Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 38 : โดนอำ(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,647
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,092 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

error loaded

 


 


“ปะป๋า ทำไมพี่ไม่ตื่นอีกอ่ะ”

เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าถามบิดาที่นั่งกุมมือพี่ชายอยู่เงียบๆ เขาเกิดมาจำความได้ก็รู้จักพี่ชายของตัวเองในสภาพนี้เสียแล้ว มีคนบอกว่าพี่ชายเหนื่อยเลยหลับไป ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้ว่าเมื่อไหร่พี่จะตื่น เขารู้สึกไม่พอใจมากที่ปลุกพี่ตื่นมาเล่นกับเขาด้วยไม่ได้

“เดี๋ยวพี่เขาก็ตื่นครับ”

เอกลูบหัวบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาที่แสดงถึงความอ่อนใจชัดเจน ร่างของเล็กเดินเข้ามากอดขาพ่ออย่างออดอ้อน ทำให้เอกเห็นภาพซ้อนเป็นบุตรชายคนโตที่ชอบเข้ามาอ้อนเขาแบบเดียวกัน สุดท้ายชายวัยกลางคนก็สะบัดหัวไล่ภาพนั้นออกไป เขาไม่อยากให้เล็กถูกใครก็ตามมองเป็นตัวแทนของเล้ง ถ้าหากเป็นแบบนั้นจริงเมื่อเขาโตขึ้นแล้วรู้ความจริงเรื่องนี้เข้าคงรู้สึกไม่ดีแน่ๆ

“วันนี้จะนอนกับพี่ไหม”

คนพ่อถามอีกครั้งเมื่ออุ้มลูกชายคนเล็กมานั่งตัก เด็กชายเล็กสายหน้าแล้วเงยหน้ามองเขาก่อนจะยิ้มน่ารักใส่

“เล็กนอนกับพี่หลายวันแล้ว วันนี้ให้คุณอาภูมินอนกับพี่แทน”

เด็กชายว่าด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะทำหน้าจริงจัง พยายามลุกขึ้นยืนบนตักบิดาโดยมีเอกอำนวยความสะดวกยกตัวลูกชายขึ้น เล็กใช้ฝามือป้อมป้องกระซิบข้างหูพ่ออย่างเฉลียวฉลาด

“เมื่อคืนตอนเล็กนอนกับพี่ อาภูมิก็เฝ้าด้วย อาภูมิจับมือพี่มาหอมแล้วก็น้ำตาไหลเลยแหละ เล็กเห็น!!”

เด็กชายตอบอย่างฉะฉานจนคนพ่อยิ้มเอ็นดู แล้วป้องปากกระซิบต่ออย่างเป็นการเป็นงาน

“เล็กสงสารอาภูมิมากๆ เลยอยากให้อาภูมิอยู่กับพี่ชาย เพราะตอนเล็กร้องไห้ แม่กับปะป๋าอยู่กับเล็กเหมือนกัน ใช่ไหมคับปะป๋า”

เด็กชายเงยหน้ารอบิดาพยักหน้าตอบรับอย่างเห็นด้วย เพราะเขาเป็นเด็กดี เด็กดีจะมีคนรัก และเมื่อมีคนรักจะโดนลูบหัว!!

“เก่งมากครับ ใช่แล้ว วันนี้เล็กก็กลับไปนอนกับปะป๋ากับแม่นะ ปล่อยให้อาภูมิเฝ้าพี่คนเดียว”

ฝามือใหญ่ลูบผมเด็กชายด้วยความรักและอ่อนโยน เล็กยิ้มกว้างอย่างร่าเริงแล้วพยักหน้าตอบรับคำของพ่อด้วยสายตาแน่วแน่จริงจังประหนึ่งกำลังออกรบ

“อื้อ!!!”

