เสน่หาแวมไพร์ Vampire love story

ตอนที่ 2 : พักใจชั่วคราว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    18 ก.ค. 61


หญิงสาวมองออกไปยังนอกหน้าต่างบานเล็ก  ท้องฟ้าและปุยเมฆสีขาวสลับฟ้ากระจายอยู่รายรอบ  ตอนนี้เธออยู่บนเครื่องบินของสายการบินหนึ่ง ซึ่งกำลังเดินทางไปยังประเทศโอลิเวียร์ ประเทศเล็กๆทางยุโรปที่มีทิวทัศน์สวยงาม สถาปัตยกรรมเก่าแก่ และความสงบ อันเป็นสิ่งที่เธอต้องการที่สุดในเวลานี้


จากเหตุการณ์ในวันนั้น วันที่เธอคิดว่ามันช่างบัดซบที่สุดในชีวิต ผ่านมาจนกระทั่งวันนี้ก็เป็นเวลาร่วมสองเดือนแล้ว  เป็นสองเดือนที่เธอจมอยู่กับความเสียใจ ความเศร้า และความวุ่นวาย


หลังจากที่นาลันบอกเลิกกับโรม และตัดขาดความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกับแพรชมพูแล้ว  เธอก็ไม่ยอมพบกับทั้งคู่อีกเลย  ไม่ใช่ว่าไม่กล้าเผชิญหน้าแต่เพราะเจ็บกับสิ่งที่เธอถูกกระทำลับหลัง  แต่โรมกลับพยายามตื๊อและหาทางเข้าใกล้เธอทุกครั้งที่มีโอกาส เขาพยายามขอโทษและขอโอกาสจากเธอ ไม่ยอมให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจบลงเช่นนี้


หากเป็นเรื่องอื่นเธอคงสามารถที่จะให้อภัยแก่เขาได้  แต่เรื่องนี้เธอไม่สามารถทำใจยอมรับได้จริงๆ หรืออาจจะจริงก็ได้ที่โรมพยายามบอกกับเธอว่าไม่เคยคิดจะนอกใจเธอเลยแม้สักครั้ง  


แต่แล้วอย่างไรล่ะ เขานอนกับผู้หญิงอื่น  ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนสนิทของเธอ หากเป็นผู้หญิงคนอื่นเธอคงเจ็บปวดใจน้อยกว่านี้  ทั้งตัวแพรชมพูเองก็พยายามตามติดโรมไปเกือบทุกที่  และพยายามประกาศตัวอย่างออกนอกหน้าไม่น้อยถึงความสัมพันธ์ของตัวเองกับโรมให้ผู้อื่นรับรู้อยู่เนืองๆ  


จากคนที่ดูเรียบร้อยใสซื่อเปลี่ยนเป็นคนละคนภายในเวลาเพียงเดือนกว่าๆ  อันที่จริงก็ตั้งแต่คืนนั้นที่แตกหักกับเธอนั่นล่ะ


และเมื่อรับรู้ว่าโรมพยายามง้องอนขอคืนดีกับนาลัน  แพรชมพูก็ตามระรานนาลันไม่หยุด  จนกระทั่งครั้งสุดท้ายที่ทำให้นาลันตัดสินใจเดินออกมาจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้น  เพราะแพรชมพูนั้นได้มาหานาลันถึงที่บ้าน  และร้องไห้อ้อนวอนขอให้นาลันเดินออกไปจากชีวิตของโรม  อย่างน้อยก็เห็นแก่เด็กที่กำลังอยู่ในท้องของแพรชมพูตอนนี้


' ขอร้องนะลัน ถ้าไม่เห็นกับความเป็นเพื่อนกันมาก่อน ก็ขอให้แกเห็นแก่เด็กตาดำๆที่กำลังจะเกิดมาด้วยเถอะนะ  ออกไปจากชีวิตของพี่โรมเสียที  เขากำลังจะเป็นพ่อของลูกฉัน  แกจะใจดำพรากพ่อพรากลูกได้ลงคอเลยเหรอ '


แพรชมพูเอ่ยขอร้องนาลัน พลางนำที่ตรวจครรภ์ขึ้นมาวางบนโต๊ะที่อยู่ตรงหน้านาลัน  มันขึ้นขีดสีแดงสองขีดเป็นสัญลักษณ์ที่บอกให้รู้ว่ากำลังตั้งท้อง  แพรชมพูบอกกับนาลันว่าท้องได้หนึ่งเดือนแล้ว  ใบหน้าที่พยายามปั้นแต่งให้ดูเศร้าสร้อยกำลังอ้อนวอนผู้ที่เคยเป็นเพื่อนกันมา  ให้ยอมถอยห่างและอย่าได้พบเจอกับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าพ่อของลูกเธอ


