【Detective Conan :: OC】Secret Of My Heart

ตอนที่ 8 : ❤️ §έċɾєŧ VII ❤️ ดอกกุหลาบแด่นางฟ้า บทเพลงที่อยากส่งให้ถึงใจเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    20 ส.ค. 63


คำแนะนำสำหรับตอนนี้ แนะนำให้อ่านในคอมในเว็บดีกว่า(เพื่อความอิน มั้ง 55555)

เพราะเค้าใส่เพลงประกอบไปด้วย มันเป็นเพลงที่นางเอกร้องในตอนนี้ครัชผม

 

ผู้หญิงคนนี้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ :)

 

“อะ...อืมมม ฮ้าวววววว”

“ตื่นแล้วสินะ?”

“เฮ้ย!! ขะ ขอโทษค่ะ ตกใจไปหน่อย แหะๆ”

 

ทำไงได้ล่ะพอตื่นแล้วเจอคนที่จ้องตัวเองอยู่ แถมจ้องซะใกล้ขนาดนี้เป็นใครก็ตกใจนั่นแหล่ะ เฮ้อออออ

 

“ฉันเห็นเธอหลับสบายเลยไม่ปลุก”

“ขะ ขอโทษที่รบกวนคุณอากาอินะคะ T^T”

“ขอโทษทำไม? ฉันไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย”

“T__T”

“หึ เอาเถอะ จะกลับเลยไหม เดี๋ยวฉันจะได้ไปส่ง”

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถมารับก็ได้ค่ะ” มาสะตอบแบบลนลาน

“งั้นเหรอ? งั้นฉันจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะมีคนมารับเธอละกัน” อากาอิพูดเสียงเรียบแล้วทำท่าจะหยิบบุหรี่มาสูบ

 

หมับ!!

 

“หืม?” อากาอิมองหญิงสาวที่จับมือตนไว้

“อะ เอ่อ อย่าสูบบุหรี่ได้ไหมคะ ฉันไม่ถูกกับควันบุหรี่” มาสะที่รู้สึกตัวว่าตัวเองจับมืออากาอิอยู่ก็รีบปล่อยแล้วพูดพร้อมหน้าแดงนิดๆ

“ไม่ถูกกับควันบุหรี่?”

“ค่ะ พอฉันได้กลิ่นมันแล้วจะหายใจไม่ออกทันทีเลย ควันอื่นๆก็ด้วย แหะๆ”

“หืมมม เห็นเก่งๆก็มีจุดอ่อนเหมือนกันนี่ หึ งั้นฉันเลิกสูบเลยละกัน” อากาอิพูดจบก็โยนซองบุหรี่ทิ้งไปไกลๆ

“อ่ะ เอ๋ 0__0?”

“ถ้าเธอแพ้ควันบุหรี่ฉันก็จะเลิกสูบมันไปเลยโอเคไหม?”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ขอแค่ไม่สูบตอนฉันอยู่ก็พอ แหะๆ”

“ก็เพราะฉันจะอยู่กับเธออีกนานน่ะสิ” อากาอิพึมพำเบาๆ

“อะไรนะคะ?” มาสะที่เหมือนได้ยินอากาอิพูดอะไรสักอย่างเอ่ยถาม

“เปล่าไม่มีอะไร”

 

มาสะที่กำลังงงๆก็งงต่อไปแล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาอลันทันทีเพื่อบอกให้มารับ ซึ่งทางนั้นก็โอเคบอกจะออกไปรับเดี๋ยวนี้ ที่เหลือก็คือเธอต้องนั่งรอในรถกับคุณอากาอิสินะ ชักจะง่วงอีกแล้วสิ..

 

“ขี้เซาจริงนะ” อากาอิพูดขึ้นเมื่อเห็นเด็กสาวทำท่าจะหลับอีกแล้ว

“แหะๆ อากาศมันน่านอนนี่คะ คุณอากาอิต่างหากขอบตาดำแล้วชอบนอนน้อยใช่ไหมคะเนี่ย?”

“มันเป็นตั้งนานแล้ว”

“ระ เหรอคะ ตะ แต่ยังไงคุณอากาอิควรพักผ่อนให้เยอะๆนะคะ แหะๆ” มาสะเหงื่อตกนิดๆเมื่อรู้สึกตัวว่าอากาอิหันมาจ้องตนเขม็ง

“ชู”

“คะ?” มาสะทำหน้างง

“เรียกฉันว่า ชู”

“เอ๊ะ? อะ เอ่อ....คุณชู” ตอนแรกมาสะตั้งใจจะปฏิเสธแต่เมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องมาเขม็งเหมือนจะบังคับกลายๆ เธอก็รีบปิดปากเอาคำปฏิเสธเก็บไว้ทันที ก่อนจะเริ่มพูดชื่ออีกฝ่ายอย่างกล้าๆกลัวๆ ด้วยความที่ไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่

“ห้ามมีคุณ ให้เรียก ชู” อากาอิพูดพร้อมจ้องมาสะเขม็ง

“ชะ ชู...” มาสะรีบพูดทันที

“ดีมะ....”

