【Detective Conan :: OC】Secret Of My Heart

ตอนที่ 6 : ❤️ §έċɾєŧ V ❤️ พบเจอกันอีกครั้ง สวัสดียินดีที่ได้รู้จักนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    20 ส.ค. 63



แค่ได้รักเธอก็มากพอแล้ว

ฉันไม่สามารถสารภาพไปได้

แม้ว่าอยากจะทำก็ตาม

 

หลายเดือนผ่านไป ไวเหมือนคนกำลังหลับ(?)

 

ณ โรงเรียนที่มีนักเรียนเดินเข้าโรงเรียนเป็นจำนวนมาก บ้างก็เดินไปทักเพื่อน บ้างก็เดินเฉื่อยชาไม่สนใจรอบข้าง ไม่ก็พูดคุยกันไปเดินไปด้วย บางคนเดินไปก้มหน้ากดโทรศัพท์ไม่ก็เดินอ่านหนังสือไป นักเรียนทุกๆคนทำกิจวัตรประจำวันตามที่เคยทำเช่นเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแต่วันนี้...คงไม่ใช่

 

ณ ตอนนี้มีสาวน้อยคนนึงเดินเข้ามาภายในโรงเรียนด้วยรอยยิ้มอันแสนจะเจิดจ้า ทุกย่างก้าวก็สง่างามแต่ดูๆไปก็เหมือนเด็กผู้หญิงซุกซนคนนึงเสียงฮัมเพลงของเธอแม้มันจะดูไม่สำคัญอะไรแต่คนฟังรู้สึกได้ว่ามันช่างไพเราะเหลือเกิน สาวน้อยหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาในโรงเรียนเรื่อยๆ

 

ดวงตาสีฟ้าอมน้ำเงินเข้มแลดูสดใส เมื่อมองก็ยิ่งรู้สึกหลงใหลดวงตาคู่นั้น และบวกกับสีผมสีชมพูอ่อนสว่างสไว สีชมพูนั้นเธอย้อมมารึเปล่านะ? หรือเป็นสีผมตั้งแต่เกิดกัน? แต่ว่ามันช่างสวยเหลือเกิน

 

และเมื่อมองสาวน้อยอยู่นานก็จะรู้สึกถึงไอทะมึนด้านหลังสาวน้อยที่แผ่ออกมาอย่างน่ากลัวจนเล่นเอาคนมองคนเดินผ่านถึงกับสะดุ้งเสียวสันหลังวาบๆ เมื่อมองชัดๆก็จะเห็นเป็นกลุ่มคนชุดดำที่ยืนเรียงรายอยู่กันเต็ม และมีคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงกลางซึ่งเดาได้เลยว่าหัวหน้าแน่นอน เค้ากำลังจ้องมองไปรอบๆด้วยสายตาคมกริบและน่ากลัว

 

แต่ทว่า...

 

“เดี๋ยวเถอะพี่เคน!”

 

เล่นเอาไอทะมึนที่ปล่อยออกมาหายไปในพริบตาเลยทีเดียว เมื่อสาวน้อยน่ารักคนนั้นพูดขึ้น

 

“พี่อย่ามาคุมอย่างนี้สิมาสะไม่ชอบนะ กลับไปเลย!”

 

สาวน้อยคนนั้นพูดแกมไล่กลุ่มคนน่ากลัวนั่น แถมยังทำแก้มป่องแบบไม่พอใจ มันช่างน่ารักจริงๆ

 

“เอ๋.. ไม่เอาๆๆ พี่ไม่ปล่อยให้มาสะจังต้องอยู่คนเดียวแน่ๆ”

 

คนที่ดูเหมือจะเป็นหัวหน้าและเป็นเจ้าของสายตาน่ากลัวนั่น ตอนนี้ทำหน้าจะร้องไห้เมื่อโดนสาวน้อยน่ารักไล่

 

“จะบ้าเหรอ มาสะมาเรียนไม่ได้มาสู้รบกับใครถึงต้องให้พี่มาคุ้มกันถึงที่นี่นะ!”

“งื้อออ ก็พี่เป็นห่วงมาสะจังนี่นาาาาา”

“เฮ้ออออ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะรีบแจ้งไปทันทีโอเคไหมคะ?”

“ตะ แต่ว่า....”

“ไม่มีแต่ อลันพาพี่เคนกลับไปได้แล้ว อย่าลืมพาลูกน้องพี่ไปด้วยล่ะ”

“ครับคุณหนู”

 

บรื้นนน เอี๊ยดดดดดดดด!!

 

“ไปสักที เฮ้อออออ เซ็ง...”

 

สวัสดีจ้า เค้าเองนะ คาซึกิ มาสะ ตอนนี้รู้ไหมว่าเค้าอยู่ที่ไหน ลองทายดูสิ มันเป็นที่ๆฉันอยากมามากๆเลยนะจะบอกให้ อิอิ ที่แห่งนั้นคืออออ โรงเรียนมัธยมเทตัน นั่นเองงงง ก่อนหน้านี้โรงเรียนนี้ปิดเทอมและรับสมัครเด็กใหม่ ฉันจึงรีบสมัครเลยล่ะแล้วก็มาสอบเพื่อคัดเลือกนักเรียนที่จะเข้ามาเรียน ซึ่งแน่นอนว่าฉันต้องผ่านอยู่แล้ว โฮะๆๆๆ

 

และตอนนี้ฉันก็มาอยู่หน้าห้องเรียนแล้วล่ะ เป็นห้องเดียวกับรันด้วยนะ หุหุหุ ถ้าจะถามว่ามาอยู่ห้องเดียวชั้นเดียวกับรันได้ยังไงล่ะก็ บอกตรงนี้เลยว่าตอนสอบเข้ามาสอบในฐานะนักเรียนใหม่ห้องนี้ ไม่ใช่เข้าเรียนใหม่นะจ๊ะ งงอ่ะดิ งงต่อไป 555+

 

“เธอคือ อาซึกิ มาสะ สินะจ๊ะ” หืมมมมมม คนๆนี้น่าจะเป็นอาจารย์ประจำชั้นสินะ?

