【Detective Conan :: OC】Secret Of My Heart

ตอนที่ 4 : ❤️ §έċɾєŧ III ❤️ ดวงดีดวงซวยไม่สำคัญ แต่ถ้าดีใจห้ามกรี๊ดนะจ๊ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,577
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    20 ส.ค. 63



ฉันแค่กรี๊ดดีใจเองนะ - 3 -

 

ปล่อยให้ทั้งสองเถียงกันไปเถอะ ตอนนี้เรามานั่งคิดทบทวนเรื่องราวดีกว่า อะแฮ่ม!


 

ตัวฉันมีนามว่า คาซึกิ มาสะ จะว่าฉันชื่อเหมือนผู้ชายก็ได้นะ เชอะ ฉันเป็นแค่คนธรรมดาที่กำลังถึงทางตันกับฟิคที่ตัวเองแต่ง เลยหงุดหงิดจึงไปหาอะไรมากินซึ่งก็คือ ราเมนกับหมูชาชู พร้อมเปิดหาอะไรดูไปด้วย นั่งดูเพลินๆไฟก็ดับ พอไฟติดก็ไปอยู่อีกที่นึงซะแล้ว เจอเทพสุดหล่อที่ไม่ว่ามองยังไงก็หล่อ เอ่อ ช่างเถอะ แล้วเทพนั่นก็บอกว่าคนที่เป็นพระเจ้ารู้สึกคึกอยากให้พร เลยใช้นิ้วสุ่มแล้วจิ้มกิน เอ้ย จิ้มแจ็คพ็อตเลยตกมาอยู่ที่เรา


 

แต่เดี๋ยวนะ ไม่น่าไว้ใจอ่ะ คนเยอะแยะ ทำไมเป็นเรา? รึว่าเราดวงดี? หรือดวงซวย? แต่ก็ไม่น่าจะเป็นเราได้เลยนะ ไม่เข้าใจอ่ะ ทำไมต้องเป็นเราฟะ!?อ่ะ... รึว่าเป็นเรื่องที่เราอยากแต่ง เอ๊ะ? งง เริ่มงงละ


 

ปวดหัวโว้ยยยยยยย!!

 

“คุณหนูครับ!”

“อะ.. คะ!?”

“เป็นอะไรรึเปล่าหลานปู่ เห็นเงียบไปแล้วทำหน้าเครียดเชียว”

“ปะ เปล่าค่ะ แค่พยายามนึกเรื่องที่ลืมมากไปหน่อยจนปวดหัว”

“อย่าฝืนนะหลาน นึกไม่ออกก็ลืมไปเถอะ ปู่ว่ามันไม่น่าจำเท่าไหร่หรอก”

“แต่หนูอยากรู้ มันรู้สึกค้างคาใจมากเลยถ้าหนูไม่รู้” ฉันบอกไปตามตรง เอาจริงๆนะ มันค้างคาใจจริงๆ

“สมแล้วที่เป็นมาสะจัง ถ้าไม่รู้อะไรก็ต้องรู้ให้ได้ นิสัยนี้ยังเหมือนเดิม” ปู่พูดพร้อมยิ้มแบบดีใจ

 

เอ่อ ปู่คะ นี่คงไม่ได้หลอกด่าหนูว่าชอบเสือกใช่ไหม?

 

“อะ เอาเป็นว่า ไปพักผ่อนเถอะมิสะจัง” เปลี่ยนเรื่องนี่หว่า-__-

“เอ่อออ คุณเป็นปู่ของฉันจริงๆเหรอคะ?” ฉันถามไปตรงๆทันที เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องทีคาใจ เพราะดูแล้วอีกฝ่ายไม่เหมือนปู่เลย ลางสังหรณ์บอกเราชัดเจนเลยล่ะว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ปู่แท้ๆของเราแน่นอนอ่ะ ไม่ใช่แน่ๆ

 

“ทำไมถามแบบนั้นล่ะมาสะจังปู่เสียใจนะT__T”

“ถึงจะจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่ฉันรู้สึกว่าคุณไม่ใช่ปู่นะคะ”

“......”

“......”

“เฮ้ออออ ยอมแพ้ครับ แม้จะสูญเสียความทรงจำ มาสะจังก็ยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะครับ”

 

อืมมมมม ท่าทีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด...

 

“สมกับเป็นคุณหนูครับ คุณชายหลอกคุณหนูไม่ได้จริงๆด้วย” อลันเอ่ยกล่าวอย่างชื่นชม

“คุณชาย?” ทำไมกลายเป็นคุณชายล่ะ ก่อนหน้านี้ยังเป็นคุณท่านอยู่เลย?

