Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 45 : ล่มสลาย(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,393
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 738 ครั้ง
    26 เม.ย. 64

 

error loaded


 


 



 

“รายงาน!! ตอนนี้มีสัตว์วิวัฒนาการจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ครับ!!”

ภูมิที่กำลังลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเพื่อไปยังเป้าหมายในอีกไม่กี่เมตรข้างหน้าชะงักเท้าลงเล็กน้อย เพราะหูฟังที่เขาเสียบไว้รายงานสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ออกมา

“หมายความว่ายังไงที่มีสัตว์วิวัฒกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้?”

เล้งร่างจิตขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัยทว่าไม่ได้ลดการเคลื่อนไหวลงแต่อย่างใด

“รายงานหัวหน้า คนของเราสัมผัสได้ถึงคลื่นจิตประเภทหนึ่งจากระยะทางของค่ายที่หัวหน้าทำภารกิจอยู่ครับ!”

หน่วยสอดแนมปลายสายรายงายพร้อมกับเสียงหอบเบาๆคงอาจกำลังติดตามการเคลื่อนไหวของเจ้าสิ่งนั้น เนื่องด้วยหน่วยปราบปรามของภูมิมีคนที่มีพลังจิตตรวจจับกระแสพลังจิตด้วยกัน เขาคนนั้นตรวจจับได้ถึงคลื่นพลังจิตสะเปะสะปะที่โชยจากค่ายตะวันตกออกไปด้านนอก จึงชวนสมาชิกที่เชี่ยวชาญการสอดแนมไปเป็นเพื่อนเพื่อสำรวจว่ามันจะไปไหน ประสบการการทำงานในวันสิ้นโลกมา 10 ปีสอนให้ทุกคนรู้ว่าไม่ควรประมาทกับอะไรก็ตามที่ผ่านตามา

“มันคือตัวอะไร?”

ร่างสูงถามขณะที่ฝีเท้าก็เร่งเดินไปยังที่พักอาศัยของเป้าหมายที่เล้งต้องการให้ช่วยมากที่สุด

“แฮกๆ มันเป็นเสือครับ แฮก! เสือตัวใหญ่ เสือโคร่งกลายพันธ์เป็นฝูงเลยครับหัวหน้า รายงาน!!ตอนนี้พวกมันอยู่ห่างจากค่าย 11 กิโลเมตรแล้วขอรับ พวกมันวิ่งเร็วมาก! คาดว่าน่าจะไม่เกินวันจะถึงค่ายตะวันตกพอดิบพอดีครับ”

ชายที่เชียวชาญการสอดแนมมีพลังจิตที่สามารถสื่อสารกับนอกอาณาเขตขนาดเล็กได้ นั่นหมายความว่านักสอดแนมของทีมไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือสื่อสาร แค่มีพวกเดียวกันอยู่ในรัศมีพลัง ทุกอย่างก็ราบรื่นในการรับส่งข่าวสาร เขากับเพื่อนนักตรวจจับอยู่ห่างจากฝูงเสือวิวัฒนาการ 4 กิโลเมตร ในขณะที่ฝูงเสือห่างจากค่าย 11 กิโลและกำลังมาทางนี้อย่างรวดเร็วและต่อเนื่องไม่มีหยุดพัก เสียงหอบหายใจที่แทรกเข้ามาในสายเป็นระยะคือเสียงที่เหนื่อยจากการวิ่งย้อนกลับมาอย่างเร่งรีบ

“รับทราบ ทุกคนเราต้องเร่งแล้ว ช่วยทุกคนที่คิดว่าลำบากที่สุดและที่เจ็บป่วยเกินกว่าจะรอได้ก่อน ปฏิบัติ!!”

ภูมิรับคำเสียงเบาแต่หนักแน่นเพื่อกันพิรุธจากสายตาของใครก็ตาม เขาไม่อยากเสี่ยงให้ถูกจับได้ในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่ แต่คำสั่งของเขาก็ถือเป็นที่สุด มันทั้งมั่นคงและหนักแน่น

“รับทราบครับ/ค่ะ!!”

