ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 45 : ใจเสน่หา (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 824 ครั้ง
    22 ก.พ. 61


              อึ๊กกกก

 

 

หญิงสาวเบ้ปากให้กับรสชาติขมปร่าของสุราในมือ  เมื่อมันล่วงผ่านจากลำคอลงสู่กระเพาะน้อยๆ  บังเกิดความร้อนวูบวาบภายในร่างกาย  ปกตินางก็ไม่ใช่คนชอบดื่มอะไรจำพวกนี้เท่าไรนัก นานๆครั้งจะแตะต้องบ้างยามที่ต้องเข้าสังคม  แต่หากเลี่ยงได้นางก็จะเลี่ยงด้วยต้องรักษาภาพพจน์นักแสดงและเพื่อสุขภาพร่างกายของนางเอง

 

 

ทว่าคราวนี้เพื่อความสมจริง  จึงต้องลงทุนกันสักหน่อย  อย่างน้อยแค่จิบนิดๆหน่อยๆ คงเพียงแต่มึนๆไม่ถึงขั้นเมามายกระมัง  ต่างจากบุรุษตรงหน้าที่ดื่มมาก่อนแล้ว  หากได้รับสุราเพิ่มอีกอาจถึงขั้นเมามายจนหลับไปก็เป็นได้  นางคิดถึงแผนการมอมสุราเจ้าบ่าวแล้วก็ได้แต่หัวเราะอยู่ภายในใจ  หากแต่ภายนอกกลับส่งยิ้มหวานไปให้คนที่มองนางอยู่ในเวลานี้

 

 

มู่หรงหย่งหมิงลอบมองสตรีข้างกาย พลางครุ่นคิดถึงกิริยาแปลกๆของจางซูหนี่ว์  ใบหน้าพริ้มเพรานั้นมอบรอยยิ้มแก่เขา  ชวนพูดคุยนั่นนี่ ทว่ากลับขยับไปนั่งเสียห่างช่างดูประหลาดพิกล  หากแต่เมื่อนางยื่นสุราให้แก่เขา  เขาก็ไม่ได้ขัดข้องนางแต่ประการใด

 

 

ผ่านไปครู่ใหญ่สุรามงคลจอกสุดท้ายก็หมดลง  พร้อมๆกับบุรุษที่ก่อนนั่นขยันส่งสายตาหวานหยดมาให้นาง บัดนี้ตาปรืออย่างเห็นได้ชัด 

 

 

" จวิ้นอ๋องเพคะ "

 

 

"......"

 

 

" ทรงไหวหรือไม่เพคะ "

 

 

" หวายย "

 

 

นางส่งเสียงเอ่ยถามอย่างต้องการหยั่งเชิงคนตรงหน้า  ซึ่งก็ยังอุตส่าห์เอ่ยตอบนางด้วยเสียงแผ่วเบากลับมา  อีกนิดคงได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นแน่  

 

 

เหอะ ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดสักเท่าไร  จากตอนแรกก็ดูเหมือนเขาจะสงสัยอยู่บ้าง  หากแต่นางก็งัดมารยาหญิงขึ้นมาฉอเลาะ  วาจาหวานหูอย่างเอาใจยิ้มนิดสบตาหน่อย  สุดท้ายก็อย่างที่เห็น  หึ หึ

 

 

" เก่งจังเพคะ  เช่นนั้นถ้ายังไหวจริงๆ ก็คงรอหม่อมฉันได้ใช่ไหมเพคะ  หม่อมฉันขอเข้าไปอาบน้ำชำระกายก่อนได้หรือไม่  เหนื่อยมาทั้งวันเหนียวตัวเหลือเกิน  ทรงรอหม่อมฉันก่อนนะเพคะ "

 

 

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทั้งที่ดูก็รู้ว่าคนตรงหน้านั้นกำลังจะหลับใหลอยู่รอมร่อ  

 

 

รอไปเถอะ...นางเพียงถ่วงเวลาให้แน่ใจเท่านั้น ว่าคนตรงหน้านี่หลับไปแล้วจริงๆ  

 

 

" อืมมม "

 

 

คนตาปรือที่ตอนนี้เปลือกตานั้นปิดเป็นที่เรียบร้อย  ทว่าก็ยังครางตอบนางอยู่  แบบนี้นางยังถือว่าไม่ปลอดภัยต่อพรหมจรรย์  ต้องรอให้หลับลึกหลับยาวจนถึงเช้านั่นล่ะดี   

 

 

