Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 39 : อ้อมกอด(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,993
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,158 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

error loaded

 


 


 

“กาแฟหยุดๆ ใจเย็นๆเจ้าหมาน้อย”

ภูมิสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปรามเจ้าคอร์กี้ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเด็ดขาด กาแฟครางหงิงแล้วเดินเข้ามาคลอเคลียร์เล้งด้วยความยินดีแทนการกระโดดโลดเต้น

“ผมขอน้ำหน่อย ขอแห้งมาก แค่กๆ”

น้ำเสียงแห้งผากแผ่วเบาของเด็กชายเรียกสติคนตัวโตให้กลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง เขาค่อยๆประคองคนที่เล็กกว่าไว้บนเตียงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาลวกๆแล้วผละตัวออกไปเติมน้ำบนโต๊ะใกล้ๆใส่แก้วมาให้

“ขอบคุณครับ”

เด็กหนุ่มยิ้มเหนื่อยอ่อน ยื่นมือสั่นเทาจนภูมิต้องช่วยประคองแก้วเข้าไปหา

“ดื่มช้าๆนะ ค่อยๆครับ”

ชายหนุ่มกล่าวอย่างอ่อนโยนดวงตามีแต่ความยินดี ไม่ต่างจากเจ้าหมาเตี้ยที่ตอนนี้กำลังทำสงครามกับหางสั้นกูดของตัวเองโดยการไล่งับมันอย่างร่าเริงในรอบ 10 ปี

เมื่อดื่มน้ำเสร็จเล้งก็ส่งแก้วให้พี่จ๋าของเขาเก็บกลับที่เดิม ก่อนจะส่งเสียงเรียกคู่หูผู้ซื่อสัตย์ให้เข้ามาหา

“กาแฟมานี่สิ คิดถึงแกจัง”

คอร์กี้ตัวน้อยดีดผึงลอยกลางอากาศแล้วร่อนลงบนเตียงที่สูงกว่าตัวเองหลายช่วงตัวอย่างชำนาญ มันค่อยๆเดินไปหาเล้งแล้วทำจมูกฟุดฟิด จากที่ร่าเริงกลายเป็นอยากร้องไห้ ดวงตาดำขลับเต็มไปด้วยม่านน้ำแห่งความดีใจเป็นล้นพ้น

หงิงๆๆ

เด็กหนุ่มยกแขนที่สั่นเทาผลจากการไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวมานานส่งสัญญาณให้มัน แต่สภาพร่างกายของผู้มีพลังพิเศษถูกวินิจฉัยแล้วว่าหากเป็นเจ้าชายหรือเจ้าหญิงนิทราถ้าหลับไม่เกิน 20 ปีมันจะยังไม่เสื่อมสภาพ กาแฟค่อยๆเดินเข้ามาซุกอกของเจ้าของก่อนจะส่งเสียงร้องไห้ออกมาฟังแล้วให้ความรู้สึกตื้นตันใจไม่น้อย เล้งยิ้มด้วยริมฝีปากที่ยังซีดเซียว

“ขอโทษตื่นสายนะเจ้าตัวเล็ก เด็กดี ไม่ร้องนะ ฉันกลับมาแล้ว”

เขากล่าวด้วยรอยสะอื้นน้อยๆ ตลอด 10 ปีที่หลับใหลใช่ว่าเล้งจะไม่รับรู้ ร่างกายเขาดับทุกสัมผัสแต่วิญญาณไม่ได้ไปไหน ที่ทำตัวบ้าบอกันทั้งที่ไม่มีใครเห็นมานานก็เพื่อรักษาสติของตัวเองไม่ให้เตลิดไปกับระยะเวลาที่ยาวนานนี้ ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าการที่ได้มองคนที่รักเดินเข้าออกห้องที่เขานอนอยู่มันรู้สึกอย่างไร

อีกหนึ่งภาพติดตาสำหรับเล้งคือกาแฟที่พยายามรอเขากินทุกครั้งที่มีอาหารวางอยู่ตรงหน้า หากไม่มีใครย้ำกับมัน หากไม่มีใครพูดกับมัน เจ้าหมาโง่นี่คงปล่อยให้ตัวเองอดตายหลับตามเขา ยิ่งคิดดวงตาก็ยิ่งรื้น แล้วปล่อยน้ำตาสะอื้นเงียบๆ

คอร์กี้ตัวเตี้ยเงยหน้าขึ้นแล้วแลบลิ้นเลียน้ำตาของเขาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับสะอื้นในคอตามไปด้วย เล้งจึงยกนิ้วปาดน้ำตาบนหน้าขนของมันก่อนจะส่งยิ้มให้ มีฝามือหนาของภูมิคอยลูบหัวเขาอยู่ตั้งแต่เมื่อครู่ด้วยความอ่อนโยน

