【Detective Conan :: OC】Secret Of My Heart

ตอนที่ 9 : ❤️ §έċɾєŧ VIII ❤️ บทเพลงปลอบโยน จอมโจรเจ้าเล่ห์แสนเอาแต่ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 219 ครั้ง
    20 ส.ค. 63


 

จำฉันไม่ได้เหรอ?

 

ตอนนี้มาสะกำลังสงสัยว่า...คนพวกนี้มารวมตัวกันได้ยังไง?

 

หลังจากที่ร้องเพลงจบไปแล้วมาสะและเพื่อนสาวก็เดินไปหาของกิน เพื่อมานั่งทานกัน ตอนแรกก็ทานกันไปอย่างสนุกสนานด้วยกลุ่มเล็กๆเนี่ยล่ะ แต่พอสักพักก็มีเด็กๆขบวนการนักสืบเยาวชนและโคนันคุงกับไฮบาระรวมถึงเฮย์จิที่มาด้วยกันพร้อมกับของกินอีกชุดใหญ่ จึงเอาโต๊ะมาต่อกันเพื่อกินด้วยกัน

 

และเมื่อผ่านไปสักพักอีกนั่นแหล่ะก็มีอาจารย์โจดี้กับชูจังเข้ามาร่วมด้วย มาสะก็ไม่ได้คิดอะไรมากคนเยอะก็สนุกดี แต่ว่าพอผ่านไปสักพักก็มีอีกกลุ่มมานั่งด้วยซึ่งเป็นกลุ่มที่ไม่มีใครรู้จักหรอกนอกจากฉัน ใช่ คุโรบะ ไคโตะ มาขอนั่งด้วยแถมลากเพื่อนๆมาด้วยอีกต่างหาก

 

ทุกคนทำความรู้จักกันและสนิทกันอย่างรวดเร็ว บรรยากาศก็ดูสนุกสนานดีนะแต่ทำไมสำหรับมาสะมันถึงเหมือนอยู่ในสงครามยังไงไม่รู้สิ คือแบบรู้สึกกดดันมากค่ะพี่น้อง

 

คือรอบๆตัวฉันแทนที่จะมีเพื่อนสาวๆมาคุยด้วย ทำไมกลายเป็นหนุ่มๆมานั่งอยู่รอบๆตัวเธอได้กันล่ะเนี่ย? แล้วพอเธอทำท่าจะลุกขึ้นก็เหมือนมีแรงกดดันบางอย่างให้เธอทรุดนั่งลงที่เดิม ฮือออออออออออ T__T

 

มาสะนั่งนิ่งๆฟังเพื่อนๆเด็กๆคุยเล่นกัน มีบ้างที่เพื่อนสาวของเธอจะหันมาคุย เธอก็พยายามเออออไป สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจหยิบหนังสือที่เอาติดมือมาด้วยขึ้นมานั่งอ่านเพื่อจะได้ไปเข้าไปปะทะบรรยากาศแปลกๆของพวกผู้ชาย

 

ถ้าให้อธิบายว่ามันเป็นแบบไหนก็ลองนึกดูนะว่ามาสะที่ตอนแรกนั่งอยู่กับเพื่อนๆพอมีคนอื่นๆเข้ามาก็ขอเปลี่ยนอยากนั่งตรงนี้บ้าง อยากนั่นตรงนู้นบ้าง ขอนั่งตรงนี้ได้ไหม อะไรทำนองนี้ก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาจนกลายเป็นเธอที่มานั่งฝั่งตรงข้ามข้างๆเธอก็จะมีอากาอินั่งอยู่ ส่วนอีกข้างนึงก็มีคุณจอมโจรเจ้าเล่ห์ที่นั่งอยู่

 

แต่เท่าที่เธอจำได้ตรงที่ไคโตะนั่งตอนแรกอาจารย์โจดี้นั่งอยู่ไม่ใช่เหรอ? แล้วพอมองไปข้างหน้าฝั่งตรงข้ามก็มีโคนันคุงกับเฮย์จินั่งอยู่และยังมีอีกคนนึงด้วยที่อยู่กับไคโตะตอนแรกแต่เธอไม่ได้แนะนำให้ฟัง คนนั้นคือนักสืบจากลอนดอนที่พยายามจะจับจอมโจรคิดให้ได้ ชื่อว่าฮาคุบะ ซางุรุนั่นเองค่ะ เค้าก็นั่งข้างเฮย์จิคุงนั่นแหล่ะ

 

เอาเป็นว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมาอยู่ในสถานการณ์นี้ได้น่ะสิ งงแปป

 

แต่ก็แค่งงไปสักพักนั่นแหล่ะ มาสะก็กลับมาก้มอ่านหนังสือตามเดิมเพราะเวลาอ่านหนังสือเธอสามารถนำตัวเองเข้าไปอยู่ในเรื่องราวของหนังสือได้เลยและเสียงรอบๆตัวของเธอก็จะไม่สามารถแทรกเข้ามารบกวนได้แน่นอน เหมือนกับอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง เพียงแต่นิสัยเดิมของมาสะคือเวลาทำอะไรจนอยู่ในโลกส่วนตัวไปแล้วเธอก็จะชอบร้องเพลงไปด้วย ขนาดอ่านหนังสือเธอยังร้องเพลงออกมาเลย

 

คราวนี้ก็เช่นกัน..

