เสน่หาแวมไพร์ Vampire love story

ตอนที่ 1 : ผิดที่ไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    18 ก.ค. 61

       

          "  ลันได้โปรดเถอะนะ ฟังพี่ก่อน ขอให้พี่ได้อธิบายเรื่องทั้งหมดก่อนนะ "

 

         โรม รีบลุกขึ้นมาจากเตียงทันทีด้วยความตกใจ ศีรษะยังคงมึนงงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์สมองนั้นจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เพียงเลือนลาง หันมองกลับมาที่เตียงยังมีร่างเปลือยเปล่า  ซึ่งตอนนี้ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนหนาอย่างลวกๆของแพรชมพูนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ 


          ชั่วครู่ภาพความทรงจำเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมานั้นเริ่มแจ่มชัดขึ้นในใจ  เขาจดจำได้แล้วว่าเมื่อคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขาและแพรชมพูบ้าง

 

        ความรู้สึกใจหายวาบ เมื่อรับรู้ถึงความเสียใจของคนรักที่ยืนอยู่หน้าประตูตอนนี้ สายตาผิดหวัง และเจ็บปวดถูกส่งมาให้กับเขา เพียงแค่นี้เขาก็เจ็บปวดและชาหนึบไปทั้งใจแล้ว แม้ว่าคนรักจะไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาเลยมีเพียงสายตาผิดหวัง  และหยดน้ำตาที่ค่อยๆไหลอาบแก้มนวลของนาลันเป็นสิ่งที่บ่งบอกความรู้สึกของเธอเท่านั้น 

 

           " พี่ เอ่อ...เมื่อคืนพี่เมามาก พี่..."

 

           เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรให้นาลันเข้าใจ เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเขามีอะไรกับแพรชมพูจริงๆ ทว่าเขาแน่ใจนักว่าดื่มไปไม่มาก แต่ทำไมกลับเมาหนักกว่าที่เคยก็ยังแปลกใจ


          และขณะที่กำลังมึนๆก็เริ่มมีอารมณ์ความต้องการขึ้นมา จากนั้นก็รู้สึกว่ามีร่างนุ่มนิ่มเข้ามาคลอเคลีย ในขณะที่สติของเขานั้นแตกกระเจิง ตอนนั้นเขาคิดว่านั่น คือ นาลัน คนรักของเขา..


        แม้จะแปลกใจอยู่บ้างเพราะปกติคนรักยอมเขาได้แค่กอดและจูบเท่านั้น  แต่การถือตัวของนาลันก็ทำให้เขาประทับใจในตัวคนรักมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

 

         เมื่อคืนเขาได้จัดปาร์ตี้เล็กๆ ฉลองเรียนจบปริญญาตรีของนาลันและกลุ่มเพื่อนสนิท ซึ่งใช้สถานที่เป็นคอนโดส่วนตัวของเขา และเพราะมีหุ้นส่วนกับเจ้าของคอนโดหรูแห่งนี้ จึงสามารถที่จะอนุญาตให้จัดงานเลี้ยงริมสระน้ำบนดาดฟ้านี้ได้ ประมาณเที่ยงคืนงานเลี้ยงจึงเลิกรา  


          เพราะคิดว่าต้องขับรถไปส่งนาลันจึงดื่มไม่มาก แต่ทั้งที่ดื่มไปเพียงนิดกลับมึนเมาได้อย่างน่าประหลาด ปกตินั้นเขาคอแข็งกว่านี้เท่าที่ดื่มไปนั้นไม่อาจทำให้เขาเมาได้เลย เมื่อนาลันเห็นว่าเขามีอาการมึนเมาก็ไม่อยากให้เขาขับรถไปส่งเธอ จึงได้ขับรถของเขากลับบ้านเอง เนื่องจากตอนมานั้นเขาไปรับเธอมาจากที่บ้าน 


          ส่วนแพรชมพูเพื่อนสนิทของนาลันนั้นอยู่คอนโดเดียวกันกับเขาแต่อยู่ชั้นล่างห่างจากห้องของเขาไปอีกหกชั้น เนื่องจากว่าบริษัทที่รับเธอเข้าทำงานนั้นตั้งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดแห่งนี้ซึ่งสะดวกในการเดินทาง 


        แพรชมพูกลับลงไปที่ห้องของเธอพร้อมๆกับที่นาลันกลับบ้านไป หลังจากที่เขานอนพักได้สักครู่ก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง มีความรู้สึกทางเพศที่รุนแรงขึ้นมาอย่างประหลาด เป็นแบบนี้ได้สักครู่เขาเริ่มรู้สึกถึงร่างๆหนึ่งเข้ามาคลอเคลียเขา ในห้องนั้นปิดไฟมีเพียงแสงไฟสลัวที่หัวเตียงเท่านั้น เขาคิดว่าคงเป็นแฟนสาวที่กลับเข้ามาที่ห้องอีกครั้งมากกว่า เพราะคนที่มีกุญแจสำรองห้องของเขามีเพียงนาลันเท่านั้น...


