【Detective Conan :: OC】Secret Of My Heart

ตอนที่ 7 : ❤️ §έċɾєŧ VI ❤️ ความยินดีเมื่อได้พบกัน ความรักที่เข้ามาแบบไม่รู้ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    20 ส.ค. 63


 

พวกคุณควรได้เจอกันสักที :)

 

เรื่องความรักปล่อยไปก่อนดีกว่า ได้มาอยู่โลกนี้ทั้งทีจะเศร้าไปทำไม สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือ....

 

ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด...

 

“ฮัลโหลลลล คุมิจังงงง มาหาฉันที่โรงพยาบาลxxxหน่อยสิ แล้วมาที่ห้องxxxทีนะ”

 

< รับทราบค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ >

 

มาสะนั้นได้ตัดสินใจแล้วว่ามันคงถึงเวลาที่พวกเค้าจะได้พบกัน ดังนั้นวันนี้เธอจึงได้ขอนัดเจอกับไฮบาระ และ อากาอิ ชูอิจิ อันที่จริงเธอก็ยังลังเลอยู่นะ แต่คิดอีกทีให้เจอกันเลยจะดีกว่า แล้วเธอก็ไม่มีทางที่จะทำให้พวกองค์กรนั่นเจออาเคมิแน่นอน และถึงแม้ว่าจะเจอเจ้าพวกนั้นก็อย่าหวังจะได้แตะต้องคนของเธอเลย เธอไม่ยอมแน่!

 

ที่ผ่านมาเธอฝึกฝนอะไรหลายอย่างจนมาสะแน่ใจเลยว่าตัวเองเก่งกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก แต่ก็ไม่เคยทดลองใช้ความสามารถกับใครหรอกเพราะเดี๋ยวอีกฝ่ายจะตายซะก่อน เป็นแบบนั้นไม่ดีแน่ เข้าข่ายฆ่าคนนะนั่นน่ะ

 

แต่เมื่อพอไม่คิดถึงเรื่องอื่นก็ดันเผลอไปคิดเรื่องความรักอีกแระ เฮ้อออออ ทำไมกันน้าาาาา ทำไมคนที่เราชอบถึงมีคู่แล้วทุกทีเลย ไม่ว่าจะโลกที่แล้ว หรือโลกนี้ ฮืออออ ชีวิตรักรันทดสินะ? เศร้าใจT__T

 

หรือจะให้เธอทำตัวเป็นนางร้ายในละคร?

 

เอิ่ม... ดูละครมากไปมั้งเนี่ยตัวเรา

 

มาสะได้แต่นั่งกุมขมับกับความคิดของตัวเองที่เริ่มจะคิดไปไกล เธอจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะตัวเธอไม่ได้ร้ายถึงขนาดจะกล้าไปแย่งคนรักใครนี่นา....มั้ง? (อ้าว)

 

อ๊ากกกกกกกกก ปวดหมองที่สุดเลยคร้าาาาาา ไอพวกเรื่องรักๆใคร่ๆเนี่ยยยยยยยย!!

 

“เธอนี่มีหลายสีหน้าดีนะ”

 

เฮือก!

 

สะ..สะดุ้งเลยเรา เอ๋....(หันไปมอง)

 

“คุณอากาอิ” มาสะเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเบาๆ แต่ก็พอให้อีกฝ่ายได้ยิน

“ไง ที่เรียกฉันมามีอะไร ฉันยุ่งๆ ถ้าไม่สำคัญเธอต้องรับผิดชอบ” อากาอิพูดเสียงเย็นๆก่อนจะใช้หลังยืนพิงกำแพง

 

รับผิดชอบด้วยการเอาใจฉันไปเลยเถอะค่ะ โอ๊ยยยยย เย็นชาโดนใจ กรี๊ดดดดดด! (นางเอกใจเย็นๆ)

 

“สวัสดีค่ะ...”

