Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 37 : เวลา(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,218 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

error loaded


 
 


พี่จ๋า

พี่จ๋า

พี่จ๋าเล้งอยุ่นี่น๊า~~~~~

พี่จ๋า

เฮือก!!!

ชายหนุ่มร่างสูงสะดุ้งตื่นจากฝันในยามดึกสงัดด้วยเหงื่อที่ชโลมกายเปียกโชกไปทั้งตัว แผ่นอกหนาสะท้อนขึ้นลงตามชีพจรที่ตื่นตระหนกและหัวใจที่สูบฉีดอย่างรุนแรง

“เฮ้อ ฝันอีกแล้วเหรอ”

น้ำเสียงทุ่มลึกอย่างชายวัยเจริญพันธ์ถอนหายใจเบาๆแล้วยกฝามือใหญ่เสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นมา ภายใต้แสงสลัวของดวงจันทร์ที่ส่องผ่านกระจกในห้องเผยให้เห็นชายหนุ่มวัย 27 ปีใบหน้าคมเข้มกว่าแต่ก่อนอย่างเทียบไม่ติด เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะถอดเสื้อชุ่มเหงื่อโยนไปในตะกร้ามุมห้อง เส้นสายกล้ามเนื้อตามร่างกายชัดเจนเหมือนผ่านการฝึกมาอย่างดี ผิวที่เข้มเหมือนสายน้ำผึ้งหวานจากรวง หน้าท้องแน่นกล้ามเนื้อหกก้อนเรียงตัวสวย หน้าอกหนาเต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ แผ่นหลังกว้างทรงสง่า แต่กลับเต็มไปด้วยแผลเป็นขนาดความรุนแรงต่างกันมากมายปะปนกับผิวเนื้อแสดงถึงประสบการณ์อย่างโชกโชนของเขาเอง

แกร๊ก!!

เขาอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จแต่งตัวด้วยชุดใหม่อีกครั้งก่อนเปิดประตูออกมาจากห้องนอนในเวลาตี 3 และชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังงองุ้มของใครบางคนนั่งเหม่อบนเก้าอี้ห่างกันไม่มากนัก

“นอนไม่หลับเหรอพี่”

เอกหันมามองตามเสียงแล้วตอบรับในลำคอด้วยความเศร้าหมอง

“มึงฝันเหมือนกันเหรอ”

ชายหนุ่มในอดีตที่ตอนนี้เข้าสู่ช่วงหนุ่มใหญ่วัยกลางคนแล้ว บนใบหน้าแสดงถึงความเป็นผู้ใหญ่ที่มากกว่าแต่ก่อน แต่ปะปนไปด้วยความเศร้าที่ไม่อาจคลายออกเช่นกัน

“อื้อ”

ภูมิตอบรับเบาๆก่อนจะมานั่งข้างคนอายุมากกว่า สายตาทอดมองออกไปนอกประตูระเบียงกว้างที่ติดกระจกแข็งแรงบานใหญ่ ทิวทัศน์ข้างนอกแตกต่างจากอดีตอย่างมาก แตกต่างจาก 10 ปีก่อนโดยสิ้นเชิง ในตอนนี้ค่ายอพยพกลายเป็นเมืองแห่งหนึ่งหลังวันหายนะเข้าไปแล้ว ตัวเมืองกว้างใหญ่กินพื้นที่แทบเกือบทั้งจังหวัดการบูรณ์ในอดีต กำแพงสูง 17 เมตร ด้านบนมีข่ายพลังจิตสุดแกร่งของจอมพลพัลลภป้องกันสัตว์วิวัฒประเภทปีกอย่างคงทนมานับ 7 ปีแล้ว

ภายในกำแพงเต็มไปด้วยแสงไฟตามบ้านเรือนเหมือนหมู่ดาวที่ประดับบนฟากฟ้ายามราตรี ผู้คนกลับมารวมตัวอีกครั้งหลังจากที่กระจัดกระจายจากวันสิ้นโลก ที่นี่กลายเป็นหนึ่งในมหาอำนาจอีกแห่งที่สามารถยืนหยัดมาได้ในระยะเวลาที่ยาวนาน

“เขาเป็นยังไงบ้างพี่”

ชายหนุ่มร่างสูงถามคนอายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงเหม่ออย่างไม่ได้ตั้งใจ เอกถอนหายใจหนักๆอีกครั้ง รู้สึกอายุของเขาถูกลมหายใจสูบไปทีละนิดทุกครั้งที่ทำแบบนี้

“เหมือนเดิม”