หากแต่ก็ยังมีน้ำใจขยับเข้าไปจัดท่าทางให้คนที่นั่งพิงเสาเตียงในตอนนี้ได้ลงไปนอนเหยียดยาวอย่างสบายบนเตียง  ขืนปล่อยให้นั่งอยู่แบบนี้  ดีไม่ดีหล่นตุ๊บลงมากองอยู่ที่พื้น  จะมากล่าวหาว่านางใจไม้ไส้ระกำ มิยอมดูแลผู้เป็นสวามีในภายหลังเอาได้

 

 

จางซูหนี่ว์นั้นนอนแช่ในอ่างน้ำอุ่นที่มีกลีบกุหลาบสีแดงสดโปรยอยู่เต็มไปหมด  ก็คงเป็นเสี่ยวไป๋ที่จัดเตรียมเอาไว้ให้นางเป็นแน่  กลิ่นหอมนั้นอบอวลอยู่บริเวณโดยรอบ  นางมิได้รีบเร่งแต่อย่างใด กลับอ้อยอิ่งวักน้ำและกุหลาบในอ่างเล่นอย่างสบายอุรา

 

 

" ป่านนี้คงหลับไปแล้วมั้ง "

 

 

รำพึงออกมา เมื่อเห็นว่าเวลานั่นผ่านมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว (ราวหนึ่งชั่วโมง)  นางจึงลุกขึ้นมาคว้าผ้าพันรอบกาย ก่อนที่จะสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อย  

 

 

ครั้นออกมาแล้วก็พบว่าคนตัวโตนั้นหลับอยู่บนเตียง  มิได้มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาก่อกวนนางแต่อย่างใดก็ให้เบาใจ  แต่ก็ขอพิสูจน์สักหน่อยเถิด...

 

 

นางเดินเข้าไปใกล้จดๆจ้องๆอยู่เพียงครู่  จึงนั่งลงบนเตียงข้างกายเขา ก่อนตัดสินใจใช้นิ้วลองจิ้มๆเขี่ยๆ ที่แขนของเขาดูว่ารู้สึกตัวหรือไม่

 

 

" จวิ้นอ๋องเพคะ "

 

 

"......"

 

 

" จวิ้นอ๋องเพคะ "

 

 

"......"

 

 

ไร้ปฏิกิริยาตอบรับใดใด  ก็ให้นึกเบาใจและวางใจขึ้นมากโข  อย่างน้อยคืนนี้ก็คงไม่มีสิ่งใดให้คนที่อยู่เฝ้าหน้าห้องหอเอาไปกล่าวได้  คิดแล้วก็ให้ขำกับบุรุษตรงหน้าไม่ได้  ตอนแรกนั้นนั่งหน้ามุ่ยเชียว เมื่อนางเบี่ยงกายหลบจูบจากเขา  คงเก้อไปเลยกระมัง

 

 

ชะโงกหน้าเข้าไปมองเครื่องหน้าคนเจ้าเล่ห์  ตอนหลับเช่นนี้ก็ดูไร้พิษสงน่ารักดีเหมือนกัน  แต่อย่าให้ลืมตาขึ้นมาเชียว  จากน่ารักจะกลายเป็นน่าทุบเสียตั้งหลายครา  อดที่จะใช้มือบีบไปที่ปลายจมูกของเขาไม่ได้ ด้วยอารมณ์หมั่นไส้และอยากแกล้ง

 

 

หมับ!!!

 

 

       เหวอ!!!

 

 

เหตุไฉนคนที่นางคิดว่าหลับใหลไปนานแล้ว  กลับลืมตาตื่นขึ้นมาอีก  เขามองสบตานาง ทั้งยังปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนั่นอีก  สายตากรุ้มกริ่มยังมีอยู่  ทว่าอาการตาปรือก่อนนั้นกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง  

 

 

        มือใหญ่คว้าหมับเข้าที่มือของนาง  ก่อนดึงเข้าไปจรดริมฝีปากของเขา  จูบเพียงแผ่วเบาที่ฝ่ามือเท่านั้น  ดั่งมีกระแสไอร้อนส่งผ่านจากริมฝีปากมาสู่ฝ่ามือและลุกลามมาที่ใบหน้าของนางให้รู้สึกร้อนวูบวาบเลยทีเดียว

 

 

        การกระทำเช่นนี้ ไม่ต้องคิดอ่านสิ่งใดมากมาย  นางต่างหากเล่าที่ตกหลุมพรางคนเจ้าเล่ห์  มิใช่เขาที่หลงกลให้นางมอมสุรา  ก็ว่าอยู่ทำไมมันง่ายนัก  หญิงสาวชักสีหน้าขยับกายเตรียมลุกจากเตียงทันที  หากแต่ก็ถูกคนที่นอนยิ้มเผล่อยู่บนเตียงในตอนนี้  ออกแรงกระตุกทีเดียวนางก็ปลิวหวือลงนอนทับร่างเขาเสียแล้ว

