Rebirth:เกิดใหม่ในวันสิ้นโลก (โชตะค่อน)

ตอนที่ 12 : กาแฟตราแรมโบ้(แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,313 ครั้ง
    11 เม.ย. 64


 



 

เพล้งๆๆๆๆ!!!

“อ๊า!!!”

“กรี๊ด!!! ออกไปนะไอ้นกบ้า! ออกไป!”

“อ้ากกกก!!”

เล้งนั่งแกว่งเท้าบนเก้าอี้ล้อเลื่อนหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ หลับตาพริ้มฟังเสียงกระจกหน้าต่างบานแล้วบานเล่าของเพื่อนบ้านในอาคารแตกพร้อมกับเสียงกรี๊ดร้องด้วยความเจ็บปวด ฝูงนกกระจิ๊บคือฝูงสัตว์วิวัฒนาการเฟสแรกที่อันตรายน้อยที่สุดในวันสิ้นโลกของแท้ พวกมันพัฒนากลายเป็นสัตว์ปีกกินเนื้อที่มีพฤติกรรมรุมกินเหยื่อเพียงเป้าหมายเดียวเหลือแต่กระดูกภายในไม่กี่นาที

ห้องหรือบ้านที่โดนจู่โจมคือพวกเขาไม่ได้ปิดสถานที่มิดชิด กลิ่นเหงื่อของมนุษย์เป็นตัวล่อชั้นดี และหลังจากมีสัตว์วัวัฒน์กลุ่มแรกระบาด ผีดิบก็จะอัพเกรดความอันตรายขึ้นไปอีกขั้นเป็นขั้นตอนการพัฒนาตามธรรมชาติ

จากผีดิบธรรมดา กลายเป็นผีดิบขั้นแรก

ข้อต่อของพวกมันจะได้รับการตัดแต่งพันธุกรรมจากเชื้อในร่างศพ มีความยืดหยุ่นมากกว่าปกติเล็กน้อย สามารถวิ่งไล่เหยื่อได้ ก้าวข้ามขั้นบันไดไม่สูงมากได้ และพลังกัดที่รุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวอ้วน มันอันตราย”

ภูมิเดินมาหาอย่างเป็นห่วง ทุกคนจิตตกกับเสียงร้องของมนุษย์ที่ถูกจู่โจม ถึงแม้เอกจะได้รับการเตือนจากพลังทำนายของบุตรชาย(คิดเอาเอง)แล้วว่าต้องทำยังไงบ้าง น้ำยาปรับอากาศภายในห้อง ปรับเปลี่ยนม่านหน้าต่างจากกระจกของคอนโดให้เป็นสีทึบ แสงส่องเข้ามาไม่ได้ และแสงในห้องไม่ลอดออกไป เล้งยังเผื่อแผ่การป้องกันนี้กับจันทร์เจ้าพี่ฉาวแฉนฉวยที่เขารู้จักด้วย

“ไม่อันตะลายนะ มีกาแพอยู่”

เด็กอ้วนตอบอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับหยิบขนมหมาบนโต๊ะคอมหย่อนให้เจ้าคอร์กี้จอมซนที่นอนหมอบอยู่ข้างๆเก้าอี้ได้กินอย่างเอร็ดอร่อย ถึงจะไม่รู้ว่าเจ้ากาแฟมีพลังอะไรก็เถอะ ตั้งแต่มาอยู่กับเขายังไม่แสดงอะไรให้ดูเป็นขวัญตาเลย

“เจ้ากาแฟมันเป็นหมา จะปกป้องอะไรอ้วนได้ ดูสิตัวเตี้ยนิดเดียว”

โฮ่งๆๆๆ

แววตาเจ้ากาแฟสว่างวาบก่อนที่จะลุกขึ้นเห่าด้วยเสียงอันดัง เหมือนมันจะปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้เป็นแบบที่ภูมิว่าเสียหน่อย เล้งยกมือห้ามไม่ให้มันเห่าไปมากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นคงมีตัวอะไรพังหน้าต่างห้องเข้ามาแน่

“พี่จ๋าอุ้มหน่อย”