 

“ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ไกลกันแค่ไหน

ก็ได้ยินเสียงสะท้อนที่ดังลึกอยู่ข้างในใจ

ถึงแม้ไม่เอ่ยคำพูดออกมา ฉันก็เข้าใจเธอได้

เธอคือเพื่อนคนสำคัญสำหรับฉันเสมอมา...”

 

มาสะร้องออกมาโดยไม่รู้สึกตัวและไม่รู้เลยว่าสีหน้าของเธอแสดงออกมาแบบไหน เหมือนกับเธอเข้าไปในเพลงที่เธอร้องเรียบร้อยเพราะจากสีหน้าที่เธอแสดงออกมาเหมือนกับอยากส่งเพลงที่เธอร้องไปให้ใครสักคนที่เธอคิดถึงอยู่ โดยไม่รู้สึกถึงสายตาหลายคู่ที่มองตัวเองอยู่เลยสักนิด

 

“ไคโตะนายช่วยอยู่ดูแลของให้ทีนะเดี๋ยวฉันจะไปเดินดูรอบๆกับพวกรันจังสักหน่อย”

“อาๆ รู้แล้วน่า”

 

“เฮย์จิก็ช่วยดูพวกเด็กๆด้วยล่ะ”

“เออๆ ไม่ต้องบอกก็รู้น่า”

 

“งั้นโคนันคุง เดี๋ยวพวกพี่มานะช่วยอยู่ดูเฝ้าของให้พวกพี่หน่อยนะจ๊ะ อยากได้อะไรรึเปล่าจ๊ะ?”

“แล้วแต่พี่รันเลยครับ”

“งั้นก็โอเคจ๊ะ” รันพูดจบก็เดินตามเพื่อนสาวไป

 

มาสะที่หลุดจากภวังค์ตั้งแต่หญิงสาวเพื่อนสนิทของชายหนุ่มแต่ละคนทักก็ได้แต่เก็บความรู้สึกอะไรบางอย่างที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไรทำไมถึงเจ็บ แต่ตัวเธอก็ไม่แสดงออกทางสีหน้าแต่อย่างใด อยากจะบอกเลยว่ามาสะเป็นพวกปิดบังสีหน้าท่าทางเก่งมาก

 

ยิ่งเจ็บมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งปิดเก่งมากเท่านั้น

 

และเมื่อเธอลองเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับแววตาของโคนันที่มองไปทางรันอย่างเศร้าหมอง เธอรู้ว่าโคนันก็ต้องฝืนเพื่อปิดบังตัวเองไม่อยากให้รันเพื่อนสนิทและเป็นคนสำคัญของตัวเองต้องมาเดือดร้อนและอยุ่ในอันตรายไปด้วย มาสะเข้าใจคนรออย่างรันก็เจ็บปวด เธอเข้าใจคำว่ารอดี มันฟังดูง่ายแต่มันช่างยาวนานและเจ็บปวด ส่วนคนที่รู้ว่ารันเจ็บมันก็ยิ่งเจ็บปวดมากกว่าหลายเท่าเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ ต่างฝ่ายต่างเจ็บ

 

แต่มาสะไม่ชอบเวลาโคนันหรือชินอิจิเศร้าเท่าไหร่เพราะมันทำให้หัวใจเธอเศร้าไปด้วย มาสะรู้ว่าตัวเธอเป็นพวกอ่อนไหวง่ายกับเรื่องแบบนี้ เธออยากปลอบอีกฝ่าย แต่ต้องทำยังไงล่ะ?

 

มาสะลองคิดสักพักก็นึกถึงเพลงที่เธอร้องไปก่อนหน้านี้ มันอาจจะช่วยอีกฝ่ายได้ไม่มากก็น้อยนะ เพราะเพลงบางเพลงมันสื่อความหมายได้ตรงดีมาก และเหมือนเป็นกำลังใจได้เช่นกัน

 

เมื่อเธอคิดได้แบบนั้นจึงวางหนังสือลงแล้วนั่งเท้าคางแทน พร้อมกับเอื้อมมือไปสัมผัสกับเส้นผมของเด็กชายแผ่วเบาพร้อมร้องเพลงที่เธอเคยร้องไป เธอร้องออกมาด้วยเสียงนุ่มนวลไพเราะและน่าฟัง

 

“ผู้หญิงคนนี้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอผู้หญิงคนนี้คิดถึงเธอ

อย่ามัวแต่โทษตัวเองเลยฉันรู้ว่าเธอร้องไห้เสียน้ำตามากแค่ไหน

แต่เธอก็ไม่ได้แสดงมันออกมาต่อหน้าใคร

แม้จะเป็นช่วงเวลาที่หัวใจมีแต่ความวิตกกังวล”

 

