Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 36 : สิ่งแลกเปลี่ยน(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,604
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,123 ครั้ง
    18 เม.ย. 64

 

error loaded

 


 


ตึกๆๆๆ

เสียงรองเท้าดังกระทบกับพื้นถี่ๆกันแสดงถึงเจ้าของเสียงนี้ว่ารีบร้อนและกระวนกระวายใจแค่ไหน ก่อนที่ประตูห้องประชุมหลักจะเปิดออกอย่างเสียมารยาทจนคนด้านในขมวดคิ้วแล้วเตรียมอ้าปากต่อว่า

“แย่แล้วครับ! ผีดิบบุกค่าย แฮกๆ ฝูงผีดิบระดับสองบุกตลาดแลกเปลี่ยนครับ ความเสียหายเริ่มลุกลามแล้วครับท่าน!”

ทุกคนที่กำลังประชุมวางแผนขยายฐานของค่ายอพยพให้กว้างขึ้นนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนที่พันตรีพัลลภจะลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วสั่งการนายทหารคนสนิทข้างกายทันที

“กดสัญญาณฉุนเฉินและจุดพลุเรียกรวมตัวผู้มีพลังพิเศษเร็วเข้า! ส่วนนาย! เรียกรวมพลและอาวุธ เราต้องทำให้ประชาชนปลอดภัยให้มากที่สุด ปฏิบัติ!”

“ครับผม!”

คราวนี้เป็นเรื่องฉุกเฉินจริงๆถึงขนาดที่พันตรีสั่งเปิดสัญญาณแจ้งเตือน แต่สัญญาณแจ้งที่ว่าไม่ใช่เสียงวอแหลมแบบทั่วไป แต่เป็นเสียงฟ้าร้อง เพราะธรรมชาติของผีดิบทุกรูปแบบจากที่ศึกษาปฏิกิริยาพวกมันตลอดหนึ่งปี เสียงที่ปีศาจกระหายเลือดเหล่านั้นจะไม่ตอบสนองเลยคือเสียงฟ้าร้อง เพราะฝนฟ้าคะนองจากอากาศแปรปรวนหลังวันสิ้นโลกที่เกิดขึ้นบ่อยๆทำให้ผีดิบคุ้นชินและเริ่มไม่ใส่ใจกับมัน

“คุณจ้าวเหมันต์ครับ”

ชายคนเดิมที่วิ่งมารายงานเรื่องผีดิบคุกเข่าสูดลมหายใจเรียกเรี่ยวแรงกลับมาครู่ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและเดินไปหาภูมิที่ถูกคนในค่ายเรียกจ้าวเหมันต์จนติดปาก

“เมื่อกี้เห็นน้องเล้งขี่เจ้ากาแฟกระโดดออกจากตึกชั้นสามไปทางตลาด รีบไปเร็วเข้าครับ แฮก! ผมว่ามันอันตรายเกินไป!”

ก่อนที่ภูมิจะได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมาก่อนคนที่ได้สติอย่างเฉียบพลันคือเอก ร่างสูงของคนเป็นพ่อแทบบินออกทางหน้าต่างอาคารเมื่อรู้ว่าลูกชายไปเล่นแถวนั้นซึ่งเพิ่งจะมีคนมาบอกว่าฝูงผีดิบระดับสองบุกเข้ามาหมาดๆ และฉุกคิดได้ว่าภรรยาของตนเคยแจ้งไปแล้วว่าเธอจะออกไปตลาดในเวลานี้

“ไมนะ ไม่ๆๆๆ”

เอกเริ่มควบคุมสติไว้ไม่อยู่ วิ่งไปอย่างรวดเร็วก่อนที่สายตาจะเห็นที่แขวนกุญแจรถอยู่ เขาตัดสินใจพุงเข้าไปสุ่มหยิบหนึ่งในกุญแจเหล่านั้นสับเท้าโดยมีภูมิวิ่งตามหลังด้วยสีหน้าตระหนกไม่ต่างกัน

“อย่าเป็นอะไรเลยนะทั้งคู่! ได้โปรด! ได้โปรด!”

เอกพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเทา พยายามเสียบกุญแจรถให้ตรงรู้แต่มือของเขาสั่นเกินกว่าจะทำแบบนั้นได้

“พี่ใจเย็นดิ มาผมขับเอง”

เด็กหนุ่มแย่งกุญแจไปก่อนจะดันหลังคนอายุมากกว่าเข้าไปฝั่งที่นั่งข้างคนขับ รถจิ๊บทหารเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปยังเป้าหมายด้วยใจคนขับที่รีบร้อนไม่ต่างกัน

 

“แม่ แม่ยุหนาย!”

เล้งขี่หลังเจ้ากาแฟมาจนถึงตลาดที่เต็มไปด้วยฝูงชนซึ่งแทบเหยียบกันตายเพราะความตกใจ ในนั้นมีผีดิบคละกันไปคอยอาละวาดกัดกินใครก็ตามที่มันคว้าไว้ได้ เด็กชายตัวน้อยกังวลอย่างมาก พยายามมองหาสิ่งรอบตัวที่ร่างจิตมองเห็นก่อนจะขี่กาแฟผ่านไป เขาไม่สนว่าจะชนใคร ไม่สนว่ากาแฟจะเหยียบใคร เล้งไม่ใส่ใจชีวิตคนอื่น เขาใช้พลังจิตจดจ่ออยู่กับลินดาคนเดียวเท่านั้น

“กาแพ ทางนั้ง!”

เด็กชายชี้ไปยังซอยข้างๆคอร์กี้ตัวโตสับเท้าทั้งสี่เลี้ยวเข้าไปอย่างคล่องแคล่ว ชนคนที่วิ่งออกมาเสียจนระเนระนาดไปหมด

แฮ่ๆ

ผีดิบระดับสองกล้ามโตพุ่งตามเข้ามาอย่างดุร้าย ปากของมันเต็มไปด้วยเลือดและกลิ่นเหม็นเน่า กาแฟแยกเขี้ยวคำรามก่อนจะโก่งคอตะเบ็งเสียงจนแสบแก้วหู

โฮ่ง!!

คลื่นเสียงรูปทรงวงกลมซ้อนกันก่อขึ้นมาในอากาศกระแทกผีดิบตนนั้นกระเด็นฉีกขาดอย่างรุนแรง เจ้าหมากล้ามแน่นไม่ได้ใส่ใจดูผลลัพธิ์มันยังคงวิ่งไปตามทิศทางที่เล้งสั่งอย่างแน่วแน่

“โอ้ย!”

เด็กชายครางอย่างหงุดหงิดเพราะหัวเริ่มปวดหน่วงๆเนื่องจากใช้พลังจิตเกินตัว ร่างนี้อายุแค่ 6 ขวบ การพัฒนาพลังและใช้งานมันยังทำได้ไม่เต็มที่ หนักสุดที่เล้งใช้พลังแล้วหลับไปคือ 7 นาที แต่ตอนนี้ผ่านไปเกือบจะ 6 นาทีแล้วหลังจากออกจากตึกมา เขากัดฟันก่อนจะดึงร่างจิตมาก่อนเพื่อรักษาสติตัวเอง

“บ้าจริง กาแพ! ไป!!”

โชคดีที่รู้แล้วว่าแม่อยู่มุมไหน จึงสามารถบังคับกาแฟพุ่งไปได้ แต่พอไปถึงกลับพบลินดาอยู่กลางวงล้อมของผีดิบระดับสองสี่ตัว ใกล้ๆกันมีผู้ชายคนหนึ่งซึ่งเป็นสายของเสี่ยหมูในคราบผู้อพยพยกนิ้วจิ้มหน้าผากตัวเองอยู่ เขาเป็นผู้ใช้พลังจิตรูปแบบพิเศษการควบคุมผีดิบในอาณัติ!

เล้งลงจากหลังกาแฟ ส่วนเจ้าหมาก็หดร่างกลับเป็นแบบเดิมชั่วคราวก่อนจะวิ่งตามมา

“แมจ๋า!”