 

 

        " ทรงหลอกหม่อมฉัน "

 

 

        " เจ้าต่างหากที่ล่อลวง มอมเมาเปิ่นหวาง  แผนมอมสุราของเจ้าน่ะใช้ไม่ได้หรอก "

 

 

        ใช่แล้ว  เขาอ่านแผนการของนางออก  หากแต่ก็ยอมเล่นตามแผนของนาง  จะว่าไปก็ตื่นเต้นดีเหมือนกัน  เข้าหอคืนแรกก็มีเรื่องสนุกเสียแล้ว

 

 

       " ใครเพคะ  ใครล่อลวงพระองค์กัน "

 

 

        นางแสร้งทำไขสือ ไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ยอมรับเสียอย่าง

 

 

       " ก็ดี เช่นนั้นเจ้าก็คงไม่ลืมหน้าที่ของเจ้าคืนนี้หรอกนะชายารัก  ในเมื่อเปิ่นหวางก็ยอมอดทน  นอนรอเจ้าอาบน้ำชำระกายเสียเป็นนานสองนาน "

 

 

        มู่หรงหย่งหมิงกระชับอ้อมแขนโอบกอดนางยิ่งขึ้น  จะว่าไปก็คุ้มที่รออยู่เหมือนกัน  เพราะร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนเขาตอนนี้หอมกรุ่นไปทั้งร่าง  อดไม่ได้ที่จะฝังปลายจมูกเข้าไปสูดดมความหอมหวานที่แก้มนางเสียฟอดใหญ่

 

 

        " อื้อออ ปล่อยเถิดเพคะ  วันนี้หม่อมฉันยังไม่พร้อม "

 

 

        นางเอ่ยออกไปตรงๆ พลางเบี่ยงหน้าหลบ  ทั้งพยายามขยับกายออกจากร่างของเขา หากแต่วงแขนแกร่งก็รัดรึงนางเสียแน่น  มิต่างจากงูเหลือมที่กำลังรัดเหยื่อ

 

 

       " เดี๋ยวเปิ่นหวางก็ทำให้เจ้าพร้อมเอง "

 

 

       เขาตอบเสียงกระเส่าเล็กน้อย  นางจะรู้หรือไม่ว่ายิ่งนางดิ้นไปมาอยู่บนร่างเขาเช่นนี้  มันมีผลต่อความรู้สึกทางร่างกายเขาเพียงใด  จนต้องพลิกกายนางมาไว้ใต้ร่างเขาแทน  ทั้งตระกองกอดนางแน่น 

 

 

        " เอ่อ หม่อมฉันกลัวนะเพคะ "

 

 

       จางซูหนี่ว์มองบุรุษที่ได้ชื่อว่าพระสวามีของนางเขม็ง  สายตาวาบหวามมองนางอย่างนี้ จะบอกว่าไม่เมาก็คงไม่ได้  ครั้นจะบอกว่าเมาก็ไม่ใช่อีก เพราะก็ยังมีสติดีอยู่มาก  อย่างนี้ต้องบอกว่าเป็นอาการของคนเจ้าเล่ห์เสียมากกว่า

 

 

         " มิต้องกลัว เปิ่นหวางจะทะนุถนอมและอ่อนโยนกับเจ้านะยอดรัก "

 

 

         มู่หรงหย่งหมิงตะล่อมกล่อมชายารัก  เข้าหอคืนแรกสำคัญปล่อยผ่านไปเฉยๆ ก็เสียเชิงชายสิ้น เหล่าน้องชายรู้เข้ามิขายหน้าแย่หรือ  แต่กระนั้นก็ยังไม่สำคัญเท่ามีร่างนุ่มนิ่มแสนงามของสตรีผู้เป็นที่รักอยู่ในอ้อมอกเช่นนี้  เรื่องปล่อยผ่านนั้นคงยาก

 

 

       ช่างหน้าด้านหน้ามึนเสียจริงๆ หญิงสาวได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคนตรงหน้า  ทั้งมือข้างหนึ่งก็ยันอกเขาไว้  อีกข้างก็ปัดมือของเขาที่ตอนนี้มิต่างกับหนวดปลาหมึก ซึ่งกำลังทำหน้าที่ยุ่มย่ามกับเรือนร่างนางไปทั่ว

 

 

" แต่ข้างนอกมีคนเฝ้าอยู่นะเพคะ "

 

 

" แล้วอย่างไร  เปิ่นหวางรักพระชายาออกเพียงนี้ ทั้งรัก ทั้งหลง  จะให้นอนมองตาเจ้าอยู่เฉยๆทั้งคืน  เป็นไปไม่ได้หรอกนะ  เจ้าไม่เห็นใจเปิ่นหวางบ้างหรือยอดรัก "