ลูกทีมปลายสายแต่ละคนรับคำเสียงหนักพอกันก่อนจะเงียบหายไปเพื่อทำหน้าที่ของตน ในขณะที่กำลังเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าตรอกสกปรกที่เพิ่งเลี้ยวเข้ามาก็เจอกับหนึ่งในหญิงสาวในสภาพมอซอที่เป็นลูกทีมของเขา เธอกำลังอุ้มเด็กทารกอายุไม่เกินหนึ่งขวบตัวผอมแห้งติดกระดูกแต่ยังมีชีวิตอยู่ ในขณะที่ภายในเต้นโทรมๆที่เพิ่งออกมาเต็มไปด้วยคนที่เสียชีวิตเพราะความหิวโหย คาดว่าน่าจะเป็นครอบครัวของทารกคนนี้ ทั้งสองพยักหน้าให้กันและไม่พูดอะไรอีก

“มีอะไรหรือครับ สัตว์วิวัฒกำลังบุกมาที่นี่เหรอ”

เล้งในสภาพจิตวิญญาณลอยมาเกาะไหล่พี่จ๋าอย่างกังวล คนตัวโตพยักหน้า

“ห่างจากที่นี่ 11 กิโล ด้วยกำลังของสัตว์วิวัฒเป็นฝูง คงถึงที่นี่ในหนึ่งวัน เราต้องเร่งลงมือแล้ว”

น้ำหวานซึ่งเป็นนักทำนายประจำค่ายกลางเมืองกำชับหน่วยช่วยเหลือทุกคนว่าช่วยแค่คนยากแค้นและคนป่วยเท่านั้นภายในค่าย เพราะด้วยสภาพการปกครองที่เหลวแหลกเละเทะนี้ การมองด้วยสายตาก็ตัดสินได้ทันที พวกที่สุขสบายอยู่ดีกินดีไม่ต่างจากพวกเห็นแก่ตัวที่ทำลายชีวิตผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้มีพลัง แต่เหล่าสมาชิกค่ายในสภาพมอซอและป่วยใกล้ตายไม่ต่างจากคนที่น่าสงสารซึ่งถูกเอาเปรียบมาตลอด

ถึงแม้จะดิ้นรนแค่ไหนก็อยู่ภายใต้ความเอารัดเอาเปรียบจากคนที่อยู่ดีกินดีเสมอไม่เสื่อมคลาย

ทุกคนรับฟังและจำกัดวงในการช่วยเหลือให้แคบลงไปอีกเป็นสิบเท่า บรรดาสัตว์ต่างๆจากพลังจิตการควบคุมของหน่วยช่วยเหลือวิ่งวอนไปทั่วฐานเพื่อค้นหาคนที่ว่า...

“รีบเถอะครับ”

เล้งเสริม ภูมิพยักหน้ารับ ขณะเดินผ่านเต้นท์ใหญ่เต้นหนึ่งที่ด้านในเต็มไปด้วยการสังสรรค์อย่างเฮฮา แว่วเสียงกระทบเนื้อเดาไม่ยากว่าเป็นกิจกรรมใต้ร่มผ้า และเสียงกรีดร้องของเด็กสาวจำนวนมาก เล้วมุ่งหน้าแซงพี่จ๋าของเข้ามุดทะลุเข้าเต้นก่อนจะลอยออกมาอย่างรวดเร็ว

“แช่แข็งที่นี่ให้ราบเลยครับ”

ภาพด้านในสำหรับเล้งชินชาแต่ภูมิคงไม่ใช่ เหล่าชายฉกรรจ์ทั้งที่มีพลังพิเศษและไม่มีกำลังร่วมอภิรมย์กับร่างผู้หญิงจำนวนมากที่ถูกตัดแขนขาไม่ให้หนี ทุกคนเต็มไปด้วยแววตาไร้ชีวิต มันแสนว่างเปล่า ถึงจะช่วยออกมาได้สิ่งเดียวที่พวกเธอจะใช้ชีวิตหลังจากนี้ได้คือโลกแห่งความฝันนิรันด์เพราะจิตใจบอบช้ำเกินกว่าจะกลับมาสู่โลกแห่งความจริง

ดังนั้นการสังหารทุกคนถือเป็นความเมตตาที่เล้งเห็นในขณะนี้

“ได้”

