Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 27 : วิวัฒนาการก่อนเวลา(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,359 ครั้ง
    16 เม.ย. 64


 

error loaded


 


 



 

“คุณพ่อออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะดูน้องให้”

สุดาซึ่งถูกตามตัวมากลางดึกด้วยเหตุฉุกเฉินบางอย่างรีบบอกเอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ชายหนุ่มเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจและสติค่อนข้างไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“คุณหมอสุดา ช่วยลูกผมด้วยนะครับ! ช่วยลูกผมด้วย! แกยังเด็ก ผมขอร้อง แลกด้วยอะไรผมก็ยอม!”

เอกจับแขนหมอสุดาอย่างร้อนรน เหตุที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะว่าเล้งไม่ใช่เด็กอายุน้อยกว่า 9 ขวบคนแรกที่วิวัฒนาการก่อนเวลา ในหนึ่งปีหลังวันหายนะที่ผ่านมามีเด็กตัวเล็กๆอายุ 3 ถึง 8 ปีหลายสิบรายที่ได้รับพลังพิเศษ แต่ผลสุดท้ายเพราะร่างกายพวกเขายังเด็กเกินไป แถมไม่อาจอดทนต่อความเจ็บปวดได้ สุดท้ายเจ้าตัวน้อยเหล่านั้นเสียชีวิตไปอย่างน่าเศร้าสลด ในจำนวนเด็กได้รับพลังพิเศษก่อนอายุมีเพียงแค่คนเดียวที่รอดมาได้ เป็นเด็กหญิงอายุ 8 ขวบ และตอนนี้ยังคงพักรักษาตัวในพื้นที่ของเธอกับครอบครัวภายในค่ายแห่งนี้

“พี่เอก ใจเย็นๆคะ ปล่อยคุณหมอก่อน”

จันทร์เจ้าซึ่งวิ่งตามมาข้างหลังรีบตะครุบมือชายหนุ่มอายุมากกว่าพร้อมพูดเตือนสติอีกฝ่าย ร่างสูงชะงักก่อนจะก้าวถอยหลังด้วยริมฝีปากสั่นเทา ชายหนุ่มรูปร่างน่าเกรงขามและไม่เป็นมิตรสำหรับสายตาของทุกคนที่มองมา ตอนนี้กลับเปราะบางเหมือนใจที่กำลังจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ ยิ่งเมื่อเขาได้ยินเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดของลูกชาย เขายิ่งรู้สึกเจ็บเสียดในอกอย่างอธิบายไม่ถูก

“ดิฉันจะพยายามสุดความสามารถค่ะ ขอตัวนะคะ”

หมอสุดาขอตัวจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานหลังจากนั้นลินดากับภูมิก็ตามหลังมาพร้อมกับจำนงซึ่งเธอได้ทิ้งลูกๆทั้งสามไว้ที่ห้องเพราะไม่อยากปลุกเด็กๆ หญิงสาวมีอาการไม่ต่างจากสามีนัก เธอเข้าไปกอดเอกอย่างขวัญเสีย ปากพึมพำเรียกเล้งไม่ขาดสายโดยมีจันทร์เจ้าปลอบอยู่ข้างๆอีกต่อหนึ่ง

ในนี้นอกจากจันทร์เจ้าที่สงบนิ่งพอยังมีภูมิ เด็กหนุ่มขมวดคิ้วสังหรณ์ใจไม่ดี ในห้องตอนนั้น ตอนที่พี่เอกกับพี่ลินวิ่งเข้ามาหลังจากอ้วนของเขาตื่นจากฝันร้าย ตอนที่คลื่นพลังจิตของเด็กชายระเบิดออกมาแต่ไม่ทำให้สิ่งของรอบกายหรือคนรอบกายเป็นอันตราย เขาได้เผลอสบตาเรืองรองของอ้วนโดยบังเอิญ

“ตายซะเพื่อนรัก”….

วินาทีที่สบตาเล้ง ฝันสมจริงอันไม่น่าเชื่อถือบางอย่างก็ถูกส่งเข้ามาในหัวเหมือนความทรงจำแปลกปลอมจากที่ไหนไม่รู้ คนที่มีมือแหลมเปื้อนเลือดคือคุณตาดนัยเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยหนุ่มๆของคุณตาเขา ส่วนผู้ที่ล้มลงจมกองเลือดคือคุณตาของเขา!