มาสะมองแววตาของโคนันที่ตอนนี้สั่นไหว แววตาของอีกฝ่ายนั้นไม่ได้แสดงถึงความเสียใจอย่างเดียวมันแฝงอะไรมากกว่านั้นซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ที่เธอรู้ตอนนี้เธอสามารถช่วยเยียวยาจิตใจอีกฝ่ายได้หลักฐานคือสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นแบบนั้นเธอจึงเริ่มร้องต่อ

 

“เพราะงั้นฉันถึงรับรู้ได้ เพียงมองนัยน์ตาของเธอ

ก็เข้าใจได้ในทันที เพราะเธอคือเพื่อนคนสำคัญของฉัน

ดังนั้นพึ่งพาฉันได้นะคนดี”

 

เธอเลื่อนมือลงมาลูบแก้มโคนันแผ่วเบาก่อนจะยิ้ม ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งพร้อมทำสีหน้างุนงง เมื่อร้องจบท่อนที่เธอต้องการจะสื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ได้แล้วมาสะจึงดึงแก้มอีกฝ่ายก่อนจะพูดขึ้น

 

“ยิ้มได้รึยังเด็กน้อย” มาสะถามก่อนจะยิ้มนิดๆแล้วเอามือออกจากหน้าอีกฝ่าย แต่คำตอบที่เธอได้คือใบหน้าของเด็กชายที่ตอนนี้เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆจนเธอตกใจ “ไม่สบายรึเปล่าโคนันคุง หน้าเธอแดงมากเลยนะ”

 

มาสะกำลังจะเอื้อมมือไปวัดไข้ที่หน้าผากโคนัน แต่ก็โดนมือใครอีกคนจับไว้ก่อน เจ้าของมือคนนั้นคือฮัตโตริ เฮย์จิ

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก น่าจะเป็นพวกแสงมากกว่าน่ะ เจ้าหนูนี่ยังปกติดีอยู่นั่นแหล่ะ”

“งั้นเหรอ ค่อยยังชั่ว” มาสะยิ้มอย่างโล่งอก (บอกแล้วไงนางเอกมันซื่อ(บื้อ) เหอะๆ)

 

มาสะที่โล่งอกก็ไม่ได้สนใจรอบๆตัวเลยว่ากำลังเกิดไอทะมึนอยู่รอบๆ สาเหตุก็มาจากหนุ่มๆที่เหลือที่มองเหตุการณ์อยู่นานก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ข้างใน ถึงแม้พวกเขาจะงงๆอยู่ก็เถอะว่าตัวเองไม่พอใจเรื่องอะไร

 

“แหมมมม เจ้าหนูนี่โชคดีจังน้าาาา” ไคโตะเอ่ยขึ้นลอยๆด้วยน้ำเสียงสบายๆแต่สีหน้าไม่สบายด้วยเลย

“นั่นสิครับโชคดีจริงๆ” ฮาคุบะพูดพร้อมยิ้ม แต่เหมือนแสยะยิ้มมากกว่า

“กลับบ้านไปนายคงไม่สระผมแน่จริงไหมคุ... คะ โคนันคุงงงง” เฮย์จิที่เกือบจะเผลอพูดชื่อจริงของโคนันรีบแก้เกือบไม่ทัน

“หึ....” อากาอิหันหน้าไปทางอื่น

 

คนภายนอกที่ดูก็รู้ว่าคนพวกนี้ทะเลาะกันกัดกันไม่ถูกกันอย่างแน่นอน แต่สำหรับนางเอกเรา...

 

“พวกคุณนี่สนิทกันจังเลยนะคะ ฮะๆ” มาสะพูดพร้อมยิ้มสดใสส่งไปให้ เล่นเอาชายหนุ่มทุกคนชะงักแล้วหันไปมองหน้ากันก่อนจะถอนหายใจอย่างปลงๆ

 

และแล้ววันนี้ก็ผ่านไปอย่างมีความสุข...มั้ง?




หลายวันผ่านไปมาสะที่กำลังจะพักผ่อนอยู่แต่ในบ้านก็ได้รับข้อความจากโซโนโกะว่าไปดูหนังด้วยกันไหม ซึ่งแน่นอนตอนแรกเธอจะปฏิเสธแต่พอโซโนโกะส่งข้อความถามมารัวๆจนทำให้เธอจำเป็นต้องตอบตกลงที่จะไปดูด้วย ว่าแต่หนังอะไรนะชื่อคุ้นๆนะ

 

หนังจอมโจรงั้นเหรอ? มันคุ้นมากเลยนะ อืมมมมมมม คิดสิคิดดดดดด เอ๋ คิด? คิดงั้นเหรอ!?

 

นึกออกแล้ว! มันเป็นตอนนึงที่จอมโจรคิดเด่นเลยล่ะ! ชื่อตอนว่าอะไรนะ? อืมมมมมมม อะไรหว่า? เอ..... เออ ใช่ๆ!! โคนัน ปี 8 ตอนที่ 386......

 

‘มายากลกลางหาวของจอมโจรคิด!’

 

และในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องมาดูหนัง มาสะที่กำลังมองดูไปรอบๆตัวแบบมึนๆเอ๋อๆนิดๆ เนื่องจากตัวเธอนั้นไม่ค่อยชอบสถานที่ที่มีคนเยอะสักเท่าไหร่ มันอึดอัดแถมน่ารำคาญด้วย เรื่องนั้นไว้ก่อนตอนนี้ที่เธอกำลังมองหาคือพวกรันต่างหาก อยู่ตรงไหนกันนะ?

