[BL:HARRY POTTER] Love Beyond Time

ตอนที่ 4 : [HARRY POTTER] Love Beyond Time [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    1 เม.ย. 61

T
B





วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังจากที่ผมและเฮอร์ไมโอนี่ถูกพามาในสมัยที่เด็กชายผู้รอดชีวิตยังเป็นเด็กอยู่ ซึ่งพวกเขาทั้งสองก็เป็นเด็กเช่นกัน
 

 
"พี่เดม่อนคะ วันนี้หนูจะไปซื้อหนังสือ พี่อยากได้อะไรรึเปล่าคะ?" ฉันหันไปถามคนที่กลายมาเป็นพี่ชายของฉันเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ถึงจะไม่แท้ก็เถอะ


"...." พี่หันมามองฉันสักพักก็ชี้ไปที่หนังสือที่ตนอ่านอยู่


"โอเคค่ะ ถ้ามีหนูจะซื้อมาให้นะคะ" ฉันพูดจบก็เดินออกไป 

 
 
ตั้งแต่ที่ย้อนอดีตมาพี่เดม่อนก็ไม่ค่อยพูด กลายเป็นคนเงียบๆไปเลยล่ะ แต่ที่เหลือก็ยังเหมือนเดิมนะ ผมสีขาวเงิน ดวงตาสีแดง เปลี่ยนก็แค่ส่วนสูงที่ต้องเป็นไปตามอายุ ซึ่งตอนที่พวกเราถูกส่งมาอยู่ในขั้นเด็กอนุบาลเลยล่ะ แล้วถ้าถามว่า 'รอดมาได้ไง?' ก็ดีตรงที่ความจำในอดีตไม่ถูกลบ 



ซึ่งนั่นหมายถึงพวกเค้าสามารถใช้เวทย์มนต์ได้ตั้งแต่ยังเด็กเลยล่ะ แถมเกิดใหม่คราวนี้พลังเวทย์ในตัวของฉันกับพี่ก็มีมากขึ้น ของฉันมันขึ้นก็จริง แต่ยังไงก็ยังปกติ แต่พี่ฉันนี่สิมีพลังเวทย์ที่เพิ่มสูงมาก มากจนน่ากลัว อ้อ ส่วนฉันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเท่าไหร่นะ หน้าตาอะไรก็ยังเหมือนเดิมหมดนั่นแหล่ะ

 
 
กริ๊ง...

 
 
"ยินดีต้อนรับค่า อ้าว หนูเฮิร์มวันนี้ก็มาอีกแล้วนะ"


"สวัสดีค่ะคุณ ริต้า เอ่อ...วันนี้มีไหมคะ?" ฉันเอ่ยทักคุณริต้าที่เป็นเจ้าของร้านหนังสือแห่งนี้


"มีสิจ๊ะ จะซื้อไปให้พี่ชายอีกแล้วสินะ"


"ค่ะ"


"หนังสือเล่มนี้น้อยคนนักจะสนใจ เพราะคนส่วนมากอ่านแล้วมันน่าเบื่อ แต่สำหรับพี่ชายเธอคงไม่ใช่สินะจ๊ะ?" คุณริต้ากวักมือครั้งเดียวหนังสือก็ลอยมาหาฉัน นั่นสินะ หนังสือเล่มนี้สำหรับคนอื่นคงน่าเบื่อ แต่สำหรับพี่ฉันคงไม่ใช่ พี่เดม่อนชอบอ่านมันมากเลยล่ะ



หนังสือ ว่าด้วยสัตว์ร้ายในโลกเวทย์มนต์



"พี่ชายเธอคงชอบสัตว์สินะ"


"ประมาณนั้นมั้งคะ" ฉันตอบคุณริต้าแบบไม่ค่อยมั่นใจ เพราะฉันเห็นพี่เค้าอ่าน แต่ไม่เคยเห็นพี่เค้าอยู่กับสัตว์ตัวไหนเลย


"จะว่าไปเมื่อไหร่ฉันจะได้เห็นหน้าพี่ชายเธอล่ะเนี่ย อยากเห็นสักครั้งจริงๆ"


"หนูว่าถ้าคุณริต้าเห็นพี่ คุณริต้าอาจจะกลัว หรือไม่ก็ตกใจก็ได้นะคะ" ฉันพูดไปตามความจริง เพราะเวลาที่มีคนเห็นพี่บางคนก็กลัว บางคนก็นึกว่าเป็นปีศาจ บางคนก็คิดว่าเป็นเทพแปลงมา แต่ละอย่างมันช่างน่าปวดหัวเหลือเกิน พี่เดม่อนเลยตัดสินใจอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกไปไหนอีกเลยจนกว่าจะถึงเวลา 



และเวลานั้นก็ใกล้จะมาถึงแล้วล่ะนะ

 
 
"เห๋? พี่ชายเธอหน้าตาน่ากลัวงั้นเหรอ?"



'คุณริต้าคะ หน้าตาน่ากลัวนี่ลบไปได้เลยค่ะ เพราะพี่เดม่อนหน้าตาจัดได้ว่าเทพบุตรมาเกิดเลยล่ะ'

 
 
"ไม่รู้สิคะ นี่เงินค่ะ" ว่าจบฉันก็รีบเดินออกไป ถ้าอยู่ต่อมีหวังโดนถามนู่นถามนี่อีกแน่

 
 
แล้วถ้าถามว่า 'เอาเงินมาจากไหน?' อยากจะบอกเลยค่ะ พอเกิดมาในสถานที่ที่นึงมันก็มีบ้าน มีห้อง มีของใช้ครบทุกอย่าง บ้านก็ไม่ใหญ่โตมาก พอดีๆอบอุ่น แถมมีเงินอันมหาศาลมาไว้ให้แล้วด้วย ซึ่งตอนนั้นฉันกับพี่นี่ทำหน้าอึ้งอ้าปากค้างเลยล่ะ แต่พี่ก็จัดการเอาเงินและทรัพย์สินไปไว้ในที่ปลอดภัยแล้วล่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้ชีวิตราบรื่นไม่มีอะไรขัดสนเลยสักนิด