เด็กหนุ่มยิ้มขัน ความจริงเขาได้รับการไหว้วานจากพ่อเด็กให้มาดูลูกชายเขาอยู่แล้ว ลินดาออกอาการหวาดผวากับเสียงทรมานของผู้คนเสียจนไม่อันได้ทำอะไร คนเป็นสามีจึงต้องคอยอยู่ปลอบใจเมียรักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เด็กหนุ่มอุ้มเจ้าอ้วนแก่แดดขึ้นแล้วเดินไปนั่งพิงโซฟา ไม่ได้อนาทรร้อนใจกับความวุ่นวายข้างนอก เสียงข้าวของแตก ห้องของภูมิเหมือนเป็นมิติเอกเทศน์ที่แยกตัวออกจากความวุ่นวายโดยสิ้นเชิง

เล้งปีนขึ้นไปบนตัวพี่จ๋าแล้วถลกสาบเสื้อขึ้นอย่างหมายมาด

อ๋า กล้ามหน้าท้อง~~~~~

ในใจกู่ร้องเสียงสั่นกระหายอยาก ก่อนจะสาปแช่งอารมณ์ทางร่างกายของเด็กห้าขวบซึ่งไม่มีอะไรโด่เด่เหมือนวิญญาณที่อยู่ด้านใน

ปึก!!

เจ้าอ้วนหน้าหงายเพราะโดนพี่จ๋าของเขาดีดหน้าผากใส่ มือป้อมยกขึ้นกุมไว้พร้อมดวงตาคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา

“เล้งเจ็บนะ!!”

“เจ็บสิดี เดี๋ยวนี้แก่แดดใหญ่นะเรา จ้องอะไรอยู่ได้ โตขึ้นขยันออกกำลังกายเดี๋ยวก็มีเอง”

แหมพ่อหนุ่ม ไม่ได้อยากมีเสียหน่อย แต่อยากได้ของนายนั่นละ

ผีตาลุงข้ามเวลาแลบลิ้นแผล่บๆในใจ

“เล้งโตๆจะแต่งงางกาบพี่จ๋า”

ว่าเสร็จเจ้าอ้วนก็กางแขนที่เนื้อเหมือนข้าวต้มมัดพุ่งกอดคออีกฝ่ายพร้อมคำสัตย์ซึ่งภูมิไม่ได้เอ๊ะใจอะไร ทว่าใครจะไปรู้เล้งได้จองคนนี้ด้วยสัญญาปากเปล่าไปเสียแล้ว

กริ๊งๆๆ

กระดิ่งหน้าห้องดังถี่ๆเหมือนคนกำลังรีบอะไรบางอย่างจนเจ้าของห้องตัวจริงต้องออกไปเปิดดูอย่างสงสัย ดูเหมือนวันหลังเขาต้องเอาเจ้ากระดิ่งน่ารำคาญนี่ออกไปเสียละมั้ง

“อ่าวพี่จันทร์ มีอะไรครับทำไมดูรีบร้อน”

เด็กหนุ่มถามอย่างเริ่มคุ้นเคยกับหญิงสาวคนนี้แล้ว จันทร์เจ้าเมื่อเขาเปิดก็ขออนุญาตแทรกเข้ามาในห้องด้วยความขยาดกลัว

“มี...มีเจ้าของห้องที่สี่บนชั้นเรามาแล้ว”

คอนโดนี้ภูมิอยู่ชั้นที่ 24 ตั้งแต่ชั้น 18 ขึ้นไปราคาห้องจะแพงกว่าชั้นล่าง การตกแต่งจะดีกว่า กว้างกว่า หรูหรามีสไตล์ และด้วยความกว้างของห้องนี้ชั้นนึงจึงมีแค่ 4 ห้อง ชั้น 24 ของภูมิหนึ่งห้อง ใบบุญหนึ่งห้อง ห้องของแฟนหนุ่มจันทร์เจ้าที่ตายไปแล้วหนึ่ง ซึ่งห้องนี้หญิงสาวไม่ได้ใช้เพราะมันเละเต็มไปด้วยคราบเลือดหลังจากใบบุญบุกไปฆ่าแฟนของเธอ เฟอร์นิเจอร์เครื่องเรือนแตกหักเสียหายไปหมดและห้องสุดท้ายที่ถูกล็อคอยู่ซึ่งเป็นห้องที่ 4

“แล้วมันแปลกยังไงหรือครับ”

คนอายุน้อยกว่าถามอย่างสงสัย เขาจะขึ้นมาก็เรื่องของเขาไม่เห็นจะแปลกตรงไหน หญิงสาวช่างทำกุญแจหน้าซีดเผือด

“เขาเอาศพกินคนขึ้นมาด้วย เห็นว่าเป็นสามีกับลูกชาย พวกเขาเอาเชือกมัดแขนแล้วก็ใช้ตะกร้อครอบปาก มันบ้ามาก!”

