ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 26 : 26. นี่เป็นวังของเรา..เราจะมาเมื่อไรก็ย่อมได้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 535 ครั้ง
    18 ต.ค. 62

"บอกเสด็จพี่ไปว่า 'เย่หลิง' ..." จ้าวฝูหมิงชะงักก่อนจะกล้ำกลืนคำว่า 'ของเขา' ลงไปอีกคราขณะหยิบป้ายหยกที่เอวของตนโยนให้องครักษ์หนุ่มด้วยสีหน้าหงุดหงิด "นางน่าจะถูกใครวางยาพิษเข้าให้แล้ว! เดี๋ยวนี้!"
"พ่ะย่ะค่ะ!"

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

'ดึกขนาดนี้แล้ว...
ทั้งที่เหนื่อยมาแทบทั้งวันแล้ว...
แต่เขาก็ยังมาที่นี่อีกจนได้!
สตรีน่าตายผู้นั้น... สตรีอ่อนแอที่แม้แต่กำลังจะรักษาชีวิตตัวเองให้อยู่อย่างแข็งแรงเช่นคนอื่นได้ก็ยังไม่มีผู้นั้น! แต่จนถึงอย่างนี้แล้ว..ก็ยังมีคนคิดจะฆ่านางอีก!'
ส่วนเขานั้น...
"ท่านอ๋อง" เสียงเรียกหนึ่งดังขึ้น ปลุกบุรุษสูงศักดิ์บางคนให้หลุดจากภวังค์ได้ในทันที จ้าวฝูหมิงจึงได้รู้ตัวว่าเขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูตำหนักนี้ได้พักหนึ่งแล้ว
"อืม..."
"เมื่อครู่นี้ได้ยินว่าพระชายาเอกทรงพระกรรสะเป็นเลือดออกมาอีกครั้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
".........." ไร้สิ้นสำเนียงตอบรับใดๆ... นอกจากสองมือที่กำแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"วันนี้เป็นเช่นนี้มาสัก 3 ครั้งได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." หลี่อี่เฉิงกล่าวรายงานอีกครั้ง
"เราจะเข้าไปดูนางสักหน่อย" เสียงทุ้มต่ำที่ค่อนข้างเย็นชาเอ่ยออกมาหลังจากชะงักไปเพียงครู่ "ให้คนอื่นออกไปให้หมด.. เหลือเพียงสาวใช้ของนางไว้ก็พอ แล้วก็ให้ใครไปเบิกโสมที่เป็นบรรณาการของเรามาเตรียมไว้ด้วย... เผื่อจะต้องใช้"
"พ่ะย่ะค่ะ" เสียงรับคำอย่างกระตือรือร้นดังขึ้นก่อนที่เงาร่างนั้นจะแวบหายไปอย่างรวดเร็ว
'เฮอะ! แม้แต่เจ้าเงาพวกนี้ก็ดูจะเข้าข้างสตรีอย่างเจ้าเสียจนออกนอกหน้าเทียวนะ!' จ้าวฝูหมิงคิดพลางออกสีหน้าบึ้งตึงไปพลางโดยมิรู้ตัวขณะหยุดยืนอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะก้าวเข้าไปยังตำหนักนั้นอย่างช้าๆ

----------------------------------------------------------------------------------------------------