 
 
"ตอนนี้ก็แค่รอเวลาสินะ..." ฉันพูดกับตัวเองเบาๆระหว่างเดินทางกลับ 

 
 
อย่าคิดว่าจะมีใครแอบสะกดรอยตามฉันมาถึงบ้านได้นะ พอดีตอนนี้ยอมรับเลยว่าฉันเก่งเรื่องการใช้เวทย์มนต์มากกว่าแต่ก่อน เรื่องการหายตัวหลบเลี่ยงนี้ของถนัด แล้วถ้าถามอีกว่าใช้เวทย์มนต์ตอนเด็กเนี่ยมันผิดไม่ใช่เหรอ? ระดับนี้แล้วพี่กับฉันไม่ยอมถูกจับถูกขังกับเรื่องแค่นี้หรอก ไม่มีใครจับได้หรอกว่าฉันกับพี่เดม่อนใช้เวทย์มนต์ แต่พอคิดอะไรไปเรื่อยๆก็อดคิดถึงเพื่อนสนิทไม่ได้

 
 
"แฮร์รี่...." ฉันพึมพำเบาๆ และฉันก็คิดนู่นคิดนี่เพลินไปหน่อย รู้สึกตัวอีกทีถึงบ้านตัวเองซะแล้ว


"กลับมาแล้วเหรอ..." พี่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมวางจานอาหารไว้บนโต๊ะ


"ว้าวว วันนี้สเต็กเหรอคะเนี่ย น่าอร่อยจัง"


"อืม" พี่ฉันยิ้มนิดๆด้วยล่ะ
 
 
"จริงสิคะ นี่ค่ะหนังสือ" ฉันหยิบหนังสือออกมา แล้วยื่นให้พี่ที่กำลังทำหน้าดีใจเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ เห็นแล้วมันช่่างน่ารักเหลือเกิน
 
 
"ขอบคุณ.. จริงสิ จดหมาย..มาแล้วนะ" พี่ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


"เอ๊ะ? ได้เวลาแล้วเหรอคะเนี่ย?"


"อืม..."


"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ไปซื้อของกันนะคะ คราวนี้พี่คงต้องไปด้วยนะคะ"
 
 
"อืม" พี่เดม่อนพยักหน้า ก่อนจะเริ่มหั่นสเต็กตัวเองแล้วเริ่มทาน อาาา เรื่องอื่นปล่อยไปก่อน เรื่องกินสำคัญที่สุด 



 


 


ตัดมาอีกวัน ก็ถึงเวลาที่ต้องไปซื้ออุปกรณ์การเรียน ได้ยินไม่ผิดหรอกครับ พวกผมจะไปซื้ออุปกรณ์การเรียน เพราะเมื่อวานมีจดหมายส่งมา จดหมายที่บ่งบอกบอกว่าได้เข้าเรียนที่...
 
 
 
โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์
 

การรับเข้าศึกษาที่ฮอกวอตส์นั้น เด็กที่แสดงความสามารถทางเวทมนตร์จะถูกรับเข้าศึกษาโดยอัตโนมัติ 

และสควิปไม่สามารถเข้าศึกษาในโรงเรียนได้ (แต่จะสามารถทำงานได้ในบทบาทอื่น เช่น อาร์กัส ฟิลช์)

ปากกาขนนกเวทมนตร์ที่ฮอกวอตส์ตรวจจับการเกิดของเด็กที่มีเวทมนตร์และเขียนชื่อของพวกเขา

ในหนังสือกระดาษหนังเล่มใหญ่ แต่ไม่มีการสอบเข้า เพราะ "คุณจะมีเวทมนตร์หรือไม่ก็ไม่มีเวทมนตร์


ทุกปีอาจารย์จะตรวจสอบหนังสือเล่มนี้และส่งจดหมายไปยังเด็กเมื่ออายุย่างสิบเอ็ดปี 

การตอบรับหรือการปฏิเสธการเข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ต้องส่งภายในวันที่ 31 กรกฎาคมของปีนั้นๆ 

อกจากนี้ในจดหมายยังมีรายการอุปกรณ์ เช่น หนังสือคาถา เครื่องแบบและสิ่งอื่นที่นักเรียนจำเป็นต้องมี 

 


ว่าที่นักเรียนถูกคาดหวังให้ซื้อสิ่งของจำเป็นทั้งหมด ซึ่งโดยปกติจะสามารถซื้อได้จากร้านค้าใน ตรอกไดแอกอน 


ถนนซึ่งถูกพรางไว้ใกล้กับถนนชาริงครอสในกรุงลอนดอนซึ่งสามารถพบได้หลัง ร้านหม้อใหญ่รั่ว อันเป็นผับพ่อมด 

นักเรียนที่ไม่มีเงินซื้อสิ่งของสามารถได้รับความช่วยเหลือทางการเงินจากโรงเรียน 

ดังเช่นที่เกิดกับเด็กกำพร้า ทอม ริดเดิ้ล

 


จดหมายถึงแม่มดพ่อมดที่เกิดจากมักเกิ้ล ผู้อาจไม่ทราบถึงพลังของตน และไม่คุ้นเคยกับโลกพ่อมดที่พรางอยู่ ถูกส่งเป็นการส่วนบุคคลโดยสมาชิกบุคลากรฮอกวอตส์ ผู้จะอธิบายแก่บิดามารดาหรือผู้ปกครองเกี่ยวกับสังคมเวทมนตร์ และรับประกันเกี่ยวกับข่าวนี้ พวกเขายังช่วยครอบครัวในการซื้อสิ่งของและการเข้าถึงตรอกไดแอกอน

 

