ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 42 : จอมโจรรัตติกาล (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,668
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 547 ครั้ง
    21 ก.พ. 61


กลางดึก ณ จวนสกุลจาง


 

      อากาศเย็นสบายในคืนเดือนแรม  ผู้คนในจวนต่างพากันหลับใหล บรรยากาศนั้นเงียบสงบ  ตามทางเดินในจวนได้จุดตะเกียงอยู่โดยรอบ ให้ความสว่างอยู่พอสมควร  ทั้งมีบ่าวรับใช้เดินเวรยามผลัดกันทั้งคืน เพื่อดูแลเรื่องความปลอดภัย


 

       ทว่าก็ยังมีบุคคลนิรนามสวมชุดดำ  อาศัยความมืดในบางจุดอำพรางกายลัดเลาะไปตามมุมมืดนั้น  ทักษะในการหลบหลีกและหลบเลี่ยงผู้คนนั้นว่องไว อีกทั้งฝีเท้ายังเบาและเงียบกริบ บ่งบอกว่าถูกฝึกมาเป็นอย่างดี  จึงไม่ยากนักที่จะเล็ดลอดสายตาบ่าวรับใช้ที่อยู่เวรเข้าไปในจวนจนได้

 

        โดยปกติจางซูหนี่ว์เป็นคนตื่นง่ายอยู่แล้ว เพียงมีเสียงกุกกักดังเพียงนิดก็สะดุ้งตื่นอยู่บ่อยครั้ง  ยิ่งช่วงหลังตั้งแต่เอาเจ้ากระต่ายน้อยซือซือมาเลี้ยง  นางก็นำมันเข้ามานอนในห้องเดียวกับนางด้วย  บางคืนเจ้ากระต่ายซุกซนทำเสียงดังให้นางตื่นขึ้นมายามดึกก็บ่อยครั้ง  ซึ่งครั้งนี้ก็คงเป็นเช่นที่ผ่านมา


 

       หญิงสาวสะดุ้งตื่นขึ้นหลังจากได้ยินเสียงดังกุกกักเล็กน้อย  มาจากทางบริเวณหน้าต่างที่นางเปิดแง้มเอาไว้ไม่มาก  พอให้ลมพัดเข้ามาได้บ้างเพื่อให้อากาศในห้องนั้นถ่ายเทได้สะดวก  


 

      เมื่อลืมตาตื่นและปรับสายตาในความมืดได้แล้วก็พอจะมองเห็นอะไรได้ลางๆ  จึงลุกขึ้นไปดูเจ้ากระต่ายต้นเหตุของเสียงที่ทำนางสะดุ้งตื่นมากลางดึกว่าเหตุใดยังไม่นอนและเล่นซุกซนอะไรบ้าง


 

        ทว่าเดินเข้าไปใกล้กลับเห็นเงาตะคุ่มของใครก็ไม่ทราบอยู่บริเวณหน้าต่างนั้น  และเจ้าซือซือก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมาซุกซนแต่อย่างใดกลับหลับปุ๋ยอยู่บนฟูกในตะกร้าที่นางเตรียมให้อย่างแสนสุข


 

        ไม่ใช่กระต่าย  แต่เป็นใครก็ไม่รู้  เอ๊ะ...หรือจะเป็นโจร  


 

         แม้นเป็นโจรจริงๆ หากนางตะโกนเรียกคนมาช่วยตอนนี้  กว่าทุกคนจะตื่นและมาที่ห้องของนาง ไม่แน่นางอาจถูกฆ่าปิดปากตายไปแล้วก็ได้  ด้วยคนชุดดำนี้อยู่ใกล้นางมากกว่า  เพียงกระโจนเข้ามาไม่กี่ก้าวก็คงจับตัวนางได้ไม่ยากนัก  


 

        จึงค่อยๆขยับกายให้เบาที่สุด และคว้าเอาแจกันกระเบื้องที่วางอยู่ใกล้ๆมือนางนั้นขึ้นมาใช้ต่างอาวุธ  คิดว่าถ้ามันขยับเข้ามาใกล้นางอีกนิด  แม่จะฟาดไม่เลี้ยงให้หัวแบะเลยคอยดู จากนั้นจะรีบตะโกนให้คนเข้ามาช่วยทันที  หญิงสาวกระชับแจกันในมืออย่างมั่นคง  ทำใจดีสู้เสือ  เมื่อเห็นเจ้าโจรชุดดำนั่นค่อยๆเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ 