“ชูจัง....” มาสะพึมพำนิดๆแต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อรู้ถึงสายตาที่มองมา หูดีชะมัด! ฮืออออออ T^T

“เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ?” อากาอิ

“ขะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ T__T” มาสะ

“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร จะเรียกก็เรียก” อากาอิพูดจบก็หันไปมองข้างนอก

“ดะ ได้เหรอคะ!?” มาสะถามแบบอึ้งๆ

“ตามใจเธอ” อากาอิตอบพร้อมคิดในใจ ‘ให้เธอเรียกคนเดียว’

“งะ งั้นฉันขอเรียกชูจังนะคะ” มาสะพูดพร้อมแก้มที่เริ่มแดง

 

อันที่จริงมาสะฝันมานานแล้วล่ะว่าอยากลองเรียกอากาอิว่าชูจัง มันดูน่ารักดีเธอชอบ แต่เธอก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยอมให้เรียกหรอก พออากาอิบอกให้เธอเรียกอีกฝ่ายว่าชู เธอก็เผลอพูดออกไปเบาๆว่าชูจังเล่นเอาตกใจตอนอีกฝ่ายจ้องเขม็งมานึกว่าอีกฝ่ายโกรธเลยขอโทษไปแบบกลัวๆ(ก็กลัวจริงๆ)แต่อีกฝ่ายดันบอกว่าจะเรียกก็เรียกไม่ได้ว่าอะไร

 

แล้วรออะไรล่ะคะถ้าอีกฝ่ายให้เรียกเราก็จัดไป ฮิๆๆ แต่ทำไมเค้าถึงให้เรียกหว่า? ช่างเถอะ ดีแล้วที่อีกฝ่ายไม่โกรธ

 

คุณอากาอิใจดีกว่าที่คิดนะเนี่ย... (ไม่น่าจะใช่นะ)




เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดด!!

 

ชนเลยเถอะถ้าจะเบรคขนาดนี้อลัน....

 

“ผมมารับแล้วครับคุณหนู!”

“อะ เอ่อ..งั้นฉันไปก่อนนะคะชูจัง”

“อืม”

“คะ คุณหนูมากับผู้ชายหรือครับ!?” อลันถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนิดๆเมื่อเห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในรถ

“อื้ม เค้าพาฉันไปกินข้าวน่ะ ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถอะ” มาสะรีบพูดตัดจบ เพราะดูเหมือนว่าชูจังก็เริ่มจะยักคิ้วกวนๆใส่อลัน ถ้าไม่รีบตัดจบต้องแย่แน่ๆ

 

ว่าแต่ทำไมชูจังนิสัยกวนขึ้น?

 

คิดไปเองมั้งเรา....




ตอนนี้มาสะรู้สึกว่าเหมือนตัวเองเป็นคนผิดต้องถูกตำรวจสืบสวนยังไงไม่รู้สิ

 

“ได้ข่าวว่ามาสะจังไปกินข้าวกับผู้ชายสองต่อสองงั้นเหรอครับ?”

 

คนเป็นอาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนน่ากลัว จ้องมาสะเขม็งพยายามเก็กขรึมเต็มที่ในสายตาอลัน

 

“ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ?” มาสะถามด้วยสีหน้างงๆ

 

แต่ดูเหมือนการพยายามเก็กขรึมของคุณอาจะไม่สามารถทำอะไรมาสะได้เลย

 

“ไปกับผู้ชายสองต่อสองไม่ดีนะมาสะจังงงง” เคนพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสลดกับความเก็กขรึมที่ทำไปก็ไม่ได้อะไร

“พี่เคนคิดมาก แค่ไปกินข้าวเองนะ ไม่เอาไม่คิดมากแก่เร็วไม่รู้นะคะ” มาสะพูดจบก็เดินขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็ว

“ผมเป็นอานะมาสะจัง ผมเป็นอานะ ฮืออออ” เคนได้แต่พึมพำกับตัวเอง

“ทำใจเถอะครับคุณชาย” อลัน




ตัดมาอีกวันที่สดใส

 

วันนี้มาสะออกมาเดินเล่นตั้งแต่เช้าแล้วล่ะ ช่วงนี้โรงเรียนหยุดบ่อยแบบงงๆ แต่ก็ดีเพราะเธอก็ขี้เกียจเรียนเหมือนกัน(อ้าว) มาสะเดินไปเรื่อยๆขึ้นรถไปลงที่ในเมืองย่านการค้าของญี่ปุ่น รู้สึกจะมีโชว์มีกิจกรรมด้วยนะวันนี้ เหมือนงานเทศกาลเลยล่ะ คนเยอะดีจริงๆ

 

“ว้าวววว ได้มาจากไหนอ่ะ สวยจังเลย”

“ได้มาจากพี่ชายที่เล่นมายากลตรงนั่นน่ะ พี่เค้าหล่อมาเลยนะ เท่ด้วย”

“จริงเหรอ!? ฉันอยากได้บ้างจัง”

“เธอก็ไปหาพี่เค้าสิพี่เค้าให้ทุกคนนั่นแหล่ะ”

“ก็อยากไปนะ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วล่ะ”

“จริงด้วยสิ งั้นไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เนอะ”

“อื้ม!”

 

พี่ชายที่เล่นมายากล? น่าสนแฮะ ลองไปดูดีกว่า

 

มาสะลองเดินไปตามที่เด็กคนนั้นชี้ และก็พบกลุ่มสาวๆ ไม่สิต้องเรียกว่าฝูงสาวๆ? ให้เดาคงเป็นพี่ชายที่เล่นมายากลตามที่เด็กคนนั้นบอกแน่ๆ แต่คนเยอะแบบนี้ก็ไม่ไหวนะเนี่ย ยืนดูอย่างเดียวละกัน....

 

“พี่มาสะ”

“หืม? อ้าว โคนันคุง ไฮบาระจัง” มาสะทักทั้งสองเห็นเด็กคนอื่นๆอยู่ด้วยแต่จะให้ทักเลยก็ไมได้เพราะที่ผ่านมายังไม่เคยเจอเด็กๆเลยถ้าเอ่ยชื่อไปก่อนเดี๋ยวจะถูกสงสัยเปล่าๆ

“ใครเหรอโคนัน”

“เพื่อนพี่รัน ชื่อ คาซึกิ มาสะ”

“พี่สาวสวยมากเลยครับ”

“สีผมพี่สาวสวยจัง สีธรรมชาติหรือย้อมสีผมคะ?”

