้สั่นเกร็งขนาดนี้!? แล้วเหตุใดเล่า..เหตุใดสตรีอ่อนแอเช่นนางจึงได้ยอมกัดฟันทน..ยอมกัดปากตัวเองเสียจนเลือดออก..แต่กลับไม่ยอมเอ่ยปากส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่คำเดียวเช่นนั้น!? ด้วยเหตุใดกัน!?
ความทุกข์ทรมานใดๆก็ตามของหวางเย่หลิงที่หลิวฉานเหยาได้เห็น... ตัวบุรุษที่ประคองนางแนบชิดกายขนาดนั้นมีหรือจะไม่รู้ ดวงตาล้ำลึกของจ้าวฝูหมิงที่กำลังจับจ้องดูใบหน้าเล็กนั้นไม่เคลื่อนคลายเผยร่องรอยของความกังวลออกมาแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างลงไป
และโดยไม่มีใครคาดคิด... มือใหญ่ข้างหนึ่งของอ๋องเจ็ดจ้าวฝูหมิงก็ค่อยๆง้างปากและฟันขาวๆที่กำลังขบกัดกลีบปากตัวเองออกแล้วแทรกนิ้วเรียวยาวที่งดงามดุจแผ่นหยกเนื้อดีของตนเข้าไปแทน
"ห้ามเจ้ากัดปากอีก! เข้าใจหรือไม่!?" เสียงห้วนเอ่ยขึ้นขณะที่แววตาข้นจับจ้องดวงตาฉ่ำน้ำคู่นั้นเขม็ง ในระหว่างที่พูด..มือใหญ่ข้างหนึ่งที่มิได้โอบประคองร่างอรชรไว้ก็ยึดเอาสองมือเล็กของนางมาไว้กับตัวและถือโอกาสคลายมือนั้นออกมิให้สตรีบางคนได้จิกเล็บลงไปกับฝ่ามือตนอีก
ทว่า..ในยามนั้นเอง... ซุนเว่ยหมินก็กลับกดซ้ำลงไปที่ตำแหน่งกลางต้นคอของนางอีกครั้ง หวางเย่หลิงพลันรู้สึกว่าโลกอันสว่างสดใสตรงหน้าดับมืดลงในพริบตา ไม่เพียงเท่านั้น... แม้แต่อวัยวะในกายของตนก็กำลังจะระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆอีกด้วย ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสคืบคลานเข้ามาเรื่อยๆจนใบหน้างดงามยิ่งเผือดซีดลงทุกที... และดูคล้ายว่าจะมิอาจทนข่มกลั้นได้อีกแล้ว ที่สุด..นางจึงกัดลงไปบนนิ้วเรียวขาวที่คาอยู่ในปากของตนสุดแรง!
"ฝูหมิง!!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 516 ครั้ง

326 ความคิดเห็น