ฎีการักจากพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 22 : 22. ถ้าอยากได้มือบุรุษที่นุ่มๆเบาๆมาทายาให้ล่ะก็..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 496 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

"โอ๊ะ..!" พลันนั้น...เสียงอุทานหนึ่งก็ดังขึ้น จ้าวฝูหมิงจึงได้รู้ว่าตนเผลอตัวแตะลงบนรอยช้ำนั้นแรงเกินไปเสียแล้ว!
"เรา..." เอ่ยได้เพียงคำเดียวก็พูดไม่ออกอีก หากดวงตาสีนิลอันซับซ้อนกลับจับจ้องที่ใบหน้าเล็กนั้นนิ่ง นางยังคงหลับตาแน่นดังที่เขาออกปากสั่งไว้... แต่ที่เพิ่มเข้ามาคือเปลือกตาที่สั่นระริกอย่างสุดควบคุม และ...หยาดน้ำตาที่กำลังรินไหลออกมานั่น..
"ช่วยไม่ได้หรอกนะที่เราอาจจะมือหนักเกินไป! คนอย่างเรามาช่วยเจ้าได้เช่นนี้ก็ดีเท่าไรแล้ว! ส่วนเจ้า.. ถ้าอยากได้มือบุรุษที่นุ่มๆเบาๆมาทายาให้ล่ะก็..รอไปชาติหน้าก่อนเถอะ!"
ทั้งที่หัวใจกำลังสั่นไหวจนมิอาจต้านทานกับหยาดน้ำใสๆที่เห็น... ทั้งที่จู่ๆก็นึกอยากโอบกอดร่างเล็กนั้นเข้ามาในอ้อมอกของตนโดยไม่รู้เหตุผล... แต่บุรุษบางคนที่นิ่งชะงักไปแล้วครู่หนึ่งกลับเลือกที่จะส่งเสียงที่ทั้งดังทั้งห้วนทั้งเสียดสีแดกดันออกไปแทน แล้วก็ต้องขุ่นใจกับคำของตนขึ้นมาเสียเองเมื่อนึกถึง 'บุรุษ' อื่นที่จะได้เข้าใกล้นางเช่นนี้! กระนั้น...ในระหว่างที่เอ่ยคำ...นิ้วมือเรียวกลับค่อยๆลูบเนื้อยาลงบนรอยจ้ำช้ำนั้นอย่างช้าๆและแผ่วเบา... ใช่! อย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้... แผ่วเบาอย่างที่เขาไม่เคยปฏิบัติกับสตรีใดมาก่อน... และแผ่วเบาเสียจนวูบหนึ่ง...จ้าวฝูหมิงก็คิดว่าเขาคงเป็นบ้าไปเสียแล้ว!
"เอาล่ะ..เสร็จสักที!" บุรุษปากไม่ตรงกับใจบางคนสะบัดเสียงอย่างระอาออกมาทันทีที่สังเกตได้ว่าเนื้อยาน่าจะซึมซาบเข้าไปไม่น้อยแล้ว ขณะเดียวกันบุรุษสูงศักดิ์คนนั้นก็อดภาคภูมิใจกับฝีมือของตนเองมิได้ ด้วยหลังจากเผลอใช้แรงมากไปในครั้งแรกที่แตะนิ้วลงบนผิวเนียนนั้นแล้ว... สตรีอ่อนแอตรงหน้าเขาก็มิได้ส่งเสียงร้องใดๆออกมาอีกเลย แม้แต่ริมฝีปากบางที่เม้มจนแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดในคราแรกก็ค่อยคลายลงในที่สุด
"ยาจากหมอหลวงตำรับนี้คงช่วยลบรอยช้ำนั่นได้เร็วขึ้น!"
"เพคะ...ขอบ..."
"ยัง! ยังไม่ต้องขอบใจเราเสียตั้งแต่ตอนนี้หรอก! เพราะเจ้ายังต้องกินยาต้มถ้วยนี้เข้าไปอีก!" ท่านอ๋องบางพระองค์ที่มิรู้ว่าทรงถือถ้วยยากลิ่นแรงอยู่ในพระหัตถ์ตั้งแต่เมื่อไรตรัสขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอพระทัยเท่าใดนัก นี่มันยาตำรับบ้าอันใดกัน? เหตุใดจึงได้มีกลิ่นฉุนถึงเพียงนี้!? แล้วนี่...เขาจะต้องป้อนเจ้ายาบ้าๆนี่ให้นางจริงๆรึ!?
"เพคะ? เอ่อ...ขออภัย...."