 

         " ฮึ้ยยยย "


 

          วืดดดด


 

        นางเงื้อมมือขึ้นยกแจกันฟาดไปสุดแรง เป้าหมายนั้นเล็งไปที่ศีรษะคนร้าย  ระยะใกล้เช่นนี้ไม่พลาดแน่  


 

      ทว่าเจ้าโจรผู้นี้กลับไวกว่าที่คิดมันเอี้ยวตัวหลบแจกันไปได้อย่างฉิวเฉียด พลางพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็วและจับข้อมือของนางบิดเพียงนิดแจกันในมือก็หลุดออกอย่างง่ายดาย ในขณะที่นางยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำไป


 

        " โอ้ยย "


 

        หญิงสาวร้องครางออกมาด้วยความเจ็บแปลบบริเวณข้อมือที่ถูกบิดเมื่อครู่  ซึ่งเจ้าโจรที่จับแจกันในมือนางไปวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็วนั้น  คลายมือออกจากข้อมือของนางทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของนาง  หญิงสาวจึงฉวยโอกาสนี้ผลักคนตรงหน้าไปเต็มแรง และขยับวิ่งไปที่ประตูพลางส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือทันที


 

        " ช่วยด้วย ช่วยข้าด้ว....อุ๊บบ "


 

        ร่างที่เซถอยหลังจากแรงผลักของนางไปเมื่อครู่ ถลันเข้ามาตะครุบตัวนางจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว  มือซ้ายนั้นรวบตัวนางเอาไว้ในอ้อมแขน  ส่วนมือขวาก็ใช้ปิดปากนางเสียแน่น


 

         " อ่อย อ้า เอี๋ยว อี้ อ้ะ (ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ) "


 

         จางซูหนี่ว์พยายามพูดแต่ก็พูดได้ลำบาก ด้วยมีมือหนาของไอ้โจรชุดดำนี่ปิดปากของนางอยู่ พยายามดิ้นสุดกำลังให้หลุดออกจากวงแขนอันน่าขยะแขยงนี้


 

        " หึ หึ เจ้าว่าอะไรนะ ข้าฟังไม่เห็นเข้าใจเลย "


 

         มู่หรงหย่งหมิง ที่แอบลอบเข้ามาหาว่าที่เจ้าสาวด้วยความคิดถึง  แกล้งเอ่ยพลางกดเสียงให้ทุ้มต่ำกว่าที่เคย  


 

        ตอนแรกก็ว่าจะเอ่ยบอกนางดีดีว่าเป็นเขาเองไม่ต้องตกใจไป  แต่นางนี่สิจะเอาแจกันฟาดศีรษะเขาเสียได้  คราก่อนก็โดนไม้ฟาดจนหน้าผากแตก  ฝ่ามือของนางเองเขาก็เคยโดนมาแล้วเล่นเสียหน้าหันชาไปเป็นแถบ  


 

        ประสบการณ์นั้นมีอยู่ ดีที่ครานี้ไหวตัวทัน  มิฉะนั้นงานแต่งคงได้เลื่อนเป็นแน่  เนื่องจากเจ้าบ่าวถูกว่าที่เจ้าสาวทำร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส  นึกแล้วก็หมั่นเขี้ยว ขอแกล้งนางเล็กๆน้อยๆก่อนค่อยบอกก็แล้วกัน


 

       " ไอ้ โอน อั่ว อ่อย อ้า อ้ะ (ไอ้โจรชั่วปล่อยข้านะ) "


 

       นางรู้สึกโกรธและโมโหจนลมออกหูได้กระมัง  พยายามใช้มือนางแกะมือโจรออกจากปากและตัวของนางสุดฤทธิ์  ทั้งทุบตีเปะปะไปทั่วเท่าที่จะทำได้


 

       " ข้าเป็นโจรจะปล่อยเหยื่อไปง่ายๆได้อย่างไร "


 