“อ๊ะ อ้าว ไฮบาระจัง มาถึงแล้วเหรอ” มาสะหันไปทักเด็กสาว และสังเกตสีหน้าเด็กสาวที่หวาดกลัวคนข้างๆเธอที่ยืนพิงกำแพงแล้วจ้องเขม็งไปทางเด็กสาว

“คะ...ค่ะ ที่เรียกหนูมามีอะไรรึเปล่าคะ?” ไฮบาระถามเสียงสั่นและพยายามอยู่ใกล้ๆหญิงสาวเพื่อหลบสายตาที่จ้องมา

“ก็มีนิดหน่อย เอ่อ... คุณอากาอิ จ้องเด็กแบบนั้นเด็กก็กลัวสิคะ” มาสะอดจะพูดขึ้นไม่ได้ ดูท่าทางไฮบาระจะกลัวจริงๆ

“หึ” อากาอิที่ได้ยินแบบนั้นก็หันไปมองทางอื่นทันที

“เอ่อออ งั้นทั้งสองคนช่วยรอในห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันมา” มาสะทำท่าจะลุกออกไปแต่ก็โดนคว้าแขนไว้ก่อน

“นะ หนูไปด้วย” ไฮบาระพูดเสียงสั่นๆกอดแขนมาสะแน่น

“หืม? แค่แปปเดียวเท่านั้นเองไฮบาระจัง ไม่ต้องกลัวนะ รอแค่แปปเดียว เชื่อพี่สาวนะ”

 

มาสะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนแล้วยิ้มพลางลูบหัวไฮบาระแผ่วเบาเพื่อปลอบโยน ทำเอาไฮบาระหน้าแดงนิดๆแล้วพยักหน้าตอบเบาๆพร้อมปล่อยแขนมาสะทันที ส่วนอากาอิก็มองมาสะแบบนิ่งๆ แต่มองแบบไม่ละสายตาเลยทีเดียวเล่นเอามาสะทำหน้างงๆ แล้วรีบเดินออกไปทันที




“คุณหนู”

“โอ้ววว มาได้ตรงเวลาพอดีเลย คุมิจังตามฉันมาสิ”

 

มาสะที่เดินออกมาจากห้อง แล้วเดินตามหาอาเคมิก็เจอเธอที่เดินมาพอดี จึงรีบเดินไปหาแล้วคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ก่อนจะกึ่งพากึ่งลากอาเคมิให้ตามมา เล่นเอาอาเคมิทำหน้างงเลยทีเดียวว่าคุณหนูจะรีบลากตนไปไหน

 

“ค่ะ คุณหนูจะพาฉันไปไหนหรือคะ?”

“พาไปเจอคนที่เธอควรจะเจอมากที่สุดล่ะมั้ง”

“เอ๋?”




[ ไฮบาระTALK ]

 

ผู้หญิงคนนั้นอบอุ่น เธอเหมือนพี่สาวที่ตายไปของฉันมาก จริงสิ สวัสดีฉัน ไฮบาระ ไอ ชื่อจริงคือ มิยาโนะ ชิโฮะ เคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ให้กับองค์กรชุดดำ แต่ฉันหนีออกมาด้วยการกินยาที่ตัวเองทดลองจนกลายเป็นเด็กเหมือน คุโด้ ชินอิจิ หรือที่ตอนนี้เป็นเด็กแว่นชื่อ โคนัน

 

ตอนนี้ฉันยืนรออยู่ในห้องกับคนที่น่ากลัวมากๆในสายตาฉัน ถึงแม้คุโด้คุงจะเคยบอกว่าคนนี้คือFBIก็เถอะ แต่ดูยังไงคนนี้ก็น่ากลัวอยู่ดี ตอนฉันมาถึงสายตาของคนๆนี้ที่จ้องแทบทำเอาเธออยากวิ่งหนี แต่ยังดีที่มีผู้หญิงที่ชื่อ คาซึกิ มาสะ อยู่ทำให้ฉันพอจะมีที่พึ่งเพื่อหลบสายตานั้นได้บ้าง

 

แต่พอผู้หญิงคนนี้บอกจะออกไป ฉันรีบคว้ากอดแขนอีกฝ่ายทันที ฉันกลัวที่จะอยู่กับคนๆนี้สองคน!และระหว่างที่ฉันกำลังคิดก็มีมือมาลูบหัวฉันแผ่วเบาฉันจึงเงยหน้ามองเจ้าของมือก็คือผู้หญิงที่ชื่อคาซึกิ มาสะ นี่เองที่ลูบหัวของฉัน มันอบอุ่นมากเลยล่ะ รู้สึกดีด้วย แล้วผู้หญิงคนนี้ก็พูดขึ้นมา