' ผิดแล้วล่ะแพร  ฉันไม่เคยคิดจะพรากพี่โรมไปจากแกเลย แต่เพราะใจเขาไม่เคยมีแกอยู่เลยต่างหาก  แต่ก็นั่นล่ะ..ฉันเองก็ไม่เคยรั้งพี่โรมเอาไว้หรอกนะ  ถ้าจะพูดให้ถูกก็เป็นเขาที่ตามติด และพยายามขอคืนดีกับฉันมาโดยตลอดต่างหากล่ะ '


นาลันเอ่ยขึ้นบ้าง หลังจากเห็นที่ตรวจครรภ์ของแพรชมพูแล้ว ก็นึกสังเวชใจอยู่เหมือนกันที่ผู้หญิงคนหนึ่งต้องอุ้มท้อง  มาคอยอ้อนวอนขอสามีและพ่อของลูกจากคนอื่น  แต่ถึงอย่างนั้นดูจากท่าทางของแพรชมพูก็ไม่ได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ผ่านมา  จากความสังเวชใจที่มีให้จึงค่อยๆมลายหายไปทีละน้อย  


ถ้าไม่เห็นแก่เด็กที่ 'อาจจะ' อยู่ในท้องของแพรชมพู  นาลันคงให้คนสวนโยนแพรชมพูออกไปนอกรั้วบ้านเสียนานแล้ว


' จำคำของแกเอาไว้นะลัน  อย่ากลืนน้ำลายตัวเองล่ะ เรื่องราวระหว่างเราสามคน ฉันอาจจะผิด แกจะด่าจะว่ายังไงฉันคงไม่เถียงเพราะเรื่องจริง คือ ฉันนอนกับเขาไปแล้วจริงๆ กับแก..ที่ผ่านมาพี่โรมเขาจะแก้ตัวยังไงก็ได้ เขาเป็นผู้ชายนี่  แต่อย่าลืมนะว่าตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง ต่อให้ฉันแก้ผ้ายั่วยวนต่อหน้าเขายังไง ถ้าเขาไม่เล่นด้วยก็จบ แกก็ไปคิดดูเองก็แล้วกัน '


แพรชมพูพูดพลางแสยะยิ้มออกมา หลังจากที่ได้ยินประโยคอันน่าพึงพอใจว่านาลันไม่เคยคิดที่จะรั้งหรือกลับไปคืนดีกับโรม  แม้ว่าจะเจ็บใจที่โดนนาลันเย้ย เรื่องที่โรมไม่เคยสนใจเธอเลยก็ตาม...


' รู้อะไรมั้ยแพร ว่าข้อดีที่ฉันได้จากความบัดซบที่เกิดขึ้นในครั้งนี้คืออะไร '


' อะไร ' 


แพรชมพูมีสีหน้างุนงง


' คือการได้เห็นธาตุแท้ของคนที่ฉันเรียกว่าเพื่อนยังไงล่ะ ฉันตาสว่างหลังจากหลุดออกมาจากความมารยาของแก ดูจากเสื้อผ้าหน้าผมที่แต่งมาวันนี้ ดู เอิ่มม..แรด ขึ้นนะ หรือความจริงแล้วตัวตนของแกมันแรดแบบนี้มาตั้งแต่ต้น '


นาลันปรายสายตามองการแต่งกายของแพรชมพู ที่เปลี่ยนลุคไปคนละขั้วจากแต่ก่อน จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว  ความจริงแล้วนาลันเองก็แต่งกายไม่ได้เรียบร้อยอะไร ดูทันสมัยนิยมและเก๋ไก๋ตามเทรนด์เสมอ หากแต่ก็อยู่ในขอบเขตความเหมาะสมตามกาลเทศะและสถานที่นั้นๆ  


ทว่าแพรชมพูที่เคยแต่งกายมิดชิดไม่ต่างจากนางชี  บัดนี้นั้นเปิดบนโชว์ล่างสั้นอีกเพียงคืบก็คงเห็นอะไรไปถึงไหนต่อไหนแล้ว 


' แรดหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่าแฟนแกชอบแบบแซ่บๆอย่างฉันนี่ล่ะ '


แพรชมพูเกลียดสายตาของนาลันที่มองมา ทว่าก็ยังเชิดหน้าโต้กลับไปอย่างต้องการเยาะเย้ย รู้ว่าเป็นเพียงสิ่งเดียวที่สามารถเอาคืนนาลันได้  เพราะนาลันและโรมนั้นรักกันมาหลายปี แต่ทั้งที่เธอนั้นเป็นคนที่พบกับโรมก่อนนาลันแท้ๆ เธอชอบและประทับใจเขาตั้งแต่แรกเห็น  แต่ก็ได้แต่เก็บเอาไว้ในใจเพราะคนที่เขาสนใจคือนาลัน  