"อืม!!" จ้าวฝูหมิงกระแทกเสียงอือออรับคำไปแรงๆคราหนึ่งเมื่อสตรีตรงหน้าเผลอลืมตาขึ้นด้วยความสงสัยในถ้อยคำของเขา แต่แล้วนางก็กลับหลับตาลงไปใหม่เมื่อเห็นสายตาที่เขาจ้องมองอยู่ และคงนึกขึ้นมาได้กระมังว่าตนยังมิได้รับอนุญาตให้ลืมตาขึ้นเลย... แต่ท่าทางสงสัยใคร่รู้และดวงตาตื่นๆคู่นั้นของนางก็เหมือนจะทำให้อารมณ์ขุ่นมัวกับกลิ่นยาของเขาดีขึ้นมาอีกนิด
"วันพรุ่งเราจะส่งนางกำนัลรับใช้มาเพิ่มให้! เจ้าเป็นเช่นนี้แล้ว...มีเพียงเด็กนั่นคนเดียวออกจะไม่สะดวกนัก!" จ้าวฝูหมิงเอ่ยขึ้นอีกขณะยังลังเลอยู่ว่าจะให้สตรีบางคนดื่มยาในมือของตนด้วยวิธีใดดี? ให้นางลุกขึ้นมาดื่มเองน่ะรึ...คงเป็นไปไม่ได้แน่! ในเมื่อแค่ขยับตัวก่อนหน้านี้นางก็เจ็บเสียจนร้องโอยออกมาเสียแล้ว! หรือจะต้องใช้ช้อนค่อยๆตักป้อนให้ทีละคำ...? ไม่มีทาง! เขาหาได้มีความอดทนถึงเพียงนั้นไม่! หรือว่า.. เขาจะจับยานี่กรอกใส่ปากนางดีนะ!?
"เราจะประคองเจ้า!" วาจาขุ่นห้วนไม่วายหลุดออกมาอีกครั้งราวกับมิรู้จะเอ่ยปากบอกด้วยวิธีใดดี "อาจจะเจ็บไหล่บ้าง..เจ้าก็ต้องอดทน อย่าได้ร้องออกมาเทียว!"
"เพคะ.."
"ไม่! เจ้าร้องออกมาเถอะ!" เห็นอีกฝ่ายรับคำอย่างรวดเร็วคล้ายเตรียมจะข่มกลั้นความเจ็บปวดดังที่เคยทำมาก่อนแล้ว จ้าวฝูหมิงก็เกิดไม่พอใจขึ้นอีกจนต้องเอ่ยท้วงคำของตนขึ้นมาก่อน "ร้องได้ถ้าเจ้าเจ็บนัก... แต่จำไว้...อย่าได้ร้องไห้พร่ำเพรื่อให้ได้ยินโดยเด็ดขาด! มิเช่นนั้น... เราไม่รับรองว่าจะทำให้กระดูกส่วนใดของเจ้าเคลื่อนที่ขึ้นมาอีกหรือไม่! เข้าใจไหม!?"
"เพ..เพคะ.." เสียงตอบรับที่เบาหวิวเสียยิ่งกว่าเดิมดังขึ้นทันใด
แล้วท่านอ๋องเจ็ดผู้ตรัสข่มขู่หวางเฟยที่กำลังเจ็บป่วยของตนได้ต่อหน้าต่อตาก็ทรงขยับพระวรกายอันสูงส่งเข้าไปใกล้ร่างบางบนเตียงอีกนิด ทรงแสร้งมองข้ามผิวขาวนวลเนียนยั่วตาและทรวดทรงอันงดงามราวรูปสลักที่เห็นตรงหน้า แม้กระทั่งทรงเม้มพระโอษฐ์แน่นเพื่อข่มพระทัยที่กำลังระทึกไหวจากผิวกายอันนุ่มนิ่มที่ทรงสัมผัสอยู่ รวมทั้งข่มพระทัยที่กำลังเต้นรัวไปกับกลิ่นกายหอมอ่อนๆที่ยิ่งใกล้กันก็ยิ่งประจักษ์ชัดนาสิกมากขึ้นทุกที และด้วยพระอุตสาหะในการข่มพระทัยอย่างยิ่งยวดนั้น... ในที่สุดก็ทรงสอดพระหัตถ์ข้างหนึ่งเข้าใต้แผ่นหลังบางนั้นได้... ก่อนจะทรงใช้แรงจากพระพาหาค่อยๆยกร่างเล็กนั้นขึ้นมาพิงกับพระอุระของตนอย่างช้าๆ...
"อ๊ะ..อาา..."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 496 ครั้ง

327 ความคิดเห็น

  1. #148 Pujeap (@Pujeap) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 15:26
    อย่าว่าแต่ท่านอ๋องเลย เป็นเรา เราก็รำคาญนางเอก
    #148
    0
  2. #77 tongtip (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 22:02

    ไรค์ ไม่ต้องเติมบางพระองค์ ไม่ได้หรือคะ อ่านแล้วมันแปลกๆ

    #77
    1
    • #77-1 763tommy (@763tommy) (จากตอนที่ 22)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 23:38
      บางทีมันเผลอน่ะค่ะ555
      #77-1
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(