 

 

 เขาส่งสายตาเว้าวอนไปให้นาง  ทว่ามือยังคงลูบไล้อยู่บริเวณเอวบาง  จะว่าเขาเห็นแก่ตัวสร้างอารมณ์กำหนัดให้นางที่ไม่ประสาในเรื่องเช่นนี้ เขาก็ยอมให้ถูกต่อว่า

 

 

ทว่าไฟปรารถนาในใจของเขาถูกจุดให้ลุกโชนอย่างง่ายดาย  เพียงแค่ได้แตะต้องกายนางเพียงนิด  ทั้งนี้ก็มิใช่เพราะรักที่มันอัดแน่นอยู่ภายในใจหรอกหรือ

 

 

 " แต่ว่า.."

 

 

" แต่ว่าอะไรอีก  ดูเจ้าจะมีเรื่องให้กล่าวมากมายเหลือเกินนะ  สนใจผู้อื่นทำไมนักเล่า  คนที่เจ้าควรสนใจอยู่ตรงนี้  สวามีผู้น่าสงสารคนนี้ต่างหาก  เจ้าจะทรมานเปิ่นหวางไปถึงเมื่อใดกัน ฮึ "

 

 

เขาเอ่ยด้วยอารมณ์ติดจะน้อยใจเล็กน้อยที่นางมิได้สนใจใยดีเขาเท่าที่ควร  เมื่อกล่าวเช่นนั้นก็เห็นว่านางชะงักไป  เหมือนกำลังคิดตัดสินใจอะไรบางอย่างจนลืมผลักไสเขา  จึงได้ทีสบโอกาสนี้ประทับริมฝีปากลงบนปากอิ่มเย้ายวนของร่างบาง  บรรจงจูบนุ่มนวลอ้อยอิ่ง ทว่าดูดดื่มอย่างที่ใจปรารถนา  ละเลียดเล็มความหวานก่อนแทรกลิ้นเกี่ยวกระหวัดสร้างความรัญจวนชวนใจหวิว  

 

 

 แรกเริ่มหญิงสาวพยายามต้านทานแรงอารมณ์ที่คนตัวใหญ่นั้นสร้างมันขึ้นมาทีละนิด  

 

 

แต่สุดท้ายมิรู้อย่างไร..นางจึงได้จูบตอบเขาไปเช่นนี้  แม้ว่าอาจจะเงอะงะไปบ้าง ด้วยไร้ประสบการณ์

 

 

        สมองนางตอนนี้เบาหวิวในหัวนั้นโล่งไปหมด สติสัมปชัญญะที่ตั้งใจจะห้ามปรามนั้นเหลือน้อยเต็มที เพราะหลุดลอยไปกับจูบและสัมผัสที่เขามอบให้

 

 

       " หนี่ว์เอ๋อร์  เปิ่นหวางว่าซือซือ คงอยากมีน้องแล้วล่ะ "

 

 

        มู่หรงหย่งหมิง เอ่ยบอกนางด้วยน้ำเสียงพร่าแปร่ง  ดวงตาหวานหยดมองผู้เป็นชายาของตนเอง อย่างร้องขอสิ่งที่มากกว่าจูบและเล้าโลม...

 

 

         ใบหน้าคร้ามคมคายซบจมูกลงวนเวียนอยู่กับลำคอเนียนระหงหอมกรุ่นจากกายสาว  วงแขนแข็งแกร่งนั้นโอบกระชับนางไว้แนบกาย  ทั้งมือหนานั้นลูบไล้ไปตามนวลเนื้อนางของสตรีใต้ร่าง 

 

 

        ดวงตาปรือของนางที่มองมายังเขานั้นมีเสน่ห์ชวนให้น่าหลงใหลนัก  มือใหญ่ค่อยๆเอื้อมไปปลดสายผ้ารัดเอวของนางออก เพื่อเปิดทางให้เขาสำรวจเรือนร่างงดงามนี้ได้สะดวกยิ่งขึ้น

 

 

       " ยะ อย่าเพคะ "

 

 

        หญิงสาวเอ่ยห้าม  ทว่าร่างกายกลับอ่อนระทวยดั่งขี้ผึ้งลนไฟ  ใจวาบหวิวขึ้นมาเมื่อมือของคนรักลูบไล้อยู่ที่โคนขาอ่อน  ทั้งพรมจูบระเรื่อยจากลำคอมาจนถึงบริเวณทรวงอก

 

 