ในช่วงจังหวะนั้นหญิงสาวออกจากห้องพอดีเพื่อมายังห้องนี้ ครอบครัวห้องสุดท้ายซึ่งดูไม่อยากยอมรับว่าคนในครอบครัวตายแล้ว ลากถูลู่ถูกังผีดิบคนในบ้านขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นนี้ เนื่องจากลิฟท์ของอาคารปิดใช้งานชั่วคราวด้วยไฟไม่พอใช้งาน และเครื่องปั่นไฟอยู่ในอำนาจการควบคุมของสารวัติสิงข์

“นี่พี่พูดจริงเหรอ!?”

เด็กหนุ่มหน้าเครียดทันที พร้อมกับเล้งที่ขมวดคิ้วมุ่นอย่างรำคาญใจ เจ้าพวกนั้นมันคิดอะไรกัน นี่เป็นช่วงที่เชื้อในศพแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เมื่อถึงเวลาที่มันพัฒนาตัวเชือกไม่สามารถมัดมันได้หรอก!

“กรี๊ด!! พ่ออย่าทำแม่ พ่อได้สติสักทีเถอะค่ะ!!”

จันทร์เจ้าสะดุ้งโหยงถอยหางจากประตูทันทีพร้อมกับลากเล้งออกห่างด้วย เสียงผู้หญิงกรี๊ดร้องดังลั่นพร้อมกับเสียงที่คล้ายประตูพังเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

แฮ่ ฮ้า!!!

เล้งตัวแข็งทื่อ เสียงแบบนี้ ผีดิบระดับ 2!! เด็กชายเหมือนสมองน็อคไปชั่วขณะ ไม่เคยได้ยินคนแก่ๆในสมัยนั้นพูดเลยนี่ว่าวันที่ห้าของวันสิ้นโลกนี่ผีดิบระดับ 2 อยู่ด้วย! บ้าไปแล้ว! บ้าแน่ๆ ใครมันบ้าเอาเจ้าศพระดับสองเข้าบ้านฟะเนีย!

“ถอย!!”

เด็กชายพูดด้วยลางสังหรณ์ส่วนตัว มือเล็กดึงพี่จ๋าของตัวเองออกห่างจากประตู ยังไม่ทันได้หนีไปไหนมากนักประตูห้องของพวกเขาก็สั่นสะเทือนเลือนลั่นเหมือนมีหินก้อนใหญ่กระแทกเข้ามา

ตึง!!!

“มาแย้ว ผีดิบมาแย้ว!”

ครั้งแรกที่เล้งกังวลอย่างเห็นได้ชัด พลังพิเศษระดับภูมิยังไม่สามารถต่อกรกับผีดิบระดับสองที่จุดเด่นอยู่ที่กล้ามเนื้อแข็งแรงได้ ในหัวเขาวนเวียนแต่คำว่ามันมาได้ยังไงไม่หยุดหย่อน อุตสาห์หนีมาสูงขนาดนี้ยังเจอเจ้าตัวอันตรายแบบนี้อีก!

โครม!!

จันทร์เจ้าล้มลงอย่างขวัญผวาเมื่อประตูห้องพังลงไม่มีชิ้นดี มองสภาพศพที่แปลกกว่าตอนแรกอยู่มาก บนกายของมันควันสีขาวลอยฟู่ส่งกลิ่นเหม็นขั้นรุนแรงชนิดที่ทำให้อยากอาเจียนออกมา นั่นคือควันที่มาจากการวัวัฒนาการของผีดิบ กล้ามเนื้อสีคล้ำที่กำเนิดขึ้นมาใหม่ภายใต้ผิวหนังเน่าๆซึ่งเริ่มเปื่อยยุ่ยไปตามกาลเวลา

“หนี!!พี่จ๋าหนี!!”

ภูมิใช้พลังจิตแช่แข็งมันแต่น้ำแข็งบางเบาจากความชื้นทำอะไรมันไม่ได้ เจ้าผีดิบพุ่งเข้ามาด้วยเสียงคำรามแล้วใช้แขนฟาดเด็กหนุ่มจนร่างกระเด็นกระแทกกับผนังห้องเสียงดังสนั่น

ตุบ!