หญิงสาวหันใบหน้าซีดเผือดกว่าเดิมเมื่อมามองลูกชายที่อยู่ๆก็โผล่มา ชายที่ควบคุมผีดิบอยู่หันไปเอ่ยปากกับหญิงสาวที่ลินดายืนบังอยู่ทำให้เล้งมองไม่เห็น

“รีบจัดการเร็วเข้า เดี๋ยวคนก็แห่มาหรอก”

ลินดาเป็นคนของกลุ่มจ้าวเหมันต์ ในสายตาเขาคือเป้าหมายที่เล่นง่ายที่สุดหากไม่นับเล้งที่มีหมากลายพันธ์เดินตามตูดแทบจะตลอดเวลา จุดแข็งของค่ายนี้คือกลุ่มจ้าวเหมันต์ ถ้าคนในกลุ่มมันตายจ้าวเหมันต์ก็จะคลั่ง เมื่อคลั่งผู้ใช้พลังจะบังคับตัวเองไม่ได้เรื่องนี้ชายคนนี้รู้ดี สุดท้าย......

ที่นี่ก็จะเสียหายจนเจ้านายของเขาครอบครองได้ในที่สุด!

“เล้งหนีไปก่อนลูก หนีไป!!”

ลินดาขยับตัวทำให้เด็กชายเห็นผู้หญิงที่ชื่อน้ำผึ้งยืนอยู่ใกล้ๆกับมารดาของเขา

“แม่ระวัง!!”

ฉึก!! ฉึก!

น้ำผึ้งแทงแผ่นหลังบางของลินดาสองครั้งอย่างแรงด้วยมีดปลายแหลม สายตาของเธอมีแต่ความโลภกับผลประโยชน์ที่จะได้รับหากภารกิจนี้สำเร็จ เดิมทีน้ำผึ้งก็พยายามหาความสะดวกสบายให้ตัวเองอยู่แล้ว จนมาเจอเสี่ยหมูแขกจากค่ายอื่นที่เสนออะไรบางอย่างให้เธอร่วมมือกับคนของเขา เล้งกรี๊ดร้องออกมามองแม่ที่ล้มลงไปพร้อมกับเลือดที่กระฉูดออกมาจากแผล ลินดาคือเป้าหมายเจาะจงของพวกมันแต่แรก!

“ม่ายยยย!!”

กาแฟซึ่งจดจำได้ว่าลินดาคือหญิงสาวที่ใจดีกับมันมากที่สุดเห่ากรรโชกพร้อมกับขยายร่างเต็มที่ เป็นร่างที่คนทั้งค่ายหรือแม้แต่เล้งก็ไม่เคยเห็นเพราะไม่มีสภาวะบีบคั้นจนมันต้องเผยไม้ตายก้นหีบ ร่างคอร์กี้ที่ใบหน้าใสซื่อของมันกลับกลายเป็นดุร้าย ดวงตาแดงฉาน และสูงสี่เมตร สูงกว่าผีดิบที่ยื่นล้อมลินดาหลายเท่า ผู้ชายที่ควบคุมผีดิบสบถอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนจะบังคับจิตให้ศพระดับสองโจมตี

กรร!!!!

เสียงร้องดังสนั่นฟ้าพร้อมกับเสียงร้องไห้ของเล้งที่มองดูแม่ล้มลง เลือดสีแดงเข้มค่อยๆไหลออกมาจนกลายเป็นแอ่งเล็กๆรอบตัวเธอ ขาสั้นๆของเด็กชายวิ่งเข้าไปหาแม่เร็วเท่าที่เขาจะเร็วได้ แต่ทว่ากาแฟเป็นคนนำก่อน

บึ้ม!

พื้นใต้ฝาเท้าหมายักษ์เกิดหลุมจากแรงอัดของกล้ามเนื้อ กาแฟทะยานขึ้นกลางอากาศก่อนทิ้งตัวลงกลางวงซอมบี้อย่างรุนแรงเกรี้ยวกราดโดยลินดานอนหายใจรวยรินใต้ท้องของมัน

ผลั่ก! กร๊อบ!!!

กรี๊ด!!