“ฮะๆ สีผมพี่ตั้งแต่เกิดจ๊ะ ไม่เคยย้อมหรอก ว่าแต่พวกเธอชื่ออะไรกันบ้างเอ่ย?”

“หนูชื่อ โยชิดะ อายูมิ ค่ะ!”

“ผมชื่อ ซึบุรายะ มิซึฮิโกะ ครับ!”

“ส่วนผมชื่อ โคจิมะ เก็นตะ คร้าบบ”

“พวกเราคือขบวนการนักสืบเยาวชน!” x3

“เหอะๆๆ” โคนัน

“ฮะๆๆ เรียกพี่ว่า มาสะ นะจ๊ะเหล่านักสืบเยาวชน”

“ค้าาาา//คร้าบบบ”

“แล้วพี่มาสะมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?” ไฮบาระที่เงียบอยู่นานก็เอ่ยถามมาสะ

“อ๋อพอดีพี่ว่างมากกกก พี่เลยมาเที่ยวเล่นจ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก ฮะๆๆ แล้วพวกเธอล่ะ?”

“พวกเราก็มาเที่ยวค้าาาา เนอะโคนันคุง” อายูมิพูดจบก็กอดแขนโคนัน

“โอ้ววว มาเดทรึเปล่าเนี่ยยย เสน่ห์แรงจริงนะโคนันคุง ฮิๆ” มาสะพูดแซวโคนันด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

“มะ ไม่ใช่นะครับ!” โคนันพูดพร้อมพยายามเนียนๆผลักอายูมิออก

“โคนันคุงงง//เจ้าโคนันนน” เก็นตะและมิซึอิโกะพูดพร้อมกัน

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล่า!” โคนันเหงื่อตก

“โอ๊ะ มาสะจัง”

“หืม? โอ้ รันจัง โซโนโกะ”

“มาสะจังก็มางั้นเหรอเนี่ย ดีจริงๆ ฉันอยากจะชวนมาสะจังมาด้วยแต่ปัญหาคือไม่รู้วิธีติดต่อกับมาสะจังน่ะสิ”

“จริงด้วย มาสะเธอช่วยให้อะไรสักอย่างที่มันสามารถติดต่อเธอได้หน่อยได้ไหม เผื่อพวกเราจะไปเที่ยวที่ไหนจะได้ชวนเธอไปด้วยไง” โซโนโกะบ่นนิดๆตามนิสัยหญิงสาว

“จ้าๆ งั้นเดี๋ยวฉันค่อยให้เบอร์มือถือละกันนะ”

“ใครเหรอรันจัง?”

“อ๊ะ จริงสิ คาซึฮะจังยังไม่รู้จักสินะ นี่ คาซึกิ มาสะ เพื่อนใหม่ที่อยู่ห้องเรียนเดียวกับฉันที่เล่าให้ฟังไงจ๊ะ”

“อ๋ออออ คนนี้เองเหรอ น่ารักอย่างที่รันจังพูดเลยสีผมก็สวยเหมือนสีซากุระเลยล่ะ”

“ใช่ไหมล่ะ จริงสิ มาสะจัง นี่คาซึฮะจังเค้ามาจากโอซาก้าจ๊ะ”

“สวัสดี ฉันชื่อโทยามะ คาซึฮะยินดีที่ได้รู้จักนะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ เอ่อออ ขอเรียกคาซึฮะจังได้ไหม?” มาสะ

“ได้สิ! จริงด้วย เฮย์จินายก็แนะนำตัวด้วยสิ!”

“หะ..ห๊ะ? อะ เอ้อ ฉันชื่อฮัตโตริ เฮย์จินะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เฮย์จิแนะนำตัวแบบลนลานจนมาสะได้แต่ทำหน้างง

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ พวกรันจังมากับเด็กๆสินะ” มาสะหันไปถามรัน

“ใช่จ๊ะ ตอนนี้ทุกคนว่าจะไปหาอะไรกินข้างในมาสะจังไปด้วยไหม?”

“งั้นเดี๋ยวตามเข้าไปนะ ขอดูรอบๆก่อน” มาสะ

“โอเคจ้า”

 

มาสะที่โบกมือลากับทุกคนแล้วก็ถอนหายใจออกมา จะมาทั้งทีก็มาแบบขบวนเลยแฮะ หวังว่านักมายากลที่เราจะไปดูคงไม่ใช่คนที่เธอคิดหรอกนะ ไม่งั้นปวดหัวตายเลยฉัน ขอให้ไม่ใช่ทีเถอะ..




แต่ดูท่าพระเจ้าจะหมั่นไส้นางเอกหรือแค้นเรื่องเสียงกรี๊ดก็ไม่ทราบ

 

จึงไม่ทำให้คำขอนางเอกเป็นจริง หนำซ้ำ....

 

“สวัสดีครับคุณนางฟ้า รับดอกไม้จากผมหน่อยได้หรือไม่?”