“แหะๆ ขอแนะนำตัวละกันน้าาาาา ผมชื่อนาโอกิ เคนชินเป็นญาติห่างๆของเธอน่ะ จะเรียกผมว่าอาเคนก็ได้นะ”

“อาเคน..” ฉันลองเอ่ยเบาๆ

“แต่ผมว่าเรียกพี่เคนจะดีกว่า อายุฉันห่างกับเธอแค่ไม่กี่ปีเอ๊งงงง(แน่ใจ?) ฮะๆๆๆๆ”

 

ไม่อยากแก่ก็บอกมาเถอะคุณอาเหอะๆ

 

“ค่ะ พี่เคน”

“น่าร้ากกกกกก” พี่เคนพูดจบก็พุ่งเข้ามาหาฉัน เฮ้ย!

 

ฟิ้วววว ตุบ!!

 

“เอ่อ...” ฉันได้แต่ยืนมองคนที่พุ่งมาเมื่อกี้ เจ็บไหมนั่น?

“คุณชายเจ็บไม่จำนะครับ”

“เงียบน่า!”

“เอ่อ บาดเจ็บรึเปล่าคะ?”ฉันเดินไปถามตามมารยาท แหม่ จะให้แสดงท่าทางเหมือนตอนอยู่อีกโลกได้ยังไงล่ะ ไม่ดีๆ

 

จงสวมหน้ากากกุลสตรีซะ!! (แสดงว่าก่อนหน้านี้ไม่ใช่สตรีสินะ)

 

หมับ!

 

“ไม่ครับ ไม่เจ็บเลย”

 

อืม... ก็ดีแล้วที่ไม่เจ็บ แต่แขนกับมือนายอ่ะโครตจะเนียนเลยนะโอบเราซะ

 

“กะ ก็ดีแล้วค่ะที่ไม่บาดเจ็บ” ฉันพยายามดันอีกฝ่ายให้ออกไป แต่แม่งหนึบอย่างกับหนวดปลาหมึกซะขนาดนี้!

“อะแฮ่ม!คุณชายครับ ผมจะฟ้องท่านอายากะนะครับว่าคุณชายจะกินลูกสาวของท่านอายากะ” อลันพูดจบพี่เคนก็รีบปล่อยฉันทันที เอ๋? นายหญิงงั้นเหรอ? ลูกสาวที่ว่าคือเรารึเปล่า? (แล้วในห้องนี้มีผู้หญิงอีกไหมล่ะ?//หลบตรีน)

“ชะอุ้ย!แหะๆ”

“ท่านอายากะ?” ฉันหันไปทำหน้างงกับอลัน ซึ่งอลันก็คงเข้าใจ

คาซึกิ อายากะคุณแม่ของคุณหนูครับ” ห๊ะ? แม่เรา!?โอ้ววว นามสกุลเดิมด้วยยยย เยี่ยมๆ (นั่นใช่ประเด็น?)

“คุณแม่? แล้วตอนนี้คุณแม่อยู่ไหนเหรอคะ?”

“ตอนนี้ท่านอายากะกับท่านอากิระไปเที่ยวรอบโลกอยู่ครับ”

 

เที่ยวรอบโลก!? อื้อหืออออ ลูกถูกพาตัวไปไหนไม่รู้แล้วหนีออกมาได้ แต่แม่ส่วนคนที่ชื่ออากิระน่าจะเป็นพ่อ พ่อแม่ทั้งสองผู้รักลูกไปเที่ยวรอบโลก ปล่อยให้ลูกสาวอยู่กับญาติห่างๆคือ อาเคน เอ้ย พี่เคน เนี่ยนะ!? เยี่ยม!! เฮ้อออออ

 

“งั้นหรือคะ-__-“

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับคุณหนู ปล่อยพวกคุณท่านทั้งสองให้สนุกตามประสาท่านเถอะครับ” อลันกล่าว อืม แสดงว่าเป็นแบบนี้บ่อยจนใครๆก็ปลงสินะ

“ค่ะ เพียงแต่เล่าเหตุการณ์ที่หนูสูญเสียความทรงจำได้ไหมคะ หนูอยากรู้จริงๆ” ใช่ อยากรู้มากด้วย

“เฮ้อออ ครับผมถ้ามาสะจังขอร้องซะขนาดนี้”

 

พี่เคนพูดจบก็เล่าเรื่องต่างๆที่ฉันสูญเสียความทรงจำไป แน่นอน ฉันเชื่อว่าเค้าจะไม่ปรุงแต่งเรื่องมาให้ฉันอย่างแน่นอน ฉันรุ้สึกอย่างนั้น ฉันเชื่อว่าเค้าไม่โกหกฉันแน่นอน เพราะถ้าบังอาจโกหกฉัน หึหึหึ... มันไม่ตายดีแน่!!เพราะตัวฉันเป็นคนที่เกลียดคนโกหกมาก!ถึงแม้ฉันจะเคยโกหกก็เถอะ 555+ (ตัวเองโกหกได้ แต่คนอื่นโกหกไม่ได้สินะ)

