Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 14 : หลานจอมพล(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,260 ครั้ง
    11 เม.ย. 64

บุคคลในภาพไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาแต่อย่างใด
บุคคลในภาพไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาแต่อย่างใด

บุคคลในภาพไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อหาแต่อย่างใด


 



 

“ทุกคนกรุณาอยู่ในความสงบ เข้าแถวดีๆไม่ต้องตื่นตระหนก กรอกข้อมูลของคุณแล้วรับอาหารไป ใครก่อความวุ่นวายเราจะจัดการขั้นเด็ดขาด!!”

เสียงของนายทหารที่ดูเข้มงวดกล่าวผ่านโทรโขงขยายเสียง รถบรรทุกหลายสิบคันจอดตีวงล้อมเข้ามาในรัศมีคอนโดเป้าหมาย กลางถนนที่ถูกเคลียร์เอาซากศพจากการต่อสู้เมื่อวานออกพวกทหารเอาโต๊ะตัวยาวมาตั้งเอาไว้ บนโต๊ะประกอบด้วยกระดาษกรอกประวัติ มีทหารหลายนายประจำการคอยบอกวิธีการต่างๆ เยื่องไปด้านหลังคือกองของอาหารหลากหลายที่จะแจกหลังจากการกรอกประวัติเสร็จสิ้น

ฝูงชนที่ผอมกะหร่องและหิวโซพากันเดินออกมาจากที่ซ่อนรอบบริเวณอย่างคับคั่ง บางคนสภาพทรุดโทรม บางคนดูดีอยู่บ้างเล็กน้อยเพราะตลอดเวลาพอมีอาหารประทังความหิวบ้าง ส่วนคนที่ยังแข็งแรงคือกลุ่มคนซึ่งกล้าหาญยอมเสี่ยงออกไปหาเสบียงข้างนอก

“ใครป่วยหรือมีอาการฉุกเฉินสามารถไปยังเต๊นถัดไปได้ อย่าแย่งกันค่อยๆเข้าอย่างเป็นระเบียบ!”

ถัดออกไปจากโต๊ะกรอกประวัติมีเต้นผ้าหลายสิบใบกางเรียงอยู่ ในนั้นมีแพทย์และแพทย์ทหารคอยรักษาคนที่ดูเหมือนอาการจะไม่สามารถประคองด้วยตนเองได้แล้วจริงๆ ส่วนใหญ่ผู้ที่เลี้ยวไปทางนั้นจะมีแม่หรือพ่อลูกอ่อน คนแก่และคนพิการ

“เรารีบลงไปดีกว่า คนเริ่มซาแล้ว”

เอกออกความเห็น ทุกคนพยักหน้าก่อนจะจับกลุ่มกันเดินลงไปด้วยบันไดจากชั้น 24 บางครั้งก็สวนกับลูกบ้านในคอนโดที่เพิ่งกลับจากด้านล่าง พวกเขาเหล่านั้นเหลียวหลังมองกลุ่มของเอกด้วยความฉงนใจอยู่บ้าง เพราะพวกเขาดูสะอาดสะอ้านแข็งแรงเกินกว่าจะเป็นผู้คนจากวันที่เลวร้ายได้

“ดูเหมือนเราจะเป็นที่สนใจมากเลยนะคะ”

จันทร์เจ้าหันไปกระซิบกระซาบกันกับลินดา ยิ่งลงไปถึงชั้นล่าง ออร่าสะอาดเอี่ยมของพวกเขายิ่งตกเป็นเป้าสายตาอย่างหนัก ทุกคนในกลุ่มไม่มีใครออกอาการขาดแคลนหรือหิวโซเลยสักคนเดียว ผู้คนที่นั่งสวาปามอาหารรอบๆด้วยความสบายใจเนื่องจากมีทหารคอยอารักขาตาแทบถลนออกจากเบ้า

“พวกคุณมาลงทะเบียนใช่ไหมครับ กลุ่มสุดท้ายนะครับ”

ทหารจุดกรอกข้อมูลสำรวจกลุ่มคนสุดท้ายของละแวกนี้อย่างสนใจ พวกเขาเป็นกลุ่มที่น่ามองที่สุดในที่นี้แล้ว

“พวกคุณมีผู้มีพลังพิเศษกี่คนครับ”

ตลอดการทำประวัติมีเสียงปืนและเสียงปะทะบ้างนานๆครั้งจากผีดิบและสัตว์วิวัฒจรจัดที่พยายามจะโจมตีเข้ามาเนื่องจากกลิ่นเนื้อสดเข้มข้นในนี้ดึงดูดพวกมัน

“พวกเรามีผู้ใช้พลังสองคนครับ ผมกับพี่ชาย”

เด็กหนุ่มเป็นผู้ตอบคำถามก่อนจะชี้ไปยังเอกอีกคน ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยัน นายทหารไม่ได้ว่าอะไรต่อแต่กลับผายมือเชิญพวกเขาไปที่เต๊นที่กางแยกไว้หลังนึง

“กรุณาตามนายทหารที่ยืนตรงนั้นไปด้วยครับ เขาจะพาคุณไปเพื่อพิสูจน์พลัง”

“ปะป๋าเล้งไปโด้ย!!”