“ใช่ค่ะ”

“โอเค งั้นรออยู่ตรงนี้จนกว่าฉันจะเรียกนะ” อาจารย์พูดจบก็เดินเข้าห้องไป และพูดอะไรนิดหน่อย

“เอาล่ะ วันนี้มีเพื่อนใหม่จะมาเรียนด้วยตั้งแต่วันนี้ เข้ามาได้แล้วจ้า” ทางการดีจังเลยนะคะอาจารย์ เหอะๆ

 

และเมื่อฉันเดินเข้าไปในห้อง.....

 

“ว้าววววววว น่าร้ากกกกกก”

“น่ารักจัง”

“สวยจังเลย”

“เหมือนนางฟ้าเลยล่ะ!”

 

และเสียงอื่นๆอีกมากมาย เล่นเอาฉันได้แต่งยืนแข็งเป็นหิน ฟังคำพูด คำทักทาย คำถาม ที่ส่งมาเรื่อยๆ อะไรกันล่ะเนี่ย? มึนไปหมดแล้วนะ ฮือออออออ อาจารย์ช่วยหนูทีสิ อย่ามัวแต่ยืนเฉยๆ งื้อออออออออออออ

 

และดูเหมือนอาจารย์จะรู้และเข้าใจหรืออ่านใจเราออก

 

“เอ้า เงียบๆกันหน่อย!ให้เพื่อนได้แนะนำตัวก่อน!” อาจารย์พูดจบ ห้องก็กลับมาเงียบเช่นเดิม ขอบคุณมาค่ะอาจารย์

“ฉันชื่อ คาซึกิ มาสะ ค่ะ จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะคะ”ฉันพูดจบก็ยิ้ม ว่าแต่ทุกคนทำไมหน้าแดง ไม่สบายกันเหรอ?

“งั้นเธอ... ไปนั่งโต๊ะของ คุโด้คุง ก่อนละกัน” อาจารย์พูดจบก็ชี้ไปที่โต๊ะว่างโต๊ะนึง ของคุโด้? อย่าบอกนะ...

“ตะ แต่นั่นมันโต๊ะของชินอิจินะคะ”

 

โอ๊ะ เสียงนี้มันรันจังนี่นา จริงๆด้วย รันจังจริงๆด้วยล่ะ แต่ดูจากสีหน้ารันจังคงไม่อยากให้เราไปนั่งสินะ เฮ้อออออ

 

“ฉันรู้คุณโมริ แต่ที่ฉันให้คุณคาซึกิไปนั่งตรงนั้นเพราะมันใกล้เธอ ฉันจะฝากเด็กใหม่ให้เธอดูแลน่ะ เพราะเพื่อนใหม่เค้าพึ่งย้ายมาจากต่างประเทศเค้าไม่คุ้นเคยกับญี่ปุ่น ฉันฝากเธอช่วยดูแลเด็กใหม่ทีนะ”

“ขะ เข้าใจแล้วค่ะ” รันจังตอบสีหน้าของเธอดูเหมือนจะดีขึ้นมากถ้าเทียบกับเมื่อกี้

“เอาล่ะคุณคาซึกิ ไปนั่งได้แล้วล่ะ”

“ค่ะ” ฉันตอบรับก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะ ฉันรู้สึกถึงสายตาจิกกัด จึงหันไปมองก็พบกับ ซึซึกิ โซโนโกะ ที่มองมาที่ฉันอยู่ อืมมมมม ดูจากอนิเมะเธอชอบจิกกัดอยู่แล้วอ่ะนะ มาเจอจริงๆก็รำคาญนิดๆนะเนี่ย แต่ช่างเถอะ ปล่อยนางไป

 

ยังไงก็ต้องรู้จักกันอีกยาว หึหึหึ... (นางเอกเรามารร้ายเริ่มสิงสู่)

 

 

ตัดมาตอนพักที่ยง

 

“คาซึกิซังย้ายมาจากที่ไหนเหรอจ๊ะ?” รัน

“ฉันไม่ค่อยจะอยู่เป็นหลักแหล่งน่ะ” ฉันตอบรันจัง

“เป็นพวกเร่ร่อนเหรอ?”

 

ถ้าไม่ติดตรงที่เธอนิสัยแบบนี้อยู่แล้ว ฉันคงฆ่าเธอเพราะคำพูดไปนานแล้วล่ะโซโนโกะ -__-

 

“เปล่า ฉันเดินทางเที่ยวรอบโลก แล้วเรียนไปด้วย” พอฉันตอบกลับไปแบบนี้ โซโนโกะถึงกับสะดุ้งหน้าซีดเลยขึ้นมาเลยทีเดียว

“นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ตั้งหลักเรียนที่นี่เลยน่ะ” ฉันพูดอีกครั้งแล้วยิ้มอย่างดีใจ

“งั้นเหรอ? จริงสิ พรุ่งนี้เราจะไปกินของอร่อยกัน ไปด้วยกันไหมจ๊ะ?” รัน

“ไปได้เหรอ?”

“ได้สิจ๊ะ เนอะโซโนโกะ”

“อื้ม เดี๋ยวฉันจะแนะนำร้านอร่อยๆของญี่ปุ่นให้เอง!โฮะๆๆๆ” เอิ่มมม โซโนโกะใจเย็นๆ

“งั้นพรุ่งนี้ไปกันนะคะคาซึกิซัง” รัน

“เรียกมาสะก็ได้” ฉันพูด เพราะเวลามีคนมาเรียกนามสกุลแล้วรู้สึกแปลกๆ

“เอ่อ.. ถ้างั้นมาสะจังก็เรียกฉันว่า รัน นะ” ได้ตามคำขอค่ะรันจังงงง อร๊ายยยยยย (เฮ้ยๆ)

“งั้นมาสะก็เรียกฉัน โซโนโกะ นะ ฮิๆ” ตามนั้นจ๊ะ ฮิๆ

“อื้ม รันจัง โซโนโกะ” ฉันพูดชื่อทั้งสอง

“เดี๋ยวสิ ทำไมของรันมีจัง แต่ฉันไม่มีล่ะ?” โซโนโกะถามฉันแบบนี้จะตอบไงดีล่ะเนี่ย?