 

ระหว่างตอนที่มาสะกำลังภาวนาคิดหนักกับตัวเอง อยู่ๆก็มีคนมายืนอยู่ใกล้ๆตัวเธอพร้อมกับมีดอกไม้ยื่นมาให้ และเมื่อเธอเงยหน้าดูเจ้าของดอกไม้ก็แทบจะเป็นลม ทำไมพระเจ้าถึงทำกับเราเยี่ยงนี้ T^T

 

“จะไม่รับดอกไม้จากผมหรือครับ”



เจ้าของดอกไม้เริ่มทำเสียงสีหน้าเหมือนหมาที่เจ้าของเมิน รู้สึกเหมือนมีหูกับหางสุนัขโผล่ออกมาจากตัวเจ้าของดอกไม้ยังไงก็ไม่รู้

 

“อะ เอ่อ..ขะ ขอบคุณค่ะ” มาสะรีบรับมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มมีน้ำตาคลอแล้ว

“ดีใจจังเลยที่นางฟ้ายอมรับดอกไม้จากผม”

 

เจ้าของดอกไม้กลับมายิ้มแย้มทันที น้ำตาที่คลอเมื่อกี้มันไปอยู่ที่ไหน?

 

มาสะสงสัยได้ไม่นานก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายจับมือของเธอและก้มลงจุมพิตหลังมือของเธอ

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด เธอลืมไปได้ยังว่าอีกฝ่ายน่ะเจ้าเล่ห์ขนาดไหน! คนที่เธอเจอนี่ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกนอกจากคนที่ตำรวจต้องการตัว คนที่มีฉายาว่าจอมโจรคิดหรือชื่อจริงก็คือคุโรบะ ไคโตะ!?

 

ทำไมต้องมาเจอตอนนี้ไม่ทราบคร้าาาา!?

 

อยากจะ(กรีด)ร้องดังๆ ให้ใครต่อใครรู้ทั่วกานนนน T__T

 

เอ๊ะ? แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงเข้ามาทักเธอก่อนล่ะ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกันซะหน่อย น่าแปลกแฮะ =__=”

 

“ไคโตะ!”

“ชะอุ้ย” ไคโตะสะดุ้ง

“ตายจริง นึกว่าคุณจอมโจรหายไปไหน ที่แท้ก็มาจีบสาวอยู่ที่นี่เอง”

“นิสัยแย่มากเลยนะครับ”

“ไคโตะกลับไปทำงานต่อเดี๋ยวนี้เลยนะยะ!”

“อะไรของเธอเนี่ยอาโอโกะ เธอทำให้นางฟ้าของฉันกลัวแล้วนะ!”

“โฮ่....นางฟ้าของฉันงั้นเหรอ...” อาโอโกะเอ่ยเสียงเรียบเย็นขึ้น

 

มาสะที่ยืนดูอย่างอึ้งๆปนตกใจ โอ้ววววว ไม่นะ พระเจ้าช่างไม่เห็นใจฉันเลยใช่ไหมถึงได้ส่งคนที่ไม่น่าจะมาเจอกันตอนนี้ กลับมาพบเจอกันเหมือนขบวนรถไฟชนกันซะงั้น นี่เธอฝันใช่ไหม? ฮือออออออ T__T

 

“มาสะ!”

 

ใครเรียกอีกล่ะคราวนี้ T__T (หันไปมอง)

 

โอ้วววว มายยยย ก๊อดดดดดดดดดด!! O[ ]O

 

“อะ อาจารย์โจดี้” มาสะ

“เธอก็มาเที่ยวที่นี่เหรอเนี่ย” โจดี้

“ค่ะ อาจารย์ก็มาเที่ยวที่นี่เหรอคะ?” มาสะ

“ใช่จ๊ะ ฉันอยากให้บอสกับคนอื่นๆผ่อนคลายบ้างเลยชวนมา”

 

โจดี้พูดพร้อมชี้ไปทางด้านหลังที่มีพวก FBI เดินดูนู่นนี่อยู่ใกล้ๆบางคนก็โบกมือทักทายมาให้มาสะ

 

แล้วทำไมมาผ่อนคลายวันนี้ล่ะคะ โธ่ T^T

 

“ไง”

“อ่ะ สวัสดีค่ะชูจัง” มาสะทักทายอากาอิเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินมาทักเธอ

 

แต่ดูเหมือนว่าคำทักทายของเธอจะทำให้เจ้าหน้าที่ FBI ทุกคนแข็งค้างไปแล้วล่ะ

 

ชูจัง งั้นเหรอ!?...

 

“เธอมาเที่ยวที่นี่คนเดียว?”

“ค่ะ ว่างๆเลยมาคลายเครียด แหะๆ”

 

“เอ๋...คุณนางฟ้าที่น่ารัก คุณชื่อ มาสะ เหรอครับ?”

 

เหี้ย!! เอ้ย อะแฮ่ม! เราลืมอีกคนไปได้ยังไงฟะเนี่ย?

 

“ชะ ใช่ค่ะ” มาสะหันไปตอบอีกฝ่าย

“ผมชื่อคุโรบะ ไคโตะดอกกุหลาบสีชมพูที่ผมมอบให้ช่างเหมาะกับคุณ ส่วนกุหลาบสีฟ้าอมน้ำเงินนี้มันช่างสวยงามเหมือนดวงตาของคุณ ได้โปรดรับดอกไม้นี้จากผมอีกครั้งนะครับมาสะจัง”



เอิ่ม โครตเลี่ยน ถามจริงๆ อีกฝ่ายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่เนี่ย ถึงได้พยายามเข้ามาทำความรู้จักกับเราอ่ะ

 

ทั้งๆที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแท้ๆนะ แล้วอีกอย่างหมอนี่จะรู้ตัวไหมเนี่ยว่าทำให้ใครบางคนเริ่มโกรธและน้อยใจอยู่ ใช่เธอหมายถึงนาคาโมริ อาโอโกะนั่นแหล่ะ ตอนนี้อาโอโกะมองไคโตะแบบเศร้ามากเลยนะถึงแม้พยายามจะทำให้ตัวเองเข้มแข็งมากแค่ไหนก็เถอะ แต่เธอดูออกว่าอาโอโกะฝืนอยู่

 

ทำยังไงดีล่ะเนี่ยยยยย!?