 

หลังจากที่ฟังพี่เคนเล่าจบ พี่เคนกับอลันก็บอกให้ฉันพักผ่อนได้แล้ว ตอนนี้ฉันจึงมานอนแผ่บนเตียงนี่ไงล่ะ

 

หลังจากที่ฟังมา ตัวฉันก่อนหน้านี้ถูกพวกองค์กรชุดดำจับตัวไป อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ ใช่ องค์กรชุดดำ! โอ้ มายก๊อด! พระเจ้าไขมันมาก! เอ้ย ไม่ใช่ๆ ถูกจับไปทดลองอะไรสักอย่าง แต่จากที่ฟังพวกนั้นยังไม่ได้ทดลองอะไรกับตัวฉัน เพราะตัวฉันในตอนนั้นหนีมาก่อนตอนที่กำลังโดนพาตัวไป ดีที่พี่เคนทราบก็รีบออกมาตามหาทันที

 

จากที่รู้นะ พี่เคนบอกว่าครอบครัวตระกูลเราเป็นกลาง ไม่ได้ไปเข้าร่วมกับองค์กร แต่เพียงแค่รู้จักกับองค์กรพวกมันเท่านั้น และดูเหมือนว่าพวกมันไม่กล้าแตะต้องตระกูลฉันซะด้วย เพราะอะไรฉันก็ไม่รู้พี่เคนไม่ได้บอก

 

แต่คราวนี้พี่เคนโกรธมากที่พวกมันคิดจะพาตัวฉันไปทดลอง บอกว่าคราวนี้จะปล่อยไปแต่ถ้ามันทำอีกจะเอาเรื่องพวกมันแน่ อลันยังบอกอีกว่าดีที่พ่อกับแม่ยังไม่ทราบเพราะพี่เคนกับอลันปิดเรื่องนี้ทัน เพราะถ้าท่านทั้งสองรู้ว่าลูกสาวโดนพวกนั้นจับตัวไป องค์ชุดดำพวกนั้นไม่รอดแน่

 

หลังจากที่ฟังฉันแทบจะเป็นลมครอบครัวฉันรู้จักองค์กรแถมดูท่าองค์กรจะกลัวครอบครัวฉันมากถึงมากที่สุดซะด้วย โอ้ววว นี่มันฝันสินะ? และเมื่อลองหยิกขาตัวเองก็เจ็บ มันไม่ใช่ฝัน เยี่ยมมมมT^T

 

ว่าแต่ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นิวยอร์กได้ล่ะ? โคนันอยู่ญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ และที่สำคัญฉันคุยกับพวกเค้ารู้เรื่องได้ยังไงฟะ?

 

คิดไปคิดมาก็ปวดหัวอีกแล้ววุ้ย เฮ้ออออ นอนดีกว่า!




“ตื่นเถอะครับ”

“อืมมมม ขออีก 1 วัน”

“เค้ามีแต่ขออีก 5 นาที หรือ 10 นาที นี่ขอ 1 วันเลยเหรอครับ”

“หนวกหูน่า..”

 

เดี๋ยวก่อนนะ.... เสียงใครฟะ? คุ้นๆนะ

 

“ลืมผมแล้วเหรอครับ น่าเศร้าใจจัง...”

 

พรึ่บ!!

 

“เฮ้ย!นายมาได้ไง!?”

 

ไอเทพเฮงซวย คนที่ถีบฉันมาโลกนี้!

 

“ความคิดยังหยาบคายเหมือนเดิมเลยนะครับ”

“หนวกหูย่ะ! ว่าแต่มีอะไร? แล้วที่นี่ที่ไหนอีกเนี่ย?” ฉันมองไปรอบๆ อืมมม มาที่ทุ่งหญ้าเขียวขจีในจินตนาการอีกแล้ว

“ก็ที่เดิม แต่คนละสถานที่เท่านั้นแหล่ะครับ เอาล่ะ ผมว่าเรามาเข้าเรื่องดีกว่าครับ”

“เรื่องอะไรล่ะว่ามา”

“พระเจ้าฝากผมมาบอกถึงพรที่คุณได้น่ะครับ”

“พรที่ฉันได้? แล้วฉันได้พรอะไรล่ะ?”

 

แล้วทำไมหนังตาขวาฉันกระตุกอีกแล้วล่ะเนี่ย?

 

“พรที่คุณได้คือ พลังเหนือมนุษย์ มีเสน่ห์รุนแรงใครๆก็ชอบคุณ และสามารถสร้างฮาเร็มได้ครับ”

 

เดี๋ยวนะ? อันสุดท้ายนี่คืออะไรคะ?