        มู่หรงหย่งหมิง แกล้งก้มหน้าไปกล่าวกระซิบเสียงเย็นข้างหูของนาง ทั้งงับติ่งหูนางไปทีหนึ่งอย่างหยอกเอิน  ทว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนกลับเบี่ยงหน้าหนีอย่างรังเกียจ  และจากนั้นก็เป็นเขาเสียเองที่ต้องอุทานออกมา


 

        " โอ๊ะ "


 

         จะอะไรเสียอีกล่ะ ว่าที่เจ้าสาวเล่นกัดมือเขาเสียเต็มแรง  ฤทธิ์เยอะจริงๆ เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หากแต่ก็ต้องทนให้นางกัดอยู่อย่างนั้น  ขืนเอามือออกนางได้ร้องให้คนแห่มาช่วยเป็นแน่


 

        " หยุดกัดเดี๋ยวนี้ "


 

        เขาสั่งออกไป  ทว่าจางซูหนี่ว์ก็มิได้ฟังความแต่อย่างใด


 

        " ถ้าเจ้าไม่หยุด  ข้าจะปล้ำ "


 

       ได้ผลชะงัด สตรีในอ้อมแขนหยุดการประทุษร้ายเขาในทันใด  พลางยืนตัวแข็งทื่อ หรือว่านางจะกลัวเขาจนสติหลุดไปแล้วกระมัง


 

        มู่หรงหย่งหมิงคลายอ้อมกอดที่รัดร่างนุ่มนิ่มเสียแน่นอยู่เป็นนาน  เขาคิดจะหยุดแกล้งนางเสียที  จึงเลื่อนมือมาจับไหล่ทั้งสองข้างของนาง กะว่าจะให้นางหันมาเผชิญหน้า และเอาผ้าที่เขาใช้ปิดบังใบหน้าออกให้นางได้เห็นว่าเป็นใคร 


 

       ทว่าเพียงเขาวางมือลงบนไหล่เนียนของนางเท่านั้น นางก็สะดุ้งโหยงเสียแล้ว  และยังไม่ทันที่เขาจะทำสิ่งใด  ด้วยความเผลอไม่ทันระวังตัว  จึงโดนสตรีที่คิดว่าสิ้นฤทธิ์เสียแล้วกระทุ้งศอกเข้าที่ท้องอย่างจัง 


 

        จุกน้อยเสียเมื่อไรล่ะ  ถึงอย่างนั้นมือเขาก็ยังเกี่ยวร่างนางออกแรงดึงให้เข้ามาประชิดตัว และรั้งนางให้เสียหลักล้มลงมาที่เตียงด้วยกัน


 

       จัดการปิดปากของนางที่คิดจะร้องขอความช่วยเหลือด้วยปากของเขาทันที  จูบทั้งๆที่มีผ้าปิดหน้าอยู่นี่ล่ะ  และดูท่าว่านางจะโกรธขึ้นอีกเป็นทวีคราวนี้ทั้งดิ้นทั้งข่วนเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย  ทั้งขาของนางก็ไม่อยู่เฉยถีบได้เป็นถีบ 


 

        เขาก็มัวแต่ปัดป้อง กลิ้งกันชุลมุนอยู่บนเตียงนั่น  ทั้งพยายามที่จะบอกนางด้วยเห็นว่าเรื่องนั้นเริ่มไปกันใหญ่แล้ว 

 

        " ชู่ว์~~ หนี่วเอ๋อร์ เปิ่นหวางเอง หยุดดิ้นได้แล้ว "


 

        พูดไปเท่านั้นจริงๆ เพราะหลังจากนั้นใบหน้าของเขาก็หันไปตามแรงสะบัดมือ  ที่ปะทะกับแก้มด้านซ้ายของเขาเต็มแรง  


 

       คิดได้สองแง่...หนึ่ง เข้าใจว่านางอาจจะยั้งมือไม่ทัน  หรือสอง อาจจะทันแต่ตั้งใจตบมาก็เป็นได้


 

        หลังจากที่ฟาดฝ่ามือออกไปแล้ว ทุกสิ่งก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่  ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของทั้งสองก็ว่าได้


 