 

“หืม? แค่แปปเดียวเท่านั้นเองไฮบาระจัง ไม่ต้องกลัวนะ รอแค่แปปเดียว เชื่อพี่สาวนะ”

 

แม้จะเป็นแค่คำพูดธรรมดา แต่มันช่างอบอุ่นแถมรอยยิ้มนั่นอีกทำฉันหน้าร้อนๆขึ้นมาเลยล่ะ ฉันเผลอปล่อยแขนผู้หญิงคนนั้นตอนไหนไม่รู้แล้วพยักหน้าเบาๆ ผู้หญิงคนนี้ฉันเชื่อใจได้ฉันรู้สึกแบบนั้น และผู้หญิงคนนั้นก็รีบเดินออกไป

 

“ดีจังนะเด็กน้อย โดนลูบหัวซะด้วย”

 

ฉันหันไปมองเจ้าของเสียงก็พบกับสายตาที่จ้องมาที่ฉันเขม็ง แต่ถ้าฉันสังเกตดูดีๆเหมือนแววตานั่นจะแสดงถึงความไม่พอใจนะ.. อิจฉางั้นเหรอ? คนแบบนี้เนี่ยนะ? คิดไปเองรึเปล่า? แต่ลองถามดูหน่อยก็ไม่เสียหาย

 

“อิจฉารึไง?”

“หึ พูดอะไรงี่เง่า”

 

แต่ท่าทางนายไม่ใช่แบบนั้นนะ อิจฉาอยู่ชัดๆเลย รึว่าผู้ชายคนนี้...จะชอบผู้หญิงคนนั้น? เฮ้ออออ คงไม่ใช่หรอก

 

“มาแล้วค่ะ”

 

ฉันหันไปมองตามเสียงอีกครั้งก็ต้องตกใจ

 

ไม่จริง....

 

“คุณหนูคะ อะ...ชิโฮะ?”

“พี่...?”

 

ตอนนี้มาสะกำลังมองท่าทางของแต่ละคนที่เจอคุมิจัง จริงสิตอนนี้ต้องเรียก อาเคมิก่อนสินะ ทั้งสองเบิกเนตรตาโตเลยล่ะ คงจะตกใจน่าดู โดยเฉพาะเด็กสาวที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มจะล้นออกมาแล้ว

 

“พี่...?”

“อะ เอ่อ....” อาเคมิทำท่าทางลนลาน

“งั้นขอแนะนำให้รู้จักอย่างเป้นทางการนะคะ คนๆนี้คือ มิยาโนะ อาเคมิ ที่หลายๆคนหรือทุกคนคิดว่าเธอตายไปแล้ว ส่วนพี่อาเคมิคะ นี่คือน้องสาวพี่ไงคะ อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้?” มาสะ

“จะ จำได้สิคะ ตะ แต่ว่า ก็แค่...” อาเคมิหน้าแดง และสะดุ้งเมื่อไปมองอีกคน

“ทำตัวไม่ถูกสินะคะ มาสะเข้าใจ เอาล่ะๆ เดี๋ยวจะอธิบายทีละอย่างให้ฟัง ซึ่งแน่นอนมันเป็นความลับห้ามไปบอกใครเด็ดขาด!” มาสะพูดเสียงเย็นและยิ้ม แต่มันเป็นรอบยิ้มที่คนเห็นเสียวสันหลังวาบๆ

 

จากนั้นมาสะก็เล่าทุกอย่างเกี่ยวกับอาเคมิให้ฟังซึ่งแน่นอนคนที่ฟังก็ได้แต่ทำหน้าอึ้งๆ ส่วนพี่อาเคมิก็กอดน้องสาวไม่ปล่อยเลยล่ะทางด้านไฮบาระก็ยิ้มแย้มเหมือนเธอได้โยนกองภูเขาออกจากตัวเองไปแล้ว มาสะที่มองภาพท่าทางสองคนที่กอดแสดงความคิดถึงแก่กันมันทำให้เธอแทบยิ้มไม่หยุด นี่สินะความรักของพี่น้อง โอ้วววว ซึ้งT^T

 

แต่พอหันไปดูท่าทางของอีกคนก็ต้องสะดุ้ง แทนที่อีกฝ่ายจะหันไปมองหรือสนใจอาเคมิ แต่ไหงอากาอิ ชูอิจิ ถึงได้จ้องเธอขนาดนี้ล่ะ เฮ้ๆ เธอไม่ได้ทำไรผิดสักหน่อย อุตส่าห์ช่วยคนรักของอีกฝ่ายไว้นะ ไปสนใจคนรักตัวเองสิ มาจ้องเราทำม้ายยยยยยย!?