น้ำผึ้งที่ไม่ทันตั้งตัวโดนหางของกาแฟฟาดกระเด็นติดกำแพง เสียงกระดูกซี่โครงของหญิงสาวหักจากแรงฟาดจนได้ยินเต็มสองรูหู ชายผู้ควบคุมผีดิบยกมือขึ้นแตะหน้าผากส่งคลื่นจิตเรียกศพที่อยู่ในบริเวณมาเพิ่มมาหลายสิบตัวและเตรียมตัวหนี

โฮ่ง!!!

คลื่นอัลตร้าโซนิคทีแรงกว่าครั้งไหนๆดังขึ้นพร้อมกับอาคารบ้านเรือนและชายผู้นั้นที่ยืนอยู่ถูกกระแทกปลิวกลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าในพริบตา

"อ้ากกก!!!"

ผู้ใช้พลังจิตควบคุมผีดิบถูกฉีกกระชากอย่างแรงตายตกอย่างไร้ค่าเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจ

“แม่ แม่จ๋า!! ฮือ!!!”

เล้งเริ่มจะเกลียดขาสั้นๆของตัวเอง เกลียดตัวอ้วนๆ เกลียดพุงที่หนัก เกลียดไขมันบนร่างกาย เกลียดความเชื่องช้าของตน เมื่อมาถึงร่างของลินดาที่ครางอย่างเจ็บปวดเขาก็เข้าไปกอดแม่แน่น ประสบการณ์ที่สั่งสมมา ความสุขุม ความเยือกเย็นปลิวหายไปหมดเหลือแต่อารมณ์ของความกลัวและสับสนปนเปครอบครองสติสัมปชัญญะเสียเกือบครึ่ง

ลินดาเป็นผู้หญิงตัวเล็กบอบบาง บาดแผลจากการแทงโดยตรงสองแผลสร้างเอฟเฟ็คใหญ่หลวงต่อร่างกาย เลือดไหลรินเหมือนน้ำตก เด็กชายร้องไห้งอแงไม่ได้ใส่ใจฝูงผีดิบที่กรูกันเข้ามาอย่างบ้างคลั่งหลังจากที่หลุดจากการควบคุมของชายที่โดนกาแฟอัดปลิวหายไป

“ฮึก อึก”

หญิงสาวน้ำตาหลั่งรินไม่มีแรงแม้แต่จะพูด เด็กชายนึกขึ้นได้หลังจากได้ยินเสียงของแม่ ฝามือของเล้งแตะที่แผลหนึ่งในสองของมารดาก่อนจะใช้พลังจิตย้อนเวลาอย่างขมักเขม้น

“ไม่ๆๆๆ”

มันใช้กับสิ่งมีชีวิตไม่ได้ผล ทำไมมันใช้ไม่ได้ผล ทำไมๆๆๆๆ เสียงกรีดร้องในหัวเล้งกระแทกซ้ำไปซ้ำมาเพราะเขาไม่เคยทดลองพลังกับสิ่งมีชีวิตในรูปแบบแผลที่บาดเจ็บสาหัสมาก่อน ที่เคยทำแค่คลายพลังจิตปรับแต่งร่างกายตอนที่ร่างจิตไปช่วยคุณตา ลมหายใจของลินดารวยรินลงและเริ่มแผ่วเบา เล้งก็ยิ่งร้องไห้ เมื่อเล้งยิ่งร้องไห้ กาแฟก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง

“ฮึกๆๆ ม่ายยย!!!”

เด็กชายตะเบ็งเสียงร้องอย่างรับไม่ได้ เขาจะย้อนเวลามาทำไม ย้อนเวลามาดูแม่ตายเหรอ ไม่!! ไม่มีทาง!! คลื่นจิตในหัวของเล้งไหลทะลักออกมามากมาย กาแฟแหงนหน้าขึ้นหอนก้องสั่นสะเทือนอากาศ กระจกตามอาคารเกิดรอยร้าวขยายกว้างก่อนจะแตกระเบิดดังแสบแก้วหู ดวงตาเรืองรองจนละอองแสงในตานั้นทะลักออกมาด้านนอก พื้นที่รอบๆเริ่มกร่อนอย่างช้าๆ คอร์กี้ยักษ์ดีดเท้าออกล่าและตะปบผีดิบเป็นฝูงอย่างบ้าคลั่งกว่าเก่า