 

“แน่ใจนะว่าคืนนี้จะไม่นอนเฝ้าพี่กับอาด้วย เดี๋ยวพี่กาแฟก็เหงาแย่ไม่มีใครเอาไปทำหมอน”

ร่างสูงของภูมินั่งริมเตียงคนหลับลึกก่อนจะถามเด็กชายอย่างขำขัน เพราะปกติหากเล็กมานอนเฝ้าพี่ชาย ถ้าเขาไม่นอนกอดแขนเล้งบนเตียง ก็จะมานอนบนพื้นพรมของห้องโดยเอากาแฟเป็นหมอนรองหัว หรือวันไหนกาแฟนึกคึกอีกระดับก็จะขยายตัวใหญ่กว่าเด็กชายเล็กน้อยเป็นเบาะหมาให้เจ้าตัวเล็กนอนไปจนรุ่งสางก็มี

เล็กพยายามเอามือซ่อนไว้ด้านหลังแล้วทำท่าไขว้นิ้วสื่อถึงว่าเขาจะโกหกแล้วนะ! นี่เป็นท่าที่สุดยอดมาก พี่น้ำหวานสอนให้เขาโดยเฉพาะเลยจะบอกให้

“วันนี้เล็กคิดถึงปะป๋า จะให้ปะป๋ากอด!”

เพราะปะป๋าตัวใหญ่มาก เวลากอดเล็กเหมือนได้ขึ้นสัตว์ประหลาดตัวโต

“แล้วเล็กก็จะไปกินอาหารค่ำกับคุณตาด้วย!”

เจ้าอ้วน(น้อยกว่าเล้ง)กอดอกกล่าวอย่างอวดๆ เขาเป็นคนที่มีคนอื่นรัก แม้แต่คุณตาก็รักเขา ไม่เหมือนอาภูมิโดนคุณตาตบหัวบ่อยๆเวลาที่พูดถึงพี่ชาย

เอกหัวเราะขำยื่นฝามือมาหาลูกชายตัวน้อยก่อนหันมาหาภูมิอีกที

“ฝากด้วยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จันทร์เจ้าหรือไม่ก็ลินจะเอาอาหารเช้ามาให้”

ชายหนุ่มตรงข้ามพยักหน้ารับ พวกเขาทำแบบนี้ สลับกันมาเฝ้าเล้งตลอด 10 ปี เป็นปกติอยู่แล้ว

“เล็กจะกินข้าวฝีมือแม่ ให้คุณตาตักกับข้าวให้ แล้วก็คัด ก.ไก่ ซ.ซอมบี้กับคุณน้าจันทร์ แล้วก็ขี่หลังเล่นสัตว์ประหลาดกับปะป๋าด้วยนะ!”

ร่างสูงอมยิ้มขำเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ๋วแว่วมาหลังจากสองพ่อลูกออกไปจากห้องตั้งไกลแล้ว พลังงานล้นเหลืออันแสนร่าเริงถ่ายทอดจากพี่สู่น้องจริงๆ

“เดี๋ยวพี่เช็ดตัวแล้วเรากินข้าวเย็นกันนะ”

ชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆเหมือนเด็กหนุ่มที่นอนอยู่จะรับรู้ในสิ่งที่เขาพูด ถึงจะเป็นแค่จินตนาการแต่ภูมิก็ยังมีหวังเสมอ ร่างสูงพาตัวเองขึ้นบนเตียงก่อนจะจัดการปลดเสื้อผ้าของเล้งออกอย่างอ่อนโยน เปลี่ยนแพมเพิร์สและล้างสิ่งสกปรกใหม่ให้คนหลับ ก่อนจะเช็ดตัวอย่างดีไม่ขาดตกบกพร่อง ร่างของเล้งค่อนข้างผอมพอสมควรเพราะกินแต่อาหารเหลวผ่านสายยางมาตลอด สารอาหารไม่พอให้ไขมันสร้างตัวเองได้เหมือนคนทั่วไป แต่น่าแปลกอยู่เรื่องนึงที่กล้ามเนื่อบนร่างเด็กหนุ่มไม่ลีบเหมือนผู้ป่วยติดเตียงปกติ สันนิษฐานว่าเพราะเขามีพลังพิเศษที่แข็งแกร่วร่างกายเลยดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปหลายเท่า

“ทำไงดีอ่ะ เขากำลังจะข่มขืนเรา”

ร่างจิตเล้งวัยเด็กมองอีกคนที่ตัวโตกว่าเขาหลายเซ็นอย่างเอือมๆ

“หยุดทำแบบนั้นได้ไหม นายทำแบบนั้นมาสิบปีแล้วนะ!”

“ไม่ทำก็ได้ นายแน่ในจะว่าเงื่อนไขที่เราใช้เวลาเมื่อตอนนั้นหมดไปแล้ว ฉันอยากตื่นจะแย่อยู่แล้ว นายดูนั่นสิ พี่จ๋าของฉัน ดูแขนเขาสิ!! ฮืออ น่ากัดชะมัดเลย!”