เด็กชายที่ถูกแม่จับมือไว้ก้าวขาเข้ามาหา เอกพยักหน้าแล้วยกบุตรชายขึ้นอุ้มแนบอก

“ผมพาลูกไปด้วยไม่เป็นไรใช่ไหมครับ”

“ไม่มีปัญหาครับ”

ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะหันไปกล่าวกับสองสาว

“ยืนรออยู่ที่นี่ก่อนนะ ผมฝากดูแลพวกเธอสองคนหน่อยนะครับคุณทหาร”

ว่าเสร็จก็แยกตัวออกไปพร้อมกับภูมิ ทหารอีกคนซึ่งยืนรออยู่เดินนำหน้าทั้งสองหนุ่มกับอีกหนึ่งเด็กอ้วนอย่างรู้งาน เพื่อเข้าไปในเต๊นก็จะมีโต๊ะตัวหนึ่งคั่นเอาไว้ บนโต๊ะนั้นนั่งด้วยหญิงสาวในชุดทหารร่างท้วมใบหน้าใจดีนางหนึ่ง

“แถวนี้ผู้มีพลังเยอะจังเลยนะคะ มาอีกสองแล้ว เชิญยืนตรงนี้ทีละคนแล้วบอกลักษณะของพลังมาได้เลยค่ะ อ่อ แสดงให้ดิฉันดูเป็นตัวอย่างหน่อยนะคะ”

เจ้าหล่อนว่าอย่างอารมณ์ดี เล้งสังเกตป้ายชื่อของทหารหญิงร่างท้วมก่อนแน่นิ่งไป สุดา งามกระจ่าง นี่มันศาสตราจารย์แพทย์ทหารของค่ายอพยพกลางเมืองในอนาคต เธอมีชื่อเสียงมาก เพราะพลังจิตของเธอเป็นพลังจิตสายรักษา แรร์สกิลเนื่องจากแผลของผู้มีพลังที่ถูกผีดิบกัดแล้วหายช้าถึงช้ามากสามารถรักษาได้อย่างรวดเร็วด้วยพลังของเธอ อีกนัยน์นึงพลังของเธอสามารถใช้กระตุ้นให้แผลฉีกขาดสร้างเนื้อเยื่อเพื่อปิดห้ามเลือดได้อีกด้วย ในขณะที่พลังจิตสายรักษาทั่วไปคือการใช้พลังงานในสมองเพื่อแผ่ออร่าออกมาค่อยๆรักษาไปทีละนิดทีละหน่อย

ทว่าเสียดายในอนาคตตอนที่เล้งโตเป็นหนุ่มเธอดันตายไปเสียก่อนเพราะเจอกับผีดิบระดับ 4 ทลายขบวนเดินทาง ปิดตำนานสตรีผู้มีพลังจิตสายรักษาที่แข็งแกร่งที่สุดไปโดยปริยาย

ภูมิเป็นคนก้าวนำไปก่อนเป็นคนแรก เขายืนอยู่จุดที่มีคนทำมาร์คเอาไว้ ก่อนหลับตาลง ด้วยที่ชินกับพลังจากคำพูดเย้วๆของเล้งที่คนบอกว่าไร้สาระ เขาสามารถใช้พลังได้อย่างมีประสิทธิภาพที่สุดมากกว่าคนอื่นๆในขณะนี้ บรรยากาศร้อนชื้นที่เต็มไปด้วยเหงื่อไคลของผู้คนและไอน้ำในบรรยากาศ ปรากฏเกล็ดน้ำแข็งลอยละลิ้วกลายเป็นฤดูหนาวไปในทันที ทหารหญิงสุดาหายใจออกมาเป็นควันสีขาว เหงื่อใต้ร่มผ้าของเธอจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งบางๆเรียบร้อย

“นี่ พลังแปลกจริง ตั้งแต่ทำการบันทึกมาคุณถือว่าหายากเลยนะคะเนีย อืม...พลังน้ำแข็ง”

เด็กหนุ่มไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มไปมากกว่านี้กันเผยไต๋ หญิงร่างท้วมยกเอกสารบนประกาศขึ้นมาดูหลังจากเด็กหนุ่มเก็บพลังตัวเองเสร็จ

“ภูมิเดช กาญจนา? ไม่ใช่นามสกุลของนายพลเอื้ออำนวยหรอกเหรอ เธอเป็นอะไรกับท่านนายพล?”