สองคนหนึ่งตัวกำลังมีฉากซึ้งในห้องของโรงพยาบาล ขณะที่ด้านนอกเต็มไปด้วยความโกลาหลจากเหตุการณ์ไฟดับเพราะเสียงหอนอันทรงพลังของสัตว์วิวัฒไม่ทราบชนิดและตึกพยาบาลที่คล้ายจะถล่มลงมา

“นอนก่อนนะ พี่ออกไปจัดการธุระสักครู่”

ชายหนุ่มว่าอย่างรู้ตัวดีเพราะเมื่อครู่เจ้ากาแฟมันก่อปัญหาอะไรไว้ เขาประคองเด็กหนุ่มร่างผอมเอนตัวลงอย่างเบามือก่อนจะกำชับเจ้าหมาจอมเวอร์ให้ช่วยดูเจ้านายมันให้ดี

โฮ่ง!!

คอร์กี้กลายพันธ์รับคำเสียงกรรโชก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยภูมิก็ออกไปจากห้องด้วยประกายตาที่มีชีวิตชีวาในรอบหลายปี เล้งมองหมาโง่อดจะหลุดหัวเราะไม่ได้ เพราะมันเอาแต่ยืนจังก้าบนเตียงข้างเขาแล้วจ้องมองเขาอย่างจริงจังเพราะกลัวว่าหากกะพริบตาแค่ครั้งเดียวเล้งของมันจะหายไป

“มานอนด้วยกันมา ฉันคิดถึงแกจริงๆนะ”

เขาเอ่ยชวนเบาๆก่อนจะรู้สึกง่วงนอนจริงๆเพราะเมื่อกี้ตอนตื่นนึกคึกอะไรไม่รู้ถึงอยากอำพี่จ๋าเล่น เลยปล่อยร่างจิตซึ่งสามารถใช้ร่างไหนของเขาก็ได้ในขณะนี้ ด้วยเพราะพึ่งตื่นเขาเลยอ่อนเพลียจากการใช้พลังครั้งแรกเป็นพิเศษ แต่เล้งก็รู้ว่าพลังของเขาพัฒนาขึ้นมากและก้าวกระโดดไม่น้อย จิตอีกตัวตนของเขา สามารถจำแลงร่างของเล้งตั้งแต่อายุ 6-15 ปีได้อย่างอิสระ เขาจะเอาร่างเด็กหรือร่างก่อนวัยรุ่นไปหลอกใครก็ได้ตามแต่ใจต้องการ

เหมือนที่พี่จ๋าโดนร่างจิตในช่วงอายุปัจจุบันของเขาอำไปเมื่อครู่ ว่าแล้วก็ลองสูดหายใจเข้าลึกๆ นึกภาพกลิ่นช้างที่ตอนนี้คงโตเป็นไดโนเสาร์ไปแล้วอย่างมีความสุข แล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไปเพราะความเหนื่อยล้า กาแฟก็ยังคงยืนจ้องเขาเขม็งแบบนั้นไปจนเช้า

“กาแฟแกเลิกทำแบบนั้นสักทีเถอะเจ้าหมาติ๊งต๊อง”

เอกเอ็ดสุนัขตัวเตี้ยอย่างเหนื่อยใจ เพราะเมื่อถึงเช้าวันใหม่เกือบจะสายเข้าไปแล้วเจ้าหมาติ๊งต๊องก็ยังรับบทสต๊าฟคอร์กี้ยืนตัวแข็งจ้องมองเล้งไม่วางตา ก่อนที่สายตาจะทอดมองภรรยาของตนซึ่งกำลังกอดลูบชายแน่นพร้อมกับร้องไห้โฮและพูดคำว่าขอโทษไม่หยุดปาก

“ฮึก ฮือ แม่ขอโทษ แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกต้องเป็นแบบนี้ ยกโทษให้แม่นะคนดี”

ลินดาแทบจะกลับไปโทรมเหมือนในตอนแรกที่ลูกชายหลับไม่ตื่นแทบจะถอดแบบอารมณ์กันมา ร่างผอมยกมือกอดตอบมารดาด้วยรอยยิ้มสดใส

“เล้งไม่โกรธแม่หรอก เลิกโทษตัวเองได้แล้ว หากเล้งไม่ทำอาจเป็นแม่ที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ ถ้ามีวันนั้นจริงๆเล้งกับปะป๋าและทุกคนคงเสียใจมากกว่าเดิม”

เขาไม่เคยเสียใจหากต้องสละชีวิตอีกครั้งเพื่อปกป้องคนที่รัก เพราะในชีวิตก่อนเขาอยู่ตัวคนเดียวมานานพอแล้ว เล้งจะไม่ยอมเสียใครซ้ำสองอีก ไม่เช่นนั้นเขาจะย้อนเวลากลับมายังจุดเริ่มต้นทำไมล่ะ...

