Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 28 : เล้ง(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,290 ครั้ง
    16 เม.ย. 64

 

error loaded



 


“นะ....นายเป็งคัย!!!”

เด็กอ้วนในชุดผู้ป่วยกล่าวอย่างหวาดระแวงก่อนจะหยิบผ้าห่มบนเตียงเข้ามากอดด้วยใบหน้าเหรอหราอย่างทำอะไรไม่ถูก มองเล้งอีกร่างหนึ่งที่นั่งแกว่งขาหัวเราะบนเก้าอี้ใกล้กันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

“เล้งก็คือเล้ง!!”

เล้งอีกคนตอบด้วยรอยยิ้มสดใส เด็กอ้วนบนเตียงที่เพิ่งลืมตาตื่นแต่ไม่พบใครหันรีหันขวางอย่างระมัดระวัง

“กัวทำมาย เล้งนี้กาบเล้งนี้ก็คือเล้งไง!”

เล้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เมื่อครู่หายไปแล้วปรากฏประชิดตัวใกล้ร่างจริงบนเตียงพร้อมกับคำพูดอารมณ์ดีเป็นการเป็นงาน เจ้าอ้วนบนเตียงมองคนที่หน้าเหมือนตัวเองเป็นคนต้องกลับลำความคิดทันที

“แว๊ก!!!! ผีหยอกก!!!”

ถึงจะข้ามเวลาย้อนมา เคยผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญมามากมาย แต่คราวนี้มีคนที่เหมือนตัวเองทุกอย่างมายืนพูดอยู่ใกล้ๆแถมทำตัวหายวูบๆวาบๆก็อดที่จะขนลุกไม่ได้ ยิ่งอารมณ์ร่างเด็กค่อนข้าวเซนซิทีฟก็หนักเข้าไปใหญ่ เสียงแหกปากของเด็กชายเรียกฝีเท้าของคนที่กำลังเดินมาทางนี้ได้พอดิบพอดี

“ลูกพ่อ!!!”

เอกแทบจะทิ้งอาหารที่ภรรยาอุ่นกับมือบนห้องลงพื้นแล้ววิ่งตัวปลิวไปหาลูกชายสุดที่รักด้วยหน้าตาที่ดูยินดีเป็นที่สุด โชคดีที่เขาไม่ได้ทิ้งอาหารที่มีค่ามากกว่าทองลงพื้นจริงๆ ไม่อย่างนั้นคนทำความสะอาดพื้นที่คงหลั่งน้ำตาด้วยความเสียดายเป็นแน่

“ปะป๋า แง! ผีหยอกกก!”

เจ้าอ้วนร้องไห้น้ำมูกย้อยด้วยความตกใจ อ้าแขนจนชายหนุ่มผู้เป็นพ่อต้องรีบวางของกินลงแล้วยื่นแขนแข็งแรงอุ้มเจ้าตัวน้อยมาแนบอกพร้อมกับเขย่าเบาๆ

“กลัวอะไรลูก หืม? ไหนบอกป๋ามาสิ”

สายตาสีดำขลับของเด็กชายเลิกลั่กอย่างหวาดระแวง ก่อนจะกระซิบบอกพร้อมชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้องที่พักฟื้นอยู่

“ผี ผีเล้ง ผีเล้งหยอก ฮือออ น่ากัว!”

เอกหันไปมองอย่างงงงัน พื้นที่ๆเจ้าตัวชี้ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย ร่างสูงวางบุตรชายไว้บนพื้นห้องก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดขี้มูกน้ำตาให้ไอ้แสบอย่างอ่อนอกอ่อนใจและชะงักไป

“ลูกตั้งสติดีๆนะ เข้าใจป๋าไหมครับ ตั้งสติ อย่าเพิ่งร้องไห้ มองหน้าป๋าม่ะ”

ฝามือใหญ่จับใบหน้าอ้วนๆของบุตรชายให้สบตาตัวเองด้วยความหนักแน่น ดวงตาดำขลับของเล้งปรากฏแสงเรืองรองอ่อนๆแสดงถึงการใช้พลัง เด็กชายกำลังเผลอใช้พลังจิตของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เลยทำให้เกิดเอฟเฟ็คบางอย่างที่คนอื่นไม่เข้าใจ

“ปะป๋า เล้ง....เล้งง่วง หาว~~”

เมื่อหยุดฟูมฟายแสงในตาก็หายไป พร้อมกับที่เล้งร่างผีหลอกจะค่อยๆสลายลงเหมือนควันที่กระจายตัวออกไปกับอากาศ และเล้งตัวจริงที่เผลอใช้พลังจิตครั้งแรกอ่อนเพลียจนต้องหลับไปอีกครั้งคาบ่าแกร่งของบิดา เอกถอนหายยิ้มๆรู้สึกใจชื้นขึ้นที่ลูกชายไม่เป็นอะไรเหมือนที่กังวลไว้

…..