 

“เอ่อ มะ ไม่ดีกว่าค่ะ”

“เอ๋....” ไคโตะทำหน้าเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด สักพักก็หายไปพร้อมกลับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏออกมา

 

เอ่ออออ ยิ้มแบบนี้ไม่น่าไว้ใจอย่างรุนแรง!

 

หมับ!!

 

“อ๊ะ..”

“ถึงคุณจะไม่รับ แต่ผมก็จะให้ ถ้าเรามีด้ายแดงเชื่อมถึงกัน ผมต้องได้เจอคุณอีกแน่นอนครับ”

 

ไคโตะนำดอกกุหลาบสีฟ้าอมน้ำเงินเสียบใส่ลงไปในเส้นผมสีผมพูที่อ่อนนุ่มแล้วกระซิบพูดข้างหูมาสะก่อนจะผละออกมาเมือรับรู้ถึงรังสีไม่พอใจบางอย่างจากใครบางคนที่ยืนคุยกับมาสะเมื่อกี้และยิ้มใส่พร้อมยักคิ้วนิดๆตอบกลับไป

 

หมับ!

 

มาสะรีบหันไปดูเจ้าของมือที่อยู่ๆจับแขนเธอลากออกไปจากตรงนั้นทันที คนที่ลากเธอก็ไม่ใช่ใครคืออากาอินั่นเอง ตอนนี้เธอกำลังงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะแต่ละอย่างมันกะทันหันมาก

 

ทำไมตัวเอกเกือบทุกคนถึงได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?

 

แล้วทำไมไคโตะถึงมาทักทายเธอ แล้วดูเหมือนอยากรู้จักเธอด้วย แถมสายตาของอาโอโกะเธอกำลังจะร้องไห้

 

นี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มีแต่เรื่องไม่เข้าใจโว้ยยยยยยยย!! (ใจเย็นๆโยม)

 

และตอนนี้เธอก็ถูกอากาอิจับแขนแน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรปล่อยให้อีกฝ่ายลากเธอไปตามใจเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยแบบไม่มีเหตุผลแล้วล่ะ เธอกำลังเครียดเรื่องอะไรตัวเธอยังไม่รู้เลย

 

“ชู! นี่! รอด้วยสิชู!” โจดี้พยายามเดินตามเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้เหมือนหงุดหงิดอะไรสักอย่าง

“ชะ ชูจังฉันเจ็บนะคะ” มาสะที่ทนกับการโดนอีกฝ่ายบีบแขนมานานร้องขึ้น และดูเหมือนอีกฝ่ายจะพึ่งรู้สึกตัว

 

กึก!

 

“......ขอโทษ” อากาอิที่ได้สติจึงรีบปล่อยแขนมาสะทันที

 

เมื่อกี้เหมือนจะหงุดหงิดมากไปหน่อยที่เห็นเด็กหนุ่มคนนึงทำท่าทางเข้ามาใกล้ชิดเด็กสาว ดูก็รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนั้นตั้งใจจะจีบเด็กสาวพอรู้แบบนั้นตัวเองก็รู้สึกหงุดหงิดและโกรธขึ้นมาทันที ให้ตายเถอะ ทำไมเรื่องเกี่ยวกับเด็กสาวตรงหน้าทีไรตัวเองถึงไม่เหมือน FBI เอาซะเลย เฮ้ออออออ

 

“แดงเลยแฮะ ชู นายช่วยถนอมนักเรียนของฉันหน่อยจะได้ไหมเนี่ย” โจดี้พูดแบบดุๆใส่อากาอิ

“เฮ้อออ ก็ฉันขอโทษแล้วไง” อากาอิ

“มาสะจังงง”

 

ใครเรียกอีกล่ะคะ โอ๊ยยยย คิดผิดที่ออกมาข้างนอกจริงๆ T__T

 

“โอ้ววว นั่นมันพวกรันจังนี่นา” โจดี้โบกมือทักทาย

“อาจารย์โจดี้ก็มาด้วยเหรอคะเนี่ยยย” โซโนโกะรีบวิ่งมาหาโจดี้

“จ้าาาา มาผ่อนคลายสักหน่อย อ้อ นี่เพื่อนที่ทำงานของฉันชื่อ อากาอิ ชูอิจิ บางคนคงรู้จักแล้วสินะ”

“ว้าววว ดูหล่อเข้มเย็นชาจังเลยแฮะ” โซโนโกะพูดด้วยสายตาลุกวาว

“โธ่ โซโนโกะล่ะก็” รันเหงื่อตกก่อนจะส่ายหัวด้วยความปลง

“แล้วพวกรันจังทำอะไรอยู่เหรอคะ? กินข้าวกันเสร็จแล้วเหรอ?” มาสะถามเพราะจะกินเสร็จมันก็เร็วไปนะ

“ก็ว่าจะทำอย่างนั้นนะ แต่เราเจอปัญหานิดหน่อยน่ะสิ” โซโนโกะ

“ปัญหา? ปัญหาอะไรหรือคะ?” มาสะทำสีหน้างุนงง หรือว่าจะเกิดคดี? มีโคนันอยู่นี่นา(แซะสักนิด)

“พอดีทางโรงเรียนให้ชมรมดนตรีมาตั้งซุ้มร้องเพลงน่ะสิ” รันพูดด้วยสีหน้าเครียดนิดหน่อย

“แล้วมันทำไมเหรอคะ?” มาสะยังคงงงอยู่ มาตั้งแล้วมันทำไมเหรอ?