          " ทรงทำอะไรเพคะ  เล่นอะไรพิเรนทร์  หม่อมฉันคิดว่าเป็นโจรเสียอีก  หากมีมีดอยู่ในมือและพลั้งเผลอแทงพระองค์ไปจะว่าอย่างไร "


 

         หญิงสาวเปิดประเด็นหลังจากที่หยุดเพื่อพิจารณาคนตรงหน้า  ตบเมื่อครู่จะว่านางได้ยินประโยคที่จวิ้นอ๋องกล่าวก็ใช่  หากแต่นางนั้นก็ยั้งมือที่สะบัดออกไปแล้วไม่ทัน 


 

         ทว่าคิดอีกทีก็สาสมแล้วที่จะโดนเสียบ้าง  กล่าวโทษนางไม่ได้นะ  อยากเล่นอะไรไม่รู้ความเอง  


 

        " เปิ่นหวางก็อาจจะตายในอ้อมกอดอุ่นๆของเจ้า "


 

        มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยอย่างสบายๆไม่จริงจังนัก  เมื่อเห็นว่านางนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดแลดูจะขึ้งโกรธเขาอยู่ไม่น้อย  


 

        " ไม่ขำเพคะ  ทรงขยับออกจากตัวของหม่อมฉันด้วย  ถ้าใครเข้ามาเห็นตอนนี้จะว่าอย่างไร "

 


        นางเอ่ยบอกให้บุรุษตรงหน้านั้น  ขยับตัวออกจากร่างกายนางก่อนเป็นอันดับแรก  ด้วยท่วงท่าที่นางและเขาอยู่บนเตียงนอนด้วยกันในขณะนี้  มันส่อให้คิดเป็นอื่นไม่ได้เลย  


 

     ร่างใหญ่ของเขาที่ทาบทับคร่อมกายนางอยู่  ร่างกายหลายส่วนแนบชิดจนนางต้องรีบเอามือขึ้นมายันอกเขาไว้  ทว่าคนหน้ามึนก็ไม่วายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้คลอเคลียนางเพียงคืบ  รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของเขานั้นรดต้นคอนางเลยทีเดียว  


 

       สถานการณ์สุดจะล่อแหลมชวนคิดว่าอาจจะเสียพรหมจรรย์เช่นนี้อย่างไรเล่า  ที่ทำให้นางบ่ายเบี่ยงหลบหน้าเขามาตลอดสองสัปดาห์  ด้วยขอเวลาทำใจสักนิด เพราะอย่างไรแต่งไปก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้  สามีภรรยานอนอยู่บนเตียงเดียวกัน  คงจะมิได้นอนจับมือมองตากันแล้วหลับไปเฉยๆหรอก  แต่ตอนนี้นางยังไม่ได้แต่งนี่นา....


 

        " ก็ได้ "


 

        มู่หรงหย่งหมิงพลิกกายลงจากร่างเล็กตามที่นางบอก  หากแต่ขยับจากการคร่อมลงมานอนเคียงข้างและดึงนางเข้ามากอดแนบชิดดั่งเดิม


 

        " มันต่างกันตรงไหนเพคะ "

 

 

        หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง พลางชักสีหน้าอย่างขัดเคืองใจ


 

         " จะปล่อยก็ต่อเมื่อเจ้าตอบเปิ่นหวางมาก่อน  ว่าเหตุใดจึงได้คอยหลบหน้าเปิ่นหวางนัก "


 

         เขาถามในสิ่งที่อยากรู้ทันที


 

         " อย่าบอกนะเพคะ  ว่าเรื่องเพียงแค่นี้ที่ทำให้พระองค์ทรงบุกรุกเข้ามาที่ห้องของหม่อมฉันในยามวิกาลเช่นนี้ "


 

         นางอึ้งไป เชื่อเขาเลย...