“อั้ก!!”

“พี่จ๋า!!”

เล้งร้องอย่างตระหนก พยายามจะวิ่งเข้าไปหาแต่ถูกจันทร์เจ้าซึ่งดึงสติกลับมาคว้าเด็กชายพาหนีไปยังอีกห้องด้วยความรวดเร็ว ผีดิบระดับสองไวต่อสัมผัสของการเคลื่อนไหวมาก สัญชาติญาณนักล่าถูกจุดติดเมื่อเป้าหมายอย่างภูมินอนแน่นิ่งไม่เคลื่อนไหว แต่อีกด้านกลับเคลื่อนไหวแทน ธรรมชาติของศพระดับสองขึ้นไป พวกมันมักจะเล่นกับศพก่อนกินเสมอ ร่างเหม็นเน่าที่มีควันกลิ่นเหม็นลอยฟุ้งพุ่งตัวไปหายื่นมือหมายจะตะปบหัวหญิงสาวที่อุ้มเด็กน้อยอยู่

แงง!! กรร!!!

ร่างยักษ์ของสัตว์ไม่ทราบที่มากระโจนจากด้านหลังใช้กรงเล็บตะครุบหัวผีดิบเสียจนหน้าคะมำ เสียงตู้มของผนังห้องที่แตกร้าวดังสะเทือนเลือนลั่น ยังไม่ทันที่มันจะได้ลุกขึ้นก็ถูกปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมกัดหัวจมเข้าไปในกะโหลกและสะบัดอย่างรุนแรง

ตู้มๆๆๆๆ

ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ โคมไฟ สารพัดเครื่องตกแต่งห้องแตกหักเสียหายไม่อาจกู้คืนได้อีก พร้อมกับที่หัวผีดิบหลุดติดออกมากับกระดูกสันหลังแยกออกจากตัว จันทร์เจ้าที่ล้มลงกอดเด็กชายแน่นมองภาพตรงหน้าอย่างหวาดกลัว เอกที่ได้ยินเสียงดังกล่าวมันดังอยู่ในห้องตนไม่ใช่ด้านนอกอย่างที่เข้าใจรีบเปิดประตูพร้อมกับใบหน้าที่ตระหนกตกใจ

กรร!!

“กา...กาแพเหยอ?”

คอร์กี้ประหลาดตัวสูงสองเมตรเกือบคับผนังห้องด้านบน ตามร่างกายลายสีน้ำตาลอ่อน ตามตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนาอย่างกับหมาเพาะกาย ในปากมีหัวผีดิบที่เกือบแหลกละเอียด เล้งเรียกเสียงเบา ทุกคนนิ่งอยู่กับที่เพราะกลัวว่าหากขยับตัวบุ่มบ่ามอาจจะโดนมันกระโจนใส่เข้า

“กาแพ”

เสียงเด็กอ้วนเรียกอีกครั้ง เจ้าหมากล้ามเอียงคอถุยหัวผีดิบออกจากปาก มองเจ้านายตัวน้อยตาใส ฉับพลันนั้นร่างมันก็ยุบเล็กลงเป็นขนาดปกติเหมือนเอาเข็มจิ้มลูกโป่งอัดแก๊สจนระเบิดในฉับพลัน ขาสั้นวิ่งดุ๊กดิ๊กก้นกระดกหางสั้นสั่นพั่บๆๆๆเข้ามาหาทั้งๆที่รอบริมฝีปากมันยังคงมีคราบเลือดของศพอยู่ จันทร์เจ้าถอยห่างอย่างรวดเร็ว

“เจ่งมั้กๆ(เก่งมากๆ)”

โฮ่งๆๆๆๆ

มันเห่าอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินตามเจ้านายใหม่เพื่อรับรางวัลเพิ่มที่ช่วยกำจัดผีดิบได้ ได้ขนมหมามาห่อใหญ่นั่งกินข้างเจ้านายมันอย่างมีความสุข ในขณะที่ผู้ใหญ่คนอื่นๆยืนมองกันตาปริบๆอย่างงุนงงและไม่อาจตามทันกับสถานการณ์ปุ้บปั้บที่เริ่มและจบลงอย่างรวดเร็ว


 


 

****************************

เดี๋ยวอีอ้วง ว่าที่สัมมีแกนอนสลบเป็นผักจะไม่ไปดูมันหน่อยเร้อ 5555555555555555555555555555555

11/4/2564 ตรวจคำผิด ปรับสำนวนเล็กน้อยแล้วเน้อ

ฝากเพจของไรท์ด้วยนะ นักเขียนอินดี้

ฝากนิยายอีกเรื่องของไรท์ด้วยนะgarden master สวนดอกไม้ ณ ต่างโลก

และนิยายเรื่อง Flaming free อัคคีเริงระบำ ตอนนี้เข้าช่วง SS2 แล้วนะ!