 

“ฉันมีเรื่องจะพูดกับพี่เยอะเลยล่ะ ไปคุยกับหนูที่บ้านด็อกเตอร์อากาสะได้ไหม?”

“จะดีเหรอ? คุณหนูจะว่าอะไรไหมคะ?”

 

อาเคมิหันไปถามคุณหนูของเธอที่ตอนนี้ทำท่าทางลนลานนิดๆ ซึ่งเธอก็หันไปมองต้นเหตุ อันที่จริงอาเคมิก็ดีใจที่ได้พบกับอากาอิ ชูอิจิอีกครั้ง แต่ทว่าความรู้สึกของเธอที่ผ่านมามันเริ่มไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกกับชูอิจิเพียงแค่พี่ชายคนนึง

 

ตอนแรกอาเคมิตั้งใจจะทักทายชูอิจิสักนิดแต่คิดอีกทีคงไม่ดีกว่า เพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะพูดอะไรด้วย อีกอย่างจากที่อาเคมิสังเกต ดูเหมือนชูอิจิกำลังสนใจคุณหนูของเธออยู่ ซึ่งคุณหนูก็คงไม่รู้ตัวหรอกเห็นเก่งแบบนี้คุณหนูของเธอเป็นคนที่ซื่อ(บื้อ)มากในเรื่องความรัก พอคิดถึงเรื่องนี้อาเคมิก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆออกมา

 

“อะ อื้ม ถ้าอยากไปก็ไปเถอะ แต่ปลอมตัวหรือระวังตัวหน่อยนะ ฉันเป็นห่วง ถ้ามีอะไรรีบโทรหาฉันทันทีนะ”

“รับทราบค่ะคุณหนู ไปกันเถอะชิโฮะ”

“อื้ม”

“อะ เอ่อ คุมิจัง”

“คะ? มีอะไรรึเปล่าคะคุณหนู?”

“อะ..เอาคนนี้ไปด้วยสิ” มาสะเข้าไปกระซิบเบาๆข้างหูอาเคมิแล้วแอบชี้ไปทางด้านหลังซึ่งมี อากาอิ ชูอิจิ ยืนอยู่

“คิก.. คุณหนูเป็นคนพามาก็พากลับไปเองสิคะ ไปกันเถอะชิโฮะ” อาเคมิพูดจบก็รีบลากชิโฮะออกไปทันที

“ดะ เดี๋ยวสิคุมิจังงงง!” มาสะร้องเรียกพร้อมทำหน้าจะร้องไห้เต็มที่

 

นั่นคนรักของเธอไม่ใช่เหรออออออ!? กลับมาก๊อนนนนนนนนน T [ ] T

 

“แล้ว.....”

 

เฮือก!

 

แง้ๆๆๆๆ เค้าอยากออกไปจากที่นี่!!

 

“เรื่องที่เรียกมามีแค่นี้สินะ?”

“คะ...ค่ะ งะ งั้นมะ...มาสะขอตัว กะ กลับก่อนนะคะ” มาสะทำท่าจะรีบเดินออกไปแต่ก็โดนคว้าแขนไว้ก่อน

 

กรี๊ดดดดดดดด ปล่อยเค้าไปเถอะ! T__T

 

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ไปกินข้าวกับฉันหน่อยละกัน” อากาอิพูดจบก็ลากมาสะออกไปทันที

 

กรี๊ดดดดดดดดดดด ปล่อยเค้าไปเถอะนะตัวเองงงงงงT[ ]T (โหยหวน)

 

มาสะที่มัวแต่กลัวก็ไม่ได้ฟังเลยว่าอากาอิ ชูอิจิแค่ชวนเธอไปกินข้าว เหอะๆๆๆ




ณ ร้านอาหาร

 

หลังจากที่มาสะนางเอกของเราได้ถูกใครบางคนลากมาบอกให้มากินข้าวด้วย พอมาถึงร้านมาสะก็ได้แต่นั่งนิ่งๆเกร็งๆไม่กล้าขยับไปไหน

 

ก็อีกฝ่ายเล่นจ้องมาซะขนาดนี้มีรึจะกล้าขยับไปไหนอ่ะ!