“สวัสดี”

“อะ!”

เล้งสะดุ้งลืมตาในความมืดงงๆ ก่อนจะหันไปมองร่างที่เหมือนเขาซึ่งเป็นที่มาของคำทักทาย แต่คราวนี้แปลกที่ไม่ยักจะรู้สึกตกใจเหมือนก่อนหน้า

“ที่นี่ ที่ไหนอ่ะ?”

เด็กชายจับปากตัวเองอย่างแปลกใจระคนไม่เข้าใจ

“พูดชัดด้วยแฮะ!?”

“แน่สิ นี่มันในตัวเราเองนี่ ก็ต้องพูดชัดเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

ร่างที่ทักทายแรกๆพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีไม่จางหาย เล้งหันไปมองอย่างสงสัย

“ไม่ต้องสงสัยหรอก ฉันก็คือนาย นายก็คือฉัน”

“คำพูดเหมือนบทภาพยนตร์ชะมัด ดูหนังมากไปเหรอ?”

“จำได้ว่าทั้งเราตอนเด็กที่ไร้ความทรงจำกับเราตอนโตที่จำความได้แต่วันหายนะ จะไปเคยดูหนังได้ยังไง”

“นายรู้ว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่านายเป็นใคร”

สองคนยังคงพูดคุยกัน แต่ดูเล้งอีกคนที่ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ขัดเบาๆด้วยสีหน้าตามไม่ทัน

“ฉันคือเล้งปัจจุบัน นายคือเล้งอนาคต นายย้อนเวลามาเพราะผีเสื้อประหลาดตัวนั้น แต่ตอนนายย้อนฉันมาฉันไม่ได้ตายเสียหน่อย เราก็เลยไม่ต่างจากคนๆเดียวกัน”

อีกคนที่ได้ฟังนิ่งงันย่อยข้อมูลด้วยความรวดเร็ว สักพักเขาจึงหันขวับมาด้วยตกใจระคนประหลาดใจ

“โกหก! ถ้านายคือฉันปัจจุบันทำไมยังคุยรู้เรื่อง ฉันในตอนนี้นับตามจริงแค่ 6 ขวบ คุยเป็นการเป็นงานแบบนี้ไม่ได้หรอก”

คนที่ถูกเรียกว่าคนโกหกสายหน้าอ่อนใจดูฉลาดกว่าเล้งจริงๆที่เป็นเจ้าของร่างเสียอีก

“ฉันได้รับอิทธิพลประสบการณ์จากนายในอนาคต จะให้ฉันโง่ได้ยังไงในเมื่อเราเป็นคนๆเดียวกัน”

“แล้วทำไมฉันไม่ได้รับความทรงจำตอนนี้ล่ะ!!”

“เด็กตัวแค่นี้อย่างเราจะมีความทรงจำยั่งยืนเหรอไง”

มันก็ถูก เด็กอายุ 5-6 ขวบพอโตไปเขาก็จำช่วงเวลานี้ไม่ได้หรือแค่เลือนรางไปแล้ว

“แล้วนายมาอยู่นี่ได้ยังไงในเมื่อนายเป็นฉัน นายต้องเป็นฉันหนึ่งคนสิเพราะเราคนๆเดียวกัน!?”

“ฉันก็ไม่รู้ อยู่ดีๆเมื่อคืนตอนที่หลับบนตัวพี่จ๋าเราก็ถูกแยกจากกัน ฉันไปโผล่ที่ๆคุณตาของพี่จ๋ากำลังจะถูกฆ่าตาย”

“นี่!! พี่จ๋าเป็นของฉันนะ!! ห้ามยุ่งคนนี้จอง!”

เล้งผู้ควบคุมร่างถลึงตามองอย่างดุร้าย แต่อีกคนกลับทำสีหน้าเอือมระอา

“พี่จ๋าของนายก็ของฉัน ฉันบอกแล้วเราคนๆเดียวกัน นายคิดอะไรฉันก็คิดอย่างนั้น นายรู้สึกยังไงฉันก็รู้สึกแบบเดียวกัน ฉันรู้นะว่านายคิดว่าหัวนมพี่จ๋าน่าดูด!!”