“แต่นักร้องที่ต้องมาร้องเค้าเสียงไม่มีแล้วน่ะสิเพราะหักโหมซ้อมหนักไปเสียงเลยไม่มี เฮ้อออ” โซโนโกะกุมขมับด้วยความหงุดหงิด ตั้งใจจะหาอะไรกินแท้ๆ ทำไมถึงมีเรื่องมาขัดเนี่ย?

“พวกเราเลยว่าจะตามหาคนมาร้องแทนน่ะ” รันอธิบายต่อจนจบ

“แล้วทำไมรันจังไม่ร้องล่ะคะ รันจังร้องเพราะออกนะ” มาสะออกความคิดเห็น

“มันก็จริงแต่ว่าตอนนี้ยัยรันเสียงแหบๆเพราะหวัดน่ะสิ ตอนร้องเลยไม่โอเค” โซโนโกะตอบมาสะก่อนจะสีหน้าเซ็งๆ

“งั้นก็แย่สิคะแบบนี้” มาสะทำหน้าเครียดนิดๆ แต่ก็รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมาหลายคู่

 

เฮ้ๆ คงไม่ใช่ว่า...

 

“เอ่อออ มองแบบนี้อย่าบอกนะคะ...”

“น่าาาา ลองดูก็ไม่เสียหายนี่จริงไหม? ฮิๆๆ” โซโนโกะพูดพร้อมกอดแขนมาสะแล้วลากไป

“มะ ไม่ดีมั้งคะ T__T”

“ลองดูก่อนสิ เผื่อจะดีก็ได้นะ” รันพยักหน้าสนับสนุนเต็มที่

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด ไม่อ้าววววววว!

 

 

ซุ้มดนตรีของโรงเรียนเทย์ตัน

 

“สองคนนั้นมาช้าจังแฮะ”

“ทำไงได้ล่ะก็ต้องไปหาคนมาร้องแทนนี่นา”

“พี่รันบอกว่าได้ตัวคนมาร้องเพลงแล้วล่ะครับ”

“จริงเหรอ? จะเป็นใครกันนะ?”

“มาแล้วๆๆๆๆ”

“มาแล้วเหรอโซโนโกะจัง รันจังงง เอ๊ะ นั่น...”

“นี่ไงนักร้องที่พึ่งเจอกันเมื่อกี้เลยล่ะ โฮะๆๆๆ” โซโนโกะหัวเราะอย่างภูมิใจ

“ฉันไม่อยากร้องเลยอ่ะ” มาสะนั่งสลด

“ร้องเถอะนะมาสะจัง คิดซะว่าทำเพื่อโรงเรียนของเราเถอะนะ นะๆ” รันอ้อนเต็มที่

“เฮ้อออ จะพยายามนะ เศร้า...” มาสะนั่งสลดต่อไป

“ที่บอกว่าได้นักร้องแล้วนี่จริงเหรอ!?”

“อ๊ะ รุ่นพี่ นี่ไงคะ นักร้อง เอาตัวไปเลยค่ะ!” โซโนโกะผลักมาสะให้อีกฝ่ายทันที

“โอ้ว ใช้ได้เลยนี่ นี่ใช่นักเรียนคนใหม่ที่พึ่งเข้ามาในห้องพวกเธอสินะ”

“ใช่ค่ะ น่ารักใช่ไหมล่ะ” รัน

“อื้ม น่ารักมาก โอเค ไปเตรียมตัวเลือกเพลง แล้วขึ้นเวทีกันเลยเถอะ!”

“ดะ เดี๋ยวๆๆๆๆ ก่อนค่ะ” มาสะรีบตั้งสติทันทีเมื่อได้ยินอะไรที่ไม่เข้าหูอย่างแรง

“อะไรเหรอ?” ทุกคนทำหน้างงกันหมด

“ไหนบอกว่าเป็นซุ้มร้องเพลงไง แล้วทำไมถึงต้องขึ้นเวทีล่ะคะ?” มาสะถามเสียงเครียด

“ก็นี่อ่ะเป็นซุ้มเตรียมตัวครับ ส่วนร้องเพลงต้องไปร้องบนเวทีตรงนู้นอ่ะครับ”ิโคนันชี้ไปตรงเวทีใหญ่ที่มีคนยืนดูกับเพียบ

 

ฝันร้ายชัดๆ!

 

“ขอเป็นลมดีกว่าค่ะ” มาสะทำท่าจะเป็นพายุ เอ้ย ลมเรียบร้อย

“เดี๋ยวๆ คิดว่าทำเพื่อโรงเรียนเถอะนะมาสะจังงง” รันจังอ้อนอีกรอบ

 

แต่ผลคือมาสะส่ายหน้าไปมาแบบคือปฏิเสธลูกเดียวค่ะ แต่ทุกคนไม่ยอมแพ้พยายามขอร้องมาสะแทบจะยอมถวายกาย(?)ให้เลยถ้ามาสะยอมขึ้นไปร้อง ถามเธอรึยังว่าเธอร้องเพลงเป็นไหม? แต่เธอก็ร้องเป็นนั่นแหล่ะ เฮ้ออออออ

 

“โอเคค่ะๆ ร้องก็ได้ เฮ้ออออ” มาสะถอนหายใจด้วยความปลวงง

“เย้!”

“แต่ขอเปียโนด้วยนะคะ”

“เอ๋?”

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อยากจะร้องเพลงที่ตัวเองชอบสักหน่อย ฉันจะเล่นเปียโนแล้วร้องไปด้วยคงไม่มีปัญหานะคะ”

“อื้ม แล้วเพลงอะไรอ่ะ?”