ภูมิวิ่งผ่านอย่างรวดเร็วก่อนจะแตะมือเบาๆ ความละเอียดอ่อนในการควบคุมพลังจากการฝึกฝนตลอด 10 ปีทำให้การฆ่านี้ไร้เสียง ไม่กี่ชั่วลมหายใจเสียงในเต้นท์หลังนั้นก็เงียบหายไปเหลือแต่ไอเย็นที่แทรกซึมออกมาด้านนอก เขาไม่ถามสักคำว่าทำไมเล้งถึงต้องสั่งให้ฆ่า

“หละหลวมจริงๆ แม้แต่เดินเวรยามก็ไม่มี คนจะบุกได้ก็ไม่แปลก”

ชายหนุ่มว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบขณะเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ เด็กหนุ่มในสภาพวิญญาณขมวดคิ้ว

บุกก็ไม่แปลก?

บุก?

ใช่แล้ว!!!

“เหตุการณ์นี่มัน”

เล้งคำรามเสียงต่ำอย่างโมโห พี่จ๋าของเขาหันมามองด้วยความแปลกใจ

“มีอะไรเหรอ”

“เปล่าครับ รีบไปหาเป้าหมายกันเถอะ รีบเลยครับ”

ร่างขาวเร่งอย่างร้อนใจ เขาจำได้แล้ว ชาติที่แล้ว ในชีวิตหากนับตามจริงพี่นิคจะเสียเพราะแมลงกลายพันธ์ในช่วงยุคแรกของวันสิ้นโลก หลังจากนั้นหลายปีแพทย์หญิงสุดากับพันตรีพัลลภก็เข้ามาเชื่อมสัมพันธ์กับค่ายตะวันตกเพื่อช่วยเหลือคนยากไร้ภายใน พวกเขาออกไปและโดนผีดิบระดับ 4 ซึ่งเป็นสารวัตรสิงค์ที่ตายไปแล้วโจมตีใส่ พอขบวนแตกพี่น้ำหวานก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาอยู่ค่ายตะวันตกไม่สามารถกลับค่ายกลางเมืองที่เป็นบ้านได้

และนี่คือเหตุการณ์สัตว์วิวัฒนาการเสือโคร่งยักษ์เป็นฝูงบุกฐานจากพลังของหนึ่งในแกนนำใหญ่ที่วางแผนจะช่วงชิงอำนาจจากเสี่ยหมู เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากป้าของเขาตายแค่สองวัน!!!

แรกๆเล้งไม่รู้ว่าป้าถึงจะป่วยออดๆแอดๆแล้วตายเพราะอะไร หลังจากผ่านไปหลายสิบปีถึงกระจ่างเพราะพลังจิตบางประเภทที่เกี่ยวเนื่องจากการบังคับสิ่งมีชีวิต ถ้าปลดปล่อยในปริมาณเข้มข้นสามารถคร่าชีวิตคนเจ็บป่วยหรือร่างกายอ่อนแออยู่แล้วได้ง่ายๆ

จำได้ว่าเหตุการณ์เรียกสัตว์วิวัฒนี้คนตายไม่ได้มีแค่ป้าของเขาคนเดียว....

“ถึงแล้ว”

เล้งหลุดจากภวังค์เมื่อคำพูดของพี่จ๋าช่วยเรียกสติเขาออกมา ร่างจิตของเด็กหนุ่มลอยพุ่งเข้าไปในเต้นท์ผ้าเก่าๆหลังหนึ่งในบริเวณตรอกเหม็นเน่าแห่งนี้ ก่อนที่เขาจะโผล่หน้าออกมา

“เร็วเข้าครับ ดูเหมือนเธอกำลังจะแย่!!”

โชคดีจริงๆ โชคดีที่ยังไม่ตาย การกลับมาของเขาเปลี่ยนอะไรหลายๆอย่าง หนึ่งในนั้นคือการยื้อชีวิตคุณป้าที่นอนซมตัวผอมแห้งอยู่ตรงนี้ ด้านข้างยังมีอาหารและยาที่พี่นิคหามาให้ตั้งไว้อยู่ ภูมิขมวดคิ้ว....