“นี่หยุดพูดนะ นี่แน่ะ โอ้ย!! เจ็บๆ”

“โอ้ยเจ็บนะ!!”

ตัวจริงลมออกหูลุกขึ้นยกฝามืออ้วนๆตีหัวคนหน้าเหมือนอย่างแรง ทว่าหลังจากตีไปคลื่นความเจ็บก็แผ่ซ่านเข้ามาที่หัวตนเองด้วยอย่างมึนงง อ้วนสองคนยกมือกุมหัวน้ำตาเล็ดพร้อมกันในองศาเดียวกัน สูดปากเบี้ยวในทิศทางเดียวกัน หยดน้ำตาหนึ่งหยดก็ร่วงออกจากตาขวาในเวลาเดียวกัน และหยดลงบนพื้นพร้อมกัน ทุกอย่างของทั้งสองคนอยู่ในโมเม้นท์เดียวกันไม่ห่างแม้แต่วินาทีเดียว

“นะ...นายคือพลังของฉันเหรอ!”

“อุ้ยเจ็บๆ เปล่า พลังของนายไม่ใช่ฉัน ฉันบอกแล้วว่าฉันคือตัวเองในตอนนี้ นายคืออนาคต พลังของนายก็คือพลังของเรา”

ยิ่งพูดก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ พวกเขาจึงตั้งสติแล้วจับเข่าคุยกันในโลกแห่งจิตอย่างจริงจัง สรุปคือเล้งร่างจิตคือเล้งจริงๆในช่วงเวลานี้ เป็นเล้งอายุ 5 ขวบที่พัฒนาการไม่สมบูรณ์เพราะคลอดก่อนกำหนด หรือเล้งเด็ก แต่เล้งอีกคนคือเล้งจากอนาคตที่ย้อนเวลามาเพราะอวัยวะแหวกเวลาของผีเสื้อมายาระเบิด สองวิญญาณในหนึ่งคน แต่วิญญาณนั้นก็คือคนๆเดียวต่างช่วงเวลา เมื่อเล้งที่เป็นผู้ใหญ่ย้อนมาซึ่งมีจิตที่แข็งแกร่งกว่าเพราะประสบการณ์มากมายถึง 40 ปี เข้าจึงได้ครองร่างตามใจนึก ส่วนเล้งอีกคนนั้นก็หลับใหลไปในส่วนลึกของจิตใจ แต่ถูกเติมเต็มเพิ่มเติมด้วยความทรงของเล้งผู้ใหญ่ ทำให้จิตนึกคิดของเล้งเด็กพัฒนาไปด้วยในช่วงหลับใหล

“ฉันถูกปลุกตอนพลังนายตื่น พลังนายฉันลองใช้ช่วยคุณตาเมื่อวาน ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้ของที่สัมผัสเก่าลง”

“นายใช้พลังฉันได้ด้วยเหรอ?”

“อย่าลืมสิเราคือกันและกัน ฉันอยู่ที่ไหนก็เหมือนมีนายอยู่ตรงนั้น ถึงฉันจะแตะต้องอะไรไม่ได้ก็ยังใช้พลังของเราได้”

ข้อสันนิษฐานง่ายๆคือจิตที่สองซึ่งเป็นเล้งตอนเด็กนั้นไม่ต่างจากเสาสัญญาณส่งพลัง หากเล้งร่างเนื้ออยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วส่งเล้งร่างจิตไปอีกที่ เสาสัญญาณพลังจะรับพลังจิตจากร่างต้นที่นอนอยู่สามารถใช้พลังได้อย่างอิสระ แต่มีข้อแม้ข้อหนึ่งที่พวกเขาเข้าใจได้ในวันนี้ ว่าหากเล้งร่างจิตกลับมาอยู่ใกล้กับร่างต้นอีกครั้ง พวกเขาจะง่วงและเหนื่อยเหมือนไปวิ่งเล่นทั้งวันโดยไม่พัก

“งั้นแสดงว่าหากฉันไม่ใช้พลังจิตนายก็ออกมาไม่ได้”

“อืม เวลานายใช้พลังจิต ถึงจะไม่ได้เรียกฉัน ฉันก็สามารถออกมาได้อย่างอิสระ แต่เมื่อนายปิดการใช้งาน ฉันก็อยู่ตรงนี้ และเป็นส่วนหนึ่งของนายเหมือนเดิม”

ว่าเสร็จก็จิ้มนิ้วไปที่อกของเล้งร่างต้น

“สรุปคือร่างของเราปลุกพลังได้และมีวิญญาณอีกดวงที่นอกเหนือจากพลัง?”

