อารมณ์สีเทา โปเตโต้
ฉันทนนอนคนเดียวเปลี่ยวใจ คืนไหนที่ลมหนาวมา
ใจมันเหมือนชาๆ ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานหรือเปล่า
ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจกในอารมณ์สีเทา
สิ่งที่เห็นมีเพียงความเหงาเข้ามาปกคลุมรอบกาย
ฉันทนนอนคนเดียวเปลี่ยวใจ คืนไหนที่ลมหนาวมา
ใจมันเหมือนชาๆ ไม่รู้ว่าจะอดทนได้นานหรือเปล่า
ฉันยืนมองตัวเองผ่านกระจกในอารมณ์สีเทา
สิ่งที่เห็นมีเพียงความเหงาเข้ามาปกคลุมรอบกาย
ไฟห้องนอน เมื่อก่อนสะท้อนแสงเงาสองเรานอนกอดกัน
วันนี้ฉันอยู่ตรงนี้ไม่มีเธอ อยู่ตรงนี้ไม่ได้เจออุ่นไอ ที่คุ้นเคย
ไม่รู้เลยเธออยู่ที่ไหน กับใคร
แต่ขอให้เธอได้โปรดฟังไว้ ว่าคนคนนี้นั้นรออยู่
แม้หัวใจเธอเปลี่ยนไปแล้วก็รู้
แต่ฉันขอรอเธอ จนถึงวันที่หยุดหายใจ
นั่งมองดาวดวงเดิมอยู่กลางคนรัก กันเป็นร้อนพัน
อธิษฐานให้ดาวดวงนั้นเรียกเธอกลับมาให้ที
ไร้กำลังแรงกายอยู่โดยความหวังที่มันหริบหรี่
ก็ไม่รู้ในพรุ่งนี้ชีวิตจะเป็นเช่นไร
ความคิดเห็น