Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 29 : เรื่องขนหัวลุก(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,280 ครั้ง
    16 เม.ย. 64

 

error loaded

 


 



 

อีกสองวันให้หลังภูมิก็พาขบวนสำรวจกลับมา แน่นอนสิ่งที่พวกเขาไปรับกลับคือจอมพลเอื้ออำนวยในสภาพที่บาดเจ็บค่อนข้างสาหัส โชคดีที่พาผู้รักษาไปด้วย แผลจึงถูกรักษาได้ทันท่วงที แต่ด้วยที่ภูมิไม่อยากถูกตั้งข้อสงสัยที่พาคนไปแค่รับญาติของเขา เด็กหนุ่มจึงออกล่าสัตว์วิวัฒสามตัวขนาดเท่าวัวโตเต็มวัยมาเติมคลังเสบียงสองและรับไว้เองอีกหนึ่ง

“พี่จ๋ากับมาแล้วนะ!”

ร่างจิตของเล้งโผล่มาใกล้ๆด้วยความดีใจก่อนจะสลายหายไปเมื่อเด็กชายยกเลิกการใช้งานพลังและรีบวิ่งออกไปหาพี่จ๋าอย่างรวดเร็ว ทิ้งของที่ตนกำลังทดลองอยู่ไว้กับพื้นตรงนั้น

“ปะป๋า พี่จ๋ายุ่ไหนอ่ะ”

เจ้าอ้วนเข้ามากอดขาพ่อแล้วถามด้วยดวงตาใสแจ๋ว เอกยิ้มยกมือลูบหัวเจ้าตัวแสบก่อนกล่าว

“พี่จ๋าของลูกกำลังดูแลคุณตาของเขาอยู่ เดี๋ยวก็ได้เจอ อย่าเพิ่งไปรบกวนดีกว่าพี่เขาเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ”

ใจหนึ่งก็อยากไปหาพี่จ๋าแต่อีกใจก็เข้าใจคำพูดที่พ่อกำลังจะบอก คุณตากับพี่จ๋าเพิ่งเจอกัน แถมคุณตาอาจตายไปแล้วจริงๆก็ได้หากเล้งพลังไม่ตื่นแล้วร่างจิตบังเอิญหลุดไปหาคุณตา ดังนั้นเด็กชายคิดว่าให้พวกเขาอยู่ด้วยกันคลายความคิดถึงดีที่สุด

“กาแพยุ่ไหน”

คราวนี้เล้งก็ถามหาสหายตัวจ้อยที่อยู่ๆมันก็หายไปบ่อยๆหลังจากที่เขาปลุกพลังสำเร็จ เอกทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนตอบ

“เห็นตามพี่จันทร์เจ้าลงข้างล่างตึกไปด้วยนะรู้สึก”

เอกตอบออกไปขณะที่มือกำลังคีบเมล็ดผักลงรูภาชนะไว้ใช้สำหรับปลุกผักแบบไร้ดิน ใช้ระเบียงคอนโดให้เป็นประโยชน์ กาแฟเป็นหมาที่ฉลาดและคนทั้งค่ายอพยพรู้จักมัน เวลาที่มันต้องการจะลงข้างล่างก็จะคอยลงกับคนชั้นบนพร้อมกันหรือไม่ก็เห่าเพื่อส่งสัญญาณว่าช่วยกดประตูนี่หน่อย ฉันจะลงไป เวลาขึ้นก็จะเห่าให้ทหารที่เฝ้าอยู่ด้านล่างกดลิฟต์ขึ้นมาส่งเป็นที่เอ็นดูไปทั่ว

“อื้อ ง้านเล้งไปแย้วนะ”

ว่าเสร็จไม่รอคำตอบจากบิดาเด็กชายก็วิ่งไปยังจุดเดิมที่เป็นพรมในห้องรับแขก ตรงนั้นมีของแตกหักหลายแบบไว้สำหรับให้เล้งลองทำความเข้าใจกับพลังของตนเองโดยเอาความทรงจำการใช้พลังของร่างจิตในตอนที่ไปช่วยคุณตาของพี่จ๋าเป็นเข็มทิศนำทาง ชีวิตก่อนเขาไม่เคยมีพลัง เลยไม่รู้ว่าขอบเขตการใช้และรูปแบบการใช้จริงๆมันอยู่ตรงไหน

ร่างอ้วนนั่งลงทำสมาธิ ดวงตาเรืองรองเล็กน้อย คลื่นพลังจิตแผ่ออกมาพร้อมกับร่างจิตของเขาที่โผล่มาพร้อมกัน

“เราไปทามฟามรู้จักกาบคุงตาดีไหมอ่า”

ร่างจิตพูดออกไปอย่างลังเล ซึ่งแน่นอนในใจเล้งจริงๆก็ลังเล แต่เด็กชายก็พูดออกไป

ไม่ใช่ว่านายไปโผล่ให้คุณตาเห็นหรอกเหรอ?