เขาตอบเสียงเบาก่อนที่คนเป็นพ่อซึ่งเป็นทุกข์มาตลอดเริ่มจะร้องไห้เงียบๆอีกครั้ง เป็นแบบนี้ตลอด 10 ปีหลังจากที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนหลับไปไม่ตื่นอีกเลย

“ไม่เป็นไรนา เราก็ไปเยี่ยมเขาทุกวันอยู่แล้ว”

ภูมิยกมือลูบไหล่คนสูงวัยพร้อมกับคำพูดปลอบประโลมที่ไม่ใช่ครั้งแรก สองหนุ่มต่างวัยนั่งปรับทุกข์กันด้วยความเงียบจวบจนพระอาทิตย์สาดแสงแห่งวันใหม่ลงมาบนผืนพิภพ

เป็นวันแรกตลอด 10 ปีที่ทุกคนรอคอยแต่ไม่เคยสมหวัง เล้งหลับไปนานถึง 10 ปี แช่แข็งใจใครต่อใครอย่างเลือดเย็น เมื่อเช้าวันใหม่มาถึงพวกเขาก็เดินออกจากตึกที่พักสุดหรูเพื่อไปเยี่ยมใครคนหนึ่งที่พวกเขารอคอยมาตลอด

“ผมอยากให้น้องได้เห็นภาพนี้จัง”

ภูมิกล่าวยิ้มๆ มองผู้คนที่กลับมาใช้ชีวิตปกติภายใต้กำแพงที่แข็งแกร่งกว่าเดิม มีการสร้างถนนใหม่ ตึกใหม่ และสาธารณูปโภคบริโภคในด้านต่างๆเกือบจะสมบูรณ์แล้ว กระนั้นภาหนะที่ยังกู้มาได้มีแค่จักรยานกับมอเตอร์ไซด์เท่านั้นสำหรับสามัญชน

เอกและภูมิเดินข้ามถนนที่จอแจไปด้วยผู้คน ผ่านเด็กในชุดเครื่องแบบนักเรียนหรือนักล่าฝึกหัด ผ่านโรงงาน ผ่านคนงาน ผ่านเด็กเล็กๆที่กำลังรวมกลุ่มกันกับผองเพื่อนทำกิจกรรมบางอย่าง และผ่านตลาดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยสารพัดของที่อยากได้ อาหารไปจนถึงอะไหล่อุปกรณ์ จนมาถึงสถานพยาบาล

“อ่าว มาแล้วเหรอคะ”

หญิงวัย 30 ปลายหันมาทางพวกเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนเช่นเคย

“หนูควรพักนะ เดี๋ยวพี่ดูลูกต่อเอง”

เอกมองลูกชายคนโตที่โตขึ้นกว่าแต่ก่อนอย่างมากนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงและเลื่อนสายตามองลูกชายคนเล็กที่เกิดหลังจากพี่ชายของเขาหลับไม่ตื่นสี่ปีหลังจากนั้นนอนกอดแขนคนพี่อยู่อย่างเป็นสุข เล็กเกิดมาท่ามกลางความไม่พร้อมของทุกคน แต่เมื่อมันทำอะไรไม่ได้แล้ว เอกและลินดาจึงเลี้ยงลูกชายเหมือนเดิมทุกๆอย่าง

“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูไปงีบแปบหนึ่งนะ”

เขาพยักหน้า ในใครหลายๆคนภรรยาของเขาเป็นคนที่เปลี่ยนไปมากที่สุด เธอสงบลง ดวงตาไร้แววไปแล้วหากเล็กไม่เกิดมาฉุดรั้งความเป็นมนุษย์ของเธอกลับมา ก่อนลูกชายคนเล็กเกิดภรรยาของเขาเหมือนคนที่พร้อมจะเสียสติตลอดเวลาหากมีอะไรร้ายแรงกว่านี้มากระตุ้น พอเธอรู้ว่าท้องลูกอีกคนอยู่เธอก็กลับมาดูแลตัวเองอีกครั้ง

เล้งคือความโหยหาและความรู้สึกผิดที่กัดกินใจเธอ ส่วนเล็กเกิดมาพร้อมกับพลังใจที่พร้อมจะสู้ต่อในวันข้างหน้าของเธอ

“สวัสดีตอนเช้าครับคนเก่งของปะป๋า”

ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มองเด็กหนุ่มวัย 15 ปีที่หลับอย่างสงบบนเตียงกว้าง ร่างกายผอมขาวผ่องเป็นยองใยติดจะซีดเล็กน้อยเพราะไม่โดนแดดเลยตลอด 10 ปี โครงหน้างดงามเกินกว่าที่จะอยู่บนร่างของบุรุษ แต่ก็มาพร้อมกับแก้มที่ตอบและความผายผอมนั้นเกือบจะเป็นหนังติดกระดูก เนื่องจากเล้งต้องกินอาหารผ่านทางสายยาง เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีร่างกายสมบูรณ์เหมือนคนปกติ เอกจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของลูกชายด้วยแววตาเศร้าสร้อย

“งึ ปะป๋า จุบเล็กด้วยจิ”

เด็กชายวัย 6 ขวบงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงของบิดา ก่อนที่เจ้าตัวจะหรี่ตาเต็มไปด้วยขี้ตาแล้วผงกหัวยื่นหน้าผากให้พ่อจุบด้วย เล้งเกิดมาตัวขาวพุงป่องน่าเอ็นดูเหมือนแม่ แต่เล็กเกิดมาผิวเข้มฉายแววหล่อดุตั้งแต่เด็กเหมือนเอก

“พี่พาเจ้าเล็กไปล้างหน้าก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวผมดูน้องให้”

ภูมิที่ยืนเงียบมาระยะนึงเอ่ยปากออกมา คนพ่อจึงพยักหน้าแล้วช้อนลูกชายคนเล็กเพื่อไปจัดการล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เมื่อลับร่างสองพ่อลูกชายหนุ่มก็มานั่งข้างเตียงด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา มือหยาบหนากุมมือเล็กติดผอมเอาไว้หลวมๆ

“เมื่อไหร่เราจะตื่นสักที่หืม? ตอนนี้ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเรียกอ้วนแล้วนะ”

ภูมิเฝ้าแต่โทษตัวเองอยู่เสมอไม่ต่างจากคนอื่น 10 ปีที่แล้ววินาทีที่ร่างเล็กของอ้วนล้มลงตรงนั้นคือตราบาปที่กัดกินใจเขาไม่ต่างกัน

โฮ่ง!!

คอร์กี้ขาสั้นที่นอนหมอบใต้เตียงเห่าเบาๆเป็นเชิงหวงเจ้านายของมัน ชายหนุ่มหัวเราะก่อนล้วงหยิบกระดูกสัตว์วิวัฒติดมันหวานๆชิ้นใหญ่ที่ซื้อจากตลาดวางให้มัน ดวงตากาแฟเป็นประกายวาวโรจน์ก่อนจะคาบไว้แล้ววางมันข้างเตียง รอให้เจ้านายของมันมากินด้วยกัน เพราะเมื่อก่อนเวลาเจ้านายมันมีขนมมักจะแบ่งกินกับมันบ่อยๆ ภูมิยกมือขึ้นลูบหัวหมาเตี้ยก่อนพูดอย่างอ่อนโยน

“กินไปเถอะ เดี๋ยวเล้งก็ตื่นขึ้นมาแล้วฉันจะซื้อขนมให้แกแบ่งกับเขาด้วยดีไหม?”

หงิงๆ

มันร้องเสียงเครือแล้วจำใจแทะกระดูกแท่งนั้นกรวมๆเหมือนแทะขนมขบเขี้ยว กาแฟเป็นหมาซื่อสัตย์ ตลอดเวลาที่เล้งหลับไม่ได้สติ 10 ปี คอร์กี้น้อยไม่เคยย่างเท้าออกห่างจากเตียงเจ้านายของมันเกิน 1 นาทีเลย มันไม่เคยออกจากสถานพยาบาลแห่งนี้จนผู้คนหลงลืมไปแล้วว่าเคยมีหมากลายพันธ์ชื่อว่ากาแฟอยู่ในค่าย

ทุกๆครั้งที่มีคนให้อาหารมัน มันจะคาบอาหารรอกินพร้อมกันกับเล้ง และต้องมีใครบอกเสมอว่ากินก่อนเดี๋ยวเล้งก็ตื่น เจ้าหมาเตี้ยถึงจะยอมกิน คนในครอบครัวและคนรู้จักต้องพูดประโยคนี้กับกาแฟตลอดสิบปีซ้ำๆซากๆอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

สิ่งเดียวที่กาแฟเกลียดที่สุดในชิวิตของมันตอนนี้คือผีดิบ เพราะมันคิดว่าผีดิบทำให้เล้งไม่ตื่น เคยมีผีดิบระดับ 4 บุกเข้ามาในค่ายอพยพหลังเล้งหลับไปแล้ว 1 ปี มันบุกเข้ามายังสถานพยาบาล ไม่ถึงสองนาที ศพระดับ 4 ก็เป็นก้อนเนื้อเน่าๆภายใต้ร่างของหมากาแฟอย่างเกรี้ยวโกรธ พื้นที่โดยรอบพังทลายเสียหายยับเยินจากการอาละวาดแสนฝังจิตฝังใจของคอร์กี้กลายพันธ์ ผีดิบตัวนั้นไม่มีโอกาสได้ตอบโต้มันเลย