“ป๋าไม่เข้ามากอดเล้งบ้างเหรอ?”

เด็กหนุ่มผละออกจากแม่หันไปมองคนพ่อที่ยืนทะมึนพยายามมองเจ้าหมากาแฟมากกว่าเขา เอกยังคงตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักลั่นไม่เปลี่ยนแปลง ที่เปลี่ยนคือเขาดูคล้ำมากขึ้น อายุเพิ่มขึ้น และดูแข็งแรงมากกว่าเดิม

“....”

เขายังคงเงียบและพยายามรักษาอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ความจริงภูมิมาบอกเขากับภรรยาและคนอื่นๆตั้งแต่เมื่อคืนหลังแล้วจากจัดการความเข้าใจผิดของผู้คนเกี่ยวกับไฟที่ดับอย่างเป็นปริศนา ทว่าเนื่องจากกฏของค่ายที่ไม่อนุญาตให้คนออกมาเพ่นพ่านนอกที่พักอาศัยในยามวิกาลนอกจากคนที่ถูกอนุโลมไว้แล้วจึงจำเป็นต้องรอให้เช้าเสียก่อน ซึ่งแน่นอนตำแหน่งหัวหน้าสายพลังมิติที่แข็งแกร่งอันดับ 1 ในค่ายของเอก เขาสามารถรุดหน้ามาหาลูกชายได้ทุกเมื่อ จนใจเจ้าหมียักษ์ที่เล้งตอนเด็กเคยสบประมาทเอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายกับภรรยาจนลินดาต้องเป็นคนเข้าปลอบเขาแทนอยู่ตั้งนานสองนาน

“ทำเก๊กอยู่ได้ รีบๆเข้ามาสิ!”

คนเป็นเมียสูดจมูกแล้วใช้แขนบางโอบบุตรชายคนโตไว้ไม่ยอมปล่อยเอ็ดสามีเบาๆ เอกเงยหน้าขึ้นมองเพดานกลั้นน้ำตาจนภูมิที่ยืนห่างออกไปต้องเบือนหน้าหนี ไม่รู้จะขำหรือสงสารปะป๋าคนนี้ดี

“ฮึก ไม่ร้องไห้หรอกนะโว้ย!!”

เขาโวยวายกลบเกลื่อนก่อนจะเดินเข้ามารวบทั้งลูกและเมียเข้ามาไว้ในอกอย่างที่เคยทำเป็นประจำเมื่อนานมาแล้ว

โฮ่งๆๆๆ!!

เมื่อเห็นคนกอดกันกลมเจ้ากาแฟก็เกิดอาการอิจฉาจนต้องเห่าเรียกร้องความสนใจ มันวิ่งตัวปลิวพยายามสอดตัวเองเข้ามาในอ้อมแขนแข็งแรงของเอกด้วยความกระตื้อรื้อร้น ทุกคนหัวเราะกับสิ่งที่กาแฟทำ

“กรี๊ด!!! อ้วนของฉัน!!”

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงจันทร์เจ้าก็มาถึงพร้อมกับจุงเล็กที่ยังคงสะลืมสลือเมาขี้ตาอยู่บนอกของน้าสาวของเขา จันทร์เจ้ากรีดร้องเสียงดังอย่างดีใจ แล้ววิ่งเข้ามากอดเจ้าอ้วนที่ไม่อ้วนแล้วอย่างเก่าด้วยความคิดถึง หอมซ้ายขวาซ้ำๆจนเล้งหัวเราะด้วยความจักจี้ ส่วนเล็กเด็กน้อยตื่นสายกะพริบตาปริบๆเพราะเพิ่งได้สติ แล้วหันมามองพี่ชายที่เขาจำความได้ตลอดมาว่าหลับไม่เคยตื่นอย่างงงๆ

“เอ๋ พี่ตื่นเหรอ เอะ!? เอะ!!!!”