 


          " เจ้ากล่าวว่าแค่นี้อย่างนั้นหรือ  สิบกว่าวันนี้เปิ่นหวางมาหาเจ้า เจ้าก็เอาแต่หลบหน้าไม่ยอมออกมาพบ  มิรู้หรือว่าคนเขาคิดถึงเพียงใด  ห่วงก็ห่วง  เกรงว่าเจ้าจะไม่สบายไปจริงๆ  กังวลไปต่างๆว่าทำสิ่งใดให้เจ้าไม่พอใจหรือไม่ จนทนไม่ไหวต้องตัดสินใจมาหาเจ้าในตอนนี้  หากไม่รักจะทำเช่นนี้หรือไม่  "


 

          " เอ่อ..อย่างที่ให้คนกราบทูลเพคะ  หม่อมฉันไม่ค่อยสบาย  อีกอย่างช่วงนี้หม่อมฉันก็ค่อนข้างยุ่งเรื่องการเตรียมตัวอย่างไรล่ะเพคะ "


 

         นางคิดหาเหตุผลมาอ้างอิง เรียกง่ายๆก็คือแถเอาตัวรอดนั่นล่ะ  แต่ดูเหมือนว่าคนข้างๆจะไม่เชื่อนางเลย  ทั้งยังกอดกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม  หน้า จมูก ปากนั่นหรือ ก็เคลียคลออยู่ที่แก้มและลำคอของนางอยู่นั่น  จนต้องเบือนหน้าหนีตลอดเวลา  


 

         คนหน้ามึน ชอบฉวยโอกาสปากว่ามือถึงกับนาง  ถึงแม้ว่าจะนอนกอดนางและจมูกกับปากซุกซนเอาแต่ใจ แต่นางก็รู้ได้ว่าเขาจะไม่ทำอะไรนางมากไปกว่านี้แน่  ด้วยมือของเขาไม่ได้แตะส่วนอื่นๆในร่างกายของนางเลยนอกจากกอดเอาไว้เท่านั้น


 

        " พูดแล้วทำไมต้องหลบตา หันหน้าหนีเปิ่นหวาง "

 


        " ก็ทรงหันไปทางอื่นได้หรือไม่เพคะ "


 

        " เปิ่นหวางอยู่กับเจ้า คุยกับเจ้า ก็ต้องหันหน้ามาที่เจ้าน่ะสิ "


 

        " แต่มันใกล้ไปเพคะ  หม่อมฉันไม่ชอบ และอีกอย่างทรงได้พบหน้าหม่อมฉันแล้ว คงเสด็จกลับไปได้แล้วกระมังเพคะ   ประเดี๋ยวคนอื่นพบเข้าจะไม่ดี "


 

         นางเอ่ยไล่คนตรงหน้า  ด้วยก็เกรงว่าจะมีผู้พบเห็นเข้าจริงๆ


 

        " เอ่ยไล่เปิ่นหวางเสียจริง   คนอุตส่าห์เข้ามาด้วยความคิดถึง รินน้ำชายังมิทันหายร้อนเลยกระมัง  ก็ถูกไล่เสียแล้ว "


 

       เขาแสร้งกล่าวน้อยใจ  ทว่านางกลับตอบเขาเสียงแข็ง

 


       " ก็แล้วทรงเสด็จมาอย่างปกติหรือไม่เล่าเพคะ  นี่มันยามวิกาลและเป็นห้องส่วนตัวของหม่อมฉันด้วย "


 

       " ก็แล้วถ้าเป็นห้องของเรา  เปิ่นหวางนอนกับเจ้าได้ใช่หรือไม่  ซี้ดดดด  "


 

       กล่าวยังไม่ทันจบก็ส่งเสียงครวญครางออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อมือน้อยนั้นหยิกเข้าที่สีข้างของเข้าไม่ยั้งมือ


 

       " ลามก "


 

        นางอดที่จะหยิกเขาไปเสียทีหนึ่งไม่ได้  หากแต่ก็ต้องเป็นฝ่ายที่ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาไม่ได้ ก็ฟังเสียงที่เขาร้องออกมาสิ  ฟังดูมันให้ความรู้สึกเสียว มากกว่ารู้สึกเจ็บอย่างไรก็ไม่รู้ได้  ขอยกตำแหน่งคนหน้าหื่นให้อีกตำแหน่งก็แล้วกัน  


 

        จวิ้นอ๋องโจรป่า คนหน้าขรึมหายไปไหนเสียแล้ว  ที่นางเห็นมาตลอดคือ คนเจ้าเล่ห์ หน้ามึน และหน้าหื่นอีกด้วย


 

      " เปิ่นหวางหมายถึงห้องของเรา เมื่อแต่งงานแล้วเปิ่นหวางนอน...กอดเจ้าได้ใช่ไหม "