ความทรงจำแปลกปลอมที่แทรกเข้ามาในหัวภูมิทำให้สมองเขาชัดดาวน์ไปชั่วขณะ ปฏิกิริยาเชื่องช้าลงและรู้สึกปวดหน่วงในหัวเหมือนมีใครเอาหมัดหนักๆทุบลงไป เด็กหนุ่มได้สติอีกทีก็ตอนที่ลินดาแต่งตัวเสร็จวิ่งเข้ามาเรียกเขาอย่างร้อนรน

“ภูมิคิดอะไรอยู่ ไม่ต้องเครียดหรอก เดี๋ยวอ้วนก็ปลอดภัย”

ร่างสูงดึงสติกลับมาอีกครั้งเพราะเสียงของจันทร์เจ้า เขาพยักหน้ารับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อยากออกจากค่ายไปตามหาความจริงอย่างร้อนรน แต่ขาดันชะงักค้างไม่ยอมไปไหนเพราะเป็นห่วงเด็กอ้วนที่นอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียงภายในห้องที่กั้นด้วยผ้าในเต้นท์พยาบาล

“แงงงงง!!”

นานกว่าหนึ่งชั่วโมงเหมือนนานตลอดกาลของพ่อและแม่ที่ต้องได้ยินลูกร้องไห้อย่างทุกทรมาณโดยที่ไม่อาจทำอะไรได้ ผู้ชายตัวโตแขนมีรอยสักใบหน้าดุดันแต่รักลูกเท่าชีวิตอย่างเอกแทบจะปล่อยโฮออกมา ดวงตาเขาแดงก่ำ สูดน้ำมูกหลายครั้งเพื่อระงับความอ่อนแอของตัวเอง ชั่วโมงที่ยาวนานผ่านพ้นหมอสุดาก็เดินออกมา

“น้องหลับแล้วค่ะ ดิฉันให้ยาไปแล้ว”

“ลูกของเรารอดใช่ไหมคะคุณหมอ เล้งไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ลินดาถามด้วยความหวัง สุดาสายหน้าไม่แน่ใจแต่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี

“ตอบไม่ได้จริงๆค่ะ ส่วนใหญ่เด็กที่สมองวิวัฒนาการก่อนกำหนดจะเสียชีวิตภายใน 30 นาทีหรือมากกว่านั้นนิดหน่อย แต่น้องไม่ได้เป็นแบบนั้น เขาอ่อนเพลียและอ่อนแอมากเพราะความเจ็บปวด หมอเลยให้ยาแก้ปวดกับยานอนหลับก่อน คงต้องรอดูอาการพรุ่งนี้ ถ้าหากรอด น้องจะเป็นเด็กคนที่สองของค่ายที่ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ค่ะ”

ทุกคนหายใจโล่งขึ้นนิดหน่อย ไม่มีใครนึกถึงช่วงเวลาที่ไม่มีเล้งส่งเสียงเจี้ยวจ้าวทุกเช้า เอกทรุดตัวยกฝามือกุมหน้าโดยมีลินดาตามเข้าไปตระกองกอดเพื่อสร้างกำลังใจให้กันและกัน เวลานี้ภรรยาอย่างเธอดูเหมือนจะเข้มแข็งกว่าสามีเสียอย่างนั้น ภูมิก็หูอื้อตาลายหนังหัวชาวาบ ย้อนคิดไปวันที่ไม่มีเด็กอ้วนทีคอยแตะอั๋งคอยอ้อนคอยหอมแล้วหน่วงในใจแปลกๆ แต่ละคนจมอยู่ในความคิดของตนเองจนบรรยากาศดิ่งลงเหวโดยไม่ต้องปั้นแต่ง

“ถ้าผ่านถึงเช้าพรุ่งนี้ไปได้ถือว่ารอดใช่ไหมคะหมอ”

ยังคงเป็นจันทร์เจ้าที่ออกปากถามแทนทุกคน สุดาพยักหน้าอย่างไม่แน่ใจ

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นค่ะ เพราะเด็กคนแรกที่รอดก็เวลาประมาณนี้ แต่ดิฉันก็ไม่แน่ใจว่าเกณฑ์การวัดมันจะเท่ากันไหม เพราะผลการทดสอบเรายังมีไม่เยอะพอให้การันตีได้”

เพราะเด็กที่วิวัฒนาการส่วนใหญ่เสียชีวิตไปหมด จึงไม่มีผลการทดสอบที่แน่นอนมาให้คำตอบคนอื่น นี่จึงต้องใช้ดวงวัดเอาว่าจริงหรือไม่จริง

“ดิฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ อีกเดี๋ยวหากแพทย์ทหารจากด้านในออกมาพวกคุณก็สามารถเข้าไปดูน้องได้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะหมอ”

หมอสุดาพยักหน้าก่อนหันหลังเดินจากไป จันทร์กล่าวขอบคุณเบาๆ พวกเขานั่งรอแพทย์จากด้านในจัดการพื้นที่ให้เรียบร้อยก่อนญาติผู้ป่วยเข้าเยี่ยมเพราะเต้นท์ผ้าสำหรับใช้พักฟื้นนั้นมีพื้นที่จำกัด ภูมิซึ่งยื่นเหม่อสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อมีมือนุ่มของเด็กหญิงแปลกหน้าเข้ามาจับเอาไว้

“เขาไม่ตายหรอกค่ะ”

“...?...”

เด็กสาวยิ้มด้วยใบหน้าติดเฉยชาอย่างประหลาด ดวงตาสีเข้มที่มองเขาฉายประกายเรืองรองของผู้ใช้พลังจิต แต่กลิ่นอายที่ออกมาไม่เหมือนผู้ใช้พลังจิตทั่วไป เพราะนัยน์ตาของเธอดูเลื่อนลอยเหมือนไม่ได้มองเขาหรือใคร เหมือน....มองที่ๆไกลแสนไกล

“เขาจะไม่ตายค่ะ เชื่อหนูนะ เขาจะรอดแน่นอน”

ลินดากับเอกมองเด็กสาวแปลกหน้าที่เดินเข้ามาพูดอะไรแปลกๆใส่พวกเขา สักพักดวงตาเรืองรองก็หายไป เด็กสาวคนดังกล่าวกะพริบตาปริบๆอย่างมึนงง

“เอ๋ ขอโทษทีค่ะ หนูขอตัวก่อนนะคะ”

หน้าตาเธอดูปุเลี่ยนและซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยขอโทษแล้วก้มหน้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว จันทร์เจ้าเกาหัวแกรกๆ

“เด็กคนนั้นแปลกจัง”

หลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าไปเยี่ยมเล้งที่หลับอย่างสงบอยู่บนเตียงกว้าง เอกมองบุตรชายนิ่งเหมือนอีกเดี๋ยวเจ้าตัวน้อยของเขาจะหายไป ลินดาจึงบอกให้ป้าจำนงกลับห้องไปก่อน เดี๋ยวสามพี่น้องจะมึนงงว่าทุกคนหายไปไหน

“จันทร์ว่าจันทร์กลับไปพร้อมป้าดีกว่า เดี๋ยวเอาอาหารเช้ามาฝากนะ”

หญิงสาวห้องติดกันว่ายิ้มๆแล้วลุกออกไปพร้อมป้าแม่บ้านคนใหม่ของชั้น 24 ภูมิที่เงียบมานานจึงตัดสินใจขอตัวออกมาทำธุระบ้าง

“อ่าว พี่ก็นึกว่าจะเฝ้าอ้วนด้วย”

จันทร์เจ้าว่าอย่างสงสัยเมื่อเจอเด็กหนุ่มบนห้อง

“ผมว่าจะออกไปข้างนอกค่ายหน่อยครับ”

วิธีออกนอกค่ายโดยความต้องการของผู้มีพลังพิเศษ ผู้มีพลังคนนั้นสามารถขอเบิกรถและประกาศหาผู้ร่วมทางได้ตามจำนวนที่กำหนด ภูมิขอเบิกรถจิ๊บสามคัน รถกระบะหนึ่ง มีทหารอาสาไปกับเขา 13 นายพลเรือนที่มีประสบการณ์นอกฐานอีก 7 คนและเด็กหนุ่มยังประกาศตามหาผู้ใช้พลังจิตสายรักษาสองคนโดยจะมีค่าตอบแทนเป็นกรณีพิเศษ

ขบวนสำรวจ 23 คนพร้อมเด็กหนุ่มเจ้าของขบวนออกจากฐานในเวลาเช้าตรู่ ทุกคนถูกจ้าวเหมันต์แจกจ่ายอาหารเช้าเป็นขนมปังนุ่มๆแพงๆคนละคู่กับแยมรสผลไม้ที่แพงยิ่งกว่า รถมุ่งหน้าไปตามภาพที่ถูกแทรกในหัวและสัญชาติญาณ บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความรกร้างน่าขนลุกซึ่งเป็นปกติของวันทั่วไปอยู่แล้ว ฝุ่นผงจากฤดูร้อนลอยหยอกกับแสงแดดยามเช้า

“เราจะไปไหนกันเหรอครับคุณภูมิ”

“รอดูก่อน”

ภูมิกล่าวเบาๆก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยแล้วเพ่งสายตาดูอย่างสงสัย ขนคอของเขาลุกชันอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“อ้วน...”