“เป็นเพลงที่ทุกคนไม่เคยฟังหรอกค่ะ มีแค่ฉันที่รู้จัก เอาล่ะ เตรียมพร้อมกันเลยดีกว่าค่ะ!”

 

มาสะตั้งใจจะร้องเพลงของเรื่องโคนันนี่แหล่ะ จึงได้บอกไปว่าเป็นเพลงที่ทุกคนไม่เคยฟัง มีแค่เธอที่อยู่อีกโลกนึงเท่านั้นแหล่ะที่เคยฟัง โชคดีที่เธอมาที่นี่ เวลาที่ผ่านมาเธอก็ฝึกฝนหลายอย่างแน่นอนว่าเรื่องดนตรี ร้องเพลงเธอก็ฝึก อยู่โลกก่อนเธอก็ชอบร้องเป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว มันจึงทำให้เธอจำวิธีการร้องและโน้ตแต่ละตัวได้ จึงไม่มีอุปสรรคอะไรเท่าไหร่สำหรับเธอ

 

และแล้วก็ถึงเวลาโชว์ของเธอ ตอนนี้ทุกคนเตรียมจัดอุปกรณ์ที่ควรจะต้องใช้บนเวทีอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้คนดูรอ เมื่อทุกอย่างพร้อมมาสะก็ตั้งสติแล้วเดินไปยืนที่เปียโนเพื่อเริ่มบรรเลงเพลงที่มีแค่เธอเท่านั้นที่รู้จัก

 

พร้อมกับความหมายของเพลงที่เธออยากจะส่งไปให้คนที่เธออยากมอบให้มาตลอด

 

นี่คือเพลงที่นางเอกร้อง ]

ชื่อเพลง: Your best friend

( ปล. เนื้อเพลงนี้เราเอามาจากใน Youtube แต่ตอนนี้เราหาคลิปคนๆนั้นไม่เจอแล้วอ่ะ T__T )

 

อยากให้เธอรับรู้ ว่าฉันเข้าใจเธอทุกอย่าง

แม้เธอจะซ่อนความเสียใจไว้บนใบหน้าที่ยิ้มแย้มเสมอมา

แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องอดทนกลั้นน้ำตาไว้เสมอ

ภายใต้หัวใจที่มืดมนแหลกสลาย

 

เพราะงั้นฉันถึงรับรู้ได้ เพียงมองนัยน์ตาของเธอ

ก็เข้าใจได้ในทันที เพราะเธอคือคนรักของฉัน

ดังนั้นพึ่งพาฉันได้นะคนดี

 

แต่ความรู้สึกเธอก็ยังส่งมาถึงฉัน

มันส่งเสียงอยู่ลึกๆข้างในหัวใจ

แม้ว่าตอนนี้ไม่อาจจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้

ฉันก็รู้ว่าเธออยู่เคียงข้างฉันเสมอ

 

ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ไกลกันแค่ไหน

ก็ได้ยินเสียงสะท้อนที่ดังลึกอยู่ข้างในใจ

ถึงแม้ไม่เอ่ยคำพูดออกมา ฉันก็เข้าใจเธอได้

เพราะตลอดมาเธอคือคนรักของฉัน

 

ผู้หญิงคนนี้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ

ผู้หญิงคนนี้คิดถึงเธอ

อย่ามัวแต่โทษตัวเองเลย

ฉันรู้ว่าเธอร้องไห้เสียน้ำตามากแค่ไหน

แต่เธอก็ไม่ได้แสดงมันออกมาต่อหน้าใคร

แม้จะเป็นช่วงเวลาที่หัวใจมีแต่ความวิตกกังวล

 

เพราะงั้นฉันถึงรับรู้ได้ เพียงมองนัยน์ตาของเธอ

ก็เข้าใจได้ในทันที เพราะเธอคือเพื่อนคนสำคัญของฉัน

ดังนั้นพึ่งพาฉันได้นะคนดี

 

แต่ความรู้สึกเธอก็ยังส่งมาถึงฉัน

มันส่งเสียงอยู่ลึกๆข้างในหัวใจ

ถึงแม้ไม่เอ่ยคำพูดออกมา ฉันก็เข้าใจเธอได้

ฉันก็รู้ว่าเธออยู่เคียงข้างฉันเสมอ

 

ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ไกลกันแค่ไหน

ก็ได้ยินเสียงสะท้อนที่ดังลึกอยู่ข้างในใจ

ถึงแม้ไม่เอ่ยคำพูดออกมา ฉันก็เข้าใจเธอได้

เธอคือเพื่อนคนสำคัญสำหรับฉันเสมอมา

 

ใจของเราเชื่อมโยงถึงกันได้

ไม่มีอะไรที่ทำให้เราสองคนแยกจากกันได้

คิดถึงตอนที่เราอยู่เคียงข้างกันเสมอ

ใจสองใจต่างก็เชื่อมไว้ด้วยกัน

 

ใช่ ฉันรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเธอ

และเธอก็รู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับฉัน

ไม่เป็นไรแล้วล่ะ เชื่อว่าจากนี้จะมีเธออยู่เคียงข้าง

ดังนั้นพึ่งพาฉันได้นะคนดี

 

แต่ความรู้สึกเธอก็ยังส่งมาถึงฉัน

มันส่งเสียงอยู่ลึกๆข้างในหัวใจ

แม้ว่าตอนนี้ไม่อาจจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้

ฉันก็รู้ว่าเธออยู่เคียงข้างฉันเสมอ

 

ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ไกลกันแค่ไหน

ก็ได้ยินเสียงสะท้อนที่ดังลึกอยู่ข้างในใจ

ถึงแม้ไม่เอ่ยคำพูดออกมา ฉันก็เข้าใจเธอได้

 

“เธอคือเพื่อนคนสำคัญสำหรับฉันเสมอมา......”