 

“ก็สร้างฮาเร็มไงครับ”

“เข้าใจแล้ว! แต่จะมีไปทำไม?” ฉันถามแบบงงๆ

“ก็เผื่อคุณอยากสร้างฮาเร็มพระเจ้าเลยให้คุณมั้งครับ”

 

พระเจ้าที่พูดถึงยังสติเต็มอยู่ไหมคะ?

 

“ผมก็ไม่มั่นใจเหมือนกันครับว่าท่านยังสติเต็มอยู่ไหม โอ๊ย!”

 

พอมิคาเอลพูดจบก็มีอะไรบางอย่างหล่นใส่หัวหมอนี่อย่างแรง วอทเดอะ?

 

“หืม.. รองเท้า?” ฉันพูดพร้อมมองรองเท้า มันหล่นลงมาได้ไงล่ะเนี่ย?

“ทะ ท่านหูดีน่ะครับอย่าสนใจเลย แหะๆ”

 

หูดี? อ้ออออ เข้าใจละ อืมๆ

 

“อืมมม ขอถามอะไรหน่อยสิ”

“อะไรครับ?”

“ช่วงที่ฉันอยู่เนี่ย มันเป็นโคนันตอนไหนเหรอ?”

 

นี่คืออีกสิ่งหนึ่งที่ฉันค้างคาใจมากเหมือนกัน ก็ตอนไปถึงที่นั่นก็เจอชูอิจิเลย แถมชูอิจิตอนที่เจอยังไม่ตัดผมทีด้วย แสดงว่าต้องเป็นตอนที่ชินอิจิยังไม่ได้กลายเป็นโคนันแน่ๆ เพราะรู้สึกว่าชูอิจิจะตัดก็ตอน... ตอนไหนวะ? ไอตอนรถแพนด้าอะไรนั่นรึเปล่าหว่า? ประมาณตอนนั้นนั่นแหล่ะมั้ง?

 

“ถ้าถามว่าตอนไหนก็...อืมมม อ้อ ประมาณปี 7 ตอน คุโด้ ชินอิจิกับคดีในนิวยอร์กครับ”

“เฮ้ย!ก่อนชินอิจิจะกลายเป็นโคนันจริงๆด้วย! มิน่าชูอิจิถึงยังไม่ตัดผม!” ฉันพยักหน้าเข้าใจในทันทีก่อนจะถามต่อ “แล้วตอนนี้ชินอิจิกลับไปญี่ปุ่นยังอ่ะ?” ถามด้วยสีหน้าลุ้นๆ อยากไปเห็นตอนที่รันช่วยเบลม็อทอ่ะ เอ้ย ช่วยชารอนสิ ไม่สิๆ จะช่วยใครก็ช่างเหอะ แต่อยากไปดูอ่ะ!

“อะ เอ่อออ ยังนะครับ รู้สึกพึ่งจะเริ่มเดินทางมาเองครับ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!! อยากไปดูๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!” ฉันกรี๊ดกระโดดโลดเต้นทันที เล่นเอาสนั่นลั่นโลกแห่งจินตนาการเลยล่ะ

 

 

ทางด้านเบื้องบน

 

‘กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!’

 

เพล้ง!

 

ตุบ!

 

ปัง!

 

อ๊ากกกกกกกกกก!

 

“ฮึ่ม... เสียงกรี๊ดของใคร!?”

 

เสียงเด็กสาวเอ่ยถามขึ้นด้วยความหงุดหงิด มองไปรอบๆก็เจอเหล่าบริวารทำของหล่น สะดุดล้ม ไม่ก็เดินชนประตูหรือกำแพง บางคนนี่ร้องแบบสติแตกแล้วเอามือมาปิดหูตัวเองเลยก็มี สาเหตุก็มาจากเสียงกรี๊ดของใครสักคนนี่ล่ะ ว่าแล้วก็สำรวจที่มาหน่อยเถอะ!

 

ภาพที่ปรากฏคือหญิงสาวหน้าตาน่ารักกำลังกระโดดกรี๊ดวี๊ดว้ายอยู่ด้วยความดีใจ เล่นเอาเด็กสาวที่ดูที่ถึงกับเส้นเลือดปูดขึ้นมาเลย จะกรี๊ดอะไรนักหนาเนี่ย!?

 

ว่าแล้วก็ส่งหญิงสาวที่กรี๊ดกลับไปที่ๆควรอยู่ทันทีด้วยความรำคาญ

 

 

กลับมาที่มาสะ

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!” ฉันยังดีใจไม่เลิกค่ะ ดีใจมากๆเลย อร๊ายยยยย!