ทหารนายหนึ่งเพิ่งนำกระดาษนี้มาส่งให้หลังจากพบความผิดปรกติบางอย่างเกี่ยวกับชื่อนามสกุลของเด็กหนุ่ม ภูมิยิ้มอย่างยินดี ที่ในที่สุดเขาก็มีทางติดต่อกับผู้เป็นตาแล้วหลังจากขาดการติดต่อกับท่านมาหลายวัน

“ผมเป็นหลานชายของเขาครับ”

สุดาลุกขึ้นทันทีก่อนจะบอกให้พวกเขารอสักครู่ แล้วเดินออกจากเต๊นไปอย่างรวดเร็ว รอไม่นานเธอก็กลับเข้ามาใหม่ด้วยรอยยิ้ม

“เอาล่ะ พอจะบอกได้ไหมว่าเธอพักอยู่ตรงไหนของเขตนี้”

“ผมพักอยู่ชั้นที่ 24 ทั้งชั้นของคอนโดนี้ครับ”

เด็กหนุ่มย้ำบางคำอย่างแนบเนียน หากคนที่นี่รู้แล้วว่าคุณตาของเขากับเขาเป็นอะไรกัน เรื่องขอสิทธิ์อาศัยทั้งชั้นโดยไร้ปัญหาภายหลังคงไม่มีวันที่เป็นไปไม่ได้ มีอำนาจทั้งที ใช้ให้คุ้มเพื่อตัวเองอะไรมันจะดีไปมากกว่านี้อีกล่ะ

“โอเค ฉันบันทึกเรียบร้อยแล้วแล้วคุณล่ะ มีพลังอะไร”

สุดาหันมาถามเอกที่ยืนอุ้มลูกชายเงียบๆ

“ผมมีพลังมิติครับ เก็บของเข้าไปได้”

หญิงร่างท้วมพยักหน้ารับรู้แล้วก้มลงบันทึก

“เป็นพลังที่มีประโยชน์ แต่น่าเสียดายใช้ต่อสู้ไม่ได้ คนหลายคนที่มีพลังนี้ไม่รอดเพราะเหตุฉุกเฉินมาเยอะ”

เล้งมองเธอนิ่งไม่ได้สอดปากซุกซนเหมือนกับเวลาอยู่บนห้อง พลังมิติในที่นี้ไม่ใช่พลังหายาก มันเป็นพลังดาษดื่นที่คนอีกหลายร้อยคนปลดได้ คล้ายๆกับพลังจิตประเภทควบคุมธาตุ ดิน น้ำ ลมและไฟ ที่สามารถจัดตั้งกองกำลังคนพลังเหมือนกันได้มีสมาชิกเป็นร้อยเป็นพันคนในอนาคต

แต่ที่สุดาไม่รู้คือ จากนี้ไปอีก 40 ปีก่อนที่เล้งจะข้ามเวลามาไม่กี่เดือน มีคนค้นพบวิธีใช้พลังมิติในการต่อสู้ได้แล้ว แถมมันอันตรายเป็นอย่างมาก และเขาก็ได้คลุกคลีเลียแข้งเลียขาหน้าด้านๆเพื่อประจบเอาใจมันจนได้รู้เคล็ดลับหลายอย่าง เนื่องจากเล้งคือผู้ไม่มีพลัง และยังเป็นคนในอาณัติมันกลายๆ จึงได้รับความไว้วางใจอย่างถึงที่สุด

“เอาล่ะออกไปได้แล้ว”

ตู้ม!!!

กรี๊ด!!

ยังไม่ทันที่สุดาจะได้ไล่พวกเขาออกไปแบบจบประโยคดี เสียงระเบิดตู้มดังขึ้นพร้อมกับความโกลาหลของผู้คนโดยรอบ เอกรีบอุ้มลูกชายวิ่งออกไปตามด้วยภูมิที่สับขาตามหลังอย่างกระชั้นชิด

“อ้าก! ช่วยกูด้วย ช่วยกูด้วย มันจะแดกกูแล้ว ออกไปจากตัวกูนะไอ้หมาเหี้ย!!!”