 


       " นอนกอด  ก็แล้วไม่กล่าวให้หมดแต่ทีแรกล่ะเพคะ วาจาส่อเสียดใครฟังก็ต้องคิดเป็นอย่างอื่น "

 


       " เปิ่นหวางไม่คิดว่าเจ้าจะคิดลึกเพียงนั้น  คิดไปถึงไหนแล้วล่ะหนี่ว์เอ๋อร์ "

 


        " เปล่านี่เพคะ  เอ่อ...ทรงเสด็จกลับไปได้แล้วเพคะ  อีกไม่นานก็คงจะรุ่งสางแล้ว  บ่าวรับใช้ก็คงจะตื่น  หม่อมฉันไม่อยากให้ใครเห็นและคิดไม่ดี  อ้อ แล้วอย่าได้ทรงทำเช่นนี้อีกนะเพคะ "

 


       นางกล่าวดักทางเอาไว้  ประเดี๋ยวจะมีโจรย่องเบาเข้ามาที่ห้องนางอีก


 

       " ทำกับเจ้าไม่ได้  เช่นนั้นทำกับผู้อื่นได้ใช่หรือไม่ "

 


       เขาแกล้งเย้า

 


      " จะลองดูก็ได้นะเพคะ  "

 


      หญิงสาวตวัดสายตาหันไปมองบุรุษที่กอดนางอยู่ด้วยสายตาเขม็ง

 


       " เปิ่นหวางล้อเล่น  ใครจะไปมีคนอื่นก็มีไป  แต่เปิ่นหวางเป็นคนซื่อสัตย์  มอบใจและจะมอบกายให้เจ้าคนเดียวนับจากนี้  เรื่องนอกใจสตรีผู้เป็นที่รักเปิ่นหวางเห็นว่ามิสมควร  เป็นเรื่องที่ใช้ไม่ได้ทีเดียว  จริงหรือไม่หนี่ว์เอ๋อร์ "


 

       เขาวางคางลงบนไหล่นวลเนียนของหญิงสาวข้างกาย  นอกจากมารดาแล้วเขาก็มิเคยอ้อนผู้ใดเลย  คงมีแต่นางในอ้อมแขนนี่ล่ะ...

 


        " เอ่อ...หม่อมฉันว่าทรงกลับไปแล้วเพคะ "


 

          จางซูหนี่ว์เริ่มไปไม่เป็น  เมื่อเห็นมุมออดอ้อนของคนตรงหน้า  ทว่าต้องทำใจแข็งปั้นหน้าขรึมเข้าไว้


 

        " ก็ได้ๆ  "


 

        มู่หรงหย่งหมิงทำเป็นคลายอ้อมแขนและค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง  โดยมีจางซูหนี่ว์ลุกตามขึ้นมาด้วย 


 

        " ด้านหน้าประตูมีเวรยามเดินอยู่บ่อยๆ เปิ่นหวางจึงมาทางหน้าต่าง ดีที่เจ้าเปิดไว้พอดี "


 

         " หม่อมฉันจะได้รู้เอาไว้เพคะ  ทีหลังจะได้ไม่เปิดไว้เด็ดขาด "


 

        " ก็ถ้าเปิ่นหวางจะเข้ามาเสียอย่าง  ประตู หน้าต่างก็มิใช่ปัญหาหรอก "


 

         " เช่นนั้นหม่อมฉันจะโกรธ "


 

        " เปิ่นหวางล้อเล่น  ใครจะปีนเข้าห้องชายาตัวเองกันล่ะ  เดินเข้าไปดีดีก็ได้แล้ว "

 


        " เอ๊ะ!!! "

 

 

        " เปิ่นหวางไปล่ะ "


 

        คนที่บอกจะไปกลับมิไปเปล่า  ชะโงกหน้าเข้ามาหอมแก้มนวลทั้งสองข้างของหญิงสาวเป็นการทิ้งทวน  ก่อนจะกระโจนออกจากหน้าต่างลงไปอย่างไร้เสียง  


 

        จางซูหนี่ว์ผวารีบเข้าไปเกาะขอบหน้าต่างมองออกไปด้านนอกด้วยความเป็นห่วง  รีบกระโจนออกไปเพียงนั้น แขน ขาหักบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้  