"คุณหนู..คุณหนูเจ้าขา..บอกเถอะเจ้าค่ะ..รีบบอกท่านเขย..รีบบอกท่านอ๋องกันเถิดนะเจ้าคะ..."
"ลี่เอ๋อร์..อย่าโวยวายไปเลย... ท่านหมอก็บอกแล้วนี่นะว่าไม่เป็นไร..."
"แต่คุณหนูเจ้าคะ... อย่าได้รอช้าอีกเลย... ท่านเป็นถึงขนาดนี้แล้ว... พวกเรารีบไปบอกท่านอ๋อง..."
"อย่าเลย... ท่านอ๋องต้องทรงงานจนดึกแทบทุกวัน... อย่าไปรบกวนพระทัยพระองค์อีกเลย" เสียงหวานเอ่ยท้วงเบาๆ หากมิรู้ว่าจ้าวฝูหมิงคิดไปเองหรือไม่...? เพราะในน้ำเสียงอ่อนเบาของถ้อยคำที่เขาได้ยินนั้น... คล้ายว่าจะเจือด้วยความหม่นหมองบางๆแทรกอยู่ด้วย...
"แต่คุณหนูเจ้าขา..."
"คงเพราะช่วงนี้อากาศเย็นเกินไปถึงได้ไอมากไงเล่า... ไม่เป็นไรหรอกน่า... ถ้าไงต่อไปนี้ข้าจะเชื่อฟังลี่เอ๋อร์ทุกอย่างเลยก็แล้วกัน... ดีหรือไม่...?" ใบหน้างามแฉล้มเอ่ยคำด้วยท่าทีออดอ้อนพลางยกยิ้มอ่อนหวานส่งให้บ่าวหญิงคนสนิทอย่างเอาใจ แม้สีหน้าจะดูซีดเซียวถึงเพียงนั้น... หากรอยยิ้มอันแสนงดงามและดวงตาที่เป็นประกายนั่นก็ยังทำให้หัวใจของใครบางคนที่ยืนดูอยู่พักหนึ่งแล้วนั้นกระตุกขึ้นทันใด ทว่า..ยิ้มอันชวนหลงใหลเช่นนั้นกลับมิได้มีให้เขานี่สิ!
"เห็นเราผู้เป็นสวามีตายไปแล้วหรือไรเจ้าถึงต้องยอมตนเชื่อฟังกระทั่งบ่าวรับใช้คนหนึ่งเยี่ยงนี้!?"
"ท่านอ๋อง..."
"เป็นไร!? ตกใจอะไรกัน!? นี่เป็นวังของเรา..เราจะมาเมื่อไรก็ย่อมได้!" พระสุรเสียงขุ่นห้วนแสดงความไม่พอพระทัยเด่นชัด ยิ่งพระพักตร์อันหล่อเหลาคมคายแล้วนั้น..ในยามนี้กลับสุดแสนจะบึ้งตึงเสียจนหนึ่งบ่าวหนึ่งนายเริ่มหน้าเผือดสีกันไปอีกแล้ว...
"มิ..มิได้เพคะ..หม่อมฉัน..." แล้วคำพูดอึกๆอักๆติดๆขัดๆที่จ้าวฝูหมิงแสนจะชิงชังก็มาเยือนหวางเย่หลิงอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้น! สตรีน่าตายตรงหน้าเขายังพยายามหยัดร่างอ่อนแอที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงของตนขึ้นมาแล้วย่อกายทำความเคารพเขาอีก! แถมใบหน้าที่เพิ่งจะแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อครู่ก็เผือดสีลงฉับพลัน!
"เห็นเราเป็นปิศาจร้ายหรือไร!? ถึงจะทำหน้าดีๆใส่เราบ้างมิได้!"
"เพคะ?" เสียงหวานแสดงความประหลาดใจดังขึ้น นั่นเอง..บุรุษผู้เพิ่งรู้ว่าตนเผลอตัวเอ่ยอะไรแปลกๆออกไปจึงได้ส่งเสียงเคร่งพร้อมใบหน้าขึ้งเครียดกลับมาอีก
"ได้ยินว่า 2-3 วันนี้เจ้าเริ่มไอขึ้นมาเสียแล้ว! มิรู้หรือว่าอีกไม่กี่วันจะมีงานฉลองครบรอบวันประสูติของเสด็จพี่ มัวแต่เจ็บโน่นเจ็บนี่ไม่หยุดเช่นนี้... อยากจะทำให้เราขายหน้าในงานนั่นอีกหรือไร!?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 535 ครั้ง

321 ความคิดเห็น