เล้งร่างโตโปร่งแสงมองพี่จ๋าก่อนจะกระทืบเท้าเหมือนช้างตกมัน

“นายช่วยดีใจที่ได้ตื่นเพื่อเหตุผลที่ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เลยเหรอ?”

จิตโปร่งแสงทั้งสองเงียบไปเล็กน้อยเพราะพวกเขาสื่อถึงกันได้อยู่แล้ว

“ฉันก็แค่ไม่อยากให้ตัวเองเป็นบ้าก็เท่านั้น นายก็รู้เรายืนมองพวกเขาโดยที่ทำอะไรไม่ได้มาสิบปีแล้วนะ ไม่คิดว่ามันนานไปหน่อยเหรอ?”

“.....”

เล้งร่างโตคุกเข่าต่อหน้าร่างเด็กก่อนจะมองอย่างแน่วแน่

“เงื่อนไขของเวลาจะหมดลงเมื่อไหร่ ฉันขี้เกียจนอนเป็นผักแล้ว”

เขาถามอย่างจริงจัง เพราะมีแค่ร่างจิตของเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเงื่อนไขของเวลาจะหมดวันไหน โชคดีเมื่อตอนนั้นตัดสินใจใช้ยายน้ำผึ้งนมโตเป็นเครื่องสังเวย ไม่อย่างนั้นเล้งอาจจะไม่จบที่นอนสลบไสล เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้

“ฉันก็ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าอีกไม่นานแล้ว”

เมื่อร่างเล็กกว่าพูดแบบนั้นทั้งสองก็เงียบเสียงไปครั้ง สายตามองดูภูมิที่กำลังป้อนอาหารเหลวผ่านสายอย่างให้เขาอย่างเบามือที่สุด

“พี่จ๋าจะรู้ไหมนะว่าอาหารเหลวนั่นโคตรห่วยบรมเลยอ่ะ”

ร่างโตนั่งกอดเข่ากล่าวเบาๆ

“มีให้กินก็ดีแล้วนี่”

“เอ๊ะ!นายนี่ยังไง ชอบขัดใจฉันตลอด นายเป็นเล้งจริงๆปะเนี่ย”

“ถ้าไม่มีฉันนายคงเป็นผีบ้าจริงๆแล้วก็ได้ใครจะไปรู้”

“ชิ!”

“ชิ!”

 

“ฝันดีนะครับคนดีของพี่”

ภูมิยิ้มหล่อกระชากใจก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากคนบนเตียงอย่างแผ่วเบาหลังจากทำความสะอาดร่างกายและป้อนอาหารเล้งและตัวเองเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะย้ายริมฝีปากมาจูบริมฝีปากซีดของอีกฝ่ายแผ่วเบาเหมือนผีเสื้อไล่ผ่าน ร่างสูงเคลื่อนย้ายตัวเองไปนอนบนโซฟาที่มีให้อยู่ในห้องอย่างช้าๆ

22.00.....

22.30….

23.08...

ชายหนุ่มรู้สึกหนักตรงหน้าอกเหมือนมีใครนั่งทับอยู่ เขานอนกระสับกระส่ายเหงื่อแตกพลั่กทั้งๆที่ภายในห้องมีแอร์เปิดให้ความเย็นด้วยอุณหภูมิสม่ำเสมอ ความรู้สึกหนักมาพร้อมกับความวูบวาบแปลกประหลาดอย่างที่สุด หน้าอกด้านซ้ายเหมือนมีอะไรเปียกๆลามไล้ไปทั่วอย่างชำนาญ

ภูมิสะดุ้งเบาๆเมื่อหัวนมของตนถูกตัวประหลาดขบกันด้วยจังหวะจะโคน เขาขมวดคิ้วก่อนจะลืมตาโพลงในความมืด เห็นเงาดำๆทาบทับบนตัวเขาพร้อมกับที่มันก้มลงมาชิมยอดอกอีกข้างอย่างไม่กลัวเกร็ง

“อึก!”

เขาครางแผ่วเบาขนลุกซู่ไปทั้งตัว พยายามรวบรวมแรงเคลื่อนไหวแต่เหมือนกำลังโดนอำอยู่จริงๆ พยายามใช้พลังของตนแช่แข็งคนตรงหน้าที่บังอาจมาลวนลามเขาอย่างอุกอาจ ทว่าสิ่งที่ได้คืออากาศที่แช่แข็งกันเองโดยทะลุผ่านร่างเงาดำนั้นเหมือนผี

ผี? ผีจริงๆเหรอ

“อะ!”