เจ้าเด็กพุงพลุ้ยผู้สืบทอดความจ้ำม่ำจากพี่ชายมาเกินครึ่งเบิกตากว้างอ้าปากหวอดูน่าขำไม่น้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะร้องไห้โยเยแล้วหันไปหาแม่ที่ยืนขำอยู่เพื่อหาหลักยืดเนื่องจากยังคงรับกับสถานการณ์ฉับพลันนี้ไม่ได้ ทุกคนส่งเสียงเฮฮาครื้นเครง จันทร์เจ้าเลยส่งเจ้าอ้วนเบอร์สองให้แม่ของเขา เมื่อเด็กชายอยู่ในอ้อมกอดแม่ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม สายตาที่ท่วมไปด้วยน้ำตาแอบมองพี่ชายเล็กน้อยแล้วกลับไปร้องไห้ต่อเพราะยังทำตัวไม่ถูกกับความรู้สึกแปลกใหม่นี้

“โอ้ ขอโทษทีตามาช้าไปหน่อย คนแก่ก็แบบนี้แหละ เรี่ยวแรงไม่ค่อยมี”

อดีตจอมพลของกองทัพที่ยังคงกระฉับกระเฉงไม่ได้ถือไม้เท้าอย่างที่เข้าใจเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มยินดี ถึงจะไม่ใช่หลานแท้ๆแต่ช่วงเวลาหนึ่งเขาก็ได้เลี้ยงดูเด็กคนนี้จนรักไม่ต่างจากหลาน แถมตอนนี้ยังมาเจ้าเล็กเป็นหลานนอกสายเลือดอีกคนยิ่งเลี้ยงก็ยิ่งรักยิ่งปรารถนาดีเช่นญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

“สวัสดีครับคุณตา แข็งแรงไม่เปลี่ยนเลยนะ”

เด็กหนุ่มหยอกกลับด้วยน้ำเสียงแห้งอยู่บ้างเพราะอาการเหนื่อยล้าไม่ได้หายไปเสียหมด เอื้ออำนวยชี้นิ้วใส่ก่อนทำท่าหรี่ตา

“แปลก แปลกมาก เมื่อก่อนเรียกแต่คุงตา ง.งู หายไปไหนเสียละ ฮาๆๆ”

ร่างผอมทำหน้ายู่โดนคนแก่ล้อปมพูดไม่ชัดเมื่ออดีต ทุกคนหัวเราะอีกครั้งอย่างมีความสุข ส่วนเล็กก็ยังอยู่ในโหมดสะอื้นแล้วแอบมองพี่ชายกอดกับคุณตาเงียบๆ ก่อนจะหลบสายตาซบบ่ามารดาอย่างเขินอายเมื่อพี่ชายหันมามอง

“น้องชื่ออะไรนะ มา....ให้พี่ดูหน้าหน่อย”

ใบหน้าของเล็กทำให้เล้งอดนึกถึงตัวเองในอดีตไม่ได้ ความจริงเล้งกับเล็กมีส่วนผสมของลินดากับเอกคนละครึ่งเหมือนกัน เพียงแต่เล้งขาวกว่าเหมือนแม่ และเล็กผิวคล้ำกว่าเป็นเล้งเวอร์ชั่นผิวสีน้ำผึ้ง ในอดีตเขาก็ต้องตากแดดทำงานเอาตัวรอดตอนโต หากไม่มีแผลเป็นบนหน้าก็คือเล็กดีๆนี่เอง

“อยากคุยกับพี่เขาไหม”

ผู้เป็นแม่ก้มหน้าไปถามลูกชายคนเล็กเสียงอ่อนโยน เด็กชายเงยหน้ามองแม่ก่อนน้ำตาจะรื้นอีกครั้งแล้วพยักหน้า เธอจึงพาตัวเองอุ้มเล็กไปหาพี่ชายของเขาที่เจ้าตัวคอยเข้ามาเฝ้ามานอนเป็นเพื่อนด้วยเสมอตั้งแต่จำความได้

“สวัสดีครับ”

เล้งทักทายด้วยรอยยิ้มเมื่อลินดาวางน้องชายบนเตียงใกล้ๆ เด็กน้อยยังคงกำเสื้อมารดาแน่นแล้วค่อยๆหันมาหาพี่ชายอย่างเขินๆทำตัวไม่ถูก

“หวัด สวัสดีคับ”

“ชื่ออะไรครับหืม?”

เจ้าตัวเล็กหันไปมองแม่ทีพ่อทีแล้วหันมามองพี่ชายอีกครั้งก่อนกลืนน้ำลายดังเอื้อก เป็นที่เอ็นดูของทุกคน

“ชะ...ชื่อเล็กคับ ชื่อเล็ก ปะป๋า ปะป๋าบอกว่าจะค้องจองกับชื่อพี่เล้ง”

ว่าเสร็จก็บิดตัวเขินอีกครั้ง เล้งอมยิ้มเหมือนมองตัวเองอีกเวอร์ชั่นจริงๆ แต่แตกต่างตรงที่เขาจะแสร้งเขินกับทุกคน ส่วนเล็กนั้นเขินอย่างเป็นธรรมชาติของเด็กแบบไม่ปรุงแต่ง เขายิ้มก่อนจะอ้าแขนเชิญ

“มากอดพี่ไหมเอ่ย?”