เด็กชายถามในใจ วิธีสำคัญที่เขาเพิ่งค้นพบคือสามารถสื่อสารกับอีกคนในใจได้ แต่อีกคนเวลาจะตอบจะตอบออกเสียงและขยับปาก ตอนนี้คนในครอบครัวนอกจากพี่จ๋าที่เคยเห็นแล้วไม่มีใครรู้ว่ารูปแบบพลังของเด็กชายเป็นยังไง

“อือ จิงด้วย”

ร่างจิตว่าเสร็จก็หายไปจากตรงนั้น เล้งตัวจริงสายหัวก่อนจะหันไปสนใจกับเศษวัสดุต่างๆตรงหน้า

“มันคืออะไร เวลา? หรือว่าอะไร?”

ฝามือป้อมกางออกก่อนค่อยๆแผ่พลังจิตใส่ภาชนะที่เป็นเศษแจกันที่กาแฟทำพังเสียหายในตอนที่ผีดิบบุกห้อง คลื่นที่ไม่มีสีกำจายออกไปโดยรอบ เศษที่เกลื่อนบนพรมสั่นกึกๆก่อนจะค่อยๆเข้ามาหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันเหมือนกับไม่เคยแตกออกจากกันมาก่อน แต่...

“ไม่โฉมบูน”(ไม่สมบูรณ์)

เศษแจกันที่หลอมรับตามจินตนาการถึงการย้อนเวลาไม่สมบูรณ์ไม่เห็นมีแจกันทั้งใบโผล่มา มันเป็นแค่เศษแจกันที่เล้งรวบรวมมาอยู่ ณ จุดๆนี้....

เดี๋ยวนะ!!!

ณ จุดๆนี้!

เด็กชายเบิกตากว้างเหมือนมีแสงไฟปิ๊งในหัว เท้าเล็กรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นแอบเข้าห้องครัวซึ่งไม่มีใครอยู่ ก่อนจะหยิบจานหนึ่งใบในซิงค์ล้างจานไว้กับมือ มองซ้ายมองขวาไม่มีคนก็วิ่งฉิวจากไป เตรียมผ้ามารองกันเสียงจานแตกเมื่อโดนทุบ จากนั้นเจ้าตัวแสบก็เอาผ้าอีกใบห่อจาน ใช้เก้าอี้ไม้ตัวเล็กของตนทุบบนผ้าที่ห่อสุดแรงเกิด โชคดีอีกอย่างเขาเป็นผู้มีพลังแล้ว ถึงแรงจะไม่แข็งแรงเท่าผู้ใหญ่ แต่ก็แรงเยอะกว่าเด็กหกขวบทั่วไป

ปึกๆครึก!!

ได้ยินเสียงจานร้าวและแตกเบาๆเสียงเปาะ! ภายในห่อผ้า

“เฉด!(เสร็จ!)”

เจ้าอ้วนกล่าวอย่างดีใจ เปิดห่อผ้าขึ้นมา ก่อนจะแยกเศษจานกระเบื้องที่แตกเป็นชิ้นๆมาวางไว้ระวังๆที่สุด

“อ่าวละ!”