       สมองกับร่างกายนั้นดูเหมือนจะไม่สัมพันธ์กัน  ปากเอ่ยห้ามการกระทำนี้แต่ร่างกายกลับเบียดชิดเข้าหาอีกฝ่ายเสียอย่างนั้น

 

 

       เพียงพริบตาเดียว  ทั้งสองร่างก็ไร้ซึ่งอาภรณ์ที่เคยใช้ปกปิดร่างกาย  มู่หรงหย่งหมิงตระกองกอดชายารักไว้แนบอก มองสบตานางด้วยแววตาหวานฉ่ำ เพื่อใช้มันยืนยันและให้ความมั่นใจแก่หญิงสาวใต้ร่างนี้ว่าเขารักนางมากเพียงใด

 

 

       " เปิ่นหวางรักเจ้านะหนี่ว์เอ๋อร์ "

 

 

       เขากล่าวออกไป  หากแต่ไร้การตอบรับจากผู้เป็นชายา  มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่นางมอบให้ และสายตาของนางที่สื่อว่าเชื่อใจและไว้ใจเขา  เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

 

 

       ไร้ซึ่งการพูดคุยใดใด มีแต่เพียงเสียงหัวใจที่เต้นอยู่ในจังหวะเดียวกันของคนสองคน  คำหวาน คำรัก  ปล่อยให้ร่างกายของทั้งคู่ได้ทำหน้าที่เอื้อนเอ่ยบอกกันและกันแทน นั่นคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

 

 

        จวบจนดึกดื่นค่อนคืนที่มู่หรงหย่งหมิงนั้นพร่ำสอนบทเพลงรักให้กับเจ้าสาวหมาดๆ ที่ตอนนี้ได้ดำรงตำแหน่งพระชายาเพียงหนึ่งเดียวของเขาเต็มตัวแล้ว  มวลความสุขที่ทั้งสองคนนั้นร่วมกันสร้างอบอวลอยู่รอบกาย  ดวงตาคมก้มมองหญิงสาวด้วยความอิ่มเอมใจเป็นที่สุด  คนรักของเขานั้นหอมกรุ่นและหวานล้ำไปทั้งตัวเช่นนี้ อยู่ใกล้ก็พลอยทำให้เลือดลมพลุ่งพล่านจนอดที่จะแสดงความรักที่มีต่อนางมิได้  

 

 

          จะกล่าวว่าเขานั้นลุ่มหลงมัวเมาในตัวอิสตรีผู้นี้ก็คงไม่ผิดนัก  แต่ทว่านางมิใช่ใครอื่นเป็นพระชายาของเขา  หากจะรักใคร่หลงใหลในตัวนางนั่นย่อมถือว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ  

 

 

          อื้ออออ...

 

 

          หญิงสาวพลิกกายหลบบางสิ่งบางอย่างที่นางรู้สึกว่ากำลังไต่ตอมลูบไล้อยู่บริเวณผิวกาย  จนเกิดความรำคาญทั้งที่ยังหลับตาอยู่   นางให้รู้สึกอ่อนเพลียและปวดเมื่อยไปทั้งตัวกว่าจะได้นอนพักอย่างสบาย  ก็ยังมีสิ่งใดรบกวนให้ต้องตื่นขึ้นมาอีก

 

 

       

          ความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นทันที เพราะบางสิ่งบางอย่างที่ว่านั้นมันเริ่มคลอเคลียหนักขึ้นและเริ่มรุกรานเล้าโลมไปยังส่วนต่างๆของร่างกายภายใต้ผ้าห่ม  จนนางต้องเผยอเปลือกตาขึ้นด้วยความง่วงงุนและงงงัน

 

 

          ทว่าเมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นจนสุดแล้ว  ก็พบกับบุรุษที่ได้ชื่อว่าพระสวามีของนาง กำลังอวดรอยยิ้มและดวงตาฉ่ำหวาน ใบหน้าคมคายนั้นอยู่ห่างนางแค่คืบ 

 

          " พระองค์ "

 

 

          " ตื่นแล้วหรือ ชายารัก "

 

 

          เขากระซิบถามแผ่วเบาที่ข้างหูของนาง  จงใจแกล้งสตรีใต้ร่างนี้ให้เขินอาย  ด้วยใบหน้าแดงก่ำที่เป็นอยู่ในขณะนี้มันช่างน่ารักน่าใคร่น้อยเสียเมื่อไร

 

 

          " ไม่ตื่นก็ต้องตื่นล่ะ  "

 

 

          หญิงสาวบ่นอุบ ทว่าเสียงที่ล่วงผ่านออกมาจากลำคอนั้นเป็นเสียงเบาบางคล้ายรำพึงรำพันเสียมากกว่า  

 

 