         หลังจากที่ได้คลอเคลียสัมผัสร่างนุ่มนิ่มนั้น  ด้วยสติที่ไม่ค่อยจะคงที่ก็แตกกระเจิง ปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล ปล่อยให้มันเป็นตามธรรมชาติของร่างกายระหว่างที่ร่วมรักกันนั้นเขาคิดตลอดเวลาว่านั่น คือ นาลัน 


          หากมีสติและนึกเฉลียวใจสักนิดก็น่าจะรู้ว่านาลันไม่ใช่ผู้หญิงปล่อยตัวแบบนี้...และที่ทำให้เขาอึ้งไปมากกว่านั้นคือ แพรชมพู ที่เขาและทุกคนรวมถึงนาลันรู้จัก เป็นผู้หญิงอ่อนหวานเรียบร้อย 


          หากแต่เรื่องเมื่อคืนเขาก็พอจะเริ่มจับประเด็นและเข้าใจแล้วว่า ตัวเขาคงโดนวางยาปลุกเซ็กส์แน่แล้ว ส่วนใครเป็นคนวางยาและวางแผนเรื่องทั้งหมดคงไม่ต้องเดาให้ยาก

 

        ที่ไม่เข้าใจคือแพรชมพูเข้ามาที่ห้องนี้ได้อย่างไร ทั้งที่ประตูห้องของเขานั้นล๊อคอยู่ แต่ก็นั่นล่ะพูดไปใครจะเชื่อว่าผู้หญิงเรียบร้อยอย่างแพรชมพูจะทำเรื่องอย่างนี้ ตัวเขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อหากว่าไม่เจอกับตัวเอง และตอนนี้แพรชมพูก็นอนร้องไห้อยู่บนเตียงของเขาในสภาพเปลือยเปล่าต่อหน้านาลันคนรักของเขา....

 

        โรมขยับเข้าไปใกล้นาลัน เพื่อที่จะอธิบายให้คนรักเข้าใจในเรื่องที่เกิดขึ้น อยากจะกอดปลอบไม่อยากจะเห็นน้ำตาของคนรักไปมากกว่านี้ แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดมันเกินจะรับไหว


          สำหรับคนรักกันเรื่องความซื่อสัตย์นั้นสำคัญ แต่เรื่องนี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเกิดขึ้นจริงๆ มันคือความผิดพลาดของเขาและแผนการของแพรชมพูต่างหาก

 

        " หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามาใกล้ลัน "

 

       นาลันเอ่ยขึ้นอย่างเจ็บปวดใจ พลางขยับถอยหลังทันทีที่โรมพยายามจะเข้ามาใกล้เธอ 


          หญิงสาวตั้งใจจะนำรถมาคืนให้แก่ชายคนรัก ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้ามากลับเห็นภาพคนรักนอนหลับอยู่บนเตียง  โดยมีเพื่อนสนิทของเธอนอนซบอกเขาอยู่ ทั้งคู่เปลือยเปล่าไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง


           ความโกรธที่ถูกหักหลังจากคนรักและเพื่อนสนิทซึ่งไว้ใจที่สุด นาลันหันไปคว้าเหยือกน้ำที่ตั้งอยู่ไม่ไกล จากนั้นจึงสาดมันไปที่ร่างบนเตียงให้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา 


          คนรักของเธอตื่นขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงียและมีอาการงุนงง ส่วนแพรชมพูรีบคว้าผ้าห่มมาห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ พลางร้องไห้ปากก็พร่ำพูดขอโทษเธอที่เผลอใจเผลอกายมีอะไรกับโรม นาลันฟังอย่างเจ็บปวด 

 

         "  ลัน พี่ขอโทษ พี่ขอโทษจริงๆ  "


          โรมที่ชะงักไปกับคำกล่าวของนาลัน  แต่เขาพยายามเอ่ยขอโทษคนรักซ้ำๆ แม้จะรู้ว่ามันไม่อาจปลอบโยนหัวใจที่เจ็บปวดของนาลันได้ แต่เขาก็อยากจะพูดมันอยู่ดี


          " แฟนก็ชั่ว เพื่อนก็เลว  เหมาะสมกันดีนะ  เหมือนผีเน่ากับโลงผุ  มีความสุขมากมั้ยที่ทำกับฉันแบบนี้ "