“คงเพราะโซโนโกะเหมือนจะเป็นผู้ใหญ่กว่ารันจัง ฉันเลยไม่ได้ใส่จังให้โซโนโกะล่ะมั้ง?” แถจนสีข้างถลอกเลยค่ะ

“จะชมฉันว่าสวยและฉลาดเหมือนผู้ใหญ่สินะ โฮะๆๆๆ” โซโนโกะ

 

ฮะๆๆๆ เอาที่สบายใจเลยค่ะ=__=

 

“แล้วจะไปกันยังไงเหรอ?” ฉันถามเพราะฉันยังไม่คุ้นเคยกับญี่ปุ่นสักเท่าไหร่อ่ะ

“จริงสิ ให้ฉันไปรับที่บ้านเธอไหมมาสะ” โซโนโกะ

“เกรงว่า บ้านฉันยังไม่พร้อมที่จะให้ใครไปเจอนะ ทางคุณอาของฉันคงไม่พอใจ” ฉันเอ่ยเสียงเครียด เพราะคุณอาไม่ค่อยชอบให้คนที่ตนไม่สนิทด้วยรู้จักบ้านตัวเองซะเท่าไหร่

“งั้นเหรอ อืมมมม” โซโนโกะทำหน้าคิด

“งั้นเอางี้สิ มาสะจังมารอที่หน้าโรงเรียน เดี๋ยวพวกเรามารับ” รัน

“อื้ม ตามนั้นเลย” ฉันเห็นด้วย เพราะทางที่ฉันคุ้นเคยคงมีแค่ทางมาโรงเรียน เหอะๆ

 

สกิลการหลงทางของนางเอกสุดยอดไปเลยล่ะขอบอก (สายเลือดโซโลแน่นวล)




ตัดมาอีกวันนึง

 

“ร้านข้าวต้มไข่ชื่อดังเหรอ?”

“ใช่จ๊ะ มันอร่อยมากๆเลยนะ ฉันเลยอยากให้อาจารย์โจดี้กับมาสะจังได้ลองกินดู” รัน

“และหลังจากนั้น เดี๋ยวฉันจะพาไปร้านขายเค้กอร่อยให้เธอเองนะมาสะ ฉันก็อยากกินเหมือนกัน” โซโนโกะ

“อื้ม! ขอบคุณนะ ฉันอยากกินเค้กนานแล้วล่ะ ไม่ได้กินมาหลายเดือนแล้ว” มาสะ

“เธอทนไปได้ยังไงเนี่ย ฉันแค่สองสามวันก็จะลงแดงตายแล้วล่ะ” โซโนโกะ

“เพราะงั้นไง คราวนี้เลยกะว่าจะเหมาทั้งร้านเลยอยากกินนนนน” มาสะ

“ช้านนนนก็อยากกินด๋วยน๋าาาาาา” อาจารย์โจดี้พูด แต่ภาษาเริ่มวิบัติ

“งั้นเดี๋ยวหนูซื้อเผื่ออาจารย์ให้ค่ะ เนอะโซโนโกะ” มาสะพูดพร้อมหันไปถามเพื่อนสาวที่เดินอยู่ข้างๆ

“ใช่! เดี๋ยวหนูจะซื้อเผื่ออาจารย์เองค่ะ อาจารย์อยากได้เค้กอะไรก็บอกโซโนโกะผู้นี้ได้เลย!” โซโนโกะ

“ว้าววววว งั้นช้านนไม่เกรงใจล่ะนะ ช้านนอยากกินเค้กทุกชนิดเลยยย” โจดี้

 

ทำไหมต้องแกล้งพูดไม่ชัดด้วยเนี่ยยย มันฟังยากกกกกก

 

“สู้ต่อไปนะโซโนโกะ” รันพูดพร้อมจับบ่าเพื่อนแบบให้กำลังใจ เมื่อเห็นเพื่อนหน้าซีดเหงื่อตก

“แล้วร้านข้าวต้มไข่ชื่อดังที่ว่ามันอยู่ตรงไหนเหรอ?” มาสะ

“อ๊ะ เดี๋ยวก็ถึงแล้วล่ะจ๊ะ ทางนั้นๆ” รัน

“หืมมมม เดี๋ยวสิรัน นั่นมันเจ้าหนูโคนันไม่ใช่รึไง” โซโนโกะชี้ไปที่กลุ่มคนที่ต่อแถวเข้าร้านอยู่

“อ๊ะ จริงด้วย คนข้างๆด็อกเตอร์นี่นา” รัน

“คูลคิดดด ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะจ๊ะ” โจดี้เดินเข้าไปทัก คนถูกทักทั้งสองจึงหันมามองก่อนจะทำสีหน้าตกใจ

“อะ อาจารย์โจดี้?” โคนันเอ่ยอย่างตกใจ

“โอ้ว พวกรันจังกับโซโนโกะก็มาด้วย” อากาสะ

“สวัสดีค่ะ” รัน โซโนโกะพูดพร้อมกัน

“มะ มีอะไรกันเหรอทำไมถึงมาที่นี่กันล่ะ?” โคนัน

“ก็คิดว่าจะมากินข้าวต้มไข่ของร้านทารุงะเทย์สักหน่อยน่ะสิ ไม่ได้รึไง?” โซโนโกะ

“กะ กะ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นี่ครับ แหะๆ” โคนัน

“เราบอกอาจารย์โจดี้ว่าอร่อยมากๆ อาจารย์ก็เลยขอให้พามาน่ะ” รัน

“เยสสส อาหารญี่ปุ่นน่ะเวรี่กู๊ดมากๆเลย” โจดี้

“ใครเหรอ?” มาสะเอ่ยถาม แม้ที่จริงจะรู้อยู่แล้วก็ตาม

“อ้อออ เด็กที่พ่อรันรับฝากดูแลน่ะ ชื่อ โคนัน” โซโนโกะ

“โคนันคุง พี่เค้าชื่อ คาซึกิ มาสะ เป็นนักเรียนคนใหม่ของห้องพี่จ๊ะ ส่วนคนนี้ด็อกเตอร์อากาสะจ๊ะมาสะจัง” รัน

“สวัสดีค่ะ” มาสะโค้งทักทายนิดๆตามมารยาท

“คะ ครับ สวัสดีครับพี่คาซึกิ” โคนัน

“เรียกพี่ว่ามาสะก็ได้จ๊ะโคนันคุง” มาสะเอ่ย แต่ในใจแทบอยากวิ่งเข้าไปกอดโคนันแล้ว อ๊ากกกกกก (ใจเย็นๆโยม)

“ครับ พี่มาสะ” โคนัน

“ว่าแต่ว่าพวกโคนันคุงนั่นแหล่ะมาทำอะไรกันเหรอ? วันนี้บอกว่าจะไปเยี่ยมไอจังที่เป็นหวัดนี่นา?” รัน