นักเรียนแต่ละคนได้รับอนุญาตให้นำแมว คางคก หนูหรือนกเค้าแมวติดตัวมาด้วย นักเรียนปีหนึ่งจะได้รับรายการ

อุปกรณ์จำเป็น ซึ่งรวมถึงไม้กายสิทธิ์ หนังสือแต่ละวิชา หม่อใหญ่ตะกั่วมาตรฐานขนาด 2 ชุดตาชั่งทองเหลือง 

ขวดแก้วหรือคริสตัล เครื่องปรุงยาพื้นฐาน (สำหรับวิชาปรุงยา) และกล้องโทรทรรศน์ (สำหรับวิชาดาราศาสตร์) 

เครื่องแบบฮอกวอตส์ประกอบด้วย เสื้อคลุมปฏิบัติการเรียบสีดำ หมวกเรียบสีดำ ถุงมือป้องกัน 

เสื้อคลุมฤดูหนาวสีดำกับตะขอสีเงิน เครื่องแบบทั้งหมดจะต้องติดป้ายชื่อ 

 

นักเรียนปีหนึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้มีไม้กวาดเป็นของตน แม้จะมีข้อยกเว้นสำหรับแฮร์รี่ในปีหนึ่ง 

หลังจากที่เขาแสดงความสามารถอันยอดเยี่ยมในฐานะซีกเกอร์ ควิดดิช

 

แต่ละปีการศึกษา คั่นด้วยวันหยุดประมาณสองเดือนในฤดูร้อน และแต่ละปีถูกแบ่งเป็นสามเทอม

ด้วยวันหยุดในช่วง คริสต์มาส และ อีสเตอร์

(ข้อมูลที่กล่าวมานำมาจาก วิกิพีเดีย)






 

 

[เฮิร์ม = เฮอร์ไมโอนี่]



"จะซื้ออะไรก่อนดีคะพี่เดม่อน"เฮิร์มหันมาถามผมที่เดินมองรอบๆโดยเมินสายตาของคนที่มองผมด้วยความแปลกใจ 




ผมก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่มีคนมอง เพราะสีผมซึ่งขาวราวหิมะพึ่งตกใหม่ๆ แถมมีปนขาวเงินมาซะด้วย ส่วนที่น่าประหลาดที่สุดคือดวงตาสีแดงเหมือนสีเลือด แต่มันก็สวยดั่งอัญมณีเช่นกัน แววตาทั้งดูน่ากลัวและมีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน นั่นล่ะสาเหตุที่ทำให้คนพวกนี้มองผม แล้วถ้าถามว่า 'ทำไมไม่ปลอมตัว' คำตอบก็ง่ายๆเลย ผมเบื่อและขี้เกียจ เพราะสถานที่ที่ผมจากมาผมเคยปลอมแปลงตัวเอง ผมดำตาดำ หน้าตาก็งั้นๆ แม้แต่ นายท่าน ก็ยังไม่รู้เรื่องร่างจริงของผมเลย ซึ่งคนที่รู้ร่างที่แท้จริงของผมมีเพียง ดัมเบิลดอร์  ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตาแก่นั่นมันรู้ได้ยังไง คงเป็นสโต๊กเกอร์ตามผมจนรู้นั่นล่ะ ช่างเถอะ 




"ไม้กายสิทธิ์..." ผมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

 


"ค่ะท่านพี่" เฮิร์มพยักหน้าเข้าใจเพราะตนกับพี่รอที่จะซื้อไม้กายสิทธิ์มานานแล้ว





ร้านโอลลิเเวนเดอร์



"โอ้วว ยินดีต้อนรับเด็กๆ"

 


"สวัสดีค่ะคุณโอลลิแวนเดอร์" เฮิร์มทักทายอีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร ส่วนคนถูกทักก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วหันมามองผมด้วยความแปลกใจ คงแปลกใจกับสีผมสีตาของผมสินะ?

 


"สวัสดีครับคุณการ์ริค เรียกได้ใช่ไหมครับ?" ผมเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง แววตาก็จ้องไปยังชายแก่ที่จ้องตนอยู่เช่นกัน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อผมเอ่ยถาม

 


"ดะ ได้สิพ่อหนุ่ม ฮะๆ เอาล่ะๆ มาเลือกไม้กายสิทธิ์ที่เหมาะสมกับพวกเธอดีกว่านะ" โอลลิแวนเดอร์เอ่ยแบบตะกุกตะกัก เปลี่ยนเรื่องทันที

 


"ค่ะ ขอหนูเดินเลือกเองได้ไหมคะ?" เฮิร์มเอ่ยถามอย่างสุภาพ

 


"ได้สิสาวน้อย เชิญเลย"

 


"....สอง...." ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่ก็ทำให้อีกสองคนได้ยิน

 


"มีอะไรหรือคะท่านพี่?" เฮิร์มถามอย่างสงสัย

 


"สอง... ไม้กายสิทธิ์กำลังเรียกผม ถึง 2..." ผมพูดจบก็เดินตามเสียงนั้นไป

 


"!?" โอลลิแวนเดอร์ทำสีหน้าตกใจปนอึ้ง

 


"เจอแล้ว" เฮิร์มยิ้มออกมาเมื่อเจอไม้ที่ตนต้องการ มันเป็นไม้กายสิทธิ์ที่ตนนั้นคิดถึงเหลือเกิน ไม่ได้จับมันมานานแล้ว ใช่ มันเป็นไม้กายสิทธิ์ที่ตนเคยใช้ในโลกที่เธอจากมา

 

 

 

 


"ผม...ก็เจอแล้ว" ผมเอ่ยเสียงราบเรียบ พร้อมถือกล่องไม้มาสองกล่อง เล่นเอาเฮิร์มกับโอลลิแวนตาโตอ้าปากค้าง

 


"อะ เอ่อ ท่านพี่ จะเอาไป 2 เลยเหรอคะ?" เฮิร์มถามพร้อมเหงื่อตก


 

 

ไม้ทั้ง 2 ก็ประมาณนี้นะ T__T (หาจากในเน็ตนั่นแหล่ะ)

 

 

 

 

 


"อืม...ไม่ได้เหรอครับ?" ผมหันไปถามโอลลิแวนที่ทำสีหน้าอึ้งๆอยู่ เล่นเอาคนถูกถามสะดุ้ง

 


"อะ เอ่อ...มันผิดกฏนะคะท่านพี่..."