แอ่งเลือดของลินดาค่อยๆย้อนกลับช้าๆอืดอาดเข้าสู่แผล แผลที่ถูกแทงค่อยๆสมานปิดลง ในขณะที่เล้งเลือดออกจากทวารทั้งห้า สิ่งแลกเปลี่ยนแห่งการใช้เวลาที่ไม่ควรใช้ ร่างจิตของเล้งยืนอยู่ข้างๆดวงตาสว่างวาป และหายไปโผล่ต่อหน้าต่อตาน้ำผึ้ง หญิงสาวตาเหลือกมองเด็กชายอีกคนที่หน้าเหมือนกันซึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะกระดิกตัว

“ขอโทษนะฮับพี่ฉาว ขออายุน้า!”

ในขณะที่พูดร่างจิตก็ค่อยๆกะพริบเหมือนจะหายไป เขาจึงตัดสินใจเกร็งพลังเฮือกสุดท้ายตามกายหยาบจนสามารถสัมผัสวัตถุได้ และกระโดดเข้ากอดน้ำผึ่งที่นอนบาดเจ็บอยู่อย่างมาดร้าย พร้อมกันนั้นรถของภูมิและเอกก็มาถึงพอดี

“กรี๊ด!!!!! อ๊า!!!!”

สาวสวยนมโตอย่างน้ำผึ้งส่งเสียงโหยหวนไม่เป็นภาษาพร้อมกับดวงตาที่เหลือกขึ้นเห็นตาขาว ผิวเต็งตึงค่อยๆเฉาลงพร้อมกับความเจ็บปวดอันหาที่สุดไม่ได้ชำแรกไปทั่วสรรพพางค์กาย เมื่อมีสิ่งแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันของเวลา อาการของเล้งจึงค่อยๆดีขึ้นหลังจากเดิมนิดหน่อย และเด็กชายก็ล้มลงสลบไป....หลายปี


 


 



 

18/4/2564 กลับมาแก้ไขคำผิดและปรับสำนวนเล็กน้อย

บทนี้เขียนยากตรงซีนอารมณ์ และจะทำยังไงให้ตัวร้ายตายได้สะใจที่สุด แต่ดูเหมือนสถานการณ์ไม่ค่อยอำนวยให้พวกมันตายช้าเท่าไหร่ ไรท์รู้สึกผิดจุง//ซับน้ามทา
 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.123K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2648 Dagulang (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:50
    เเม่-ตัวถ่วง-ๆเลยนะ
    #2,648
    0
  2. #2381 rjisubb (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 07:03
    สลบไปหลายปีหรอ
    #2,381
    0
  3. #2319 _fiona_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 23:00
    เย้

    ช่วยคุณเเม่ได้
    #2,319
    0
  4. #2293 Kanit99 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 11:34
    ไม่ไหวแล้ว!!!! รู้นะว่านางเป็นแม่และภรรยาที่ดีแต่แม่งรวนหาที่ตายตรอดเลยขอด่านิดนะว่าแม่งตัวถ่วงสัสๆๆๆๆ
    #2,293
    0
  5. #2063 saii130540 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 15:28
    น้ำตาไหลตามอ้วนเลยลูก แงงงงงงง
    #2,063
    0
  6. #1918 Amarry (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:28
    ตื่นมาได้ผอมสมใจแล้วอิวงเอ้ย
    #1,918
    0
  7. #1864 Puzzler_P (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 14:14
    ตื่นมาคงแห้งเลย
    #1,864
    0
  8. #1738 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 12:40
    สักฝุ่นไหมไรท์!!!
    #1,738
    0
  9. #1714 ลัทธิเนียลอง (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 06:23
    แล้วพวกพี่ๆเขาจะเป็นยังไงลูกกกกกก
    #1,714
    0
  10. #1689 Nu pe (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:47
    สงสัยเราต้องต่อยกันแล้วค่ะไรท์...แต่!!ลินดารอด เราจะไม่ต่อยไรท์ก็ได้!!!
    #1,689
    0
  11. #1622 นักอ่านเเสง(?) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 01:26
    น้ำผึ้งที่โดนหางกาเเฟฟาด เราจินตนาการว่าหางสั้นๆของคอร์กี้ต้องฟาดยังไง555555หรือตอนร่างก้นกีบมันยามขึ้นมาเหรอคะ
    #1,622
    2
    • #1622-1 ลัทธิเนียลอง(จากตอนที่ 36)
      22 พฤษภาคม 2563 / 06:22
      อันนี้แลงมาก555555
      #1622-1
    • #1622-2 555111111(จากตอนที่ 36)
      22 พฤษภาคม 2563 / 11:57
      คอร์กี้ขยายร่างน้า อย่าว่ากาแฟ กาแฟโป้งแน่ๆ
      #1622-2
  12. #1571 น่องขาหมู (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 02:03
    แงงงเกือบแล้ววอันตรายมากอ้วงอย่าเปงรัยน้าาา แล้วทำไมชั้นต้องพูดไม่ชัดตามงง อ่านอ้วงจนพุดมั่ยชัดแย้ว
    #1,571
    0
  13. วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 01:00