“ปวดหูจังครับ” มิคาเอลพึมพำแต่ฉันก็ได้ยินและไม่สนใจยังคงกรี๊ดวี๊ดว๊ายต่อ เอ๊ะ แต่ทำไมรู้สึกเท้ามันโหวงๆอีกแล้วล่ะ? เหมือนไม่ได้ยืนอยู่บนพื้นอีกแล้ว

 

ความรู้สึกเหมือนเคยเจอเหตุการณ์เท้าโหวงๆมาแล้วครั้งนึง...

 

ก้มลงมอง...

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก..ก...ก...ก”

 

และแล้วก็หล่นลับหายไป

 

“น่าสงสารจังนะครับ”

“ไม่ต้องไปสงสารคนอื่นเลยนะยะ! กลับมาทำงานได้แล้ว!” เสียงจากเบื้องบนเอ่ยด้วยน้ำเสียงรำคาญนิดๆ

“ครับๆ” มิคาเอลตอบกลับแล้วหายตัวไปทันที

 

ทางด้านมาสะที่หล่นลงมา

 

เฮือก!!

 

“กะ กลับมาอยู่บนที่นอนเหมือนเดิมสินะ? เฮ้อออออ ค่อยยังชั่ว” ฉันพึมพำเบาๆด้วยความโล่งอก นึกว่าจะต้องไปนอนบนพื้นที่ไหนสักแห่งซะอีก เอาเถอะ เริ่มจะเพลียแล้วสิ นอนก่อนดีกว่าแฮะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ละกันนะ...

 

จิ๊บๆๆ จิ๊บ....จิ๊บๆ (คิดซะว่าเป็นเสียงนกร้อง)

 

“อะ.... อืมมมม”

 

ฮ้าววววว เช้าแล้วเหรอเนี่ย?

 

ก๊อกๆๆ

 

“คุณหนูครับตื่นรึยังครับ?” เสียงอลันนี่นา

“ตื่นแล้วค่ะ!” ฉันตะโกนบอกกลับไป

“งั้นรอสักครู่นะครับ ทางโรงแรมกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ เมื่อเสร็จแล้วผมจะนำมาให้นะครับ”

“ค่าาาาาา” ฉันตอบกลับและได้ยินเสียงอลันเดินไป เอาเป็นว่าไปอาบน้ำก่อนดีกว่าเรา ฮ้าววววว

“มิคาเอลบอกว่าพวกชินอิจิพึ่งมาเมื่อวาน แสดงว่าวันนี้มั้งที่สองคนนั้นไปช่วยเบลม็อท ตื่นเต้นจังเลยยย”




หลังจากกินข้าวเสร็จฉันก็นั่งพูดคุยกับพี่เคน พี่เคนพาฉันไปซื้อเสื้อผ้า ซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ด้วยเพราะอันเก่าของฉันมันพังไปแล้วตอนที่หนีเจ้าพวกนั้น จากที่พี่เคนบอกมาอีกนั่นแหล่ะนะ พวกมันพังเพื่อไม่ให้ฉันติดต่อกับครอบครัว แต่ยังไงก็รู้อยู่ดี

 

พอซื้อนู่นซื้อนี่เสร็จแล้ว ฉันก็ขอตัวออกไปเดินเล่นแบบไม่ต้องมีผู้ติดตาม แน่นอนว่าต้องโดนคัดค้าน แต่ฉันบอกว่าไม่ยอมให้ไปจะหนีออกไปไม่ยอมกลับมาแน่ เล่นเอาทั้งสองน้ำตาท่วมเลยล่ะ อะไรจะโอเวอร์ขนาดนั้นฟะ?

 

และทั้งสองก็ยอมให้มาคนเดียวแบบไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ แถมยังบอกว่ามีอะไรก็รีบติดต่อมาทันที แล้วห้ามกลับดึกด้วย อืมมมมมม เอาเถอะ

 

“ไปดูฉากนั้นดีกว่า ตื่นเต้นจังงง”ฉันเดินไปเรื่อยๆ ก็พึ่งนึกขึ้นได้...

 

แล้วสถานที่มันอยู่ตรงส่วนไหนของนิวยอร์กอ่ะ!? กรี๊ดดดดดดดดดด!