“เฮ้!! แอบแตะอั๋งอะไรน้องชายหนู เดี๋ยวตัดมือเลย”

เด็กสาวเอวบางคอดกิ่วหนาตาสระสวยในชุดนักล่าระดับสูงเดินเข้ามาภายในห้องพร้อมน้ำเสียงติดเคืองเล็กน้อย น้ำหวานโยนเนื้อสัตว์วิวัฒอีกก้อนให้กาแฟแล้วกำชับประโยคเดิมให้กินก่อนเหมือนที่ภูมิเคยพูดเอาไว้เมื่อครู่

“วันนี้กลับเร็ว ได้อะไรดีๆมาล่ะ”

คนตัวโตถามเด็กสาว น้ำหวานลอยหน้าลอยตาไม่ตอบ นอกจากพวกเขาในคอนโดชั้น 24 ที่เศร้าเสียใจที่สุด อีกหนึ่งคนซึ่งอาการไม่ต่างกันในอดีตคือน้ำหวาน เด็กหญิงอายุ 8 ขวบกรี๊ดร้องเหมือนจะเป็นจะตายตอนได้เห็นนิมิตว่าเล้งอาจตายหรือไม่ตาย ไม่มีใครรู้ว่าน้ำหวานไปผูกพันธ์อะไรกับเล้งมากขนาดนี้ตอนไหน

ในวันนั้นทุกคนได้เห็นเด็กสาวที่ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น เธอจับน้ำผึ้งในร่างชรากว่าอายุจริงทรมาณอย่างแสนสาหัสและน่าหวาดกลัวเกินกว่าที่เด็ก 8 ขวบจะทำได้ ชายคนนั้นที่เป็นคนควบคุมผีดิบซึ่งคาดว่าคงตกตายแต่แรกด้วยฝีมือกาแฟแต่เขายังไม่ตายถูกน้ำหวานใช้ร่างกายทำนายอนาคตของเสี่ยหมูจนกลายเป็นบ้าในที่สุด พลังจิตของน้ำหวานทะลุขีดจำกัดและพัฒนาขึ้นไปจากการเล่นกับมนุษย์อย่างร้ายกาจ น้ำผึ้งในร่างหญิงชราถูกเด็กหญิงทารุณกรรมอย่างช้าๆจน6ปีผ่านไปมันถึงได้ตายอย่างทรมาน ส่วนชายอีกคนตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่และถูกล่ามบนดาดฟ้าของสถานพยาบาลแห่งนี้

“ได้สิ่งที่มีความปรารถนา”

ในที่สุดเด็กสาวก็ตอบแบบกำกวมและไม่กล่าวอะไรอีก

“หืม? วันนี้มากันครบเลยนะพวกเธอเนี่ย มาๆกินข้าวเช้าก่อน พี่ทำมาเยอะเลย”

จันทร์เจ้าถือของพะรุงพะรังเข้ามาในห้องอีกคนตามด้วยตาเอื้ออำนวยที่ชราภาพลงอย่างเห็นได้ชัด เขาปลดตัวเองออกจากยศแล้วมาใช้บั้นปลายชีวิตกับทุกคน ณ ที่แห่งนี้

“เย้!! ข้าวมาแล้ว!”

เด็กชายเล็กออกจากห้องน้ำตามหลังด้วยพ่อ สับขาเล็กๆสองข้างวิ่งมาหาของกิน ทุกคนตาพร่าแทบอยากร้องไห้เพราะกิริยานี้ไม่ต่างจากเล้งในสมัยก่อนเลย คุณตาเอื้ออำนวยยิ้มแผ่วก่อนกล่าวประโยคเรียกเสียงหัวเราะให้กับคนในห้อง

“ดีนะที่เล็กไม่ได้อ้วนพุงพลุ้ยเหมือนใครบางคนแถวนี้”


 


 


18/4/2564

เรื่องมันเศร้าเคล้าน้ำตา TT

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.218K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2765 KAGURA_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 19:02
    กลั้นไว้//ฮรุกก
    #2,765
    0
  2. #2423 NightzCatz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2563 / 23:20
    10ปี แงงง
    #2,423
    0
  3. #2415 mukmanee123 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:19
    ฮืออออ เมื่อไหร่น้องจะตื่น
    #2,415
    0
  4. #2382 rjisubb (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 07:14
    น้ำตาไหลแล้ว
    #2,382
    0
  5. #2320 _fiona_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:05
    กาเเพ