 


       ทว่ากลับเห็นคนหน้ามึนยืนมองนางอยู่ข้างพุ่มไม้  พลางส่งยิ้มเผล่มาให้นาง  ก็นึกหมั่นไส้นักจึงถลึงตาส่งไปให้  ก่อนบุ้ยใบ้บอกให้เขาไปจากตรงนี้เสียที  นั่นล่ะบุรุษชุดดำจึงเร้นกายหายไปในเงามืด


เถียนเถียนเองค่ะ


      ซี้ดดดดดด.....เดี๋ยวนะเฮีย เสียงอุทานนี่คือเจ็บใช่มั้ย  ทำไมไรต์คิดลึก ทำไมเฮียดูแรดดด ดูอ่อย งื้ออออ...


      ปล. หลายคนอาจสงสัยทำไมจวนเสนาบดีจางโจรถึงลักลอบเข้ามาง่ายจัง  ต้องบอกก่อนว่าโจรคนนี้มันไม่ธรรมดา ฝีมือดี้ดี  ถ้าเป็นโจรทั่วไปก็อาจเข้ามายากหน่อยเพราะเวรยามนั้นก็มีพอสมควร  


    อีกอย่างมีคนของจวิ้นอ๋องคอยซุ่มอารักขาอยู่ลับๆรอบนอกกำแพงจวนตลอดเวลา  โจรทั่วไปคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะกระโดดข้ามกำแพงจวนเข้ามาได้หรอก  แต่อย่างที่บอกเจ้าโจรคนนี้มันเก่ง  มันเป็นโจรที่มีอภิสิทธิ์เหนือโจรทั่วไป  มันเป็นโจรที่มีข้อยกเว้น  55555+

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 547 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #6248 iloveyg2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:20
    โอ้ยยยยยยคู่นี้น่ารักแท้ ความจริงคือเเอบเชียร์องค์ชายห้าอ่ะเสียใจฮือๆ
    #6,248
    0
  2. #6025 pommy4813 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:05