 

“พี่มาสะครับ”

“เอ๊ะ? โคนันคุง!”

“ผมเห็นพี่พอดีเลยมารับครับพวกพี่รันรออยู่ตรงนู้น”

 

โคนันพูดพร้อมจับมือมาสะแล้วเดินไปทางที่พวกรันอยู่ หญิงสาวมีลักษณะเด่นจะตายไม่เห็นสิแปลก โคนันที่ได้ยินรันพูดว่ามาสะมาถึงแล้วให้มองหาหน่อยโคนันก็รีบมองหาทันทีจนไปเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนยอมรับว่าหญิงสาวเด่นมากผู้คนที่เดินผ่านเธอมองเธอกันหมด

 

จากที่โคนันสังเกตดูมาสะคงเป็นพวกไม่ถูกกับคนเยอะๆแน่นอน เพราะหญิงสาวทำท่าทางจะเป็นลมตาลายกับผู้คนที่เดินผ่านเธอไปมา แถมสีหน้าบ่งบอกถึงความหงุดหงิดไม่ชอบใจอย่างเห็นได้ชัด และดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่เห็นพวกเราที่ยืนอยู่ตรงนี้อีกต่างหาก

 

“ผมเจอพี่มาสะแล้วครับ เดี๋ยวผมไปรับพี่เค้ามานะครับ”

“อ๊ะ เดินระวังด้วยนะจ๊ะโคนันคุง” รันบอกด้วยความเป็นห่วงเด็กชาย

“คร้าบบบบ”

 

จากนั้นโคนันก็วิ่งไปหามาสะทันทีก่อนจะจับมือเธอแล้วพาไปที่พวกรันอยู่ ไม่อยากจะบอกเลยว่ามือหญิงสาวนุ่มมากเลยล่ะ ขอเนียนจับมือไปก่อนได้ไหมนะ?

 

“หนังที่จะดูมันหนังแนวอะไรเหรอ?” มาสะหันไปถามรันแบบสงสัยเพราะเท่าที่จำได้ตอนนี้จำได้ว่ามันออกแนวความรักรึเปล่า

 

แต่หนังมันชื่อจอมโจรนี่นา?

 

“เป็นหนังแนวรักจ๊ะ ทำไมเหรอ?”

“เอ่อออ พอดีฉันไม่ค่อยชอบแนวนี้น่ะ ชอบแนวต่อสู้มากกว่า”

“เอาจริงดิ!? สาวหน้าหวานแบบเธอเนี่ยนะ?” โซโนโกะถามแบบอึ้งๆ

“....” โคนันทำสีหน้าอึ้งๆเช่นกัน

“เห็นแบบนี้ฉันชอบหนังต่อสู้แนวเลือดสาดนะจ๊ะโซโนโกะจัง”

“งะ งั้นเหรอ งั้นวันนี้ช่วยดูเป็นเพื่อนฉันหน่อยละกันนะ ฮะๆๆ” โซโนโกะพูดแม้จะแอบเหงื่อตกอยู่ก็ตาม

“จ้าๆ จริงสิว่างๆไปดูหนังผีกันไหม?”

“มะ ไม่ดีกว่าจ๊ะ แหะๆ”

“งั้นเหรอ น่าเสียดาย” มาสะพูดพร้อมสีหน้าที่บ่งบอกว่าเสียดายจริงๆ

 

ตอนนี้ผู้คนที่จะมาดูหนังเดียวกับพวกมาสะก็เริ่มเดินมารวมตัวกันเพื่อเข้าไปดูบวกกับผู้คนที่พึ่งดูจบแล้วเดินออกมาทำให้ตอนนี้แออัดนิดๆ มาสะเหลือบมองโคนันที่หลบผู้คนที่จะเดินมาชนตัวเองอยู่ และมองไปที่มือเธอที่ตอนนี้โคนันจับแน่นไม่ปล่อยที่จริงเธอปล่อยมือโคนันแล้วนะแต่อีกฝ่ายดันจับมือเธอแน่นไม่ปล่อยเลยน่ะสิ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรคิดแค่ว่าอีกฝ่ายคงกลัวว่าเธอจะหลงทางล่ะมั้งนะ?

 

แต่เพราะคนเยอะขึ้นรึเปล่าหรือเธอคิดไปเองก็ไม่ทราบ ทำให้รันกับโซโนโกะถูกแยกไปอยู่คนล่ะฝั่ง ส่วนเธอก็อยู่กับโคนัน มาสะคิดว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปอาจจะถูกแยกเหมือนรันและโซโนโกะแบบนั้นเธอหลงแน่เลยตัดสินใจอุ้มโคนันขึ้นมาไว้แนบอกแบบไม่คิดอะไรแต่ไอคนโดนอุ้มหน้าแดงไปแล้วล่ะแถมทำหน้าเหมือนคิดอะไรหื่นๆอยู่ซึ่งมาสะก็ไม่เห็นอยู่ดี

 

'นะ หน้าอก... 0////0'