เล้งถูมือ ก่อนจะเอื้อมแยกเศษใหญ่หนึ่งเศษแยกออกไปจากกองกระเบื้องจานแหลมคมตรงนั้น และเริ่มใช้พลังอีกครั้ง จานที่แตกเป็นชิ้นๆสั่นกึกกักและค่อยๆเคลื่อนเข้ามาหากัน ห่อผ้าที่คลี่ออกหุบกลับเข้าไปใหม่เหมือนกรอวิดีโอย้อนเวลาก่อนที่ผ้าห่อจานจะโดนเกาอี้ทุบ ก้อนผ้านั้นสั่นคลุกคลักและแน่นิ่งไป เล้งสูดหายใจเข้าลึกๆรู้สึกเริ่มเหนื่อย ใช้พลังแค่สามครั้งก็เหนื่อยเสียแล้ว เมื่อเปิดห่อผ้าออกมาปรากฏว่าจานแหว่ง เศษชิ้นใหญ่ที่เล้งแยกออกมาไม่ได้หลอมรวมไปด้วย

เรามีขอบเขตของพลัง และต้องอยู่ในขอบเขต

เด็กชายพยักหน้าไปกับข้อสันนิษฐานของตน พลังนี้เกี่ยวกับเวลา แต่ในตอนนี้เขาทำได้แค่ย้อนเวลาในจุดเล็กๆของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและผ่านไปแล้ว ไม่สามารถจัดการเวลาทั้งหมดได้ เด็กชายคิดว่าการเล่นกับเวลาที่ใหญ่กว่านี้เป็นเรื่องน่ากลัว

พลังของใครก็ตามเกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์ที่เหนือสามัญ หากใช้เกินตัวมักจะมีค่าใช้จ่ายที่แพงเสมอ ดังนั้นเด็กชายพอใจกับกระแสเวลาเล็กๆที่เขาควบคุมได้ ไม่เช่นนั้นถ้าทำให้เหตุการณ์คลาดเคลื่อนเพราะพลังตนเอง คนรอบตัวคงลำบาก

เพื่อให้แน่ใจเจ้าตัวอ้วนจึงหยิบปากกาน้ำเงินที่วางบนโต๊ะรับแขกขึ้นมาถือ แล้วปาออกไปสุดแรงเกิดเท่าที่แรงของเขาจะอำนวย เมื่อด้ามปากกากระเด็นออกจากมือตกบนพรมห่างจากตัวเขาไปไม่มาก เล้งก็หยิบกระดาษมาถือคั่นกลางอากาศในจุดที่คิดว่าปากกาบินผ่านไปเมื่อครู่ และใช้พลังย้อนเวลาปากกามาในจุดเริ่มต้นอีกครั้ง

ควับ! แคว่ก!!

ด้ามปากกาพุ่งฉิวย้อนหลังเหมือนวิดีโอที่ถูกกรออีกครั้ง แต่ย้อนหลังอย่างรุนแรงตามความตั้งใจของเล้ง จนสุดท้ายผ่านกระดาษที่ขวางกัน กระดาษแผ่นนั้นฉีกขาดกระจุยกระจายและปากกาก็ผ่านไปพร้อมกับค้างกลางอากาศในจุดที่เล้งเคยถือมันก่อนปา และตกลงบนพื้นเนื้อพรมเบาๆ

“ฉุดยอด!!”

สรุปง่ายๆ เขาทำได้แค่ย้อนเวลาของวัตถุเป้าหมาย หรือพื้นที่เป้าหมายเล็กๆ ไม่สามารถใช้เวลาบังคับสถานการณ์โดยรวมได้ ไม่สามารถทำให้มิติเวลาย้อนกลับแบบใหญ่หรือเร่งเวลาขนาดใหญ่ได้

“แค่นี้กะดีแย้ว”

เจ้าอ้วนพรูลมหายใจออกจากปาก ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะเริ่มหาว ตาเริ่มปรือปรอยลืมไม่ขึ้น เด็กชายรู้สึกง่วงมากเหมือนไม่ได้นอนมาหลายวัน เจ้าอ้วนจึงเอ็นตัวลงตรงนั้นแล้วหลับเป็นก้อนซาลาเปาขวางทางเดินในบ้านอย่างสมบูรณ์

 

อีกด้านหนึ่ง ก่อนหน้านั้น…

 

“ตาไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบใจหลานมากที่ไปช่วย”

ชายชราในสภาพอ่อนแรงเพราะอาการบาดเจ็บยิ้มแผ่วให้หลานชายสุดที่รัก มือเหี่ยวย่นยกขึ้นตบฝามือกร้านของภูมิที่วางไว้บนท้องของเขาอย่างอ่อนโยน

“ผมไม่คิดเลยว่าคุณตาดนัยจะเป็นคนแบบนั้น”

เอื้ออำนวยขมวดคิ้ว

“หลานรู้ได้ยังไง คนที่รู้....ตายหมดแล้ว”

จอมพลเฒ่าพูดด้วยความสะทกสะท้อนใจ เพื่อนทหารร่วมรบใต้บังคับบัญชาเสียชีวิตไปหมดในเหตุการณ์นี้เพราะดันไปเห็นตอนที่ดนัยกำลังจะฆ่าเขาและไม่ยอมรับดนัยเป็นคนคุมค่ายอพยพที่มีญาติพี่น้องของพวกเขาอยู่

“เอ๊ะ!”

ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเริ่มอธิบายอะไรให้ผู้เป็นตาฟัง ผู้ชราที่นอนอยู่บนเตียงก็ส่งเสียงออกไปอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองยังความว่างเปล่าเบื้องหลังหลานชาย

“หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง พ่อแม่อยู่ไหน”

เอื้ออำนวยหันไปถามเด็กชายตัวเล็กที่ยืนยิ้มอย่างสดใสอยู่ในห้องผู้ป่วยของเขา ทว่าเล้งร่างจิตไม่อาจสื่อสารกับใครได้เขาจึงทำได้เพียงท่าทางน่ารักน่าชังให้คุณตาเอ็นดูตัวเองในอนาคต

“หนูไหนครับคุณตา ผมไม่เห็นจะมีใคร”

เด็กหนุ่มหันไปมองรอบกายอย่างสงสัย เอื้ออำนวยร้องเอ๊ะเป็นคำรบสองหลังจากได้ยินว่าหลานรักมองไม่เห็นพร้อมแสดงสีหน้างงงวย

“ก็นี่ไง เด็กผู้ชายตัวอ้วนๆน่ารัก ตารอดจากดนัยมาได้เพราะตาหนูคนนี้เลยนะเมื่อวานก่อน แค่กๆ!”

ชายชราไอเบาๆจนภูมิต้องค่อยๆปรับความสูงของเตียงลงให้คนแก่ได้พักผ่อน ใบหน้าหล่อเหลายับย่นก่อนที่จะไพล่นึกถึงเจ้าอ้วนของเขากลางถนนซึ่งมาแบบที่ผู้คนมองไม่เห็นนอกจากเขา

“ใช่...ใช่เจ้าเด็กตัวอ้วนๆชอบใส่เสื้อเล็กกว่าตัวจนพุงโผล่ออกมาโชว์สะดือใช่ไหมครับคุณตา”

จอมพลเฒ่าพยักหน้างงๆ สายตาเหลือบไปมองก่อนจะพยักหน้ายืนยันอีกครั้งท่ามกลางใบหน้าเหรอหราแก้มพองลมของเล้งร่างจิต

“แก้มกลมเหมือนอมอะไรไว้ตลอด แขนเหมือนข้าวต้มมัด แล้วชอบยิ้มน่ารักใช่ไหมครับ”

เอื้ออำนวยพยักหน้าอีกรอบ เหลือบมองเจ้าเด็กตัวน้อยอีกครั้งซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังทำหน้าบึ้งอย่างโมโห ฉับพลันนั้นชายชรารู้สึกน้ำลายเริ่มเหนียว คำถามของหลานแบบนี้เหมือนกำลังจะเล่าเรื่องคนตายที่ตายตาไม่หลับอยู่ไม่ใช่เหรอ

“อย่าบอกนะว่าตาหนูคนนั้นตายไปแล้ว”

ภูมิหัวเราะพรืดอย่างขำขัน ใครจะไปรู้ว่าจอมพลผู้ยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยภูมิฐานแท้จริงแล้วเป็นตาแก่กลัวผีกับหนังผีเอามากๆ

“ไม่ใช่หรอกครับ อ้วนยังมีชีวิตอยู่”

ผู้เป็นตากำลังจะแย้งว่าแล้วตรงนั้นมันคืออะไร ทำไมมีแค่เขาที่เห็นคนเดียว ทว่าเล้งร่างจิตกลับทำสีหน้าง่วงหงาวหาวนอน เจ้าอ้วนค่อยๆตาปรือและภาพนั้นก็สลายจางหายไปต่อหน้าต่อตาคนแก่อย่างรวดเร็ว


 


 



 