“ถ้าตามความทรงจำการเป็นผู้ใหญ่ของนาย ก็ใช่ ไม่ผิดที่จะสันนิษฐานแบบนี้ จริงๆเรายังไม่รู้เลยว่าพลังที่ตื่นขึ้นคืออะไร ฉันย้ำอีกครั้งว่าตัวฉันไม่ใช่พลังพิเศษ และตอนช่วยคุณตา ฉันใช้พลังโดยสัญชาตญาณล้วนๆ”

เมื่อร่างจิตพูดเสร็จความทรงจำที่เล้งอีกคนไปช่วยคุณตาก็ปรากฏในมโนสำนึกเหมือนเล้งร่างเนื้อรับประสบการณ์ด้วยตนเอง

แขนที่แหลมคมยกขึ้นเตรียมพร้อม กับดวงตาของนายพลเอื้ออำนวยที่ปิดลง

“ตายซะเพื่อนรัก”….

“อย่า!!! อย่านะ!!! อย่า!!!”

เล้งที่ยืนมองอยู่ตรงนั้นกรีดร้องอย่างขวัญผวา หากคุณตาตายไป แล้วพี่จ๋าจะเสียใจแค่ไหน ไม่!! เขาจะไม่ยอมให้คุณตาตาย!!

ฟืม!!!

อยู่ๆแขนข้างที่เป็นของแหลมก็ค่อยๆคลายออกด้วยมวลสารบางอย่างและกลับไปเป็นมือดังเดิมอย่างไม่ทราบสาเหตุ เหมือนมันถูกเวลาในช่วงเล็กน้อยย้อนกลับมา พลเอกดนัยปรากฏสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ

ฟึบ!! เคร้งๆๆๆ!!!

“เห้ย!!”

เศษรถที่ดนัยเคยปัดให้พ้นทางด้วยพลังมหาศาลเพื่อตามไปขยี้เพื่อนรักลอยกลับมาเตรียมบดขยี้เขาใหม่เหมือนคลิปวิดีโอที่ถูกกรอภาพย้อนหลัง องศาของฝุ่น การขยับของรถ เส้นสายลมที่พลิ้วไหวไม่ต่างจากตอนที่รถจะเริ่มกระเด็นในช่วงแรกของการกระทำ รถนั้นเข้าไปทับเอื้ออำนวยตามช่องว่างอย่างพอดีเปะและปลอดภัย ฝุ่นที่กระจายรอบตัวย้อนหลังไปอยู่ในสภาพดินก่อนที่รถจะถูกกระแทก

ดนัยหัวเราะร่าคอยๆหันไปมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง ดูเหมือนแถวนี้จะมีตัวอะไรสักอย่างที่ไม่ปลอดภัยต่อชีวิต เมื่อมองร่างเพื่อนรักที่ถูกรถทับจากฝีมืออะไรบางอย่างที่มีพละกำลังมหาศาลก็ยิ้มอย่างสาสมใจขึ้นมา และไม่ได้เอะใจต่อพลังบนมือของเขาที่คลายออกเลยสักนิด

“หนู?”

เอื้ออำนวยเบิกตามองเด็กชายตัวขาวที่ส่งยิ้มพร้อมน้ำตาให้เขาและสลายกลายเป็นหมอกหายไป….


 


 



 

ว้าย คุณตาเห็นละ คุณตาเห็นนนนนนน555555 ใครไม่เข้าใจที่ไรท์เขียน......ก็ ตามนั้นครับ ไรท์ไม่รับผิดชอบ ก๊ากกกกก

16/4/2564 กลับมาแก้ไขแล้วจ้า 

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.29K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,765 ความคิดเห็น

  1. #2635 Neen1053 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 12:07
    เราเข้าใจนะ แต่ยิ่งอ่านยิ่งงง สรุปน้องมีพลังอะไรหรอ-- แงง
    #2,635
    0
  2. #2379 rjisubb (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 21:55
    งงจริงแต่ช่างมันเหอะ
    #2,379
    0
  3. #2109 M.D. MayDay (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 14:00
    คนเห็นผี 555
    #2,109
    0
  4. #1993 Aris43 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 03:27
    น้องมีพลังเกี่ยวกับเวลาใช่ไหมม
    #1,993
    0
  5. #1990 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:43
    ฟีลเเบบควบคุมเวลาป่ะ
    #1,990
    0
  6. #1934 Lay_ya (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:16
    พี่ภูมิคือไปไหนไม่รอด คุณตาเอ๋นดูลูกสะใภ้แล้ว
    #1,934
    0
  7. #1933 Lay_ya (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:15