 

“นี่โคนันคุงเราต้องไปตรงไหนเหรอบอกทางพี่หน่อยสิ”

“อะ เอ่อ ไปทางนั้นครับ” โคนันที่ได้สติก็รีบบอกเส้นทางมาสะทันที

“งั้นเราไปรอรันจังกับโซโนโกะในโรงหนังเลยละกันนะ พี่ขี้เกียจยืนแล้วล่ะ ฮะๆ”

“คะ ครับ”

 

จากนั้นมาสะกับโคนันก็เข้ามานั่งในโรงหนังเรียบร้อย ส่วนรันกับโซโนโกะถ้าให้เดาคงไปซื้อป๊อปคอร์นกับน้ำนั่นแหล่ะ

มาสะที่ไม่รู้จะทำอะไรก็มองโคนันที่นั่งก้มหน้าอยู่ พร้อมเอ่ยคำถามที่เธอสงสัยมานาน

 

“โคนันคุงจำพี่ได้ไหมจ๊ะ?”

“เอ๊ะ?” โคนันทำหน้างงกับคำถาม

“จำพี่ได้ไหม คนที่ช่วยผู้หญิงคนนึงจากองค์กรชุดดำน่ะ”

 

มาสะพูดจบโคนันก็เบิกตากว้างก่อนจะทำสีหน้าคิดหนักคิ้วขมวดเข้าหากันและพยายามนึกย้อนไปในอดีตตามที่หญิงสาวพูด เวลาผ่านไปไม่นานนักในที่สุดก็นึกออกจนได้ว่าตนเคยพบกับผู้หญิงคนนึงที่ช่วยพี่สาวของไฮบาระไว้

 

และคนๆนั้นก็มีหน้าตาเหมือนหญิงสาวตรงหน้าโคนัน

 

“จำได้แล้วล่ะสิ แต่ลืมกันแบบนี้พี่ก็เศร้าใจเหมือนกันนะ เฮ้ออออ” มาสะพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

“ขะ ขอโทษครับ” โคนันลนลานรีบขอโทษหญิงสาวทันที

“ไม่เป็นไรๆ แต่ตอนโคนันคุงทำตัวเป็นเด็กก็น่ารักดีนะ ฮะๆๆ”

“กะ ก็ผมเป็นเด็กนี่ครับ แหะๆ”

“จริงเหรอ? ไม่ใช่ว่าโคนันคุงเป็น คุโด้ ชินอิจิ หรอกเหรอจ๊ะ?”

 

มาสะเอ่ยถามพร้อมร้อยยิ้มเช่นเคย ที่เธอพูดแบบนี้เพราะเธอไม่อยากแกล้งทำเป็นไม่รู้นานไปมากกว่านี้ก็เท่านั้นเอง และดูเหมือนฝ่ายโคนันจะนิ่งค้างเบิกตาโตแถมเหงื่อไหลไม่หยุด เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ดูเหมือนเสียงจะไม่ออกมา ท่าจะอาการหนักเธอจึงต้องพูดให้อีกฝ่ายใจเย็นลงล่ะมั้ง

 

“ไม่ต้องกลัวฉันหรอกน่า ฉันรู้มาตั้งนานแล้วล่ะตั้งแต่ก่อนจะไปช่วยพี่อาเคมิซะอีก”

“ทะ ทำไมถึงรู้?”

“ความสามารถของฉันล้วนๆนั่นแหล่ะ ที่อยากให้นายรู้คือฉันไม่ได้มาร้าย”

“.....”

“เหมือนกับเพลงที่ฉันร้องไง”

 

กึก!

 

“เป็นอะไรไปเหรอ?” มาสะถามด้วยสีหน้างงๆ

“ปะ เปล่าๆ แต่เธออย่าไปบอกรันนะ” โคนันตอบพร้อมก้มหน้าซ่อนหน้าที่แดงอยู่

“อื้ม ไม่บอกหรอกน่า ถ้าฉันอยากบอกคงบอกนานแล้วล่ะ”

“ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมสายตาเธอเหมือนรู้จักฉัน เหอะๆ”

“นี่สีหน้าฉันมันแสดงออกมาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เปล่า แต่ตอนเธอร้องเพลงให้ฟังเมื่อวานมันออกแว๊บนึงน่ะ”

“งั้นเหรอ? จริงสิ ฉันเจอนายก่อนที่นายจะเป็นโคนันอีกนะ จำได้รึเปล่า?”

“ห๊ะ? อืมมมมม” โคนันทำหน้าเครียดพยายามนึกสุดๆ

“จำไม่ได้สินะเนี่ย เฮ้อออ เสียใจ” มาสะพูดพร้อมหันหน้าไปมองอีกทางแบบน้อยใจหรืองอนนั่นแหล่ะ

“อะ เอ่ออออ” โคนันลนลานทันทีไม่รู้จะทำยังไงแต่ที่รู้คือไม่อยากให้มาสะงอน

“เฮ้ออออ เอาเถอะ นิวยอร์กนายจำได้ไหม ตอนที่นาย....เอ่อออ อุ้มรันอยู่น่ะ” มาสะพูดพร้อมนึกถึงภาพตอนที่โคนันยังเป็นชินอิจิแล้วอุ้มรันอยู่ในตอนนั้น

 

พอโคนันได้ยินแบบนั้นก็ลองพยายามนึกอีกรอบก็จำภาพได้ลางๆว่ามีเด็กสาวคนนึงกระโดดลงมายืนตรงหน้า รึว่า...