 

“ทำตัวตามสบายก็ได้ ไม่เห็นจะต้องเกร็ง กลัวฉันรึไง?”

“กะ ก็คุณอากาอิเล่นจ้องกันซะขนาดนี้ไม่กลัวก็แปลกแล้วล่ะค่ะ”

“เธอนี่พูดตรงดีนะ เอาล่ะ ฉันไม่มองเธอแล้วก็ได้เลิกเกร็งสักที” อากาอิพูดจบก็หันไปมองทางอื่น

“ค่ะ”

 

จากนั้นมาสะก็มองไปรอบๆร้าน ซึ่งลูกค้าเยอะใช้ได้ ร้านก็ดูดี ไม่แปลกที่ลูกค้าจะเยอะลูกค้าส่วนมากมาเป็นครอบครัว หรือคู่รัก และหลังจากที่สังเกตอยู่นานส่วนมากจะเป็นคู่รักมากกว่า พอคิดแบบนั้นเธอก็แอบมองอากาอิซึ่งเป็นคนพาเธอมาร้านนี้ อยากคิดเข้าข้างตัวเองสักนิดแฮะ ว่าอีกฝ่ายอยากมากับเรา แต่ไม่กล้าคิดอ่ะ ไม่มั่นพอค่ะT^T

 

ในที่สุดอาหารที่สั่ง(อากาอิสั่ง)ก็มาเสิร์ฟ มาสะมองของแต่ละอย่างซึ่งส่วนมากเป็นอาหารฝรั่งซึ่งเธอก็ไม่คิดอะไรมากหรอกเพราะว่าเธอไปหลายแห่งหลายประเทศกินได้เกือบทุกอย่างนั่นแหล่ะ

 

มาสะเริ่มกินเมื่อเห็นอากาอิก็เริ่มกินแล้วเหมือนกัน ทั้งสองนั่งกินเงียบๆไม่ได้พูดอะไร มาสะที่กำลังจะตักเนื้อสเต็กเข้าปากก็สังเกตเห็นน้ำหรือครีมอะไรสักอย่างที่เลอะมุมปากของอากาอิ มาสะทำสีหน้าลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

 

“อะ เอ่อ...คุณอากาอิคะ”

“หืม? มีอะไร?”

“เอ่อ...ที่มุมปากเลอะน่ะค่ะ” มาสะชี้ที่มุมปากตัวเองให้อีกฝ่ายดูเพื่อบอกว่าเลอะตรงไหน

“ตรงนี้?”

“มะ ไม่ใช่ค่ะ ตรงนั้นค่ะ” มาสะชี้ให้ดูอีกรอบ

“ตรงนี้เหรอ?”

 

มาสะเริ่มคิ้วกระตุกเธอว่าเธอก็บอกละเอียดแล้วนะทำไมอีกฝ่ายถึงยังเซ็ดไม่ถูกที่เนี่ย? รึว่าจงใจ? ไม่หรอกคุณอากาอิจะทำแบบนั้นทำไมกันล่ะ เลิกคิดๆ มาสะได้แต่ถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายยังเซ็ดไม่ถูกจุดสักทีจนเธอต้องหยิบผ้าขึ้นมาก่อนจะเอื้อมไปเซ็ดให้อีกฝ่าย

 

อากาอิที่ชะงักนิดนึงเมื่อมาสะเอื้อมมาเซ็ดให้ก่อนจะยิ้มนิดๆแม้มาสะจะไม่เห็นก็ตาม และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามองรอยยิ้มนั้นก็หายไปแล้ว เธอจึงไม่รู้เลยว่าคนที่เธอชอบนั้นยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นแค่ไหน

 