สารวัตรสิงข์แหกปากโวยวายลั่นอย่างขลาดกลัวใต้ร่างของกาแฟที่ขยายใหญ่ขึ้นจนตัวโตค้ำหัวคน มันใช้ขาหน้ากดบ่าอีกฝ่ายก่อนแยกเขี้ยวด้วยหน้าตาโกรธเกรี้ยว ทหารยกปืนเล็งเจ้าหมากล้ามดุร้ายอย่างพร้อมเพรียงกัน

“หยุดนะ อย่ายิงมัน!!”

ภูมิตะโกนเสียงดัง ใช้พลังจิตแช่แข็งไอน้ำเป็นกำแพงบางๆในอากาศเพื่อลบทัศนวิสัยในการเล็งของทหารในเครื่องแบบ โชคดีที่ไม่มีใครลั่นไกเพราะประชาชนโดยรอบวิ่งหนีอุตหลุดวุ่นวายขวางวิถีกระสุนกันจนตาลาย แต่ละคนตาเหลือกหวาดผวาเมื่อมองกาแฟจากระยะใกล้

“ป๋าป่อยเล้ง กาแพ!!”

เด็กชายดิ้นลงจากอ้อมอกบิดาก่อนจะร้องเรียกหมาคู่ใจเสียงดัง กาแฟหูกระดิกรับรู้ถึงเสียงเจ้านายน้อยของมัน เจ้าหมากล้ามใช้ขาหน้าตะปบหัวสารวัตรสิงข์ดังตุบจนอีกฝ่ายกลิ้งหลุนๆหมดสภาพความภูมิฐานแล้วหดตัวเล็กลงวิ่งก้นกระดกหางชี้ฟ้าไปหาต้นเสียงโดยมีฝูงชนกรี๊ดร้องหลบทางให้เพราะนึกว่าตนจะโดนทำร้าย ทหารที่เพิ่งมาเห็นเหตุการณ์งงเป็นไก่ตาแตกอีกครั้ง ยังไม่มีใครตามสถานการณ์ทันสักคน

“ระวังนะครับ เจ้าหมานั่นอันตราย!!”

ทหารที่ทำหน้าที่กรอกประวัติตะโกนบอกเอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดขณะจ่อปืนมาทางนี้อย่างลุกลี้ลุกลน

“ไม่เป็นไรครับ เขาเป็นสมาชิกในทีมเรา”

ชายหนุ่มตอบออกไปเสียงเรียบเรื่อย วางลูกชายลงกับพื้น หมากาแฟวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับหน้าตาข้องใจเตรียมฟ้องอย่างเต็มที่

โฮ่งๆๆๆๆๆๆๆ

มันกรรโชกเห่าเสียงดังก่อนจะหันไปยังชายวัยกลางคนที่ชื่อสิงข์กับลินดาซึ่งถูกจันทร์เจ้ากอดปลอบอยู่

“เกิดอะไรขึ้นลิน!! มีใครทำอะไร”

ร่างสูงก้าวฉับๆเข้าไปหาภรรยาที่ดวงตาแดงก่ำอย่างตื่นกลัว

“ไอ้แก่นั่นค่ะคุณเอก มันมาลวนลามพี่ลิน เลยโดนกาแฟตบเข้าให้ สมน้ำหน้า!”

จันทร์ฟ้องเสียงดังอย่างเจ็บใจ นึกถึงสายตากะลิ่มกะเลี่ยของชายหนุ่มรอบๆก็ยิ่งขยะแขยง นึกทบในใจหากออกมาคราวหน้าเธอและลินดาควรต้องหาอะไรมาปิดหน้าเอาไว้ ไม่ได้นึกว่าตอนลงจากห้องจะมีแค่เธอสองคนที่เด่นกว่าคนอื่น

หงิงๆๆ

เจ้ากาแฟเมื่อมีจันทร์เจ้าเป็นลูกคู่ก็เงยหน้าตาใสพร้อมร้องเสียงอ้อนประหนึ่งมันโดนรังแกเสียเองด้วยสายตาคลอหยาดน้ำ ทหารและผู้คนโดยรอบรับรู้ได้ถึงสีหน้าที่ฉลาดเกินหมาของมันพากันเงียบกริบ

“แม่จ๋า แม่เจ็บม่าย เล้งเป่าน้า”