 

“มิคาเอลลล บอกฉันที ฮืออออ” ฉันลองเอ่ยชื่อมิคาเอลเผื่อหมอนั่นจะมาช่วย ฮืออออ

“ครับๆ เดี๋ยวผมจะบอกทางไปให้ละกันครับ”

 

เย้ๆ เรียกครั้งเดียวก็มา หูดีจริงๆ

 

“จะถือว่าเป็นคำชมละกันนะครับ เอาล่ะ ผมจะบอกทางแค่ครั้งเดียวนะครับ”

“อื้ม บอกมาเลย!” เห็นแบบนี้ฉันความจำดีนะขอบอกกกกก

 

พอมิคาเอลบอกทางไปเสร็จฉันก็รีบไปทันที ระหว่างทางฉันก็ถามอีกอย่างนึงที่ลืมถามทุกที

 

“นี่มิคาเอล ทำไมฉันถึงฟังพวกเค้ารู้เรื่องอ่ะ? แถมฉันยังพูดกับพวกเค้ารู้เรื่องด้วย”

“ก็พระเจ้าต้องการแบบนั้นน่ะครับ”

 

อ้อออ เข้าใจละ ก็ดีที่ไม่ต้องมาศึกษาภาษาของที่นี่อยู่ ไม่ว่าจะอังกฤษ ญี่ปุ่น เกาหลี จีน หรือภาษาต่างชาติอะไรก็แล้วแต่ ขอบอกเลยว่าฉันไม่เก่งภาษาเป็นอย่างมาก เหอะๆ

 

พอวิ่งมาสักพักก็ถึงจุดหมาย ที่เหลือก็ยืนรอดู หามุมดีๆแอบ ลั้ลลาาาา ระหว่างที่ฉันหามุมดีๆดูได้แล้วก็พยายามคิดหาอะไรทำแก้เบื่อระหว่างรอ และเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ ไอพลังเหนือมนุษย์ที่ได้มานี่ มันใช้ยังไงอ่ะ? อืมมมม มันใช้ยังไงหว่า? ไม่เหมือนในเมะหรือนิยายนะที่จะเข้ามาแล้วใช้ได้เลย เฮ้อออออออ มันใช้ยังไงเนี่ยยยยย!?

 

“ก็ง่ายๆ ลองบอกให้ตัวเองลอยดูสิ”

 

เฮ้ย! เดี๋ยวเสียงใครอ่ะ เสียงผู้หญิง?

 

“เอาเหอะน่า เพราะเจ้ามิคาเอลไม่ว่างหรอกนะเราถึงต้องมาบอกเอง เร็วๆ ทำตามที่เราบอก”

“คะ... ค่ะ!” ฉันรีบตอบทันที ฉันรู้สึกได้ว่าอย่ากวนอารมณ์ของผู้หญิงคนนี้จะดีกว่า ลางสังหรณ์มันบอกว่าอย่าทำ

“เอ้า มัวคิดอะไรไร้สาระ เร็วๆ ลองทำตามที่เราบอก ตั้งสมาธิ พยายามนึกว่าตัวเองกำลังลอยอยู่”

 

อืมมม ยากนะเนี่ย สมาธิเราไม่ค่อยโอเคซะด้วย แต่ก็จะลองดู....

 

“เยี่ยม ทำได้แล้วนี่”

 

เอ๋? ทำได้แล้วงั้นเหรอ?

 

“ลองลืมตาแล้วมองเท้าตัวเองสิ”

 

หืม? เฮ้ย!

 

“ว้าววววว ฉันลอยได้!?” สุดยอดดดด ลอยได้อ่ะ!

“พลังเหนือมนุษย์มันมีหลายอย่าง ไม่ได้มีแค่นี้ ลองๆฝึกไปละกัน”

“ละ แล้วมันมีอะไรบ้างหรือคะ ยกตัวอย่างให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?” พูดเพราะๆเข้าไว้ค่ะ เหอะๆ

“ยกตัวอย่างงั้นเหรอ? ก็เช่น วิ่งเร็วกว่าคนทั่วไปแบบสุดๆ มีพละกำลังมากว่าคนทั่วไปหลายเท่า อืมมมม แล้วก็สามารถกระโดดสูงถึงตึกโรงแรมที่เธออยู่นั่นล่ะ”

 

เดี๋ยวนะโรงแรมที่ฉันอยู่เนี่ยมันสูงเฉียดฟ้ามากเลยนะ เอาจริงดิ!?

 

“แต่ที่จริงลอยได้มันไม่มีหรอกนะในพลังเหนือมนุษย์เนี่ย อันนี้เรามอบให้เป็นกรณีพิเศษ”

“ให้? ยะ อย่าบอกนะว่าคุณคือ...”

“ก็อย่างที่คิด เอาล่ะ เราต้องไปทำงานต่อแล้ว บายยยยยย”

 

กรี๊ดดดดดดดดดด เมื่อกี้ฉันคุยกับพระเจ้าเหรอเนี่ยยยย!? (โหยหวน)

 

เอ๊ะ? ว่าแต่พระเจ้าเป็นผู้หญิงเหรอ? อึ้งไปเลยย้ง=w=”

 

เมื่อไหร่จะมาหนออ รอฉันรอเธออยู่นะ เหอะๆ โอ๊ะ เสียงคนเดินกำลังมาทางนี้ จะใช่รึเปล่านะ ส่องแปป

 

“ รันรออยู่ตรงนี้เดี๋ยวฉันจะเข้าไปหาให้”

“ตะ แต่ว่า..”