 

เมื่อมาสะร้องจบก็เกิดเสียงตบมือดังสนั่นไปทั่วงาน และมีเสียงร้องบอกว่าชอบเพลงที่เธอร้องมาก มีบ้างบอกให้ร้องอีกรอบ เสียงเชียร์ให้เธอร้องอีกรอบเยอะมาก บางคนก็เอาดอกไม้มาให้เธอซึ่งถือได้ว่าเยอะมากทั้งช่อใหญ่ช่อเล็กหรือดอกกุหลาบดอกเดียวเธอก็ได้ ตอนนี้เหมือนกับว่าเธอกลายเป็นดารานักร้องยังไงไม่รู้แฮะ

 

และเมื่อเห็นเพื่อนๆหลังเวทีส่งเสียงเรียกให้เข้าไปมาสะจึงรีบเดินเข้าไปทันที แต่ก็ยังมีเสียงเรียกเธอจากข้างนอกอยู่

 

“สุดยอดไปเลยมาสะจัง! เธอร้องเพราะมากๆเลย!” รันตบมือด้วยความชื่นชม

“จริงด้วย! แถมเพลงนี้ฉันก็ไม่เคยฟังมาก่อนเลย ความหมายมันดีมากๆ เล่นเอาฉันน้ำตาคลอเลยล่ะ!” คาซึฮะพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมหลักฐานคือน้ำตาทีคลอในดวงตา

“จริงด้วยๆ ความหมายดีมากเลยนะ แถมเธอสื่ออารมณ์ออกมาได้เยี่ยมมากเลยล่ะมาสะ” โซโนโกะพยักหน้าสนับสนุนพร้อมเอ่ยชม

“ก็ฉันอยู่ในช่วงอารมณ์ของเพลงนี้จริงๆนี่นา แหะๆ” มาสะเกาแก้มแก้เขิน

“เหหหห อย่าบอกนะว่ามาสะจังมีความรัก!?” รันถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“อะ เอ่อ ก็ไม่ได้ถึงขนาดรักนะ แค่... อะ เอ่อ... -/////-“ มาสะเริ่มลนลานแถมหน้าก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

“หน้าแดงแล้วนะมาสะจังงง” คาซึฮะเอ่ยแซวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์

“เถอะน่า อย่าสนเลย ยังไงความรักฉันก็ไม่มีทางสมหวังหรอก” มาสะพูดพร้อมใบหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

“อะ เอ่อ...ขอโทษนะมาสะจัง” รันที่เหมือนจะเริ่มเข้าใจก็หยุดทันที

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันขอแค่ถ้าเค้าได้ฟังเพลงที่ฉันร้อง ก็อยากให้เค้ารู้ไว้ว่ายังมีฉันอยู่ตรงนี้อ่ะนะ ฮะๆ”

“ทำตัวเป็นนางเอกเชียวนะเธอ เอาเถอะ ไหนๆก็จบแระ ไปหาอะไรกินกันเถอะ!” โซโนโกะพูดพลางชี้นิ้มไปทางที่มีร้านอาหารมากมาย

“อื้ม!!”



โวยวายหลังม่าน

มาสะ: ดังนั้นพึ่งพาฉันได้นะคนดี~ (ฮัมเพลง)

กระต่ายน้อย: ร้องเพราะดีนะ

มาสะ: แน่นอนนน สักวันฉันอยากร้องให้คนที่ฉันรักฟังใกล้ๆจัง

กระต่ายน้อย: ......(เหล่มองเหล่าชายหนุ่มที่แอบฟัง)

มาสะ: จะมีวันนั้นไหมนะ?

กระต่ายน้อย: ต้องมีอยู่แล้ว

มาสะ: อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง!!


ปล.ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือต้องแก้ไขตรงไหนบอกได้นะครับ

จะรีบมาแก้ไขให้เท่าที่ทำได้ แหะๆ

SQW
Heart Chat Bubble
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

768 ความคิดเห็น

  1. #698 นานากะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 18:02

    นางเอกเเพ้สายฝนสิน่ะค่ะเเต่กลับชอบสายฝน งงค่ะ

    =//////=??

    #698
    0
  2. #619 kksabankmero (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 14:30
    สวยค่ะสวย-_-
    #619
    0
  3. #567 AntkilL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 13:07
    ครับนางเอกนี้แบบคิริโตะยังอาย
    #567
    0
  4. #506 sinemetu888 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 19:33
    เอ่อ อยากอ่าน...
    #506
    0
  5. #490 AnimeLoverClab (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 20:42
    .....
    #เม้นแบบนี้เป็นกำลังใจได้ป่าว???
    #490
    0
  6. #352 คน_เทพ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 14:13
    สนุกดีค่ะ
    #352
    0
  7. #319 707 เราไม่เคะนะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 13:49
    #319
    0
  8. #187 Peden (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 10:53
    สนุกมากๆเลยค่าาาาาาา
    #187
    0
  9. #59 Faiyuki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:39
    น่าสนใจ
    #59
    0
  10. #17 ILLIAD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 17:32
    ลูกคนหนูก็งี้...ทำใจ
    #17
    0
  11. #14 ฟ.ฟ้า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 06:15
    รอออออ
    อ่านมารวดเดียว ลืมเม้น~
    หนูขอโทดดดดด เดี๋ยวถ้าว่างจะกลับไปเม้นให้นะคะไรท์>^<
    #14
    0