    อ่านเเล้วอยากเลี้ยงกมา
    #2,320
    0
  6. #1925 _mod23_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 02:56

    จะร้องไห้เเล้วว เล้งรีบฟิ้นๆน่าาา
    #1,925
    0
  7. #1919 Amarry (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:48
    โอ้ยยย น้องกลายเป็นคนงามสมใจแล้ว ได้แม่มาแบบนี้ก็สวยจนพี่จ๋าไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ
    #1,919
    0
  8. #1890 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:06
    โถ่ เจ้าอ้วง รีบๆตื่นมากินพี่แล้วนะ
    #1,890
    0
  9. #1692 Nu pe (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:54
    ;-;ฆ่าฉันเถอะ...คิดอีกทีอย่าเลย ฉันจะตายก่อนเล้งฟื้นไม่ได้
    #1,692
    0
  10. #1537 Penfriend (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 13:38
    บทจะเศร้าก็เศร้าจัดๆ
    #1,537
    0
  11. #1517 PaewPa-we (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 11:44
    ตื่นไวๆนะเล้ง
    #1,517
    0
  12. #1474 knunkim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 04:47

    บทที่แล้วเรายังไม่ร้องนะ แต่บทนี้เหมือนไรท์บิ้วอะ... นํ้าตาไหลเลย(ทำไมไรท์แต่งเหมือนใกล้จบเลยอะ อยากเห็นน้องผจญภัยกับครอบครัวกับลูกสมุนเหมือนกันนะ)

    #1,474
    0
  13. #1473 La ong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 04:44
    เศร้า เล้งตื่นไวไวนะ เป็นพี่ชายแล้วด้วยน้าา
    #1,473
    0
  14. #1437 Poohkyung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:36

    เศร้าาา จะร้องไห้T-T
    #1,437
    0
  15. #1435 ViwjjJaanan (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 00:09

    เศร้าา
    #1,435
    0
  16. #1433 kotchaporn7777 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:57
    แง้ๆๆๆ เป็นเศร้า ชั้นไม่อยากรับรู้ฮื้อออออ น้องงง รีบตื่นมาเถอะใจแม่ยกอย่างอิชั้นจะขาดรอนๆ
    #1,433
    0
  17. #1432 RaFeeNa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:16
    มาต่อเร็วๆน้าจ้า
    อยากให้เล้งฟื้นแว้ว
    #1,432
    0
  18. #1431 aern242539 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:13

    เหมือนกำลังร่วงลงมาจากฟ้า แต่ยังไม่ถึงพื้น

    .
    ค้าง
    #1,431
    0
  19. #1430 hanshaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:10

    ผ่านไปตอนเดียวเรายังคิดถึง ถ้าผ่านไปสิบปีแบบในเรื่อง เราไม่อยากคิด

    ถ้าน้องตื่นคงดีใจน่าดู มีน้องชายแล้วนะคนดี รีบๆตื่นขึ้นมานะ ครอบครัวรออยู่นะ-อ้วน
    #1,430
    0
  20. #1429 Yuizy Kamzg (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 21:06
    ค้างง มาต่อเร็ววว
    #1,429
    0
  21. #1428 Whatever it is (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 20:48
    จะตื่นแล้ววว
    #1,428
    0
  22. #1427 MeMoIr-Nine9 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:56
    ค่ะ ร้องไห้เหมียนหมาเลยค่ะ ฮืออออออ ยัยน้องงง ตื่นเถอะลูก หนูสวยสมใจแล้วนะ พร้อมจับพี่ปล้ำแล้ว ฮืออออ // อิฉันเอาอะไรมาล่อเด็กฟะ!!
    #1,427
    0
  23. #1426 pengkanyas (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 19:51
    อ้วนตื่นได้แล้วนะลูกกกกก
    #1,426
    0
  24. #1425 Yuiyui1978 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:54

    น้องตื่นได้แล้วน้าาา

    #1,425
    0
  25. #1424 Aoaom2529 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:23
    เศร้าเลยอ่ะ
    #1,424
    0
  26. #1423 namwan080 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 17:53

    ตื่นเถอะนะอ้วนทุกคนเป็นห่วง
    #1,423
    1
    • #1423-1 sopitnapa1789(จากตอนที่ 37)
      18 พฤษภาคม 2563 / 18:48
      ฮ้องไห่อิหลีเด้นิ
      #1423-1