 

“อ้อออ เด็กผู้หญิงในตอนนั้นคือเธอเองเหรอ!?”

“เด็กเหรอ? ตอนนั้นฉันเหมือนเด็กขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันอายุเท่านายนะ” มาสะพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆ

“กะ ก็เหมือนเด็กจริงๆนี่ ก็ว่าทำไมฉันจำไม่ได้เพราะเธอในตอนนั้นกับตอนนี้แตกต่างกันอ่ะ”

“แตกต่าง? แตกต่างยังไง?” มาสะทำหน้างง

“กะ ก็เธอ... เอ่อ.. สวยขึ้นมั้ง” โคนันมองไปทางอื่นแล้วพูดเบาๆแต่ก็พอให้มาสะได้ยิน

“หืม? งั้นเหรอ...” มาสะก็หันไปมองทางอื่นเช่นกันเพราะตอนนี้เธอกำลังหน้าแดงกว่ามะเขือเทศแน่นอน!

 

หลังจากนั้นมาสะกับโคนันก็นั่งเงียบๆทันที ไม่กล้าพูดอะไรขึ้นมาอีก

 

“มาแล้วจ้าาาา”

“ขอโทษที่ให้รอนะทั้งสองคน นี่จ๊ะโคนันคุงป๊อปคอร์นกินกับพี่มาสะสองคนนะจ๊ะ” รันยื่นป๊อปคอร์นให้โคนัน

“ส่วนนี่น้ำ แก้วน้ำเค้าทำแบบเป็นคู่ แก้วนึงเลยกินได้สองคน มีสองหลอด ฉันกับรันแก้วนึง มาสะกับเจ้าเปี๊ยกแก้วนึงนะ” โซโนโกะพูดและยื่นแก้วน้ำให้มาสะ

 

มาสะและโคนันรับของมาเสร็จแล้วทุกคนก็เตรียมตัวดูหนังทันที ซึ่งเธอก็เคยบอกไปแล้วว่าเธอไม่ชอบหนังแนวนี้ซึ่งโคนันก็เช่นกันความสนใจเลยไปตกที่ป๊อปคอร์นนั่นเอง มาสะหยิบกินๆๆไม่หยุด จนโคนันที่นั่งมองยังทำหน้าอึ้งๆ

 

ทั้งสองที่ไม่ชอบหนังแนวนี้อยู่แล้วจึงหันมาจัดการกับป๊อปคอร์น มาสะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคอแห้งแล้วจึงก้มลงไปกินน้ำซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับโคนันที่เริ่มรู้สึกคอแห้งเช่นกันทั้งสองก้มลงไปกินน้ำพร้อมกัน(ซึ่งหลอดอยู่คนล่ะฝั่งพอดี)

 

กลายเป็นว่าตอนนี้หน้าผากและจมูกของทั้งสองชิดกันมากกกกก ซึ่งทั้งสองตกใจหน้าแดงพร้อมกันแล้วรีบกินก่อนจะรีบกลับมานั่งตัวตรงเหมือนเดิม แต่หน้าทั้งสองก็ยังแดงอยู่เช่นเดิม

 

ตึก...ตัก...ตึก...ตัก...ตึก...ตัก..

 

'หัวใจบ้าหยุดเต้นสักทีสิฟะ!//คะ!!'ทั้งสองคิดพร้อมกัน

 

(หยุดเต้นพวกเอ็งก็ตายน่ะสิ//แว่วเสียงใครคนนึง)

 

เออ...จริงด้วย

 

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะทั้งสองระมัดระวังมากกว่าเดิมเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบเมื่อกี้อีก ซึ่งคนแต่งเสียดายนิดๆ เอ้ย ไม่ใช่ และในที่สุดก็ดูหนังจบและเป็นไปตามที่มาสะเคยดูคือโซโนโกะไม่ค่อยพอใจกับหนังที่ดูมากนัก หลังจากนั้นโซโนโกะก็บ่นนู่นบ่นนี่จนเริ่มเพ้อสักพักก็มีพวกวิ่งราวมาเดินชนโซโนโกะ รู้สึกตัวอีกทีกระเป๋าโซโนโกะก็หายไปแล้ว

 

รันและโคนันวิ่งตามโจรนั่นไป ซึ่งโซโนโกะวิ่งตามไปอีกคนส่วนมาสะก็เดินแบบปกติเพราะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอยู่แล้ว เธอจึงไม่คิดอะไรมากและเดินไปแบบชิลๆ (บางทีก็ชิลไปนะตัวเทอว์)

 

และตามเนื้อเรื่องคือซึซึกิ จิโรคิจิเข้ามาช่วยพวกรันที่วิ่งจับโจรหลังจากนั้นก็คุยกันสักพักไปๆมาๆก็มาอยู่ที่คฤหาสน์ของตาลุงจิโรคิจิซะแล้ว มาแบบมาสะยังงงๆ หรือจะเรียกว่าพิพิธภัณฑ์ดี? สักพักตาลุงจิโรคิจิก็พูดถึงจอมโจรคิด(ตามเนื้อเรื่องเลย)




ตัดมาอีกวันเลยจ้า

 

“เหหหห จอมโจรคิดตอบรับคำท้าของลุงโซโนโกะแล้วงั้นเหรอ?”