          " เปิ่นหวางนอนไม่หลับ  เจ้าตื่นแล้วก็อยู่คุยเป็นเพื่อนเปิ่นหวางได้หรือไม่ยอดรัก "

 

 

          เขากระชับร่างบางเข้ามาคลอเคลีย

 

 

          " มะ หม่อมฉันง่วงเพคะ ยังไม่อยากตื่น  "

 

 

          นางเบี่ยงหน้าหลบและแสร้งหลับตาลง  ทว่ากลับเปิดโอกาสให้เขาซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของนางได้ง่ายดายยิ่งขึ้น  ร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนบางถูกเขาสำรวจตรวจตราไปเสียทุกซอกมุม จนต้องรีบลืมตาตื่นพลางใช้มือตีเพี๊ยะไปที่มือหนาเสียหนึ่งที

 

 

          "  ทรงรังแกหม่อมฉัน ไหนบอกจะให้หม่อมฉันพักผ่อนไงเพคะ "

 

 

          " เปิ่นหวางก็ให้เจ้าพักแล้วไง  แต่พักเอาแรงต่างหาก "

 

 

          " ขี้โกง  เจ้าเล่ห์นักนะเพคะ "

 

 

          นางขมวดคิ้วทันทีเมื่อฟังเขากล่าว เท่าที่ทำกับนางเมื่อครู่ยังไม่เพียงพออีกหรืออย่างไร  บอกจะให้นางพักผ่อนก็นึกดีใจไปว่าคงได้พักกายบ้าง  แต่คนตรงหน้าดันเล่นแง่กลับคำเสียได้

 

 

          " เห็นใจเปิ่นหวางหน่อยมิได้หรือ เจ้าอ่อนหวานน่ารักออกเพียงนี้ "

 

 

          เขาส่งสายตาออดอ้อนจางซูหนี่ว์ ชนิดที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทำอะไรเช่นนี้เลย

 

 

          " เอาแต่พระทัย "

 

 

          นางเชิดหน้าเอ่ยว่าคนตรงหน้าอย่างไม่จริงจังนัก

 

 

          " ก็เฉพาะกับเจ้าเท่านั้น "

 

 

          " แน่ล่ะ..ลองไปทำเช่นนี้กับผู้อื่นดูสิเพคะ "

 

 

          " ใครกล้า  เปิ่นหวางรักเจ้า มีเจ้าเพียงหนึ่ง สตรีอื่นนับร้อยนับพันก็ไม่มีความหมาย "

 

 

          " ทรงกล่าวได้ดีเพคะ "

 

 

          นางอมยิ้มกับคำพูดหวานหู และออดอ้อนของจวิ้นอ๋องคนหน้าหนวดที่นางชอบค่อนขอดอยู่เป็นประจำ  อดเขินไม่ได้นางก็คนธรรมดา  ที่เมื่อได้ยินคำเหล่านี้จากคนรัก  เหตุใดจะมิพึงพอใจกันเล่า

 

 

          " พูดดีเช่นนี้  มิให้รางวัลเปิ่นหวางหน่อยหรือ "

 

 

          เขาเบียดกายแกร่งเข้าหานาง ความรู้สึกช่วงล่างนั้นตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้ง  

 

 

          " แต่นี่มันใกล้จะรุ่งเช้าแล้วนะเพคะ เดี๋ยวเสี่ยวไป๋กับเพ่ยเพ่ยอาจเข้ามาเห็น "

 

 

          " ไม่เห็นเป็นไร  หากเปิ่นหวางยังไม่อนุญาตก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอก  พวกนั้นก็น่าจะรู้ว่าคืนเข้าหอเปิ่นหวางย่อมอยากใช้เวลาอยู่กับชายารัก  พวกนั้นไม่เข้ามากวนหรอก "

 

 

          มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยพลางใช้ริมฝีปากประทับจูบไปตามร่างกายนาง  อย่างมิอาจห้ามใจเสน่หา...

 

 

          จูบแล้วจูบเล่าเฝ้าเวียนวน  

 

          เพียงได้ยลโฉมนางให้หลงใหล  

 

          หนึ่งในใต้หล้านภาไกล  

 

          สตรีใดที่ว่างามมิอาจเทียม

 

          มอบใจรักภักดีให้แก่เจ้า

 

          หวังสองเราเคียงคู่ดั่งใจหมาย

 

          คิมหันต์ วสันต์ พิรุณพราย

 

          ใจไม่คลายรักเจ้ายอดฤทัย

 

 

         