“คลื่นพลังจิตนี้เสียดแทงหัวจริงๆมาจากไหนกันนะ”

ชายหนุ่มว่าพลางแผ่พลังจิตของตัวเองต่อต้านและเข้าคลุมตัวหญิงวัยกลางคนร่างผอมที่นอนเหงื่อแตกบนที่นอนซึ่งปูจากผ้าหลายๆชิ้น มันทั้งชื้น เต็มไปด้วยเชื้อราและกลิ่นอับเหม็นเป็นอย่างมาก

“อาจเป็นพลังจิตเรียกสัตว์พวกนั้นก็ได้นะพี่ คนใช้ต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ”

เด็กหนุ่มแสร้งว่าจุดประเด็นให้พี่จ๋าของเขา ผู้ใช้พลังนี้คือคนใกล้ตัวของเสี่ยหมู หลังจากเหตการณ์สัตว์วิวัฒฝูงเสือโคร่งขนาดใหญ่กว่าวัวพ่อพันธ์บุกโจมตีค่าย เสี่ยหมูก็ตายในสถานการณ์นั้น ชาวฐานที่ไร้กำลังหลายพันชีวิตตายเพราะเหตุนี้ และเจ้าบ้าผู้มีพลังจิตจำเพาะสามารถควบคุมสัตว์ประเภทเสือและแมวกับพวกของมันก็ได้ยึดฐานสมใจ

และนรกเลเวลสูงกว่าเสี่ยหมูก็บังเกิด ใบหน้าเขาที่มีรอยแผลเป็นน่าเกลียด ก็เพราะเสือที่เจ้าแก่นั่นควบคุมเช่นกัน

“รีบไปกันเถอะ หากช่วยป้าย้ายออกจากที่นี่ทันพี่จะไปช่วยคนอื่นต่อ”

ภูมิให้สัญญาณก่อนจะอุ้มแม่ของพี่นิคที่ชื่อป้านุ่นขึ้นมาไว้แนบอกแกร่งอย่างเบามือ เล้งมองสภาพป้าของเขา ไม่ต่างจากคนแก่ที่อายุไปก่อนร่างกายเลย แถมยังมีกลิ่นฉี่คงฉี่รดผ้าที่สวมอยู่เนื่องจากไม่มีแรงลุกขึ้นจัดการร่างกายด้วยตัวเอง

“ได้ครับ เดี๋ยวเล้งดูต้นทางให้ มีทางลัดอยู่”

เขาไม่ใส่ใจแล้วหากพี่จ๋าจะสงสัยหรือไม่ที่เขารู้เส้นทางภายในนี้ดีกว่าคนที่มาสำรวจล่วงหน้าเสียอีก เด็กหนุ่มพาร่างสูงลัดเลาะไปอีกทางที่ระยะทางสั้นกว่าขามา ตลอดทางซึ่งเป็นเส้นทางในแนวของพลังจิตที่ปล่อยออกมาเริ่มมีศพให้เห็นแล้วเป็นบางจังหวะที่เดินผ่าน

“พวกเขาตายเพราะพลังจิตเสียดแทงที่พี่รู้สึกใช่ไหม”

ชายหนุ่มว่าก่อนจะมองเด็กทารกกับแม่ของเขาที่จากไปเหมือนหลับไปเฉยๆเท่านั้นอย่างหดหู่ใจ เล้งพยักหน้ารับไม่กล่าวอะไรเสริมไปอีก

“ถ่ายทอดคำสั่ง เพิ่มกำลังเข้ามาช่วยเหลือคนในฐานนี้แต่อย่าให้สะดุดตาเกินไป ย้ำ.....”

ภูมิเอียงหัวฝั่งที่สวมหูฟังพิเศษที่เพิ่งมาพัฒนาหลังวันหายนะ ออกคำสั่งเสียงเฉียบอย่างรวดเร็วเมื่อลูกน้องที่แฝงตัวอยู่กับขาใหญ่ของค่ายแห่งนี้บอกว่าบางส่วนหนีออกจากค่ายไปแล้วส่วนบางส่วนก็กำลังห้ำหันกันโดยไม่สนความเป็นตายของคนอื่น

หน่วยความปลอดภัยของฐานแห่งนี้ถูกนายของพวกมันเรียกตัวกลับเพื่อส่งไปตามล่าศัตรูในระดับเดียวกันที่หนีออกจากค่ายเพื่อไปตั้งต้นตัวเองใหม่ พวกเขาคงไม่อยากให้มีหนามยอกอกในอนาคต การป้องกันจึงหละหลวมและไร้แบบแผนขั้นสุดยาวนานขนาดนี้