ร่างสูงสะดุ้งโหยงเพราะมือของผีที่พลังของเขาทะลุกลับล้วงเข้าไปในกางเกงกำตัวตนที่นอนสงบนิ่งอยู่อย่างไม่ไว้หน้า แต่เมื่อไฟฉุกเฉินบนหอคอยของค่ายที่คอยส่องหมุนวนตลอดเวลาหันมาทางนี้เขากลับเบิกตากว้างอย่างตกใจ

เพราะภาพที่เห็นคือร่างของอดีตเด็กอ้วนที่มาแบบโปร่งแสงจะๆตา เล้งยิ้มซุกซนใส่เขาก่อนถอนมืออกจากภูมิน้อยใต้ร่มผ้า แล้วเอามือที่กำเมื่อกี้มาเลียเล่นด้วยความหื่นซึ่งมองยังไงก็ดูแก่แดดเกินวัยและค่อนข้างจิตเล็กน้อย ก่อนที่ร่างจิตนั้นจะหายไป แทนที่ด้วยเสียงหัวเราะแห้งผากของคนที่หลับสนิทเป็นเจ้าชายนิทราบนเตียง

“ฮะๆๆๆ แค่กๆ พี่ใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน แค่ก มากเลย แถม แค่กๆๆๆ หอมด้วย!”

ร่างจริงที่เพิ่งฟื้นไข้กล่าวไปพลางไอไปพลางอย่างมีความสุขดูขัดกับบรรยากาศนิ่งงันในความมืด เหมือนภูมิยังคงรวบรวมสติรับรู้ได้ไม่ครบถ้วนดี

โฮ่งๆๆๆๆ อาวู้ว!!!!

กาแฟซึ่งประสาทรับเสียงดีกว่าหลายเท่าลืมตาโพล่งในความมืดก่อนจะลุกขึ้นหอนด้วยความดีใจเป็นล้นพ้น เสียงหอนของคอร์กี้ตัวน้อยเกิดคลื่นกระจายออกไปส่งผลให้ไฟฟ้าในค่ายดับไปชั่วแวบนึงก่อนจะไล่ติดขึ้นมาใหม่ สร้างความตื่นตระหนกให้กับคนทั่วไปไม่น้อย

จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนลุกขึ้นมาแล้วสะดุดในความมืดล้มโครมคราม แล้วเล้งก็ถูกยกขึ้นมารวบกอดด้วยความรวดเร็วแต่ไม่รุนแรง เด็กหนุ่มร่างผอมหัวเราะแผ่วดูเหนื่อยไม่น้อยเนื่องจากเพิ่งตื่นจากการนิทรา ไหล่ของเขารู้สึกเปียกชุ่มเพราะอีกคนที่ตัวสูงกว่าดูเหมือนจะปล่อยโฮออกมาเงียบๆ

ส่วนกาแฟที่อยู่เบื้องล่างนั้นเห่ากรรโชกแรงแล้วกระโดดโลดเต้นเสียพื้นห้องพยาบาลกระเทือนคล้ายกำลังเกิดแผ่นดินไหว สัญญาณฉุกเฉินประจำตึกส่งเสียงหวีดแหลมเตือนภัย คนไข้และคนเฝ้าไข้ที่นอนอยู่ตื่นตระหนกวิ่งออกจากตึกกันจ้าละหวั่น ภูมิไม่ได้ใส่ใจกับเสียงนั้น เขาพูดตะกุกตะกักออกมาในที่สุด

“กลับ....กลับมาแล้วเหรอ อรุณสวัสดิ์ ตอนค่ำนะ”

เล้งอดหัวเราะไม่ได้ สงสัยสติของพี่จ๋าจะปลิวหายไปกับความดีใจแล้วแน่ๆถึงสามารถคิดประโยคแปลกประหลาดอย่างการอรุณสวัสดิ์ตอนค่ำ


 


 



 

18/4/2564 อรุณสวัสดิ์ตอนค่ำก็มานะล่าสุด ดูเหมือนพี่แกจะดีใจไปหน่อยเลยพูดประโยคแปลกๆออกมา

ส่วนกาแฟ หนูลูก ตึกจะถล่มแล้วโอ้ย 5555

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.092K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2639 Neen1053 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 13:16
    น้องงงงงงงงงงงงงงงง
    #2,639
    0
  2. #2321 _fiona_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:09
    เสียดายอ้วงตอนเด็ก อ่านกะลังมัน
    #2,321
    0
  3. #2096 C_SanKun (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 07:41