      นาลันตวัดสายตามองแพรชมพูที่ยังคงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ เจ็บนะที่เพื่อนกันหักหลังกันได้ลงคอ เพื่อนคนอื่นๆในกลุ่มเคยกระซิบบอกเธออยู่บ้าง ว่าแพรชมพูนั้นไม่ได้ใสซื่ออย่างที่คิด แต่เธอก็เลือกที่จะไม่เชื่อ จนวันนี้เจอเข้ากับตัวเอง จึงได้รู้ว่าระยะเวลาที่คบหาและความเชื่อใจที่มีให้ บางครั้งมันก็วัดความจริงใจไม่ได้


       " แพรขอโทษนะลัน เมื่อคืนแพรเมามากจริงๆลันก็รู้นี่นา  แพรมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงแพรก็จำไม่ได้  แต่แพรไม่ได้ตั้งใจ 'นอน' กับพี่โรมจริงๆนะ  เพราะเมาอารมณ์มันเลยเตลิด "


       แพรชมพูช้อนสายตาขึ้นมามองนาลัน น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม  ทว่าคำพูดนั้นดั่งจงใจราดน้ำมันลงกลางใจของนาลัน


       " หึ เมาแล้วอารมณ์เตลิด อารมณ์ไหนล่ะแพร  คัน หรือ ร่าน หรือว่าทั้งสองอย่าง "


       นาลันมองคนที่เธอเคยเรียกว่าเพื่อนอย่างสมเพช


       " มันจะมากไปแล้วนะนาลัน  ไหนๆเรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว  ฉันนอนกับแฟนเธอไปแล้ว ฉันเป็นเมียเขาแล้ว ฉันรู้ว่าเธอเสียใจมาก  แต่ตอนนี้ทางออกที่ดีที่สุดคือเธอควรจะปล่อยพี่โรมซะ  และให้เขารับผิดชอบฉัน เพราะมันคือสิ่งที่ลูกผู้ชายควรจะกระทำ "


       แพรชมพูปรี๊ดแตกที่โดนด่า หยุดร้องไห้ในทันทีถึงเวลาที่จะเลิกแกล้งทำเป็นใสซื่อเสียที ทำไมทุกคนต้องรุมสนใจ เอาใจแต่นาลัน เพราะสวยกว่าและรวยกว่าเธออย่างนั้นเหรอ  


       " ฉันอยากรู้จริงๆเลยแพร  ว่าเธอต้องหน้าด้านขนาดไหน ถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมาได้  แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะฉันก็คงจะทนคบกับเขาต่อไปไม่ได้ รวมทั้งเธอด้วยแพรชมพู...  "


        เธอกล่าวยังไม่ทันจบประโยค โรมที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบเอื้อมมือมาจับแขนของเธอ  ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้หม่นหมอง แววตาวิงวอนถูกส่งมาให้


       " ไม่พี่ไม่เลิก พี่รักลันมากนะ ให้ลันใจเย็นๆก่อน แล้วฟังพี่อธิบายทุกอย่าง "


      โรมรีบเอื้อมมือไปจับแขนคนรัก  เขาพร้อมจะรับผิดชอบ แต่ต้องไม่ใช่การแต่งงานกับแพรชมพู  และต้องไม่ใช่ให้เขาเลิกกับนาลันแบบนี่


       " แต่ลันจะเลิกกับพี่โรมค่ะ "


        นาลันสะบัดมือหนาของโรมออก พลางหันไปจ้องสบสายตากับอดีตคนรัก  เธอตัดสินใจเด็ดขาดในทันที


คุยกับผู้แต่ง...

เปิดเรื่องเอาไว้เดี๋ยวไอเดียที่อยู่ในหัวมันจะหาย  ไรต์เป็นคนขี้ลืม 5555

ปล. นิยายเรื่องนี้อาจจะมีคำหยาบ คำแรงๆอยู่บ้างเล็กน้อยจนถึงปานกลางนะคะ  แต่จะพยายามไม่ใส่ลงไปเยอะ เฉพาะบางบริบทหรือบางฉากเท่านั้น



 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #20 _DARKGHOST_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 22:00
    สงสารโรมอะ นางไม่ได้ตั้งใจเเจ่เพราะนางโดนวางยาอะ แต่ก็นะ ถ้านางอดทนอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้
    #20
    0
  2. #5 ununzy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 17:33
    รอค่าา
    #5
    0
  3. #4 kwan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2561 / 12:43
    รออ่านอยู่นะคะ
    #4
    0
  4. #1 Pinocchio1194 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 04:07
    ปูเสื่อรอออออ :D
    #1
    1