ผ่านไป22ชั่วโมงหลังจากแทรกแทรงช่วยเหลือ คนในค่ายตะวันตก100% 10%เฉลี่ยคือขาใหญ่ที่มีอำนาจคานกันไปมา 20%เฉลี่ยเป็นผู้มีพลังพิเศษที่มีประโยชน์และมีฐานะ 70% เฉลี่ยคือประชากรที่เหลือของค่าย ในนี้มีเด็กทารก คนชราที่เป็นคนธรรมดา หรือคนวัยอื่นๆ และเหล่าบรรดาผู้มีพลังพิเศษสายที่ค่ายเห็นว่าไม่มีประโยชน์ และสามารถช่วยได้แค่ 30% ของประชากรอย่างหลังเท่านั้น เพราะอีก 40% ที่เหลือคือผู้ที่น่าสงสารไม่สามารถรอดชีวิตอยู่ได้จนถึงมือพวกเขา อาจจะมาในตอนที่พวกเขาหมดลมหายใจพอดี หรือทอดตัวเป็นศพในลักษณะต่างๆทั่วค่าย บางคนทหารที่ช่วยเหลือต้องฆ่าทิ้งเพื่อจบนรกเหล่านั้นของพวกเขาเพราะหากช่วยไปก็ไม่มีหวังว่าคนเหล่านั้นจะกลับมาใช้ชีวิตอยากปกติสุขได้อีก

30%ที่เหลือมีจำนวนแค่ 400กว่าคนเท่านั้น 400กว่าคนในเวลา 22 ชั่วโมง หน่วยช่วยเหลือบางคนมีบ้างที่หายไปจากภารกิจนี้เพราะโดนเจ้าถิ่นบริเวณนั้นรู้ตัวตนของพวกเขา

เพียงไม่นานหลังจากนั้น แค่ไม่กี่ชั่วโมงฝูงเสือยักษ์ก็บุกเข้ามาในค่ายและถล่มตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือหากเป็นชีวิตก่อน ผู้เรียกเสือมาต้องส่งกระแสจิตไปหลายกิโลเมตรย่อมมีความอ่อนเพลีย เรียกมาแต่ไร้กำลังจะบังคับกลับ หากพวกมันกินอิ่มก็ออกไปเอง ทว่าผู้คนทั่วไปถูกต้อนออกจากค่ายหมดแล้ว เหลือแต่ศพเน่าๆที่สัตว์วิวัฒนาการแสนฉลาดไม่มีวันแตะต้อง

ท้ายที่สุดเหยื่อรายสุดท้ายที่โดนก็คือกลุ่มคนเรียกพวกมันเองกับขาใหญ่คนอื่นๆที่คาดไม่ถึงว่าคู่อริจะมาในลักษณะนี้

“ครั้งนี้น่าจะหนัก ถ้ารอดก็ฟื้นฟูยาก ถ้าล่มสลายก็ไม่แปลกใจ”

เล้งว่าขณะใช้ร่างจิตยืนอยู่บนหลังคารถที่ขับห่างออกไปจากค่ายอันโสมมขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินเสียงคำราแว่วๆมาพร้อมกับประกายไฟที่พวยพุ่งขึ้นสู้ท้องฟ้า ก่อนที่ร่างจิตนั้นจะสลายหายไปกลับเข้าสู่ร่างต้นเดิม เล้งลืมตาตื่นขึ้นมาจากการถอดจิตที่แสนยาวนาน เป็นโทษอย่างหนึ่งของพลังเขาที่ไม่สามารถใช้สองร่างในเวลาเดียวได้หากจะต้องส่งอีกคนออกไปในที่ไกลๆ

“จบสักทีนะ อดีตอันแสนบัดซบของฉัน”