    ตื่นมาก็ลวนลามเลย อ้วนนนนนนน~

    #2,096
    0
  4. #1921 Amarry (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 02:08
    หื่นจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบรรยายเลยโว้ยอิน้อง 555555
    เอ็นดูกาแฟมาก
    พี่จ๋าอบอุ่นมาก
    #1,921
    0
  5. #1891 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:11
    ไม่ผิดจากที่ฉันคาดไว้เลย 55555555 ฉันว่าแล้ว
    #1,891
    0
  6. #1866 Puzzler_P (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 14:23
    555555555กาแฟ
    #1,866
    0
  7. #1836 --Seichan-- (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 11:37

    รุ้น่ากัวอีกแล้ว
    #1,836
    0
  8. #1695 Nu pe (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:59
    กำลังจะซึ้ง ทั้งเจ้านายทั้งหมาคิลมู้ดไปหมด!!
    #1,695
    0
  9. #1626 Angzaa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 07:05
    กลับมาแบบหื่นๆ อีพี่จะซึ้งซะหน่อย
    #1,626
    0
  10. #1614 Whatever it is (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:24
    ความซาบซึ้งของช้านนนน
    #1,614
    0
  11. #1573 knunkim (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 02:55
    กำลังจะซึ้งแต่นางเล้งทำเสียบรรยากาศหมดเลย555
    #1,573
    0
  12. #1572 น่องขาหมู (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 02:13
    กาแฟหนูอย่ากระโดดลูก5555 ขำมาก รอนะคะไรทททท์ กริ๊ดสะสมความหื่นนน
    #1,572
    0
  13. #1564 kotchaporn7777 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 00:14

    แง่ ต้าวอ้วงงงง(ที่ไม่อ้วงแล้ว)ตื่นปุ๊ป หื่นปั๊ป เข้าใจแหละอดทนได้แค่มองตั้ง10ปี พอตื่นมาก็ต้องเอาให้คุ้มกับเวลาที่เสียไป ด้วยการทักทายภูมิจูเนียร์ก่อนเป็นอันดับแรก5555555 เอ็นดูกาแพ กะพี่ภูมิ
    #1,564
    0
  14. #1560 Pinkk88 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:26
    น้องงงงง ยังงี้มันต้องตี!! //หาไม้เรียวแป๊ป
    #1,560
    0
  15. #1558 aern242539 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 20:13

    เดี๋ยวนะ 5555 ยังน้องงงงงงง
    #1,558
    0
  16. #1557 แมวหิวนิยาย (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:50
    ตื่นมาก็หื่นใส่พี่จ๋าเลยหรออ้วงงงง 555555
    #1,557
    0
  17. #1556 0995543591 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 19:46

    อ้วงแกไปล้วงพี่เขาแบบนั้นไม่ได้นะ..ไม้เรียวสั่น//
    #1,556
    0
  18. #1555 Wolflove (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:56

    เราไม่เอาที่อยู่ไรท์แร้วอ้วนน้อยตื่นแล้วล่ะลูกแม่
    #1,555
    0
  19. #1554 Rose37 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:49
    มาต่อไวไปน้าาา
    #1,554
    0
  20. #1553 StangLucky (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:33
    น้องงงงไปลวนลามพี่เขาา
    #1,553
    0
  21. #1552 Voranat2001 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:14
    การตื่นของอ้วนอลังการงานสร้างจัง. อ้อ!ในเรื่องนี้กาแฟคือขาทองคำใหญ่ใช่ไหม555
    #1,552
    0
  22. #1551 Voranat2001 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:10

    อิเล้งอิแรดดดด หื่นได้ตลอดเลยคนนี้ ในที่สุดก็ฟื้นแล้ววว. เย้ๆๆๆ
    #1,551
    0
  23. #1550 Poohkyung (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:53

    น้องตื่นแล้ววววว
    #1,550
    0
  24. #1548 hanshaa (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:58

    พอพลังกลับมาก็ซนเลยนะ ยัยน้องงงง
    #1,548
    0
  25. #1547 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 15:18

    ยัยน้อนนนนนน ก้านมะยมในมือนี่สั่นมาก ไปเลื่อยพี่เค้าอีกนะรูกกกกกกก
    #1,547
    0