 


"อืม... ผมทำให้มันรวมเป็นหนึ่งได้..." พูดจบก็เกิดแสงบางอย่าง ไม้กายสิทธิ์ 2 ไม้ ก็รวมกันเป็นหนึ่ง ทำเอาอีกสองคนยิ่งตกใจยิ่งขึ้นไปอีก

 


"อ่าาา เธอคงจะถูกเลือกจริงๆสินะพ่อหนุ่ม" โอลลิแวนพูดขึ้น

 


"ถูกเลือก?" เฮิร์มเอ่ยด้วยใบหน้างุนงง

 


"ไม้กายสิทธิ์นี้มันอยู่ๆก็กำเนิดขึ้นมา ฉันก็ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ตอนแรกมันเป็นเพียง 1 แต่อยู่ๆมันก็แยกออกมาเป็น 2 คงเพราะมันยังไม่ถึงเวลาล่ะมั้ง ฉันไม่รู้เรื่องไม้กายสิทธิ์นี้เลย ที่ฉันรู้มันยิ่งใหญ่ ไม้กายสิทธิ์อันนี้มันช่างยิ่งใหญ่ฉันรู้สึกได้ แต่มันก็ไม่เคยเลือกใครเป็นเจ้านายมันเลย จนเธอมาแล้วมันยอมรวมเป็นหนึ่งอีกครั้ง" โอลลิแวนเดอร์อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง

 


"ผมรู้แค่ว่ามันเรียกผม และรู้สึกได้ว่ามันรวมเป็นหนึ่งได้ 
จึงพูดออกไปแบบนั้น" ผมมองไม้กายสิทธิ์ที่ผมถืออยู่ด้วยความไม่เข้าใจเช่นกัน


 

 

เมื่อรวมทั้ง 2 จึงออกมาแบบนี้ (ก็หาจากในเน็ตอีกนั่นแหล่ะ)

 

 

 


"เอาเถอะ มันเลือกพ่อหนุ่มแล้วก็จงรักษามันไว้ให้ดี เธอก็เช่นกันนะสาวน้อย" โอลลิแวนพูดแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

 


"ครับ//ค่ะ"





กริ๊ง...

 


"เอ่อ..."

 


"หืม?" หันไปมองต้นเสียงกันหมด

 


"โอ้ววว เธอคือ..." ยังไม่ทันที่โอลลิแวนเดอร์จะพูดจบ

 


"แฮร์รี่!!" เฮิร์มเอ่ยเรียกอย่างดีใจ

 


"คะ ครับ?" แฮร์รี่สะดุ้งเล็กน้อยเพราะตกใจที่อยู่ๆเด็กสาวที่ตนไม่รู้จักเอ่ยทักตน แต่ว่านะ ทำไมกัน.. ทั้งๆที่ไม่รู้จัก แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่น.. จากที่กำลังคิดก็ต้องสะดุ้งกับเสียงราบเรียบที่เอ่ยเรียกตน

 


"แฮร์รี่ พอตเตอร์..."

 


"คะ ครับ!" 

 


"ยินดีที่ได้พบคุณนะครับ ผมเดม่อน" ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้แฮร์รี่ จนอีกฝ่ายที่กลัวผมอยู่กลับกลายเป็นหน้าแดงนิดๆ แทนทันที หน้าแดงทำไม?

 


"คะ ครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ" แฮร์รี่ยิ้มนิดๆ หน้าแดงหน่อยๆ

 


"ฉัน เฮอร์ไมโอนี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะแฮร์รี่" เฮิร์มเอ่ยทักด้วยแววตาที่ดีใจอย่างสุดๆ

 


"ครับ"




ตัดมาตอนซื้อของทุกอย่างเสร็จ เหลือก็แต่ สัตว์เลี้ยง ซึ่งตอนนี้ผมเฮิร์มและแฮร์รี่ก็เดินมาถึงร้านแล้ว และกำลังเลือกสัตว์เลี้ยงอยู่



"คนที่ชื่อ รูเบอัส แฮกริด เค้าไปรับคุณมาหรือครับแฮร์รี่?"


"ใช่ครับ"


"งั้นหรือครับ แล้ววันนี้คุณจะไปพักที่ไหนงั้นหรือครับ?"


"น่าจะพักอยู่กับแฮกริดน่ะครับ" แฮร์รี่ตอบผมตามความเป็นจริง เพราะถ้าไม่พักกับแฮกริดจะให้ไปพักกับใครล่ะ


"หึ ผมแค่คิดว่าถ้าคุณหาที่พักไม่ได้ จะมาพักกับพวกผมก็ได้นะครับ" ผมพูดและยิ้มนิดๆ กับสีหน้าของแฮร์รี่ที่แสดงคำถามทางสีหน้า ผมอ่านใจได้งั้นเหรอ?


"ฮะๆ ไม่ได้อ่านใจหรอกแฮร์รี่ แต่หน้านายมันแสดงออกมาชัดเจนเลยล่ะ" เฮิร์มพูดหัวเราะนิดๆ


"งะ งั้นเหรอ แหะๆ อ๊ะ เฮอร์ไมโอนี่เลือกได้แล้วเหรอ?" แฮร์รี่ถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวอุ้มบางอย่างที่มีขนปุกปุย แมวเหรอ?