เด็กชายมองร่างของสารวัตรแก่ด้วยประกายตาเย็นเยียบไปชั่วครู่ เขาก็ดันลืมว่าลินดาสวยหยาดเยิ้มขนาดไหน อนาคตที่แม่ของเขาจากไปทำไมไม่นึกให้ขึ้นใจไปเลยนะ จะได้แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าได้ก่อนออกมาสู่สายตาผู้อื่น

มนุษย์ยิ่งหื่นไม่รู้เวลาอยู่ด้วย แถมสถานการณ์แบบนี้การจะมีผู้หญิงสวยสุขภาพดีมาเดินโชว์ดึงดูดสายตาย่อมหาได้ยากเป็นธรรมดา สารวัตรสิงข์สภาพสะบักสะบอมลุกขึ้นจากพื้นด้วยสายตาเคียดแค้น พอเห็นผู้ที่มันขย้ำลุกขึ้นมาใหม่ กาแฟก็แยกเขี้ยวรอซ้ำเติมอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง

 


 

********************************

11/4/2564 ตรวจคำผิดแล้วเด้อ

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.26K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2542 kedsarawadeedee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 20:49
    กาแฟไส่แรงน้อยไปหน่อยน้าาคราวหน้าเอาให้ตาหลุดไปเลย
    #2,542
    0
  2. #2409 Iamtaohuyi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 17:23
    กาแฟแดกมันเลยลูก
    #2,409
    0
  3. #2307 _fiona_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 05:05
    เป็นเเฟนขับกาเเฟค่า
    #2,307
    0
  4. #2279 MinRay_N (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 03:14
    แดกมันเลยลูก
    #2,279
    0
  5. #2205 บาบาบิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 00:06
    กาแฟเด็ดหัวมันเลยลูก
    #2,205
    0
  6. #2089 M.D. MayDay (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 02:53
    กาแฟผู้พิทักษ์
    #2,089
    0
  7. #1875 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:39
    FCน้องกาแฟค่ะ 5555555
    #1,875
    0
  8. #1810 Amarry (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:44
    ทีมนี้โหดบอกเลย 5555555
    #1,810
    0
  9. #1781 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:42
    กาแฟ หนูทำดีมากค่ะ เป็นเริ่ด เป็นสวย คนอย่างงี้มันต้องเจอตบๆๆๆๆๆ
    #1,781
    0
  10. #1760 RhongTood (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 17:28
    โหดกับทุกคนยกเว้นเธอคนเดียว by. กาแพ
    #1,760
    0
  11. #1638 Nu pe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 10:57
    ขอกาแฟซักตัวนึงงงงงง
    #1,638
    0
  12. วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:41
    กาแพทำดีมากลูก!
    #1,562
    0
  13. #1513 Muffin_Kun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 10:40

    เขาว่ากันว่า สัตว์เลี้ยงนั้นจะเหมือนกับเจ้าของ
    #1,513
    0
  14. #1450 knunkim (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 02:07

    เก่งมากกาแฟ.. อะ นี่รางวัล(ว่าพร้อมโยนขาของอิสารวัตรสิงห์ไปให้)

    #1,450
    0
  15. #1248 FantaCail (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 04:16
    กาแพน่าเอ็งดู!
    #1,248
    0
  16. #910 GubGif1146 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:06
    ชอบน้องหนูกาเเฟจังเลยโว้ยยเป็นน่ารักสุดๆ
    #910
    0
  17. #762 samby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 14:46

    ตบให้หัวยุบไปเล้ยย

    #762
    0
  18. #602 KuppaKP (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 04:25
    โดนกาแฟตบ55555555555
    #602
    0
  19. #583 บ่าวไพร่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:03
    ดูจังที่มีกาแฟ พ่อเอกวิสัยทัศน์กว้างไกล(โชคดี)มากค่ะ สุดยอดด555
    #583
    0
  20. #458 Xialyu (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 15:06
    เดี๋ยวได้เจอกัน
    #458
    0
  21. #411 ployreudeejaitad (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:43
    เก่งมากกาแฟ กัดมันเลย!
    #411
    0
  22. #311 Blueheart (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 14:18
    สมควรแล้ว กาแฟกัดมันเลนลูก
    #311
    0
  23. #226 Bnbnbnbnbn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 08:44
    เยี่ยมกาแฟเก่งมากลูก พ่อตีมันให้ตายเลยนะคะอย่าให้รอดกล้าดียังไงมาลวนลามคูมแม่กับพี่สาว ห้ะ!!!!
    #226
    0
  24. #209 luffypokpok (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 02:07
    ชอบกาแฟ555555
    #209
    0
  25. #171 ไมยะ จัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 01:17
    เยี่ยมเลยกาแพของน้องง
    #171
    0