“ไอจัง?” โจดี้เอ่ยแบบสงสัยนิดๆ

“คือเราพามาที่นี่ก็เพราะว่าจะมากินข้าวต้มด้วยกันน่ะครับ แต่เพราะว่าอาการหวัดแย่ลงเลยไม่ได้ชวนมาด้วย แหะๆ เนอะด็อกเตอร์” โคนัน

“อะ เอ่อ.. อะ ใช่ๆ ใช่แล้วล่ะครับ” ด็อกเตอร์

 

'โครตจะมีพิรุธเลยล่ะ' มาสะคิดในใจ

 

“ดูสิคะท่านผู้ชมของรายการเที่ยวกันวันอาทิตย์ทั้งหลาย...คนเข้ารอแถวกับเพียบเลยค่ะ”

“มันออกทีวีด้วยพวกผมเลยอยากจะมาลองดูน่ะครับ” โคนัน

“โอ้วว คนๆนั้น คุณ คาโต้ โทโมมิ จากมุมอาหารจานเด็ดนี่นา” โซโนโกะ

“จริงด้วย!” รัน

“ถ้าอย่างงั้นเราลองมาสัมภาษณ์กันหน่อยนะคะ เรามาลองคุยกับลูกค้าที่เข้าแถวกันอยู่นะค้าาา”

 

พิธีกรสามพูดจบก็เดินตรงไปหาโคนันทันที

 

“พ่อหนุ่มน้อยจ๊ะ ขอเวลาเดี๋ยวได้ไหม พ่อหนุ่มน้อยเองก็มาที่ห้างโทโตะเพื่อทานข้าวต้มไข่เหมือนกันเหรอจ๊ะ?”

“หะ...เอ่อออ คะ ครับ ตะ แต่ว่าคนเข้าแถวรอกันเยอะก็เลยกะว่าจะไม่กินแล้ว” โคนัน

“อ้าววว งั้นเหรอจ๊ะ”




“เพราะงั้นล่ะครับ พวกเราก็จะกลับก่อนนะครับ เอาล่ะด็อกเตอร์ไปกันเถอะ” โคนัน

“อะ เอ๋?” ด็อกเตอร์ทำหน้างงจนมาสะเห็นแล้วอยากถีบเหลือเกิน โคนันบอกให้ไปก็ไปสิฟะ! (เอ็งก็ใจเย็นๆสิเฟ้ย!)

“ไปกันสิครับ เร็วๆเข้า!” โคนันลากด็อกเตอร์ไปอย่างรวดเร็ว

“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ โคนันคุงงง ร้านนี้น่ะหมุนเวียนโต๊ะไวมากเดี๋ยวก็ได้ทานแล้วล่ะ!” รันตะโกนบอก

“ช่างเค้าเถอะน่ารัน” โซโนโกะ

“แต่ว่า...” รัน

“ยังไงเด็กๆก็ไม่เข้าใจรสชาติของมันหรอกน่า” โซโนโกะ

 

'ฉันว่าไม่น่าจะเกี่ยวกับของกินหรอกนะทั้งสองคน' มาสะคิดพร้อมเหล่มองอาจารย์โจดี้




และในที่สุดก็ได้นั่งกินกันสักที

 

“อร่อยจริงๆด้วยนะ” มาสะ

“ใช่ไหมล่ะ บอกแล้วว่าอร่อย ฮิๆ” โซโนโกะ

“ช้านนนนไม่เคยกินข้าวต้มที่อาหร่อยยยแบบนี้มาก่อนเลยน้าาาา” โจดี้

 

'อาจารย์โจดี้ภาษาเพี้ยนหมดแล้วววว' มาสะได้แต่คิดโหยหวนในใจ

 

“เฮ้อออ แต่จะว่าไปฝนนี่ก็ตกได้ตกดีนะ” โซโนโกะพูดพร้อมมองไปที่หน้าต่างแบบเซ็งๆแล้วก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงพูดต่อ “เฮ้ย นี่ๆๆ เดี๋ยวก่อนๆ มีรถตำรวจมาจอดหน้าห้างด้วยล่ะ”

“หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันนะ?” รัน

“หืม?” โจดี้ชะเง้อคอไปมองแบบสงสัย

“หรือว่า ไอเจ้าหนูเด็กแว่นนั่นเข้าไปพัวพันกับคดีอะไรเข้าอีกแล้วล่ะมั้ง ฮะๆๆ” โซโนโกะ

“คงไม่ใช่ล่ะมั้งงงง” รันยิ้มแห้งๆ

 

'มันใช่เลยล่ะ เหอะๆๆๆ' มาสะคิดในใจต่อไปเช่นเคยก่อนจะยิ้มแห้งออกมานิดๆ

 

“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นนะจ๊ะ ไปดูกันเถอะ” อาจารย์โจดี้พูดจบก็ลุกขึ้นจากที่นั่งทันที

“เอ๋?” รัน โซโนโกะทำสีหน้างงมองอาจารย์โจดี้

“นั่นสิ ลองไปดูกันเถอะ” มาสะ




มาสะเดินตามคนอื่นๆไป เมื่อถึงจุดหมายเธอก็เห็นอาจารย์โจดี้ก้มลงไปกระซิบอะไรบางอย่างกับโคนัน ซึ่งมาสะรู้ว่าโจดี้พูดอะไรก็แน่นอน เธอเคยดูตอนนี้แล้ว ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ เพราะเป็นตอนที่เธอชอบ ถ้าเป็นตอนที่เกี่ยวข้องกับชายชุดดำหรือพวกFBIเธอจะดูวนไปวนมาซ้ำๆเลยล่ะ มันสนุกกว่าตอนธรรมดาเยอะ

 

จากนั้นเหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่มาสะเคยดูจนถึงโคนันทำให้โซโนโกะหลับแล้วไขคดี ซึ่งตอนนั้นล่ะที่มาสะถึงกับใจจดใจจ่อดู ไม่ได้ดูโซโนโกะหลับนะ แต่ดูตอนที่โคนันใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงไขคดีต่างหาก คือแบบก็สงสัยมานานแล้วว่าไอที่โคนันทำลับๆล่อๆแบบนี้จะไม่มีใครสังเกตห็นจริงๆดิ? ซึ่งได้คำตอบมาแล้วล่ะว่า... ไม่มีใครสนใจสังเกตจริงๆด้วย เหอะๆ

 

หลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง มาสะก็บอกกับพวกรันว่าขอตัวกลับก่อน แล้วจึงเดินออกไปข้างนอก และก็พบกับด็อกเตอร์ที่คุยกับใครบางคนซึ่งคนนั้นเธอก็คุ้นหน้าคุ้นตาอย่างดี คุณหมออาราอิเดะ.. แต่จากที่เธอจำไม่ผิดล่ะก็ ตอนนี้คุณหมอคนนี้น่าจะเป็นเบลม็อทที่ปลอมตัวเป็นคุณหมออาราอิเดะมากกว่า

 

ว่าแล้วเธอก็ตัดสินใจเดินเข้าไปทักทั้งสอง

 

“อ้าว คุณด็อกเตอร์อากาสะมาทำอะไรตรงนี้เหรอคะ?”