“รออยู่ตรงนี้น่า แปปเดียวเอง”

“อะ อืม”

 

ตอนนี้ฉันใจเต้นตึกตักมากๆเลยล่ะ อยากจะกรี๊ดลั่นโลกแล้วเนี่ยยย! ในที่สุดก็ได้เจอตัวเอกทั้งสอง อร๊ายยยย!นั่นๆๆๆ อากาอิ ชูอิจิ นี่นาาาาาา อร๊ายยยย เย็นชาและเท่ รันก็น่าร้ากกก ดูสิทำท่าจะร้องไห้แล้วนั่น อากาอิซังทำหนูรันร้องไห้ ไม่ดีๆ อร๊ายยย (ไปหมดละสมงสมองนางเอกเรา)

 

อ๊ะ รันจังจะเข้าไปข้างในนั้นแล้วววว กำลังจะได้เจอเบลม็อทสินะ? อยากตามไปดูใกล้ๆจัง แต่เดี๋ยวนะ?

 

เบลม็อทรู้จักหน้าตาฉันป่าววะเนี่ย=__=เป็นห่วงรันจังอ่า อยากตามไป อ๊ะ นั่นไง รันจังทำหน้าเศร้าใหญ่เลยคงกำลังโทษตัวเองอยู่สินะ ตามที่เคยดู เฮ้ย นั่นไงไอโรคจิต!เอ้ย เบลม็อทโผล่มาแล้ว!ว่าแต่สรุปเบลม็อทกับชารอนมันคนเดียวกันป่าวเนี่ย? ช่างเถอะ ลองกระโดดไปอีกทางดูดีกว่า ฮึบ!

 

เฮ้ยๆ เบลม็อทกำลังเล็งไปที่ชินจังแล้ว อย่านะเฟ้ยยยย (ได้ข่าวว่าเอ็งรู้อยู่แล้ว)

 

วะ หวาาาาาาาาาา!เฮ้ยๆ จะหล่นแล้วๆๆ กรี๊ดดด ลงฉุกเฉินคร้าาาาาาา

 

ตุบ!!

 

“อะเด๊ะ?”

 

ฉันหลังจากที่กระโดดเพื่อหาที่ทางมุมดีกว่านี้เพื่อจะได้ดู ก็ดันเสียหลักเพราะมันยังไม่คุ้นชินกับการกระโดด เอ่อออ ที่สูงขนาดนี้ ยังควบคุมระยะแรงการกระโดดไม่ค่อยได้ ผลที่ได้จึงดิ่งลงมา...

 

พอฉันสามารถยืนได้ก็ลืมตามองรอบๆ พร้อมเห็น เอ่อ..... แหะๆๆๆๆ

 

“ขะ ขอโทษค่ะ สงสัยมาผิดที่” ฉันพูดพร้อมยิ้มแหยๆหัวเราะแหะๆ เพราะคนตรงหน้าฉันคือชินจังที่กำลังอุ้มรันจังอยู่

 

แหน่ะ มองใหญ่เลย อย่ามองสิ เค้าเขิน เอ้ย ไม่ใช่ๆ ชินจังกำลังมองมาทางฉันแบบอึ้งๆ ตาโตเพราะตกใจ ส่วนเบลม็อท...เอ้ย ตอนนี้ต้องเป็นตาแก่โรคจิตสินะ? อีกฝ่ายกำลังมองฉันแล้วเบิกตากว้างเลยล่ะ ท่าทางแบบนั้น แน่นอนเลย เบลม็อทรู้จักเราแน่ๆ

 

“เธอเป็นใคร?”

 

เอ่อออ ชินจังไม่ต้องขมวดคิ้วขนาดนั้นก็ได้ ฉันไม่ใช่คนร้ายนะ ฮือออออ

 

“แค่คนหลงทางเฉยๆค่ะ อย่าสนฉันเลย ฉันว่าคุณพาสาวน้อยคนนี้ไปหาหมอเถอะอาการดูแย่ๆนะ” แถแปปค่ะ เปลี่ยนเรื่องสักนิด ไม่ค่อยจะเนียนเลยเรา เหอะๆ T__T

“จริงด้วย!รันทำใจดีๆไว้นะ!” ชินจังพูดจบก็วิ่งไปเลยค่ะ พอเป็นเรื่องรันจัง ชินจังเห็นฉันเป็นแค่สายลมที่พัดผ่านเลยค่ะ ตอนนี้ก็เหลือแค่...

“Princess... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?” ห๊ะ?Princess? เจ้าหญิง? ทำไมเบลม็อท เอ้ย ตาแก่นี่ถึงเรียกเราแบบนี้ล่ะ?