“ขอบใจที่เซ็ดให้ฉันนะ” อากาอิพูดเสียงเรียบเย็น แต่พอฟังดีๆก็อบอุ่น

“คะ...ค่ะ” มาสะเอ่ยตอบนิดๆก่อนจะรีบกลับไปกินต่อ ก้มหน้าก้มตากินเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆเอาไว้

 

แต่มีหรือจะรอดพ้นสายตาอากาอิ เมื่ออากาอิเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอีกครั้งแน่นอนมาสะไม่เห็นเพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่

 

หึ...คิดถูกจริงๆที่แกล้งเซ็ดไม่ถูกจุด (ร้ายนะนาย)

 

จากนั้นอาหารก็หมดไปในพริบตา ก่อนจะเรียกเก็บเงิน และพอทั้งสองออกไปก็เกิดเสียงวี๊ดว๊ายในร้าน

 

“แกรรรร เห็นคู่เมื่อกี้ไหม น่ารักเนอะะะ”

“ใช่ๆ ชายหนุ่มเย็นชากับสาวน้อยแสนซื่อ น่ารักอ่าาาาา”

“ฉันเห็นนะตอนผู้ชายแกล้งทำเป็นเซ็ดไม่ถูกอ่ะ”

“ใช่ๆ แล้วพอผู้หญิงเซ็ดให้ ผู้ชายเย็นชาก็ยิ้มออกมา โอ๊ยยยย อะไรจะฟินขนาดนี้!”

“ให้ฉันเดานะ ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้หรอกว่าฝ่ายชายยิ้มให้ตัวเองอบอุ่นแค่ไหนอ่ะแกรรรร”

“ใช่ๆ สาวน้อยคนนั้นออกจะซื่อนะจากที่ดู พอคิดแบบนั้นแล้วมันก็ฟินมากเลยล่ะเหมือนเป็นคู่ที่หลุดมาจากในนิยายยังไงยังงั้นเลยอ่ะแกรรรร”

“นั่นสิๆๆๆ อร๊ายยยยยย เขินแทนวุ้ย!”

 

และเสียงอื่นๆอีกมากมาย แต่ก็ปล่อยพวกนางไปเถอะ




ทางด้านมาสะที่ตอนนี้นั่งอยู่ในรถของอากาอิ เธอนั่งดูข้างนอกระหว่างที่อากาอิขับรถอยู่ และเธอก็พึ่งถึงขึ้นได้จึงเอ่ยถามอีกฝ่ายว่าจะพาเธอไปไหน แต่อากาอิก็ไม่ตอบ

 

เธอก็เลยต้องนั่งเงียบๆต่อและดูข้างนอกไปพลางเธอก็มองเห็นอะไรบางอย่างตรงหน้าที่กำลังจะถึง เธอจึงรีบเอาหน้าไปแนบกระจกเพื่อเห็นให้ชัดก็พบกับเด็กชายที่เดินอยู่กับเพื่อนๆ เธอยิ้มออกมาแบบดีใจที่เห็นเด็กชายไม่เป็นอะไร

 

และท่าทางการกระทำนั้นก็อยู่ในสายตาของอากาอิ ชูอิจิด้วย ไม่รู้ทำไมหรือเพราะอะไรไม่แน่ใจด้วยว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่พอเห็นเด็กสาวทำท่าทางสนใจเด็กผู้ชายสวมแว่นนั่น มันก็ทำให้ชูอิจินั้นถึงกับขับรถให้เร็วกว่าเดิมเพื่อให้มันผ่านกลุ่มเด็กพวกนั้นไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงทำแบบนี้ แต่มันก็เล่นเอามาสะถึงกับตกใจแล้วหันไปมองคนข้างๆอย่างงงๆ และเมื่อเธอเห็นอากาอิยังนิ่งๆเหมือนเดิมก็ไม่เอะใจอะไรแล้วกลับมานั่งนิ่งๆเช่นเคย

 

นั่งไปสักพักมาสะก็เริ่มง่วงนอนเพราะช่วงนี้นอนน้อยอยู่แล้วบวกกับข้างนอกเริ่มฝนตกและแอร์ในรถช่างเย็นฉ่ำเหลือเกิน แถมพึ่งกินมาอิ่มๆ จะให้ทำไงต่อล่ะ หลับสิรออะไร เมื่อคิดได้ดังนั้นตาก็เริ่มพร่าแล้วหลับไปในที่สุด