หรือแฟนเพจไรท์ไม่ตอบก็ทักมาถามทางไอจีได้เลยจ้า>>> @azharzwooz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.313K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,767 ความคิดเห็น

  1. #2766 Dadaude (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 20:39
    โอ้ยยย5555 ขอยาดนึกภาพหมามีกล้ามแบบเรียลๆ
    #2,766
    0
  2. #2763 KAGURA_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2564 / 12:15
    หมาเล่นกล้าม55555
    #2,763
    0
  3. #2434 VROSE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 08:57
    ก็ว่าทำไมภาพหัวเรื่องตอนี้เอารูปหมากล้ามขึ้น55555555555444
    #2,434
    0
  4. #2431 system2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 21:47

    กาแฟทำดีมากลูก

    #2,431
    0
  5. #2413 mukmanee123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 20:36
    กาแพนี่พระเอกรึป่าวววว พี่จ๋าคือใครคะ
    #2,413
    0
  6. #2306 _fiona_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 04:47
    กาเเพ พระเอกมากลูกกก
    #2,306
    0
  7. #2304 dadreammy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 23:34
    กาแพ 55555555555
    #2,304
    0
  8. #2277 MinRay_N (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 03:04
    ชอบบบบ
    #2,277
    0
  9. #2247 carunijoy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 18:34

    สนุกมากที่สุด
    #2,247
    0
  10. #2198 บาบาบิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 21:26
    ไปดูพี่จ๋าก่อนนนน555555
    #2,198
    0
  11. #2088 M.D. MayDay (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 02:42
    สุดยอดดดด
    #2,088
    0
  12. #2061 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 14:49
    โอ้โหกาแพเทพมากลูก เจ๋งฝุดๆ
    #2,061
    0
  13. #1874 ท่านอากิระ ! (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:30
    กาแฟสุดยอด!!!!
    #1,874
    0
  14. #1821 Puzzler_P (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:57
    55555555ชอบความเป็นเดอะฮักพอน้องเรียกกลับมาเป็นเหมือนเดิม ตาใสเลย
    #1,821
    0
  15. #1808 Amarry (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:09
    พวกผู้ใหญ่ต้องตั้งสติตลอดเวลาที่อยู่กับคู่หูขาสั้นแล้วนะ 55555
    #1,808
    0
  16. #1797 SakanaTai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 01:47
    อึ้งไปดิ555555555
    #1,797
    0
  17. #1779 Thatsawan To Love (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 21:31
    กาแฟน้อยขยายร่างได้นี้เอง 55555 น้องที่ไม่น้องอีกแล้ว สุดยอดดดดด เก่งมากลูกกกกก
    #1,779
    0
  18. #1759 RhongTood (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 17:19
    กาแพ... โอโห กาแพเจ๋งที่สุด!
    #1,759
    0
  19. #1637 Nu pe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 10:42
    แม้แต่กาแพก็ยังมีกล้าม.....
    #1,637
    0
  20. วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 22:31
    โหยยย ไรท์บรรยายได้น่ากลัวจริงๆนะเนี่ย เรารู้สึกระแวงเองเลยอ่ะ5555
    #1,561
    0
  21. #1448 knunkim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 01:54

    โหยยยย.. ที่แท้กาแฟก็เป็นเดอะฮัคนี่เอง555ไม่ใช่ล่ะ เหมือนน้องจะลืมใครไปนะ

    #1,448
    0
  22. #1339 -123baba123- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 20:47
    อ้วนหนูลืมพี่จ๋าแล้วหรอ555 กาแพเธอนี่มันของแรธ์
    #1,339
    0
  23. #1178 Aoaom2529 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 22:16
    น้องพี่เขานอนสลบอยู่นะลูก
    #1,178
    0
  24. #993 ดอลลา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 21:37

    กาแพ เธอเก่งมากๆเลยค่ะ


    #993
    0
  25. #973 GenAkira (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 16:37
    555 น่าต๊ากก
    #973
    0