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 824 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #6405 Myaily1971 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 17:08
    ไรท์ใจร้ายจัง..อ่านถึงตอนสนุกๆ ทีไรบล็อคทุกทีสิน่า
    #6,405
    0
  2. #6391 565118 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:16
    หวานจริงๆ
    #6,391
    0
  3. #6164 chamee (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 11:15
    มดเยอะอ่ะ อิจฉาตาร้อนอิอิ
    #6,164
    0
  4. #6156 Sahunna (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 20:35
    เขาได้กันแล้วแกร๋รรรรรร
    #6,156
    0
  5. #6115 piamya (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 12:07

    อ่านตอนนี้เขินมากเลยค่ะ

    #6,115
    0
  6. #6083 jaja03020 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:52

    เขินจนอ่านตะกุกตะกักเลยความผิดไรท์!!
    #6,083
    0
  7. #6073 FerinFern (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 20:08
    อ่านตอนนี้ ตอนที่กำลังป่วยเบาๆปวดหัวตุบๆมึนๆนิดหน่อย

    พออ่านละอ่านไปเขินไป เลือดขึ้นหัวขึ้นหน้าหมด

    ปวดหัวกว่าเดิมอีกทีนี้

    ความผิดไรท์เลย
    #6,073
    4
    • #6073-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      30 ตุลาคม 2561 / 20:58
      ถถถถถ อาการเดียวกับไรท์เลยค่ะ แต่งเองเขินเอง บิดจนตัวงอแล้วค่ะ
      #6073-1
    • #6073-3 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      31 ตุลาคม 2561 / 00:01
      รีบๆหายป่วยนะคะ ไรท์เป็นห่วง เพราะฉากสวีทยังมีมาเรื่อยๆ เฮียฝากมาบอกทุกคนว่า มีเมียแล้ว เมียสวยมาก แต่งงานแล้วจะอ้อนเมียยังไงก็ได้...555

      ใต้คำฝากนี้/ไรท์ตบเฮียอ๋องไปแล้วหนึ่งที ข้อหาทำให้ไรท์หมั่นไส้ 555
      #6073-3
  8. #6045 SnowQueenFox (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 01:00

    ไม่อธิบายมากแต่ก็เขิรหนักมาก•~•
    #6,045
    0
  9. #6023 --Black Rose (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:41
    ฟินนนนน แต่งตรงกลอนสัมผัสระหว่างบผิดรึเปล่าคะ
    #6,023
    1
    • #6023-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      27 ตุลาคม 2561 / 10:01
      ขอบคุณค่ะ มือใหม่หัดแต่งเน้อ แต่ความจริงอยากแต่งกลอนแบบจีน คือไม่ต้องสัมผัสมากแต่สละสลวยเป็นพอ ยังไงจะพัฒนาการเขียนมากกว่านี้นะคะ ^^
      #6023-1
  10. #5983 kulyasalin2 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 01:56

    เขิน.....
    #5,983
    0
  11. #5937 krunong68 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 11:11

    ทำไมอ่านไม่ได้ เพราะอะไร และต้องทำอย่างไรคะ ( หลายตอนแล้ว )

    #5,937
    1
    • #5937-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      21 สิงหาคม 2561 / 15:07
      ที่ต้องปิดบางตอน เพราะว่าติดเรื่อง สนพ.ค่ะ เพราะเมื่อแต่งจบจะมีการออกรูปเล่ม จึงไม่สามารถเปิดให้อ่านได้ทั้งหมด ไรท์จึงเลือกปิดเฉพาะบางตอน เพื่อที่จะได้เปิดตอนใหม่ให้อ่านได้ค่ะ
      #5937-1
  12. #5499 PoPz Kkt (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 01:31
    น่าจะให้ฮ่องเต้มอบสมรสพระราชทานให้ไปเลยนะคะ จะได้เป็นหลักประกันชัวร์ๆ
    #5,499
    0
  13. #5498 PoPz Kkt (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 01:31
    น่าจะให้ฮ่องเต้มอบสมรสพระราชทานให้ไปเลยนะคะ จะได้เป็นหลักประกันชัวร์ๆ
    #5,498
    0
  14. #5188 little_bamboo (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 21:49
    ตรง"ยัดเยียดนางให้หลานชาย"นี่น่าจะเปลี่ยนเป็น"ยัดเยียดหลานชายให้กับนาง"น่าจะดีกว่านะคะ
    #5,188
    1
    • #5188-1 เถียนเถียน / A.C.E(จากตอนที่ 45)
      9 มกราคม 2561 / 22:11
      ขอบคุณค่ะ จะแก้ไขในภายหลังนะคะ
      #5188-1
  15. #5071 Kaew Suda (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:03
    รู้สึกรำคาญอิองค์หญิงนี้จังเลยโง่แล้วอวดฉลาด
    #5,071
    1
    • #5071-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      4 มกราคม 2561 / 22:31
      ไม่มีใครคิดว่าตัวเองนั้นโง่จริงมั้ย น้องฮวาคือคนประเภทนั้น
      #5071-1
  16. #4999 mayar (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:50
    ปั้มตราประกาสิตประทับตำแหน่งแระ
    #4,999
    1
  17. #4732 อาวุธไร้ตา (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 16:01
    ล้วนรู้กันทั่วแต่คงยากจะห้ามปราม ไม่มีวิธรกระชากหน้ากากของฮองเฮาบ้างเลยรึ อะไรก็ได้ที่จะทำให้องค์หญิงตาสว่าง ไม่งั้นมันก็จะเรื่อรังคาราคาซังเช่นนี้ไปตลอด
    #4,732
    0
  18. #4634 Mr. Queen (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 10:50
    ท่านอ๋องนี่ร้าย เปิดตัวใหญ่ขนาดนี้ใครจะกล้าอีก
    #4,634
    0
  19. #4594 KARENA (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 15:10
    อิ องค์หญิง ถูกคนอื่นเขาหลอกจนกระทำตนไม่เหมาะกับฐานะไปเยอะล่ะนะ เป็นองค์หญิงที่ไม่เหมาะเป็นองค์หญิงจริงๆ
    #4,594
    0
  20. #4593 ykykk (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 13:51
    เหลียนฮวา ใครจะดีเท่าคนที่คลอดตัวเองมาเล่า เอาใจไว้ที่ฮองเฮามีแต่ถูกเสี้ยมถูกหลอกใช้ ตาสว่างเร็วองค์หญิงงง
    #4,593
    0
  21. #4592 แพนด้าจัง (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 12:31
    เตรียมชุดรอไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ

    ยินดีกับทั้งสองคนด้วย โดยเฉพาะท่านอ๋อง ดูท่าจะดีใจมาก หน้างี้บานเป็นจานดาวเทียมเชียว 555

    ส่วนองค์หญิงน้อยนั้น เก็บอาการหน่อยหนู ยิ่งแสดงออกยิ่งดูโง่เขลาอะไรเช่นนี้ เฮ้อ ช่างน่าสงสารแลเอือมระอายิ่งนัก
    #4,592
    0
  22. #4591 PandaPhung (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 11:31
    ตัดชุดรอแล้วค่ะ แต่ก่อนหน้านั้น ถ้าหากว่าองค์หญิงคิดจะทำอะไรพี่สะใภ้ ก็คงต้องเห็นแก่หน้าพี่ชายและคุณปู่คุณย่าบ้างแหละนะ หึ
    #4,591
    1
    • #4591-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      27 ธันวาคม 2560 / 17:22
      ได้ตำแหน่งพี่สะใภ้มาแล้วน้องหนี่ว์คงจะยอมหรอกนะ 5555
      #4591-1
  23. #4590 yukiyukiko (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 08:09
    ตำแหน่งหวางเฟยกับองค์หญิงนี่ตำแหน่งไหนสูงกว่ากัน หมั่นไส้ยัยองค์หญิงนี่เหลือเกินแสดงกริยาได้แย่มาก ฮ่องเต้ ฮองเฮา ก็เห็นชัดเจนแต่กลับรอให้องค์หญิงสำนึกเอง กว่าจะสำนึกก็สร้างความเดือดร้อนไปทั่วแล้ว ครอบครัวไม่กล้าสั่งสอนทั้งที่สามารถทำได้แบบปราณีก็รอให้สังคมสังสอนแบบหนักๆละกัน ขอแบบสมน้ำสมเนื้อกับความเดือดร้อนที่สร้างแบบทบต้นทบดอกนะไรท์ อย่าได้สงสาร
    #4,590
    2
    • #4590-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 45)
      27 ธันวาคม 2560 / 17:20
      ใจเย็นๆเมื่อถึงเวลาน้องฮวาจะต้องได้บทเรียนค่ะ
      #4590-1
    • #4590-2 นักอ่านเงา (จากตอนที่ 45)
      29 ธันวาคม 2560 / 23:51
      ขอบคุณไรท์มัดจำล่วงหน้าเลยค่ะสำหรับบทเรียนแก่องค์หญิง
      #4590-2
  24. #4589 chanchan123 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 22:57
    ประกาศเลยจ้า กละวคนไม่รู้หรอเพคะจวิ้นอ๋อง
    #4,589
    1
  25. #4588 molja (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 22:44
    น่าจะมอบบทเรียนให้องค์หญิงเหลียนฮวาสักบท เอาแบบหายโง่ไปได้บ้างน่าจะดีนะคะ ไรท์ว่าไงคะ
    #4,588
    1