เด็กหนุ่มถอนหายโล่งอกยาวๆ มือขาวบางแตะตรงอกซ้ายอย่างแผ่วเบา ไม่มีใครเข้าใจเล้งหรอกว่าการฝันร้ายถึงค่ายเก่าในชีวิตก่อนบ่อยครั้งขณะที่กำลังใช้ชีวิตใหม่อย่างเป็นสุขบางครั้งมันก็ทั้งทรมานและน่ารำคาญ เมื่อได้เห็นกับตาว่าสถานที่โสโครกนั่นล่มสลายไปกับมือเขากลับรู้สึกเหมือนยกหุบเขายักษ์ออกจากอกจนไม่มีเหลือแม้แต่เศษก้อนกรวด

ดีจริงๆ ดีมากๆเลยความรู้สึกแบบนี้


 



 

26/4/2564 กลับมาแก้คำผิดและเพิ่มเติมเนื้อหา ปรับปรุงสำนวนให้เล็กน้อยแล้วครับ จุบ
 

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 738 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2067 SECRETZ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 20:02
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากเลย รอตอนต่อไปนะ
    #2,067
    0
  2. #2066 Aoaom2529 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    ดีงามมมม
    #2,066
    0
  3. #2059 siriporn60529 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 10:49

    คนอ่านก็เหนื่อยเหมือนกัน
    #2,059
    0
  4. #2058 March_ST_LIGHT (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 09:31
    ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ววสดีจังเลย
    #2,058
    0
  5. #2057 ningthanaporn (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 09:26
    ช่วยได้แล้วน้องเย้
    #2,057
    0
  6. #2055 - Nusjung - (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 06:38
    ป้ากับพี่มาล้าววว ชาติก่อนนิคคือทำงานเลี้ยงป้ากับเล้งมาหนักมากเลยนะเนี่ย
    #2,055
    0
  7. #2054 knunkim (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 02:31

    ฝันดีค่ะไรท์.. เก่งมากเล้งที่ผ่านมาฟด้

    #2,054
    0
  8. #2052 Whatever it is (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 00:32
    ขอบคุณค่ะ
    #2,052
    0
  9. #2050 Amarry (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 00:03
    นรกดีๆนี่เอง น้องรอดมาได้จนแก่คือเก่งมาก ใน ี่สุดก็ช่วยป้ากับพี่นิคได้ ขอให้ปลอดภัยนะทุกคน
    #2,050
    0
  10. #2048 Tan_IcE (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 23:42
    อ่านสภาพค่ายเเล้วมันก็จะหน่วงๆหน่อย
    #2,048
    0
  11. #2047 -123baba123- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 23:41

    เป็นค่ายที่แย่มาก น้องเล้งหลุดพ้นสักทีนะ
    #2,047
    0
  12. #2046 benzsu best (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:48
    ค่ายเก่าน้องแน่มาก โคตรบัดซบ แล้วพี่นิคมาด้วยมั้ย ตอนอ่านคือไม่เห็นว่ามาด้วยกัน หรือเราอ่านไม่ละเอียดนะ
    #2,046
    0
  13. #2042 Poohkyung (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 22:36
    สภาพค่ายอ่านแล้วคือยิ่งกว่าขยะแขยงอีกอะ🤮🤮 // ไรท์สู้ๆน้าาา✌✌❤
    #2,042
    0
  14. #2038 Bow_01 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:51
    ชีวิตชาติก่อนบัดซบจริงๆนั่นแหละ
    #2,038
    0
  15. #2037 lovely_friend (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:44
    ขอบคุณค่ะ
    #2,037
    0
  16. #2036 ILOVEMRCHU (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:42
    เปิดประตูสู่จักรวัตใหม่
    #2,036
    0
  17. #2033 zxcvbnm443033 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:18
    ตามมาจากเว็ปหลักสนุกมากเลย อิอิ
    #2,033
    1
    • #2033-1 Leewaill(จากตอนที่ 45)
      26 พฤษภาคม 2563 / 21:31
      เว็ปหลักคืออันใหนหรอคะ
      #2033-1
  18. #2032 Xialyu (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:15
    ได้เวลาแห่งความสุขแล้ว
    #2,032
    0
  19. #2031 Waa Waw (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 21:06

    เด้งแล้วก้อ่านเลย
    #2,031
    0
  20. #2030 key10994 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 20:58

    เด้งปุ๊บ อ่านปั๊บ อ่านจบละครับ คอมเมนต์แป๊บ
    #2,030
    0