"ใช่ น่ารักไหม? ชื่อ ครุกแชงค์ น่ะ มันเหมือนแมวนะ แต่ก็ไม่ใช่แมว"



    



"แมว แต่ไม่ใช่แมว?" แฮร์รี่ทวนคำแบบงงๆ


"มันเป็นลูกผสมน่ะ ระหว่างแมวกับตัวนีเซิล เป็นสัตว์ในโลกเวทย์มนต์คล้ายแมว" เฮิร์มอธิบาย


"อย่างนี้นี่เอง" แฮร์รี่พยักหน้าเข้าใจ


"แฮร์รี่ รู้สึกว่าคนที่ชื่อแฮกริดจะซื้อนกฮูกให้คุณนะครับ" ผมพูดพร้อมชี้ไปข้างนอกให้แฮร์รี่มองตาม จะเห็นแฮกริดโบกมือให้อยู่พร้อมชี้ไปที่นกฮูกตัวสีขาวราวหิมะ แล้วเอ่ยบางอย่างซึ่งน่าจะพูดว่า 'สุขสันต์วันเกิด แฮร์รี่'






"เอ่อ แล้วพี่เลือกได้รึยัง...ว๊าย!"


"เลือกได้แล้ว.." ผมพูดจบ แฮร์รี่และเฮิร์มก็มองสัตว์เลี้ยงที่ผมเลือกด้วยใบหน้าซีดนิดๆ


"อะ เอาจริงเหรอคะเนี่ย?" เฮิร์มถามอย่างหวั่นๆ โอ๊ยยย ทำไมท่านพี่ถึงเลือกสัตว์เลี้ยงได้น่ากลัวจนไม่สงสารน้องสาวที่ต้องอาศัยอยู่ด้วยเลย T^T


"อื้ม ไม่ได้เหรอ?" ผมถามทั้งสองด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย


"ดะ ได้สิฮะ เนอะเฮอร์ไมโอนี่"


"ชะ ใช่"


"งั้นเหรอ ดีจัง" ผมยิ้มนิดๆแล้วเดินไป พร้อมกับสัตว์เลี้ยงทั้งสาม


"เอ่อ คุณเดม่อน เขาชอบสีขาวเหรอ?" แฮร์รี่หันไปถามเฮิร์ม


"เอ๊ะ? อืมมม ไม่แน่ใจนะ ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?"


"ก็สัตว์เลี้ยงที่เดม่อนเลือก มันสีขาวทุกตัวเลย" แฮร์รี่พูดพร้อมชี้ไปที่สัตว์เลี้ยงทั้งสาม ตัวนึงเดม่อนอุ้มอยู่ อีกตัวเกาะไหล่ อีกตัวพันคออยู่(?)


"นั่นสินะ จริงสิ พี่เคยบอกนะว่าชอบ สีดำ ขาว แดง ฟ้า น่ะ"


"อ๋ออออ" แฮร์รี่พยักหน้าเข้าใจ

 

 
..และแล้วการซื้อของก็จบลงไปได้ด้วยดี มั้ง?..





"งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะแฮร์รี่" เฮิร์มพูดพร้อมโบกมือลาแฮร์รี่ที่ยืนอยู่กับแฮกริด

 
"อื้ม เจอกันพรุ่งนี้นะ!" แฮร์รี่ตอบกลับไปอย่างร่าเริง แอบเหลือบมองใครอีกคนนิดๆ

 
"แล้วเจอกันนะครับ" ผมที่รู้สึกว่าแฮร์รี่มองอยู่ก็พูดและยิ้มให้อีกฝ่าย

 
"คะ ครับ!" แฮร์รี่หน้าแดงทันที เล่นเอาผมงงเลยทีเดียว จะหน้าแดงทำไม?



และแล้วก็แยกย้ายกันกลับ

 
 
"พี่คะ แล้วคราวนี้เราจะอยู่บ้านไหนเหรอคะ?" เฮิร์มถามผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดนิดๆ

 
"...." ผมเงียบสักครู่ทำสีหน้าครุ่นคิดสักพัก
 
 
"ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนหนูก็ขออยู่ด้วยนะคะ" เฮิร์มพูด เพราะตั้งแต่มานี่เธอติดพี่คนนี้ซะแล้ว เธอคิดว่าคนๆนี้เป็นพี่ชายแท้ๆของเธอไปแล้ว ถึงแม้คนละสายเลือดก็ตาม
 
 
"แม้ว่าผมจะอยู่บ้านสลิธีรินงั้นหรือครับ?" ผมเอ่ยถาม

 
"....."

 
"ไม่ต้องฝืนก็ได้นะครับ" ผมลูบหัวเฮิร์ม

 
"อื้ออ ไม่ค่ะ ถ้าพี่อยู่สลิธีรินหนูก็จะอยู่ด้วย!" เฮิร์มพูดด้วยความมุ่งมั่น
 
 
"ฮะๆๆ เข้าใจแล้วครับ แต่ผมคงไม่เข้าสลิธีรินหรอกครับ" ผมพูดเล่นเอาเฮิร์มทำหน้างงเลย แถมอึ้งด้วยที่ผมหัวเราะ

 
"ทำไมหรือคะ?"
 
 
"การจะเข้าหานายท่าน ถ้าอยู่กับสลิธีรินก็ต้องเข้าหามัลฟอย แต่ผมว่าผมอยู่กับแฮร์รี่ดีกว่าครับ เพราะนายท่านต้องหมายหัวแฮร์รี่อยู่แน่ๆ และอีกอย่างผมว่าตาแก่ดัมเบิลดอร์นั่นต้องมาหลอกใช้แฮร์รี่แน่ๆ ผมจะคอยขวาง หึหึหึ" ผมพูดจบเล่นเอาเฮิร์มอึ้ง เพราะเป็นคำพูดที่ยาวที่สุดตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แถมเสียงหัวเราะที่น่ากลัวนั่นคืออะไร?
 