ใช่ มาสะจังจะมาดูไหมจ๊ะ?

“น่าสนใจดีนะ อื้ม จะไปดูด้วย”

งั้นไว้เจอกันนะจ๊ะ

“จ้า”

 

ถามว่าจะไปดูไหมงั้นเหรอ? หึหึหึ........

 

มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้ววววว!! อร๊ายยยยยยยย! ท่านคิดดดดดดดด! กรี๊ดดดดดดดดดด /////

 

...นางเอกสติไปหมดแล้วค่ะ...

 

จะไม่ไปได้ไงล่ะ มันเป็นอีกตอนที่เธอชอบเลยนะ ท่านคิดเท่มากเลยล่ะ อร๊ายยยยยยยยย ////

ถึงเธอจะไม่ชอบหน้าคุโรบะ ไคโตะเพราะหมั่นไส้แต่ตอนหมอนี่เป็นจอมโจรคิดเมื่อไหร่ก็ใจเต้นทุกทีเลยอ่ะ!

เหมือนเป็นคนละคนอะไรประมาณนั้นเลยยยยยย (ทั้งที่เป็นคนเดียวกันอ่ะนะ)




เพราะฉะนั้นตัดมาตอนเจอพวกโคนันเลยดีกว่า หุหุหุ

 

“มาสะจังงงง ทางนี้ๆ”

“เธอมาช้านะเนี่ย แต่ยังดีที่ท่านคิดยังไม่มา ท่านคิดขาาาาา”

“รัน ใครน่ะสวยใช้ได้เลยนี่นา”

“คุณพ่อคะ คนนี้เพื่อนคนใหม่ที่หนูเล่าให้ฟังไงคะ” รันตอบพร้อมปล่อยรังสีอำมหิตใส่พ่อตัวเอง

“คุณลุงนิสัยไม่ดีเลยนะคะ ระวังคุกนะเออ” โซโนโกะเหล่มองพ่อของรัน

“คุกถามหาแน่คุณลุง” โคนันพูดลอยๆ

“ขอโต๊ดกั๊บบ” ตาลุงโมริก็ไปนั่งในมุมมืดเรียบร้อย

“เฮ้อออ จริงสิ คนนั้นคุณพ่อฉันเองโมริ โคโกโร่อย่าไปถือสาเค้าเลยนะ” รันพูดพร้อมยิ้มแห้งๆให้

“ฮะๆๆ จ้า พ่อรันจังตลกดีนะ ^ ^”

“งั้นเหรอ แหะๆ”

“ท่านคิดเมื่อไหร่จะมากันน้าาาา” โซโนโกะเริ่มเข้าไปสู้โลกตัวเองอีกครั้ง

“นี่ ฉันขอไปเดินเล่นหน่อยนะ อยากไปหามุมดีๆดูท่านคิดสักหน่อย อิอิ” มาสะก้มลงไปกระซิบบอกโคนัน

“ท่านคิดงั้นเหรอ?” โคนันถามเสียงห้วนคิ้วเริ่มกระตุก

“ประมาณนั้น ฝากบอกพวกรันด้วยนะ” มาสะพูดจบก็เดินออกไปทันที

 

ปล่อยให้เด็กหนุ่มทำสีหน้าไม่พอใจอยู่ตรงนั้นโดยไม่หันกลับไปดู




มาสะที่แยกตัวออกมาก็ยกยิ้มขึ้นแล้วมองไปที่เฮลิคอปเตอร์หมายเลข 7 ซึ่งเธอรู้ดีว่าในนั้นมีพวกของคิดขับอยู่ พอรู้แบบนั้นเธอก็ยิ่งยกยิ้มขึ้นไปอีก ช่วงนี้เธอรู้สึกอยากแกล้งคนมาก และผู้โชคดี(?)ที่จะถูกเธอแกล้งก็คือคุณจอมโจรคิดที่อยากออกตัวมาในช่วงเธออยากแกล้งคนพอดี หึหึหึ....

 

มาสะมองเฮลิคอปเตอร์หมายเลข 7 ก่อนจะลอยตัวขึ้นช้าๆ อย่าลืมสิว่าเธอมีพลังเหนือมนุษย์นะจ๊ะ ส่วนที่ลอยได้ถ้ายังไม่ลืมกันพระเจ้าเป็นให้ความสามารถลอยได้มาให้เธอเป็นกรณีพิเศษ หุหุหุ....