จวบจนเรียนจบและมีแพลนจะแต่งงานกันหลังจากที่นาลันจบปริญญาโท ทำไมนะ..ทุกคนถึงรุมเอาใจสนใจแต่นาลัน เพียงเพราะเธอไม่ใช่ทายาทเศรษฐีพันล้านอย่างนั้นเหรอ


' ถามผู้ชายคนไหนก็คงชอบทั้งนั้นล่ะ  ของฟรีนี่นะ ผู้หญิงขายบริการน่ะ..เขาขายเรือนร่างแลกกับเงินทอง เขาอยู่ในที่ของเขาไม่ได้ยื้อแย่งใครมา  แล้วแกล่ะแพร..การที่แกทรยศความเชื่อใจ ความไว้ใจของเพื่อน ไปแอบมีอะไรกับแฟนเพื่อนลับหลังแบบนี้ ช่างต่ำตมจริงๆ สามัญสำนึกของแกคงสะกดคำว่า 'ร่าน'  'แรด'  'เลว'  'หน้าด้าน'  ' ไร้ยางอาย' ไม่เป็นเลยสินะ '


นาลันที่ชะงักไปเมื่อถูกแพรชมพูพูดจี้ใจดำ  ทว่าก็เพียงไม่นานนัก เธอจึงสวนกลับไปทันทีด้วยใบหน้ายิ้มๆกึ่งเย้ยหยัน  


แพรชมพูอึ้งไปกับพูดของนาลันที่ด่าเธอ ภายใต้น้ำเสียงและท่าทางนิ่มๆนั่น  เธอกับนาลันจ้องตากันอย่างเชือดเฉือน ไม่มีใครยอมใคร  ทว่าไม่นานก็เป็นเธอที่ต้องเบือนสายตาไปเสียทางอื่นอย่างระงับความกรุ่นโกรธ


นาลันถอนสายตาออกมาจากทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่าง ซึ่งก็ไม่มีอะไรดึงดูดความสนใจของเธอนัก  เพราะแม้สายตาจะมองทิวทัศน์แต่ภาพในความทรงจำของเธอต่างหากที่มันออกมาโลดแล่นในความคิดตอนนี้


หวังว่าเธอคงจะตัดสินใจถูกต้องนะที่เลือกจะหลบหนีเรื่องความเสียใจและความวุ่นวาย มาพักหัวใจที่เหนื่อยล้าของเธอไกลถึงที่โอลิเวียร์  ประเทศเล็กๆแต่สวยงาม อากาศดี ผู้คนเป็นมิตร  เธอเคยไปเยือนที่ประเทศโอลิเวียร์อยู่ครั้งหนึ่ง 


เมื่อนานมาแล้วจำได้ว่าตอนนั้นเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นเห็นจะได้  เธอตามมารดาไปเยี่ยมน้าสาวที่แต่งงานกับชายหนุ่มชาวโอลิเวียร์  ยังจำได้ดีถึงสถานที่สวยงามหลายแห่ง เธอชอบประเทศนี้และตั้งใจว่าถ้ามีโอกาสจะต้องกลับมาเยือนให้ได้


  ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีโอกาสได้กลับมาเยือนเสียที และหลงลืมความตั้งใจไปบ้างเป็นพักๆ  แต่กลับเป็นประเทศแรกที่เธอนึกถึง  ในยามที่ต้องการหาสถานที่ใช้พักหัวใจในตอนนี้


คุณอาไมเคิล สามีของนาตยาน้าสาวของเธอนั้น ค่อนข้างเป็นผู้ที่มีอิทธิพลในประเทศนี้อยู่ไม่น้อย ด้วยว่าเป็นนักธุรกิจทีร่ำรวยอันดับต้นๆของประเทศนี้ การที่จะดำเนินเรื่องให้เธอเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยสักแห่งที่มีชื่อเสยงในโอลิเวียร์ไม่ใช่เรื่องยาก  


นาลันค่อยๆปิดเปลือกตาลง อย่างต้องการที่จะหยุดความคิดต่างๆ เธออยากจะพักผ่อน พักสมองที่มันวนเวียนคิดแต่เรื่องที่ทำให้เสียใจซ้ำๆอยู่เช่นนี้มาร่วมสองเดือนแล้ว  หวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วบรรยากาศและความสวยงามของโอลิเวียร์จะช่วยทำให้เธอลืมเลือนและทำใจกับเรื่องแย่ๆได้มากขึ้น





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #8 mindmiee2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:17
    เกลียดยัยแพรเน่าจริงๆเลยค่ะ
    #8
    0
  2. #7 Beau-RM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:56
    มีค่ะ อยากตบยัยแพรด้วยฝ่าเท้า
    #7
    1