 
"นั่นสิคะ หนูก็จะช่วยพี่ค่ะ หนูจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกใช้เพื่อนหนูด้วย!" เฮิร์มทำหน้ามุ่งมั่นอีกรอบ และก็เปลี่ยนเป็นโกรธแค้นแทนเมื่อนึกถึงดัมเบิลดอร์
 
 
"หึหึ อ๊ะ ถึงบ้านแล้วครับ" ผมพูดก่อนจะทำสีหน้างุนงง
 
 
"เอ่อ สงสัยเราคุยเพลินจนเดินมาถึงบ้านโดยไม่รู้สึกตัวมั้งคะ?" เฮิร์มอธิบาย (แบบไอคนแต่งมันมามุขเดิมอีกละ)
 
 
"งั้นหรือครับ เอาเป็นว่าวันนี้จัดเตรียมของ แล้วพักผ่อนเพื่อวันพรุ่งนี้ดีกว่านะครับ"

 
"ค่ะ แต่ก่อนอื่น...กินข้าวก่อนได้ไหมคะ แหะๆ" เฮิร์มพูดเพราะท้องตัวเองร้องประท้วงแล้ว

 
"จริงสิ เราสองคนยังไม่ได้ทานอะไรเลยสินะ" ผมทำหน้าเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้

 
"ใช่ค่ะ หนูหิวแล้วด้วย" เฮิร์มพูดแบบเขินอายนิดๆที่เสียงท้องร้องมันเริ่มดังจนผมได้ยิน

 
"หึหึ งั้นเดี๋ยวผมไปทำอะไรมาให้กินนะครับ" ผมพูดและเดินเข้าห้องครัวไป
 
 
"วันนี้วันดี พี่พูดเยอะ แถมหัวเราะด้วย ฮิฮิ" เฮิร์มพึมพัมแล้วเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารไม่ลืมหยิบหนังสือมานั่งอ่านระหว่างรอด้วย

 
 
ตุบ!

 
 
"หืม อ้าว ครุกแชงค์ เป็นอะไรรึเปล่า?" เฮิร์มที่นั่งอ่านหนังสือหันไปถามสัตว์เลี้ยงของตัวเองที่อยู่ๆครุกแชงค์ก็กระโดดขึ้นบนโต๊ะ ท่าทางเหมือนมันหนีอะไรสักอย่างอยู่ แล้วหนีอะไรล่ะ?



ระหว่างที่กำลังคิด ก็รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างพันที่ขาตน เมื่อก้มลงไปมอง...

 
 
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!"

 
 
"เฮิร์ม! เป็นอะไรครับ!?" ผมที่ทำอาหารอยู่ได้ยินเสียงร้องของน้องสาวจึงรีบวิ่งมาดูก็พบกับ...น้องสาวกำลังนั่งทำหน้าจะร้องไห้เมื่อมองไปอีกจุดก็พบกับสัตว์เลี้ยงของผมที่กำลังพันขาน้องสาวอยู่
 
 
"พะ พี่คะ T^T" เฮิร์มเอ่ยเรียกพี่ตัวเองด้วยความกลัวนิดๆ ใช่นิดๆ เพราะรู้ว่านี่เป็นสัตว์เลี้ยงของพี่มันคงไม่ทำอะไรเราหรอก มั้งนะ?
 
 
"อ่าา ซัลลาซาร์ อย่าไปแกล้งน้องผมสิ มานี่มา" ผมพูดแบบปกติไม่ได้พูดภาษพาร์เซลแต่อย่างใด แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะฟังสิ่งที่ผมบอกรู้เรื่อง ก็เลื้อยคลานมาหาผม
 
 
"ซัลลาซาร์ ชื่อนี้มัน..."
 
 
"ชื่อผู้ก่อตั้งสลิธีริน แต่มันอาจจะยุ่งถ้าเอ่ยชื่อนี้ออกไป เรียกมันสั้นๆว่า ซัล นะครับ" ผมพูด
 
 
"ค่ะ เหมาะดีเหมือนกันนะคะ ดูท่ามันจะชอบด้วย" เฮิร์มพูดพร้อมมองงู ใช่งู งูสีขาวดวงตาสีแดงดั่งเลือดมันช่างเหมือนกับพี่เธอมากแถมดูเหมือนมันจะรักพี่มากเลยนะดูจากที่มันคลอเคลียพี่อยู่ตอนนี้ แล้วทำไมเราถึงรู้สึกว่า...

 
 
..งูตัวนี้มันกำลังลวนลามพี่ล่ะ?.. 

 
 
"เอ่อ พี่คะ"


"ครับ?" มองหน้าน้องสาวที่ทำหน้าเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง


"เอ่อ..."

 
 
..งูตัวนี้มันเพศอะไรคะ?.. 
 

 
'ถามไปมีหวังเรื่องยาวแน่ เฮ้อ....' เฮิร์มคิดแล้วก็พูดต่อ 


"ไม่มีอะไรค่ะ ดูมันจะชอบพี่มากเลยนะคะ"

 

"หืม..." 



แม้ผมจะรู้ว่าเฮิร์มเปลี่ยนเรื่อง แต่ถ้าเฮิร์มไม่อยากพูดผมก็ไม่คิดจะถามเช่นกัน เพราะถ้าถามผมรู้สึกได้เลยว่าเรื่องยาวแน่ๆ เมื่อผมกำลังคิดอยู่นั้นก็พึ่งนึกขึ้นได้อีกเช่นกันว่าตัวเองยังทำอาหารไม่เสร็จจึงบอกให้เฮิร์มนั่งรอ แล้วตนก็รีบกลับไปทำอาหารต่อ ในที่สุดก็ได้เวลารับประทานอาหารแล้ว

 
 
"อร่อยมากเลยค่ะพี่" เฮิร์มเอ่ยชม



พี่เธอไม่ว่าจะทำอาหารแบบไหนก็อร่อยไปหมด ปลื้มมมม

 
 