ความประทับใจแรกต่อคุณตาสำหรับเล้งคือ อี......แกทำให้คุณตาจับไข้หัวโกร๋น 555555555555555555555555555555555

16/4/2564 กลับมาแก้ไขคำผิด+ปรับสำนวนเล็กๆน้อยๆให้แล้วนะ :)

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.28K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2636 Neen1053 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 12:13
    Wowwww พลังดี~
    #2,636
    0
  2. #2221 บาบาบิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 12:42
    เล้งงงงงงง55555
    #2,221
    0
  3. #2110 M.D. MayDay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 14:08
    คุณตาไม่ช็อคก็ดีเท่าไหร่แล้วอ้วนเอ้ยย
    #2,110
    0
  4. #1909 Amarry (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:26
    ขณะที่ร่างต้นทดลองพลัง ร่างจิตก็มาโชว์ตัวให้คุงตาพี่จ๋ารู้จัก 55555555555
    #1,909
    0
  5. #1683 Nu pe (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:34
    อิมเมจของตาในตอนนี้
    ตา:ต้องทำบุญ!!! กะ กะ กรวดน้ำ!!! พระ พระ พระอยู่ไหนนนน เอาพระมา น้ำมนต์ด้วย//กลัวตัวสั่นจนฟันกระทบกึกๆ
    #1,683
    0
  6. #785 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 08:24
    รอนะคะ
    #785
    0
  7. #777 AmAum Socut (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:51
    คุณตาคะอ้วนยังไม่ตายค่ะ 555555
    #777
    0
  8. #775 ily_is_me (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 00:30

    สนุกมากเลยยยย แต่งดีมากกกกก หานิยายแนวนี้อ่านมานานแล้ว เยี่ยมยอดดดด
    #775
    0
  9. #774 lovely_friend (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 22:59
    ขอบคุณค่ะ
    #774
    0
  10. #773 111555999888Jo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:52
    มาไวๆนะค่ะรอออ
    #773
    0
  11. #772 แจง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:21

    มาต่ออีกนะ

    ติดงอมแงมเลย

    #772
    0
  12. #771 Bring the fun (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 20:24
    รีบพาอ้วนมาเจอคุณตาเร็ว สัมผัสได้หอมได้ค่ะไม่น่ากลัวแต่น่ารักมาก (และหื่นมากกกกก)5555
    #771
    0
  13. #770 jiztuan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 19:38

    รออออออน้า
    #770
    0
  14. #769 Nonona Nanano (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 16:39
    หนูหาแนวร่วมให้คนเอ็นดูสินะ555
    #769
    0
  15. #767 samby (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 15:53

    รรอค่าาาาาา

    #767
    0
  16. #766 skw_11142 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 15:42
    หนูลูกกกก คุณตากลัวแล้ววว
    #766
    0
  17. #765 March_ST_LIGHT (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 15:10
    5555 เล้งทำคุณตากลัวไปหมดแล้ววว
    #765
    0
  18. #764 Xialyu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:50
    อย่าไปหลอกตานะเดี๋ยวตากลัว
    #764
    0
  19. #759 ชานแบคงุงิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:28
    สนุกกกกก
    #759
    0
  20. #758 luffypokpok (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:31
    แหมเล้งทำคุณตากลัวหมด
    #758
    0
  21. #757 Say. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:22
    ความประทับใจแรกของคุณตาก็คือเห็นน้องเป็นผี 555555555555
    #757
    0
  22. #755 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:55
    แทนที่จะใด้ความเอ็นดูอาจใด้ความหลอนมาแทน55555
    #755
    0
  23. #754 สาย น้ำ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:53

    555555
    #754
    0
  24. #753 leyjila (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:52
    555555 เออก็จริงนะ ตอนเราอ่านก็คิดแนวพลังจิตไรงี้ แต่คุณตามองเป็นผี ย้อนไปอ่านคำถามมันรูปแบบเดียวกับพวกรายการผีหลายๆเรื่องเลยนิ อ้วงเอ้ยย คุณตาเขาจะประทับใจใช่ไหม55555 รออ่านต่อนะคะคิดว่าจะไม่ได่อ่านแล้วเห็นอัพช้า มาปุ๊บรีบกดเข้ามาอ่านเล้ยย
    #753
    0
  25. #752 09fg (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 12:33
    คุณตากลัวผี
    #752
    0