    เหยดดดดด บรรยายดีมากชั้นชอบ ใครไม่เก็ทเราเก็ทจ้า
    #1,933
    0
  8. #1907 Amarry (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 23:04
    อ๊ะ! แต่ก็เหมือนมีพลังเหมือน ดาไซซัง ใน Bungo Stray Dogs ตอนที่จับตัวตาดนัยแล้วพลังตาแก่นั่นหายไป
    #1,907
    0
  9. #1906 Amarry (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:59
    เรื่องอ้วงมีสองคนต่อบทสนทนากันเข้าใจ แต่ยังไม่เคลียร์กับพลังจิตของน้องว่าทำอะไรได้กันแน่ แต่เชื่อว่ามันต้องเจ๋งฉุดๆ 55555
    #1,906
    0
  10. #1885 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 17:23
    เอ้ะ ทำไมฉันเข้าใจ... @-@
    #1,885
    0
  11. #1680 Nu pe (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:28
    ยืนงงในดงอ้วนแป๊บนะ
    #1,680
    0
  12. #1616 Angzaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 19:32
    งงงวยมาก555
    #1,616
    0
  13. #1570 น่องขาหมู (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 01:25
    โอ้วววววมันซับซ้อนแถมมีอ้วน2คนให้ตายน่ารักชะมัด555
    #1,570
    0
  14. #1466 knunkim (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 03:47

    ออ พลังจิตประเภทญาณนี่เอง

    #1,466
    0
  15. #1413 -123baba123- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 14:04
    หรือน้องอ้วนจะได้พลังย้อนเวลา ว้าวๆๆน้องมีพลังแล้วววว
    #1,413
    0
  16. #996 ดอลลา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:57

    ย้อนเวลาหรอ?

    #996
    0
  17. #840 Kunyaluksana (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 22:52
    ฉันเห็นภาพหมอแปลกในตัวน้องอ่ะ 5555555555555 นังผีเสื้อตัวนั้น=ไทม์สโตนหรอ ถถถถถถ
    #840
    0
  18. #763 Jamaneer (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:48

    สนุกมากกกกอ่านทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะยาวรวดติดตามยาวไปๆ
    #763
    0
  19. #740 bsss27 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:22
    วันนี้อัพไหม
    #740
    0
  20. #738 ริน_rian (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 08:02

    สนุกมากๆค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตามมากๆ
    #738
    0
  21. #729 KeyofLollipop (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:00
    ตัวเองเรามีคำถามถ้าแคนดี้แพง แสดงว่าน้ำตาลก็แพงด้วยใช่มั้ยคะ เพราะเอาน้ำตาลมาเคี่ยวก็กลายเป็นลูกอม เป็นคาราเมลแล้ว
    #729
    0
  22. #726 KeyofLollipop (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:15
    สนุกมากเลยค่ะ เอ็นดูน้องเล้งตอนตีตัวเอง5555555555
    #726
    0
  23. #719 kraws_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:08
    เล้งจิต กับ เล้งต้น คุยกันแล้วปวดหัวจรีงๆ เหมียนคนพูดไม่รู้เรื่องสองคนมาคุยกัน แล้วก็งงกันทั้งคู่ โว้ยยย
    #719
    0
  24. #717 vviiwwyy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 21:29
    สลับซับซ้อน ไรท์ งง มะ เขียนเอง งง เอง งี้
    #717
    0
  25. #715 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:59
    เจอพ่อตาแล้วซื
    #715
    0
  26. #707 abc17973 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 16:00
    แกกอธิบายหน่อย สรุปมีพลังฝุ่น แล้วก็ใช้ฝุ่นยกรถทับร่างใครอะ
    #707
    1
    • #707-1 ไมยะ จัง(จากตอนที่ 28)
      10 พฤษภาคม 2563 / 21:01
      น่าจะเป็นควบคุมเวลานะ เล้งเวอร์ชันเด็ก6ขวบใช้พลังช่วยคุณตา ส่วนเล้งเวอร์ชันอายุ40ก็นอนเป็นผักอยู่บนเตียง
      #707-1