 

******************************************

18/42564 แก้คำผิด+ปรับสำนวนแล้วเน้อ

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.158K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2640 Neen1053 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 13:23
    ฮืออออออ น่ารักไปหมด โดยเฉพาะกาแฟ ทาศหมาค่ะ!!!!
    #2,640
    0
  2. #2333 SeaBearHTY (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 19:26

    กกรี๊ดดดด ไรด์ ตัดจบแบบนี้ ถีบฉันเถอะ!!!https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-big-01.png

    #2,333
    0
  3. #2322 _fiona_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:14
    fc กาเเพ น่ารักที่สุดดดดดด
    #2,322
    0
  4. #2294 Kanit99 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 11:56
    เกรีนดรินดาอะ
    #2,294
    0
  5. #2226 Littleflake (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 14:12
    ทำไมพูดชัดแล้วล่ะ5555555 นึกว่าจะลิ้นเปลี้ยเหมือนเดิมเพราะไม่ได้พูดนานซะอีกกก
    #2,226
    0
  6. #1923 Amarry (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 02:29
    ทำไมดูเรียบร้อยล่ะ ดูเหมือนคนปกติ ต่างจากวัยเด็กที่ความแหลเต็มสูบจนน่าหมั่นไส้ 55555
    #1,923
    0
  7. #1892 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:17
    แฮปปี้กังทุกคง !
    #1,892
    0
  8. #1853 SakanaTai (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 12:55
    โง้ยยยยย น่ารักเหมือนเดิมมม
    #1,853
    0
  9. #1789 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 00:18
    ตื่นแล้ววววว น้องดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลย
    #1,789
    0
  10. #1739 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 13:17
    ลุงงงง ตื่นสักที ฮืออออ
    #1,739
    0
  11. #1718 ลัทธิเนียลอง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 06:49
    ตื้นตันอ่ะ น้องตื่นขึ้นมาแล้ว ชั้นจะร้อง
    #1,718
    0
  12. #1644 JirajedPhakdeeto (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 11:41
    ฮือ น้องง น้องงง *แหกปากร้องไห้
    #1,644
    0
  13. #1624 La ong (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 03:22
    แงงง กีใจแทนพี่ภูมิ
    #1,624
    0
  14. #1623 970324smile (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 02:32
    ยัยน้อนนนนนนนน
    #1,623
    0
  15. #1621 Bbb (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:12

    กอดค่ากอดดดดด (อุ่ยยยเราไม่ใช่เล็กนี่นา)55555

    #1,621
    0
  16. #1618 Voranat2001 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 20:34
    เล้งควรดีใจที่ตื่นมาก็สวยเลย ฮาาา
    #1,618
    0
  17. #1617 -123baba123- (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:44

    น่าร้ากกกกเป็นที่สุด
    #1,617
    0
  18. #1615 Whatever it is (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:30
    ขอบคุณค่ะ
    #1,615
    0
  19. #1613 khawnjj257 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:17
    แล้วก็ปาทุเรียนเหมือนละครไทย55555หนูตื่นแล้ว555เล้งหนูมีน้องด้วยน้ะลูกกก
    #1,613
    0
  20. #1612 Ingfalalabell (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 18:37
    ครอบครัวสุขสันต์ฮืออออ
    #1,612
    0
  21. #1611 sopitnapa1789 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:42
    รู้สึกหิวนิยาย แฮกๆ สนุกกกมากกก ขอบคุณค่าาาา
    #1,611
    0
  22. #1610 Poohkyung (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:20
    น้องเล็กน่ารักกกกก // คิดถึงเด็กชื่อผลไม้3คนนั้นจัง ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ
    #1,610
    0
  23. #1609 ningthanaporn (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 17:03
    มันสั้นเกินไปแล้ววววววววอยากอ่านอีกกกก
    #1,609
    0
  24. #1607 hanshaa (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 15:57

    ไรท์คะ บ้านอยู่ไหนคะ เราอยากไปเยี่ยม ตัดจบแบบนี้....ทำกันได้นะ...555รออยู่นะคะ
    #1,607
    0
  25. #1606 Tan_IcE (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 15:43
    ทุกคนใจเย็นๆนะผมว่าเราควรใช้สติคับถ้าไม่รู้บ้านคุนนักเขียนก็กดรายงานไปก่อนนะคับ555
    #1,606
    0