 

อากาอิที่ขับรถอยู่รู้สึกว่าเด็กสาวที่นั่งข้างๆหลับไปแล้วก็ถอนหายใจนิดๆใช้มือข้างนึงเอื้อมไปลูบหัวคนที่นอนหลับไปแล้วแผ่วเบาแล้วยิ้มนิดๆ อันที่จริง...ทำไมจะจำไม่ได้ว่าเคยเจอกับเด็กคนนี้มาก่อนที่นิวยอร์ก เด็กที่ตนเห็นครั้งแรกก็เหมือนกับถูกสะกดให้มองรู้สึกตัวอีกทีก็เดินเข้าไปเรียกแล้ว ไม่นึกว่าจะได้มาเจอกันอีก

 

“ยัยเด็กบ๊อง” อากาอิพึมพำออกมาเบาๆ



โวยวายหลังม่าน

มาสะ: บทพี่น้องนี่เข้าใจกันเร็วดีนะ ว่าแต่..สรุปเอาคุณอากาอิมาด้วยทำไมอะ? (กระซิบถามพลางชี้ไปที่อีกคนที่ดื่มกาแฟกระป๋องอยู่)

อากาอิ: …..(เหล่มองก่อนจะกลับไปดื่มกาแฟต่อ)

กระต่ายน้อย: พามาเพื่อแก้ปัญหาเรื่องความรัก

มาสะ: ห๊ะ แต่ที่ฉันเห็นคือพี่อาเคมิมองคุณอากาอิเป็นแค่พี่ชาย แก้ตรงไหนอะ?

กระต่ายน้อย: ตรงนั้นแหละ

มาสะ: วอท? แบบนี้คุณอากาอิไม่เจ็บปวดแย่เหรอ?

กระต่ายน้อย: อมยิ้มแบบนั้นคงเจ็บปวดมั้ง (เหล่มองอากาอิก่อนจะคิดในใจ)


ปล.ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือต้องแก้ไขตรงไหนบอกได้นะครับ

จะรีบมาแก้ไขให้เท่าที่ทำได้ แหะๆ

SQW
Heart Chat Bubble
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

768 ความคิดเห็น

  1. #697 นานากะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:49

    นางเอกเหมือนมาเฟียเลยค่ะ

    #697
    0
  2. #618 kksabankmero (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 13:53
    ตามรอยมาเฟียเลยเลอะ!?แค่นี้ก็เทพแล้ว
    #618
    0
  3. #600 minnie Gdle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 20:07

    ถ้าเรื่องนี้มีรีบอร์นมาด้วยคงพึีคมากอ่ะ

    สนุกมากเลยค่า รีบมาต่อนะคะ

    #600
    0
  4. #566 nuttawoot790 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:56
    เทพทรูเกินไปแล้วอิจฉา
    #566
    0
  5. #350 3839 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 13:56
    สนุกมากค่ะ ถึงตอนแรกจะงงก็เถอะ
    #350
    0
  6. #318 choojan2546 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 13:19
    #318
    0
  7. #58 Faiyuki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:29
    จอโคนันแล้ว
    #58
    0
  8. #13 32721sutatta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 19:23
    รออ่านค่าาาา
    #13
    0
  9. #12 ILLIAD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 17:45
    มาอัพเร็วน้าาา!เราอยากอ่านต่อมากเลยอ่ะ
    #12
    0
  10. #10 kamisamalovely (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 16:52
    สนุกอะ
    #10
    0
  11. #8 tingtingg4213 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 16:13
    เจอโคนันแล้ววววววววววววว!!! บางทีก็คิดนะว่า...ชินอิจิเหนื่อยมั้ย? ที่ต้องตอแห--แสดงละครอ่ะ เนียนเหลือเกิน =_=^
    มาต่อเร็วๆน้าาาา แล้วก็..จะพยายามไม่ทำตัวเป็นเงานะคะ (มันติดนิสัยอ่ะ 555) สู้ๆ //นี่ขนาดไม่ค่อยเม้นต์ยังยาวเลย - -^
    #8
    0