"ขอบคุณครับ" ผมยิ้มนิดๆ



และเหมือนพึ่งนึกอะไรขึ้นได้อีกครั้ง ผมจึงลุกขึ้นและเดินไปอีกทาง

 
 
"พี่จะไปไหนคะ?" เฮิร์มถามเพราะพี่เธอพึ่งกินไปกี่คำเองแล้วจู่ๆก็ลุกเดินไปไหนไม่รู้ จนสักพักพี่ก็กลับมาพร้อมกับอีก 2 ตัว ที่ตัวนึงพี่อุ้ม อีกตัวเกาะไหล่พี่ ส่วนเจ้างูนั่นก็พันรอบคอพี่
 
 
"ผมลืมให้อาหารมันน่ะครับเลยพามันมานั่งกินด้วย" 



ผมตอบพร้อมวางตัวที่ตนอุ้มไว้ข้างๆครุกแชงค์ที่กินอาหารอยู่ ส่วนอีกตัวที่เกาะไหล่เหมือมันจะรู้ว่าอาหารมันอยู่ไหน ก็รีบบินไปที่ที่อาหารมันอยู่ทันที และส่วนเจ้างูที่พันคอคุณอยู่นี่มันคงยังไม่หิว จากการที่มันกำลังนอนหลับสบายอยู่

 
 
"พี่คะ นั่นแมวใช่ไหม? ทำไมแมวตัวนั้นถึงมีปีกล่ะคะ? แล้วนั่นด้วยนกตัวนั้นเหยี่ยวใช่รึเปล่าคะ? แถมงูขาวตัวนี้ด้วย พี่ไปเจอมันตรงไหนคะเนี่ย?" เฮิร์มถามด้วยความสงสัย เธอสงสัยมานานแล้วล่ะ ทั้งงูสีขาวตาแดง ทั้งแมวสีขาวมีปีก แถม นกสีขาวตาแดง เอ่อ... เหยี่ยวสินะ?



 
 
 
สัตว์เลี้ยงของเดม่อนประมาณในภาพ
 
 
(ภาพเหล่านี้หาในเน็ตนะงับ)
 


 
"ได้ยินเสียงเลยเดินตามเสียงไป" ผมตอบ


"เอ๊ะ? เหมือนตอนที่เลือกไม้กายสิทธิ์งั้นเหรอคะ?"


"ใช่ คงมีใครกำหนดให้ผมเลือก"


"ใครคนนั้นที่ว่าเนี่ย..?"


"อาจจะเป็นชายคนนั้น...."


"ชายคนนั้น? คนที่มอบนาฬิกามาให้น่ะเหรอคะ?"


"ครับ ไอ้งี่เง่านั่นล่ะครับ" ผมพูดพร้อมจิบชาด้วยท่าทางสง่างามตรงข้ามกับคำพูด 









หลังจากกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย
 
 
"เอาล่ะ จัดของเสร็จแล้ว ที่เหลือก็อาบน้ำและพักผ่อนนน" เฮิร์มพูดและเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนพี่ชายเธอก็หลับไปแล้วล่ะ อย่างว่า ผู้หญิงอย่าเราจัดของนานกว่าผู้ชายอ่ะนะ







 
 
และแล้วก็ถึงวันออกเดินทางก็มาถึง
 
 
"จำไว้นะโลกิ ห้ามเอาปีกออกมาถ้าผมไม่สั่งเข้าใจไหมครับ?" ผมพูดกับสัตว์เลี้ยงของผมเบาๆเพราะตอนนี้ผมต้องแยกกับสัตว์เลี้ยงก่อนจะขึ้นรถไฟ
 
 
"มิคาเอลกับซัลด้วย เป็นเด็กดีห้ามดื้อนะครับ" ผมหันไปพูดกับเหยี่ยว และงูที่ตอนนี้ถ้าผมไม่สั่งให้อยู่นิ่งๆล่ะก็ ที่นี่ได้โดนสองตัวนี่ป่วนแน่ๆ และดูเหมือนสัตว์เลี้ยงทั้งสามจะเข้าใจจึงอยู่นิ่งๆทำตามที่ผู้เป็นนายบอก เพราะไม่อยากให้ผู้เป็นเจ้านายที่พวกมันรักเดือดร้อน
 
 
"ได้เวลาแล้วค่ะพี่"


"ครับ"



ผมเดินหาที่ว่าง แต่ก็ไม่มีจนมาเจอกับแฮร์รี่ที่นั่งเงียบอยู่คนเดียว ผมและเฮิร์มจึงขอเข้าไปนั่งด้วย ซึ่งแฮร์รี่ก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้เจอเพื่อนที่ตัวเองหาตอนมาถึงที่นี่ นั่งคุยไปสักพัก ก็มีเด็กผมแดงเดินมาขอนั่งด้วยอย่างกล้าๆกลัวๆ
 

 
"ขะ ขอนั่งด้วยได้ไหม ที่อื่นมันเต็มแล้ว"

 
 
"อื้ม ได้สิ" แฮร์รี่ตอบกลับไปอย่างเป็นมิตรซึ่งทำให้คนที่มาใหม่ลดความกลัวลงไปได้บ้าง แต่ก็ยังกลัวอยู่ดีเมื่อเหลือบมองอีกสองคน หญิงสาวไม่เท่าไหร่ แต่เด็กหนุ่มผมขาวตาแดงคนนั้นที่จ้องตนอยู่เล่นเอาเกร็งงะ



พ่อครับแม่ครับผมกลัว T^T

 
 
"หึ ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้ครับ เชิญนั่งสิครับ" ผมที่เห็นท่าทางของเด็กที่น่าจะชื่อ รอน วีสลีย์ ดูแล้วคงจะกลัวผมอยู่แน่ๆ เกือบจะหลุดขำกับท่าทางหวาดกลัวนั่นนะ แต่ก็เก็บอาการได้จึงไม่หลุดขำ พร้อมเอ่ยชวนให้อีกฝ่ายนั่ง