เด็กหนุ่มพึมพำเสียงเบาไม่อาจเชื่อสายตา ร่างอ้วนขาวจ้ำม่ำของเล้งกวักมือเรียกเขาอยู่กลางถนนด้านหน้ารถคันแรกที่เขาขับเองกับมือ ผู้โดยสารบนรถมองกันไปมาอย่างมึนงงไม่เข้าใจจ้าวเหมันต์ผู้เก่งกาจมองหาและกล่างพึมพำถึงอะไร เด็กชายบนถนนยิ้มซุกซนก่อนจะหันตัวออกวิ่งด้วยขาเล็กๆหายเข้าไปในหมอกฝุ่นตรงนั้น ภูมิหน้าตาเครียดเหยียบคันเร่งอย่างรวดเร็ว

“เหวอ!! ทำไมรถคันหน้าขับไปเลยล่ะ รีบขับตามเร็วเข้า อาจจะมีเรื่องอะไรก็ได้”

รถคันหลังอีกสี่คันอุทานเสียงดังก่อนจะเหยียบคันเร่งตาม บนถนนมีผีดิบเนื้อเปื่อยกลิ่นเหม็นเน่าเดินเหม่อขวางแต่ก็ถูกชนกระเด็นออกไป ขับมาได้อีก 500 เมตรเด็กหนุ่มก็เห็นเล้งน้อยยืนรออยู่ด้วยหน้าตาสดใส เด็กอ้วนยิ้มซุกซนตามเดิมแล้วหันตัววิ่งออกไปอีกครั้งจนหายลับตาไป ภูมิก็เหยียบคันเร่งเพิ่มเข้าไปอีกจนมาถึงจุดหมาย

“อะ อะไรกันวะนี่.....”

สายตาของเด็กหนุ่มเจ้าของขบวนมองอ้วนของเขาที่ยืนยิ้มโชว์พุงพลุ้ยสะดือขาวอยู่บนซากรถบรรทุกสูงซึ่งเด็กอายุ 6 ขวบไม่อาจปีนขึ้นไปได้ แต่ดูเหมือนภาพนั้นเขาจะเห็นคนเดียว รอบด้านเต็มไปด้วยเลือดแห้งกรังติดพื้นและซากที่เริ่มจะพุพองจากการเสียชีวิตมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งวัน

“กลิ่นเหม็นชะมัด คุณภูมิหาอะไรที่นี่เหรอครับ?”

เด็กหนุ่มไม่ตอบ เขามองตามอ้วนที่โบกมือให้มาหาเป็นครั้งที่สามแล้วร่างของเล้งก็กระโดดพลุบหายลงไปหลังซากรถบรรทุก ศพไม่สมประกอบมากมายอยู่ในเครื่องแบบทหารของค่ายอพยพที่ห่างจากค่ายกลางเมืองการบูรณ์ ไป 3 กิโล! เป็นค่ายอพยพของคุณตาเขา!!

สองขาภูมิออกวิ่งตามเด็กอ้วนไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว อารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ของเด็กหนุ่มทำปฏิกิริยาต่อบรรยากาศโดยรอบ ที่ๆเขาวิ่งผ่านแช่เย็นศพเหล่านั้นไปหมดทั้งแถบ ผู้คนที่เดินทางตามมายังไม่เข้าใจแต่ก็เลือกจะวิ่งตามไปอย่างกระชั้นชิด

“คุณตา! คุณตาครับ! คุณตาได้ยินภูมิไหม!!?”