    อุ๊บ๊ะ!ใจหายใจคว่ำ ลุ้นจนเหงื่อแตกพลั่กเลย
    #1,567
    0
  14. #1539 Muffin_Kun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 13:58

    กาแฟคือเทพทรูที่แท้จริง
    #1,539
    0
  15. #1472 knunkim (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 04:39

    สมเหตุสมผลดีค่ะ.. รอน้องตื่นแต่ใดๆคือ กาแฟโคตรเท่เลยค่ะไรท์.. ถ้าแฟมีร่างคนนี่เราขอแต่งงานไปแล้วนะ555

    #1,472
    0
  16. #1388 Ploy20 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:12
    เพื่อไรท์ไม่รู้นะคะ ช่วงนี้ที่บ้านชอบกินทุเรียนกันมาก ตอนนี้เครียดอยู่เลยไม่รู้ว่าจะเอาเปลือกทุเรียนไปทิ้งไว้ไหนดี แต่ตอนนี้เรารู้แล้วล่ะค่ะ//ยิ้มอ่อน
    #1,388
    1
  17. #1355 La ong (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 04:28
    ดีใจที่อย่างน้อยคุณแม่ปลอพภัย พี่จ๋าเหงาแย่ เจ้าเล้งหลับไป อย่านานเกินนะคะสงสารพี่จ๋า คนอ่านด้วย คถเจ้าเล้ง
    #1,355
    0
  18. #1353 little4088 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:05
    บ้านไรท์อยู่ไหนนิ......
    #1,353
    0
  19. #1352 BluePen☆ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 02:01
    ทันทีที่เห็นภาพตอนเปิดเข้ามาอ่าน สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวคือ "ระเบิดเวลา อ้ากกกกกกกก"
    #1,352
    0
  20. #1351 Nottefa (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 00:35

    น้องง

    ตื่นอีกที โตเลยมั้ยนิ
    #1,351
    0
  21. #1350 natnicha8473 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 00:34

    ไรต์.. เอาจริงดิ
    #1,350
    0
  22. #1349 pppangpond131514 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 00:20
    โอ้ย มาเร็วๆนะคะค้างมากกก
    #1,349
    0
  23. #1348 111555999888Jo (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 00:00
    🙏🙏🙏🥰🥰🥰😭😭😭
    #1,348
    0
  24. #1347 llollwld (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:45
    แงงงงงงงงงตัดจบได้ค้างมากก ฮื่อออ
    #1,347
    0
  25. #1346 เดินงง ผ่านดงYaoi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:04
    หลับสวยๆรอกินตับพี่จ๋าแล้วฮะ

    ตื่นมาโตทันใช้พอดีนะเล้ง แม่รอดเพราะน้องแลกชีวิตใช่ไหม แล้วเอาชีวิตน้ำผึ้งมาใส่ให้น้องเดี๋ยวน้องตาย โอเคเก็ต
    #1,346
    0