“โอ๊ะ อ้าววว หนูคาซึกิเพื่อนของรันจังนี่เอง ไม่มีอะไรหรอกแค่ตัดสินใจว่าจะให้คุณหมออาราอิเดะพาไอจังไปพักที่บ้านคุณหมอเพื่อให้คุณหมอตรวจดูอาการให้น่ะ” อากาสะ

“ไอจัง? อ๋อออ เด็กที่นอนป่วยอยู่ในรถคนนั้นสินะคะ” มาสะ

“ใช่ๆ อ้อออ คุณหมออาราอิเดะ นี่หนู คาซึกิ มาสะ นะ” อากาสะ

“สวัสดีค่ะ เรียกมาสะก็ได้ค่ะด็อกเตอร์ คุณหมออาราอิเดะด้วย” มาสะพูดและยิ้มไปทางหมออาราอิเดะที่ตอนนี้ทำหน้าตกใจเมื่อเห็นมาสะ แล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันที

“Hi! ทำอะไรกันอยู่เหรอ?”

“อะ อาจารย์โจดี้ พอดีผมกำลังคิดว่าจะให้คุณหมออาราอิเดะตรวจอาการของไอจังน่ะครับ แต่กำลังคิดอยู่ว่าจะไปยังไง” อากาสะตอบด้วยเสียงเครียดๆ

“งั้นไปกับช้านนนไหมคะ? เดี๋ยวช้านนไปส่ง” โจดี้

“จะ จริงเหรอครับ! งั้นก็ดีเลยครับคุณหมอโอเคไหมครับ?” อากาสะ

 

'เฮ้ๆ ไว้ใจคนง่ายเกินไปแล้วนะ ลังเลคิดสักหน่อยสิ!' มาสะคิดในใจ

 

“อื้ม ก็ดีนะครับ งั้นขอรบกวนหน่อยนะครับอาจารย์โจดี้” หมออาราอิเดะเอ่ยขึ้นแล้วยิ้มนิดๆ

“มาสะจังก็มาด้วยกันสิจ๊ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ” โจดี้

“เอ่อ..ค่ะ” มาสะนิ่งคิดสักพักก็ตัดสินใจขึ้นรถไปด้วย เดี๋ยวค่อยให้อลันมารับละกัน




พอมาถึงบ้านหมออาราอิเดะ คุณหมอก็ดูแลไฮบาระอย่างดีจนมาสะก็แอบลังเลนะว่าใช่เบลม็อทจริงๆเหรอ คิดไปสักพักก็เห็นด็อกเตอร์อากาสะคุยโทรศัพท์อยู่ ซึ่งมาสะไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคุยกับโคนัน มาสะเดินสำรวจรอบๆบ้านแล้วมองไปข้างนอกหน้าต่างหน้าบ้านก็พบกับรถคันนึงที่จอดอยู่ไกลๆ จากที่จำไม่ผิดรถคันนั้นคือรถของ อากาอิ ชูอิจิ

 

‘อยากเดินไปหาจังเลย’

 

แต่มาสะก็ได้แค่คิดแล้วเดินไปนั่งอ่านหนังสือเล่นค่าเวลา มาสะได้โทรไปบอกให้อลันมารับแล้ว ที่เหลือก็คือนั่งรอเท่านั้น วันนี้กลับไปเธอคงได้สลบแน่ๆเลยล่ะ เธอชอบฝน แต่ร่างกายเธอกลับไม่ถูกกับฝน พอโดนฝนทีไรร่างกายเธอจะหมดแรงไปเสียดื้อๆเลยล่ะ แล้วพอถึงบ้านก็จะหมดแรงไม่มีแรงจะทำอะไร และสลบนอนหลับไปเลย

 

นี่ขนาดอยู่บ้านคนอื่นเธอแทบจะหลับแล้วเนี่ย เมื่อไหร่อลันจะมากันนะ? แต่พอคิดๆบ่นในใจไปสักพักก็ได้ยินเสียงรถหน้าบ้านพร้อมกับเสียงเดินเป็นขบวนอยู่หน้าบ้าน เล่นเอามาสะคิ้วกระตุก เจ้าของบ้าน(?)เดินไปเปิดประตูก็ติดสตั้น คนอื่นๆในบ้านเดินไปดูและก็ติดสตั้นนิ่งค้างตามๆกันไป มาสะที่เห็นแบบนั้นก็รีบเดินแทรกออกมาดูทันทีก่อนจะพบต้นเหตุที่ทำเอามาสะอยากโดดถีบใส่สักทีเหลือเกิน

 

“มารับแล้วครับคุณหนู”

“ขอบใจที่มารับนะ แต่ไอพวกข้างหลังนั่นมันอะไร?” มาสะเอ่ยพร้อมชี้ไปที่พวกด้านหลังที่ยืนเรียงรายกันอยู่เหมือนกับกลุ่มมาเฟียชุดดำ ให้ตายเถอะ

“ผมบอกแล้วว่าไม่ต้อง แต่คุณชายไม่ยอมน่ะครับ ผมต้องรีบมารับคุณหนูด้วย เลยปล่อยเลยตามเลย” อลันกล่าวก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับอาการห่วงหวงคูณหนูที่แสนจะหนักเกินไปของคุณชาย

“งั้นเหรอ? ช่างเถอะ งั้นมาสะขอตัวกลับก่อนนะคะทุกคน” มาสะหันไปลาคนอื่นๆในบ้านแล้วเดินขึ้นรถไป ปล่อยให้คนนึงทำหน้างง คนนึงทำหน้าตกใจ คนนึงทำหน้าสงสัย แต่ก็ปล่อยไปเถอะ




วันนี้เป็นอีกวันที่อากาศสดชื่น มาสะเดินไปรอบบ้านอย่างมีความสุข คิดเรื่องราวต่างๆมากมายที่ผ่านเข้ามา พอนึกแล้วก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ที่ตัวเธอได้มาอยู่โลกนี้จริงๆ คนอื่นๆที่ชอบอนิเมะแบบเธอก็คงใฝ่ฝันไว้เช่นกันว่าอยากจะไปโลกอนิเมะที่ตัวเองชอบ และเมื่อเธอนั่งคิดอะไรอยู่นานก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรไป?