เด็กหนุ่มเกิดอาการเสียสติตะโกนเรียกหลังจากตามหลังเล้งแล้วอ้วนของเขากลับหายไปเสียดื้อๆและไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย ภูมิยังคงแหกปากร้องด้วยหัวใจเต้นรัวไม่หาย ก่อนจะใจเต้นแรงแทบทะลุออกจากอกเมื่อได้ยินเสียงตอบรับกลับมา ถึงจะแผ่วเบาแค่ไหนแต่สำหรับผู้มีพลังจิตแข็งแกร่งย่อมระบุถึงมันได้

“แค่ก อึก แค่กๆๆ ตา....ตาอยู่นี่ แค่กๆ”

ร่างสูงค่อยๆยิ้มออกก่อนจะสั่งการให้ทหารและผู้ที่ตามมาเฝ้ารอบๆเผื่อมีตัวอะไรออกมา ผู้ใช้พลังพิเศษรักษาวิ่งตามมากับเด็กหนุ่มอ้อมไปยังต้นไม้แห้งๆที่มีซากรถทับคลุมอยู่อย่างรวดเร็ว


 


 



 

16/4/2564 มาตรวจคำผิดแล้วจ้า!

 

 

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.359K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,765 ความคิดเห็น

  1. #2313 _fiona_ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 17:23
    อืม พลังเห็นสถานการณ์จริงเหรอ
    #2,313
    0
  2. #2291 MinRay_N (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 04:09
    ลุ้นนนนนน
    #2,291
    0
  3. #2220 บาบาบิ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 12:15
    แงงงอ้วงพาพี่ไปหาคุณตาาาา
    #2,220
    0
  4. #2108 M.D. MayDay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 13:54
    เล้งอ้วนน ฮีโร่น้อยย
    #2,108
    0
  5. #2018 nabihana (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 17:01

    เขียนดีมากจะร้องตามแน้ววว

    #2,018
    0
  6. #1989 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 02:37
    รอดนะๆๆๆ
    #1,989
    0
  7. #1905 Amarry (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:40
    พลังอ้วงเป็นสายเว่อวังผ่านความคิดคนเหมือนโปรเฟสเซอร์ X ในเอ็กเมนเลย
    #1,905
    0
  8. #1784 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 22:58
    คุณตาต้องไม่เป็นอะไร สาธุ
    #1,784
    0
  9. #1679 Nu pe (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 14:22
    ทำไมน้อนดูเหมือนผี5555 ขนแขนแสตนอัพเลยเนี่ย
    #1,679
    0
  10. #1569 น่องขาหมู (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 01:19
    ขำคอมเม้นต์อ้วนจิตสัมผัส55555 โอเคเล้งคือชื่อใครเหรอคะ?55555
    #1,569
    0
  11. #1465 knunkim (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 03:41

    เฮ้อออ.. โล่ง ทำไมพลังน้องเหมือนผีเลยวะ555

    #1,465
    0
  12. #898 black00 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 16:09
    ขนลุกกกกกกกกก
    #898
    0
  13. #727 Whydaliny (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 01:20
    อ้วนจิตสัมผัส5555555
    #727
    0
  14. #714 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 20:50
    อ้วนถอดวิญญาณ
    #714
    0
  15. #674 sile3553 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 08:31
    สนุกมากกกกก รอตอนต่อไปอยู่นะค่ะ
    #674
    0
  16. #673 PHUGBUNG- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 07:10
    สนุกมากเลยค่ะ หาเเบบนี้อ่านมานานเเล้ววว 🍳 สู้ๆนะคะ
    #673
    0
  17. #669 pornkamon2012 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 23:12
    ทรอนะคะ เแ็นนิยายที่สนุกมากก ภาษาก็สวย ชอบอ้วนนนนน
    #669
    0
  18. #667 mamame1717 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 21:16
    หายไวๆนะอ้วน
    #667
    0
  19. #666 0999403239 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:48
    ตาจะรอดมั้ยย
    #666
    0
  20. #665 RosDevil (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:04
    รอออออออออ
    #665
    0
  21. #664 111555999888Jo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 19:36
    อยากมีเก็บไว้ส่วนตัวเลย
    #664
    0
  22. #663 vviiwwyy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 18:53
    น้อนนนน อ้วงงง
    #663
    0
  23. #661 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:51

    เอาใจช่วยน้อนๆรอตอนต่อไปค่ะ
    #661
    0
  24. #660 phittawanna (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:43

    สนุกมากค่ะ

    มาต่อไวๆน้าาาา

    #660
    1
    • #660-1 PP_Patch(จากตอนที่ 27)
      9 พฤษภาคม 2563 / 16:57

      ไรท์ กลับมาก่อนนนน มันค้างมากกกค่ะ 55555 ขอบคุณนะคะ รออ่านต่อค่ะๆ
      #660-1
  25. #659 Say. (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:18
    ค้างทุกตอนเลยช่วงนี้ คุณตาาาา คุณตาต้องรอดนะคะ !!
    #659
    0