 

มาสะลอยขึ้นไปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าไม่มีใครเห็น หลังจากนั้นก็ใช้ความว่องไวอย่างน่ากลัวพุ่งเข้าไปอยู่ในเฮลิคอปเตอร์หมายเลข 7 ทันทีโดยที่คนขับก็ไม่รู้สึกตัว พอเข้ามาเธอก็แอบอยู่ด้านหลังคนขับแบบเงียบๆและนอนรอเวลาเท่านั้น




ในที่สุดคิดก็ปรากฏตัวและเดินอยู่บนอากาศอย่างที่มาสะเคยเห็นในอนิเมะเพียงแต่ว่าคราวนี้มาเห็นของจริง เธอถึงกับเกือบจะร้องว่า ‘ว้าว’ ออกมาแล้วล่ะ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าเธอแอบอยู่อ่ะนะ เธอจึงดูโชว์การเดินของคิดไปแบบเพลินจนในที่สุดเธอก็สังเกตเห็นโคนันที่จะใช้รองเท้าเพิ่มพลังเตะ เธอรู้ว่าคิดก็เห็นโคนันจึงจบการโชว์และขึ้นมาอยู่บนเฮลิคอปเตอร์ในทันที

 

“เฮ้อออ สนุกจริงๆเลยแฮะวันนี้ เนอะปู่”

“ครับคุณหนูไคโตะ จะกลับเลยไหมครับ?”

“กลับเลยปู่วันนี้ผมทำให้เจ้าหนูนักสืบทำหน้าอึ้งตกใจได้ผมก็สนุกมากแล้วล่ะ ฮ่าๆๆๆ”

 

“สนุกมากขนาดนั้นเลยเหรอไคโตะคุงงงงงงงง~~”

 

“ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!”


 

โวยวายหลังม่าน

มาสะ: จำกันไม่ได้แบบนี้น่าเศร้าใจ

โคนัน: กะ ก็บอกแล้วไงว่าเธอเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้! (ลนลาน)

กระต่ายน้อย: อีกอย่างเจอกันไม่กี่ครั้ง แถมคุยกันก็แค่แป๊ปเดียว ลืมไปบ้างก็ไม่แปลกหรอกนะ

มาสะ: มันก็จริงแฮะ แต่สถานกาณ์ที่เจอกันแต่ละครั้งก็สำคัญๆทั้งนั้นเลยนะ น่าจะจำได้บ้างสิ (ทำแก้มป่องปากจู๋แบบงอนๆ)

โคนัน: ระ เรื่องนั้นน (ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางต่ายน้อย)

กระต่ายน้อย: คนเรามันก็ต้องมีลืมบ้าง เธอเองก็เคยเป็นไม่ใช่เหรอ?

มาสะ: ….นั่นสิ ก็จริงแฮะ

โคนัน: เฮ้ออออออ (โล่งอก)

ไคโตะ: เฮ้.. ฉันก็อยู่ด้วยนะ


ปล.ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือต้องแก้ไขตรงไหนบอกได้นะครับ

จะรีบมาแก้ไขให้เท่าที่ทำได้ แหะๆ

SQW
Heart Chat Bubble
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 219 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

766 ความคิดเห็น

  1. #719 สาววาย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 09:56

    ไม่สั้นเลยคะ

    #719
    0
  2. #687 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:56
    ชอบนางเองมาก เเต่ว่าบอกได้คำเดียวว่า ท่านนักเขียนท่านหลับมาได้เเล้ว
    #687
    0
  3. #620 kksabankmero (@kksabankmero) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 14:36
    เรือลอยมาแล้ว
    #620
    0
  4. #604 Freshtangerine (@Freshtangerine) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 21:51
    เชียร์อากาอิทั้งใจแล้วตอนนี้
    ตอน(อากาอิ)ปลอมตัวเป็น ชู ก็ได้
    *////
    #604
    0
  5. #585 AeReNa•β (@YukiAsuna) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 02:22
    นางเอกเคยนกสินะ <(-︿-)>
    #585
    0
  6. #491 AnimeLoverClab (@AnimeLoverClab) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:45
    ......
    #กำลังใจ
    #491
    0
  7. #353 คน_เทพ (@3839) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 14:17
    จ๊าบบมาก
    #353
    0
  8. #320 707 เราไม่เคะนะ (@choojan2546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:58
    #320
    0
  9. #303 w'wi (@winunda878) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 08:26
    อากาอิคือพระเอกสินะ
    #303
    0
  10. #168 pain drug (@sowonnuey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:10
    หน่วง.....T-T
    #168
    0
  11. #146 Dmongbanana (@supaksakerechote) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 12:12
    มาสะจ็าง~~~~
    #146
    0
  12. #20 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:41
    อุบ้ะ! เพิ่งเคยเจอตัวเอกคิดว่าจะไม่แย่งคู่คนอื่น 555555
    #20
    0
  13. #19 Ceili (@32721sutatta) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:26
    มาสะจังน่าสงสารไปแล้ววววT^T
    #19
    0
  14. #18 ILLIAD (@ILLIAD) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:00
    มาสะจังน่าสงสาร....ทำใจซะนะ....T^T
    #18
    0
  15. #16 ILLIAD (@ILLIAD) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:14
    ไปหาโคนัน!!!!!!!!ได้โปรดดดดด
    #16
    0
  16. #15 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 16:08
    รออออออออออออ~~~ >[]<
    #15
    0