 

มาสะลองนึกลองคิดพยายามที่จะนึกให้ออก

 

และในที่สุดเธอก็จำได้...

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!”

 

ตึง ตึง ตึงๆๆๆๆๆๆๆ

 

ปัง!!

 

“เกิดอะไรขึ้นมาสะจัง!?”

“กะ ใกล้จะมาถึงแล้วนี่นา ทำไงดีๆๆๆๆๆๆ” มาสะ

“คะ คุณหนูครับเป็นอะไรไปครับ?” อลัน

“อะ จริงสิ! คุมิจัง! คุมิจางงงงง!!”

 

มาสะเรียกหาหญิงสาวคนสนิทของตัวเองแล้ววิ่งผ่านสองหนุ่มไป

 

“เราถูกเมินเหรออลัน?”

“คงเป็นเช่นนั้นครับคุณชาย”




“คุมิจังงงงง”

“มาแล้วค่ะๆๆ มีอะไรรึเปล่าคะคุณหนู?” คุมิ หรือชื่อเดิมคือ อาเคมิ เอ่ยถามคุณหนูด้วยรอยยิ้ม

“หลังจากนี้ฉันจะไม่อยู่บ้าน คุมิจังช่วยเตรียมเสื้อผ้าอาหารการกินประมาณสองสามวันให้ฉันทีสิ” มาสะ

“เอ๊ะ? แล้วคุณหนูจะไปไหนคะ? คุณชายอนุญาตแล้วเหรอคะ?” คุมิ(อาเคมิ)เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรๆ พี่เคนว่าอะไรฉันไม่ได้หรอก ฮิฮิ ช่วยไปเตรียมของที่บอกให้ทีนะ” มาสะ

“โอเคค่ะๆ เดี๋ยวจะไปจัดให้เดี๋ยวนี้ค่ะ” คุมิพูดจบก็เดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อเตรียมของให้คุณหนูของเธอ




เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยมาสะก็รีบวิ่งออกจากบ้านทันที

 

“อลันนนนนนนนนน มาสะจัง มาสะจังหนีออกจากบ้านเหรอ!?”

“จะ ใจเย็นๆครับคุณชาย คุณหนูก็บอกแล้วนี่ครับว่าจะไม่อยู่สองสามวัน”

“ตะ แต่ว่าๆๆๆๆ มาสะจังพึ่งมาอยู่ญี่ปุ่นไม่กี่เดือนเองนะ ฉันเป็นห่วง ฮืออออออออ”

“ผมเชื่อว่าคุณหนูดูแลตัวเองได้ครับ เห็นพกปืนไปด้วยนี่ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ”

“ปะ ปืน?”

“ครับ”

“งั้นก็ค่อยยังชั่ว วางใจได้หน่อย เอาล่ะ ไปทำงานกันเถอะอลัน” เคนพูดจบก็เดินนำอลันไปอย่างสง่างามโดยลืมเลยว่าเมื่อกี้ตัวเองทำท่าทางแบบไหน

“ครับๆ เฮ้ออออออ” อลัน

 

อาเคมิที่ยืนมองได้แต่ทำหน้างงๆ เธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานจากเหตุการณ์นั้น ก่อนเธอจะมาอยู่กับครอบครัวนี้เธอคิดว่ามันต้องกดดันมากแน่ๆ แต่พอมาอยู่จริงๆทุกคนที่นี่เหมือนครอบครัว เจ้านายไม่หยิ่งไม่น่ากลัวหรือบ้าอำนาจแถมยังใจดีกับทุกคนซะด้วยซ้ำ ลูกน้องก็รับใช้ด้วยความเต็มใจจากที่เธอดูที่นี่ไม่มีคำว่าทรยศหักหลังแน่นอน

 

แต่ถึงอย่างนั้นเธอรู้ดีว่าครอบครัวนี้มีด้านมืดอยู่ คุณหนูของเธอเองก็ทราบเรื่องนี้เช่นกัน ตอนนี้อาเคมิคิดเพียงว่าจะรับใช้คุณหนูไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม จะไม่ทรยศหักหลังเด็ดขาด!

 

 

ทางด้านมาสะ

 

อ๊ากกกกกกกก ทำไมกันนะมาสะ ทำไมตัวเธอถึงพึ่งมานึกขึ้นได้เนี่ยยยยย!? ตัวเธอโวยวายกับตัวเองแบบนี้มาได้สักพักแล้วล่ะเพราะสิ่งที่เธอพึ่งนึกขึ้นได้คือ

 

วันนี้จะเป็นวันที่จะปะทะกับองค์กรชุดดำเป็นตอน โคนัน ปี 8 ตอนที่ 371-375

 

มันเป็นตอนที่ชื่อว่า‘ปะทะองค์กรชุดดำ ปริศนาคูณสองในคืนเดือนเพ็ญ’เธอลืมมันไปได้ยังไงเนี่ย!?

 

แฮ่ก แฮ่ก.....

 

ตอนนี้ติดอยู่ที่ว่าเธอจะไปทางไหน? ไปบนเรือผีสิงนั่น? หรือจะไปหาโคนันกับโจดี้?

 

ไม่เห็นต้องถาม... ไปหาโคนันน่ะสิ ปัดโธ่!




ณ ตอนนี้ก็มืดแล้ว เรื่องราวก็เริ่มขึ้นแล้ว และมาสะก็มารอจุดที่เนื้อเรื่องจะเกิดขึ้นแล้ว ถ้าถามว่ามาถูกด้วยเหรอ?อยากจะบอกเลยว่าใช้เวลานานเหมือนกัน เหอะๆๆแต่ก็เหลือเวลาอีกมากนะเนี่ย หาที่นอนหลับสักงีบคงไม่เป็นไรมั้ง? (เค้ามาปะทะกันเอ็งมานอนเรอะ?)