เพราะดูท่าว่าถ้าผมไม่เอ่ยหรือพูดอะไรสักอย่าง เด็กหนุ่มคนนี้คงยืนตลอดการเดินทางแน่



"เชิญครับ"
 
 
"อะ อื้ม ขอบคุณนะ"


"นายชื่ออะไรเหรอ?" เฮิร์มถามทั้งๆที่ในใจก็รู้ เพราะเค้าเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของตน


"ฉัน รอน วีสลีย์ พวกเธอล่ะ" รอนถามกลับ
 
 
"ฉัน เฮอร์ไมโอนี่ ส่วนคนนี้พี่ชายฉันชื่อเดม่อน และนั่น แฮร์รี่ พอตเตอร์" เฮิร์มแนะนำตัวแทนอีกสองคนซึ่งนั่นทำให้รอนหันไปมองแฮร์รี่อย่างตกใจ แล้วเป็นไปตามเนื้อเรื่องคือเด็กชายจะถามเรื่องแผลสายฟ้าที่หน้าผากของแฮร์รี่



สักพักเด็กหนุ่มก็หันมาถามเรื่องผมกับเฮิร์มว่าเป็นพี่น้องกันจริงเหรอ ทำไมสีผมกับสีตาไม่เห็นจะเหมือนกันเลย แฮร์รี่ก็สงสัยเช่นกัน ซึ่งเฮิร์มก็ตอบกลับไปว่าพี่น้องไม่แท้ แต่อาศัยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กเนื่องจากตัวเองและพี่กำพร้าพ่อแม่ จึงอยู่ด้วยกันจนกลายเป็นพี่น้องกันไปเลย ซึ่งก็ดีที่เด็กหนุ่มทั้งสองเข้าใจไม่ถามไปมากกว่านี้

 
 
"แต่สีผมนายกับตาเด่นดีจังนะ แล้วเฮิร์มกับเดม่อน เอ่อ..." รอนทำท่าจะถามอะไรบางอย่าง อาการแบบจะถามและก็ไม่อยากถามในเวลาเดียวกัน ซึ่งผมก็รู้ว่าอีกฝ่ายจะถามอะไรจึงตอบกลับไป
 
 
"ผมกับเฮิร์มแม้จะไม่มีพ่อแม่ แต่พวกผม เลือดบริสุทธิ์ ครับ" ผมตอบไปตามความจริง เกิดใหม่ครั้งนี้จากสายเลือดของเฮิร์มและผมที่เมื่อก่อนเป็นเลือดผสมก็กลายเป็น เลือดบริสุทธิ์
 
 
"งะ งั้นเหรอ ขอโทษนะ" รอนเอ่ยขอโทษ เพราะอันที่จริงมันเป็นคำถามที่ไม่สมควรจะถาม
 
 
"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ" ผมยิ้มนิดๆ เหมือนจะบอกว่าไม่โกรธหรอก ผมเข้าใจเพราะมันต้องมีบ้างที่มีคนอยากรู้สายเลือดของแต่ละคน
 
 
"อะ อื้ม" รอนหน้าแดงนิดๆแล้วเสมองไปทางอื่น แฮร์รี่ก็เช่นกัน
 
 

'ท่านพี้ยิ้มนิดๆ แต่มันกระชากใจสองคนนี้ไปซะแล้ว' เฮิร์มที่มองทุกอย่างคิดก่อนจะยิ้ม สงสัยการมาเรียนอีกครั้งคราวนี้จะสนุกกว่าที่คิดซะแล้วสิ...





 

   เสกคาถาพูดคุย  


เอาตอนนี้กับอีกตอนมารวมกัน อ่านง่ายขึ้นไหมนะ?




ปล. แต่งไม่เก่งผิดพลาดตรงไหนบอกหรือแนะนำมาได้เลยนะคะ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

109 ความคิดเห็น

  1. #109 Shoto_sobalover (@Shoto_sobalover) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 20:35

    โถ...เฮิร์ม........เธอจะเดินทางสายเดียวกับฉันแล้วสินะ...สายบราค่อนน่ะ!!!!!!!!!!!!

    #109
    0
  2. #105 25-ploy (@25-ploy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 12:47

    เม้น (ก็อ่านแล้วเม้นแล้วถูกป่ะ)¯\_(ツ)_/¯

    #105
    0
  3. #104 เ ห้ อ . . ชี วิ ต (@Muffinsasa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 22:22

    ทำไมรางมันบอกชั้นว่าเฮิร์มเธอเป็นสาววายช่ายม้ายย!!!

    หยอกๆ

    #104
    0
  4. #99 solitaryalone (@solitaryalone) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 16:15

    -เราก็พยายามเเล้วนะ!

    พยายามที่จะนึกภาพดับเบิลดอล์

    เป็นผู้ชายวัยรุ่นเเต่-ก็ได้ภาพลุงหนวดขาวตบท้ายทู๊กกที!!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-07.png

    #99
    1
  5. #85 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 05:09
    อายุแค่11ก็เสน่ห์แรงพุ่งแล้วแหะ~
    ว่าแต่หนูเฮิร์มไม่ได้ชอบรอนหรอกหรอ??
    #85
    0
  6. #76 Pzimz (@Pzimz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 15:51

    หหวังว่าจะไม่พีคตรงซัลลาซาร์กลายเป็นซัลลาซาร์นะ

    #76
    0
  7. #35 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 14:13
    สนุกกกกก อยากรู้อ่ะว่ามีตัวอะไรบ้าง ที่รู้ๆคือมีงูตัวหนึ่ง
    #35
    1
    • #35-1 Bright diamond (@pungpond0445) (จากตอนที่ 4)
      3 เมษายน 2561 / 21:41
      งู เหยี่ยว นกมีปีกจ้า
      #35-1