“Princess?” ลองเนียนๆเอ่ยถามด้วยสีหน้างงๆ และดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจจึงรีบหุบปากเงียบไม่เอ่ยอะไรอีก เพราะแบบนั้น แหะๆ รีบไปดีกว่า

“ไปจากที่นี่ซะ” ตาแก่โรคจิตพูดจบก็วิ่งหายไปทันที แต่เรียกผู้หญิงว่าตาแก่โรคจิตมันจะดีไหมหว่า?


โวยวายหลังม่าน

มาสะ: ทำไมไม่มีใครอ่อนโยนกับฉันเลย กระซิกๆ

กระต่ายน้อย: เดี๋ยวก็มีเองแหล่ะ ซูดดดดด (ซดราเมน)

มาสะ: สรุปแล้วเบลม็อทเป็นใคร อายุเท่าไหร่กันแน่นะ?

เบลม็อท: A secret makes a woman woman (กระซิบ)

มาสะ: ...มันเกี่ยวกับที่เราถามเหรอวะ? (คิดในใจไม่พูดออกมา)

กระต่ายน้อย: บทนี้มันยังไม่ถึงนะเบลม็อท (คิดในใจ)

 

ปล.ถ้ามีอะไรผิดพลาดหรือต้องแก้ไขตรงไหนบอกได้นะครับ

จะรีบมาแก้ไขให้เท่าที่ทำได้ แหะๆ

SQW
Heart Chat Bubble
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

766 ความคิดเห็น

  1. #712 ir8iygo (@ir8iygo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:29

    ชอบคะสนุก

    #712
    0
  2. #695 KuThanarak2003 (@KuThanarak2003) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 00:18
    สมุกมากครับ
    #695
    0
  3. #661 akazeyujin (@akazeyujin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:02
    สนุกสนานเฮฮา....อยากกินของหวาน..อยากกินเฉาก๊วย....
    อยากกินมากกก....ที่อ่านมาทั้งสนุก..ตลก.และ.หิว
    #661
    0
  4. #655 aodzii0099 (@aodzii0099) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 09:30
    ผมจะพยายามไม่เข้าสู่ด้านมืดแล้วกันนะงับ สู้ต่อปายยยยนยน
    #655
    0
  5. #615 kksabankmero (@kksabankmero) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 12:35
    แม่งเอ้ยสวยหล่อแม้งทุกคนในบ้านเปิดชมรมมหาสนุกเลยเหอะ(ผิดเรื่องแล้วเฟ้ย)
    #615
    0
  6. #609 I Petite Ange I (@Kettipa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 19:39
    คุณปู่คะ...อายุเท่าไรแล้วคะ!?
    #609
    0
  7. #564 AntkilL (@nuttawoot790) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:40
    น่าสงสารนางเอกนะเพราะถูกถีบลงมาแล้วจำอะไรไม่ได้ ไม่สิไม่รู้อะไรต่างหาก
    #564
    0
  8. #558 swswwsw (@swswwsw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 11:01
    หนุกมาก
    #558
    0
  9. #554 Gojiberry03 (@Gojiberry03) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:47
    >~<.......
    #554
    0
  10. #529 I-like-to-read (@I-like-to-read) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 09:25
    ..........
    #529
    0
  11. #528 Nongkratum (@Nongkratum) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2561 / 23:17
    นางเอกตลก
    #528
    0
  12. #517 kksabankmero (@kksabankmero) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 01:18
    อายุล่ะ?
    #517
    0
  13. #453 BlackQuean (@BlackQuean) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 16:31
    Where! is โคนันของ Me!!!
    #453
    0
  14. #336 nekark (@nekark) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 18:31
    สนุกวุ้ย!!! แต่นางเธอไม่รำคาญได้ไง

    สุดยอดเล้ยยยยย
    #336
    0
  15. #192 pwnzaa (@pwnzaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 22:36
    นางเอกบอกเอาที่พวกเมิงบายจายเลย
    #192
    0
  16. #179 ราชินีพิลึก (@kan1712) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    ชอบนางเอกอ่ะ 555
    #179
    0
  17. #138 sakagi78 (@suwritee28-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 13:04
    พึ่งมาอ่านสนุกมากเลย
    #138
    0
  18. #108 นกจิ้บๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 15:18
    สนุกมากๆ....
    #108
    0
  19. #55 Faiyuki (@Faiyuki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 15:17
    น่าสนใจ
    #55
    0
  20. #5 YumA TsuBakI (@mamoru01) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 06:29
    เเล้วโคนันล่ะ'__'
    #5
    0
  21. #4 ILLIAD (@ILLIAD) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 01:17
    นั่นปู่แน่หรอ?...อารมณ์เปลี่ยนไวโคตร=^=
    #4
    0