 

 

และแล้วเวลาก็ผ่านไป....

 

ปัง!!

 

“อะ อืม...เสียงอะไรน่ะ?”

 

มาสะพึมพำเบาๆ กระพริบตาปริบๆเพื่อโฟกัสสายตาหลังจากการตื่นนอน เมื่อตั้งสติปรับสายตาแล้วเรียบร้อยถึงแม้หัวจะยังเบลอๆอยู่ก็ตาม มาสะก็มองรอบๆเพื่อหาต้นเสียงเมื่อกี้ที่เธอได้ยิน และเธอก็ได้สังเกตเห็นอาจารย์โจดี้ที่ตอนนี้ถูกยิง....

 

ถูกยิง!? เฮ้ยๆ นี่เธอหลับนานแค่ไหนเนี่ย นี่มันกลางเรื่องแล้วนะ มันใกล้จะจบแล้วนะ!

 

มาสะรีบเด้งตัวพยายามตบหน้าตัวเองให้ตื่นเต็มที่แล้วมองสถานการณ์ตรงหน้าแบบจริงจัง ที่จริงมันก็ดีอยู่อย่างนึงนะจะได้ไม่ต้องนั่งรอดูไปเรื่อยๆ แถมตอนนี้โคนันถอดหน้ากากที่ปลอมตัวป็นไฮบาระแล้วด้วย ตื่นมาในช่วงจังหวะที่ดีมากมายเหลือเกิน

 

แต่มันก็ไม่ดีเสมอไป ฉากนี้เธอชอบก็จริง แต่เธอไม่ชอบตรงที่ไฮบาระมาที่นี่ มันเหมือนกับกลายเป็นว่าไฮบาระเป็นตัวถ่วงและเป็นคนทำให้เสียเรื่อง ตอนที่มาสะดูช่วงนี้ทีไรเธอไม่ชอบไฮบาระทุกที ทั้งที่ตอนอื่นๆเธอชอบไฮบาระมากนะ

 

ไฮบาระคิดแค่ว่าเธอตายทุกอย่างก็จบ ไม่อยากให้คนอื่นมาเดือดร้อนด้วย แต่สิ่งที่เธอทำนั่นล่ะที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนไฮบาระไม่เคยจะมองรอบข้างเลยว่าทุกคนปกป้องเธออยู่ แต่เอาเถอะ คนเรามีความคิดเป็นของตัวเองสิ่งที่ไฮบาระเจออาจทำให้นิสัยความคิดออกมาเป็นแบบนี้

 

โคนันกำลังพยายามไล่ให้ไฮบาระกลับไปด้วยสีหน้ากังวล แต่ไฮบาระไม่ยอมกลับแถมยังดื้อดึงที่จะเดินเข้าไปยิ่งทำให้สถานการณ์แย่กว่าเดิม โคนันที่พยายามพูดให้ไฮบาระกลับไปก็โดนเบลม็อทยิงเข็มยาสลบใส่จนโคนันสลบไป

 

เป้าหมายของเบลม็อทตอนนี้ก็หันไปหาไฮบาระเรียบร้อย ทั้งสองพูดคุยกันอยู่นานจนใกล้เวลาตัดสิน มาสะลุกขึ้นเตรียมพร้อมเผื่อมีอะไรที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น

 

จากที่เคยดูรันจังจะวิ่งเข้าไปช่วยไฮบาระ และคนที่ชื่อคาลวาโดสจะกระหน่ำยิงใส่รันแต่ก็ถูกเบลม็อทหยุดไว้ได้ และเบลม็อทก็ยิงขู่รันให้หลบไป ระหว่างนั้นรันกับไฮบาระก็สลบไปแล้ว

 

แต่มาสะวางใจไม่ได้ ยังไงเธอก็ต้องเตรียมพร้อม เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นเธอจะได้เข้าไปช่วยทัน แม้ว่ามันจะทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายต่อจากนี้ไปก็ตาม

 

และดูเหมือนว่าคราวนี้ลางสังหรณ์เธอจะแม่นซะด้วย เจ้ามือปืนไรเฟิลนั่นไม่ยอมหยุดยิงตามคำสั่งเบลม็อท! ขนาดเบลม็อทยิงปืนใส่มันเพื่อห้ามแล้วนะ เอายังไงดี..

 

“ฉันบอกให้หยุดยิงคาลวาโดส!! แองเจิ้ลออกไป!”

 

เบลม็อทพยายามที่จะห้ามคาลวาโดสที่กำลังจะยิงใส่รันอีกครั้ง และพยายามพูดให้รันออกไปก่อนที่จะถูกยิง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะรันนั้นหมดสติไปแล้วพร้อมกับไฮบาระ ขณะที่คาลวาโดสกำลังเล็งไปที่รันพร้อมจะยิง..

 

“หยุดนะคาลวะ...“

 

ปัง!!

 

“หัวหน้าบอกให้หยุด ลูกน้องก็ต้องหยุดสิคะ”

 

มาสะที่มองเหตุการณ์อยู่นานแล้วเห็นแบบนั้นดูท่าจะไม่ดีแน่ จึงยิงปืนไปที่คาลวาโดส ถามว่าโดนไหม? โดนแน่นอนเฉี่ยวแก้มของมือปืนนั่นไปเลือดที่ไหลออกมาข้างแก้มนั้นเป็นหลักฐานอย่างดีว่ามาสะยิงโดน และเธอก็ตั้งใจให้โดนตรงนั้นอยู่แล้วด้วย

 

เพราะถ้าเธอตั้งใจจะฆ่าจริงๆล่ะก็ มือปืนไรเฟิลนั่นคงตายไปแล้ว

 

“มาสะ! เธอมาทำอะไรที่นี่!?” โจดี้เอ่ยถามอย่างตกใจ

“มานอนเล่นแถวนี้ ว่าจะนอนต่อ แต่ดันเห็นเพื่อนตกอยู่ในอันตรายเลยโผล่ออกมาเด่นแบบนี้ไงล่ะคะ” มาสะตอบทีเล่นทีจริงแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มหรือเล่นอะไรเลย เรียกได้ว่านิ่งมากเกินไปซะด้วยซ้ำ

“แต่ที่นี่คงไม่ใช่ที่น่านอนนักหรอกนะPrincess...” เบลม็อทพูดขึ้นพร้อมสีหน้าที่เริ่มเครียดอย่างเห็นได้ชัด

“Princess งั้นเหรอ?” มาสะทำหน้างงนิดๆ อีกฝ่ายเรียกเธอว่า Princess อีกแล้วแฮะ

 

เบลม็อทที่เห็นว่าตอนนี้ตัวเองคงทำอะไรได้ไม่มากแน่นอนจึงรีบคว้าตัวโคนันขึ้นรถ และขับรถออกไปทันที ถามว่ามาสะจะตามไปไหม? คำตอบคือ ไม่ เพราะเธอรู้ว่าโคนันปลอดภัยแน่นอน แต่ตอนนี้...

 

“อาจารย์โจดี้ไม่เป็นอะไรนะคะ!?” มาสะรีบวิ่งเข้าไปดูอาการโจดี้ทันทีด้วยความเป็นห่วง

“อ้าวๆ ฉันโดนแย่งซีนไปแล้วงั้นเหรอ?”

“ชะ ชู... มะ มาช้านะ”

“มัวแต่ไปจัดการเจ้ามือปืนไรเฟิลนั่น” อากาอิพูดพร้อมชี้ไปที่คาลวาโดสที่ตอนนี้ยิงตัวเองตายไปซะแล้ว

“มะ มาสะ ทะ ทำไมเธอ ถะ..ถึงมีปืน?”

“ครอบครัวหนูให้พกติดตัวไว้ตลอด จะได้ไว้ป้องกันตัวเองในเวลาคับขันจริงๆ และไม่ต้องห่วง หนูมีใบอนุญาตให้พกปืนแล้วค่ะ”

“โฮ่ เป็นเด็กที่น่าสนใจดีนะ ที่ยิงเฉี่ยวแก้มเจ้านั่นก็จงใจล่ะสิ”

“แหะๆ รู้ด้วยเหรอคะ? เอ่อ..แล้วคุณคือ?” มาสะถามแบบเนียนๆ

“ฉัน อากาอิ ชูอิจิ เป็น FBI”

“FBI งั้นเหรอ? รึว่า…อาจารย์โจดี้ก็เป็น FBI!?” มาสะแกล้งทำสีหน้าตกใจ

“ก็อย่างที่เธอเข้าใจสาวน้อย”

 

เค้าเรียกเราว่าสาวน้อยด้วยอ่ะ เขิน -/////-




หลังจากนั้นรถพยาบาลก็มา มาสะรีบพาอาจารย์โจดี้ไปโรงพยาบาลทันที และระหว่างที่รอคุณหมอที่รักษาอาจารย์เธอก็เห็นอากาอิเดินมา แล้วยืนพิงกำแพงข้างๆเธอ มาสะใจเต้นนิดๆเพราะยังไง อากาอิ ชูอิจิ ก็เป็นหนึ่งในตัวละครชายหนุ่มที่เธอชอบยิ่งตอนอากาอิปลอมตัวเป็นคุณสึบารุ แค่คิดก็ใจเต้นแล้ว อร๊ายยยยยยยยยยย!

 

เอ้ย ไม่ได้ๆ อะแฮ่มๆ เค้าไม่ใช่ของเรา เค้ามีคู่ ชายหนุ่มคนอื่นๆก็เช่นกันพวกเค้ามีคู่เป็นของตน ซึ่งเธอที่เป็นคนที่แทรกเข้ามาในเรื่องนี้จะไปทำตัวว่ารักอีกฝ่ายก็แย่พอแล้ว จะไปคิดให้อีกฝ่ายมารักเราไม่ได้ มันใช้ไม่ได้ เธอไม่ชอบแย่งของๆใคร เธอเกลียดการแย่งชิงไม่ว่าจะเป็นของคนอื่นหรือของเธอเองก็ตาม ไม่ต้องการให้ใครมาแย่งชิงของตนและไม่ต้องการที่จะไปแย่งชิงของใครมา เธอไม่ต้องการ



โวยวายหลังม่าน

มาสะ: ทุกอย่างดูรวดเร็วดีเนอะ

กระต่ายน้อย: อืม…

มาสะ: เหมือนอยากให้รีบๆจบตอนนี้

กระต่าย: Zzzzz ฟรี้….

มาสะ: เฮ้ย! อย่าหลีกหนีความจริงสิ!

 

ปล.ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือต้องแก้ไขตรงไหนบอกได้นะครับ

จะรีบมาแก้ไขให้เท่าที่ทำได้ แหะๆ

SQW
Heart Chat Bubble
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

768 ความคิดเห็น

  1. #617 kksabankmero (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 13:43
    อืมไปเห็นคุณเธอโต้ยังงั้นมันจะเปลี่ยนเรื่องไหมฟ่ะ
    #617
    0
  2. #586 70753 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:50
    ชินจังอายุ5ขวบ ที่มีแม่ชื่อมิซาเอะใช่มะ //ผิดเรื่อง ตึ่งโป๊ะ!
    #586
    0
  3. #565 nuttawoot790 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:50
    นางเอกเริ่มจะมีความเทพทรูขึ้นเรื่อยๆ
    #565
    0
  4. #420 Naoki-Devil (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 16:33
    เทพทรูขนาดนี้ แล้วมาโลกโคนันแบบนี้ พระเจ้าคับ พระเจ้าขาดของให้มาสะอีกแบบนึงสำหรับโลกนี้ มันคือ..เด๊ดโน๊ต------//โดนถีบ
    #420
    1
    • #420-1 BeemKungTH(จากตอนที่ 6)
      25 ธันวาคม 2560 / 12:57
      อย่าลืม L ด้วย
      #420-1
  5. #349 conanjung13 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 10:14
    อ่านวนไปค่ะ 555
    #349
    0
  6. #317 choojan2546 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 13:02
    #317
    0
  7. #116 chom-hama260144 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 10:24
    ชอบบบบ
    #116
    0
  8. #57 Faiyuki (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:25
    สุดยอดด
    #57
    0
  9. #11 ILLIAD (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 17:38
    เรารู้สึกว่าในอนาคตข้างหน้านางเอกแม่งต้องแมพขิงๆแน่นอน
    #11
    0
  10. #7 kobatochan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 11:35
    ใครพูด princess  ว่ะ
    #7
    0