    55555 โจรมีระดับ

    #6,025
    0
  3. #5982 kulyasalin2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 01:08
    ชอบๆ พัฒนาการความรักของคู่นี้ น่ารัก....
    #5,982
    1
  4. #5808 Earthkid (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 11:29
    จำได้ว่าเคยอ่านเรื่องนี้แล้วแต่อ่านไม่จบก็เลยหยิบมาอ่านใหม่แต่จำได้แล้วค่ะว่าทำไมถึงเลิกอ่านไปเพราะไม่ชอบ-อีตาท่านอ๋องนี่เองอ่ะแล้วก็ทนไม่ได้เลยเลิกอ่านไปดีกว่าคนชั่วเรวร้ายเจ้าเล่อย่างนี้ไม่น่าแต่งด้วยเลยนะคะ
    #5,808
    1
    • #5808-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 42)
      23 เมษายน 2561 / 19:00
      ก็ทุกคนก็มีทั้งมุมสว่างและมุมมืดอยู่ในตัวเนอะ ทุกการกระทำของคนเราย่อมมีเหตุผลของแต่ละคน เพียงแต่มันอาจจะไม่ได้ถูกต้องเสมอไปสำหรับทุกคน อันนี้ไรต์ยอมรับในความคิดเห็นของรี้ดจ้าาา แต่ว่าก็ในความไม่ดี เฮียแกก็มีความดีอยู่เหมือนกันเนอะ อยากให้ลองเปิดใจนิดนึง ว่าเพิ่งเกลียดเฮียเลยน๊าาา
      #5808-1
  5. #5553 xxserein (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 05:35
    รำคาญเพ่ยเพ่ย
    #5,553
    0
  6. #5496 PoPz Kkt (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 00:48
    ทำไมเราไม่รู้สึกว่ามันมีเหตุการณ์ที่ทำให้พระ-นางรักกันเลยอ่ะ หลังจากที่พระเอกรู้สึกดีกับนางเอกที่วัง พอนางเอกกลับจวน พอพระเอกโผล่มาจู่ๆก็ชอบนางเอก ตัดมาอีกอยู่ๆก็รักแล้ว ส่วนนางเอกตอนแรกก็ไม่รู้สึกอะไรกับพระเอก จู่ๆก็ชอบแล้วมารักเลย เราว่าเหตุการณ์ระหว่างความรู้สึกที่จะรักมันไม่ค่อยสมูธอ่ะค่ะไรท์ มันดูไม่เรียลเท่าไร น่าจะเพิ่มเหตุการณ์ หรือบอกช่วงเวลาให้ชัดกว่านี้
    #5,496
    1
    • #5496-1 เถียนเถียน / A.C.E(จากตอนที่ 42)
      26 มกราคม 2561 / 01:22
      ความรักของคู่นี้มันเกิดจากความรู้สึกผิดของพระเอกที่ไปหลอกใช้ ซึ่งความจริงถามว่ารักแรกพบมั้ยก็ไม่นะ แค่สนใจความสวยนางเอกเฉยๆ แต่พอนางเอกเฉยๆไม่ได้สนใจ นั่นล่ะมันเหมือนแรงดึงดูด แปลกดี ประมาณว่าผู้หญิงทั้งแคว้นอยากแต่งกับฉันจะตายทำไมเธอถึงปฏิเสธ มันเลยกลายเป็นความสนใจคอยมองคอยรับรู้เรื่องราว เหมือนกับว่ามันค่อยๆซึม รู้ตัวอีกทีก็รักไปแล้ว...
      ส่วนนางเอกตอนแรกก็เฉยๆ ออกจะแอนตี้ด้วยซ้ำ แต่กลับเจอบ่อย ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอยิ่งตื๊อ เดิมทีก็ไม่ได้เกลียดนะแค่ไม่ชอบ แต่เจอลูกตื๊อมึนๆแต่น่ารัก ของพระเอกบ่อยก็ค่อยๆใจอ่อน...
      แต่ก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ไรต์จะพยายามปรับปรุงและพัฒนาต่อไปคร้าา
      #5496-1
  7. #5369 Maioctober (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 17:09
    ไรท์ใจร้าย กรีดหัวใจชายห้าของรีด
    #5,369
    1
  8. #4993 mayar (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:34
    เพ่หมอเป็นพระรองต้องทำใจ ทำม๊ายยรีดชอบอิมเมจพระรองหลายเรื่องน๊าาา พระเอกของนางเอก พระรองของทีมรีด เอาคู่แจ่มๆให้พระรองแสนดีพ่อพระหน่อยน๊าาา
    #4,993
    1
  9. #4991 mayar (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 23:32
    พ่อแม่ลูก แค่กๆ รักมากไม่ให้ๆ
    #4,991
    0
  10. #4553 Chontida Wata (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 20:01
    เถียนเถียนชอบกินทุเรียนมั้ยยย เดี๋ยวเราขว้างไป 555 #รักเถียนเถียนน๊าาา
    เหนือกว่าเฮียที่หมั่นไส้ก็เถียนเถียนเลยยย > #4,553
    1
    • #4553-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 42)
      25 ธันวาคม 2560 / 20:46
      อะไรคือการบอกรักเถียน แต่หมั่นไส้เถียนในเวลาเดียวกัน 5555+
      #4553-1
  11. #4388 29222922 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 10:23
    นี่ตาหมิง..อย่างที่แกทำเค้าเรียกกันท่าย่ะ 
    อ้อเสี่ยวเถียนจ๊ะ มิต้องเสียสละเวลาและขาอันอวบๆของเจ้า
    มาปรนนิบัติพี่หมอหรอกนะ เพราะรี้ดจัดการกันเองได้
    #4,388
    1
    • #4388-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 42)
      19 ธันวาคม 2560 / 11:13
      ฮืออออ พี่หมอของเถียนนนนน
      #4388-1
  12. #4372 Pandanus23233 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 00:06
    พี่หมอสู้ๆน่ะ ทุกคนต้อวผ่านการอกหักดัง เปาะ พี่หนวดเค้าก็ผ่านมันมาแล้ว พี่ก็สู้ๆล่ะกัน
    #4,372
    0
  13. #4369 chanchan123 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 23:28
    ดีค่ะ หนี่เอ๋อร์สั่งสอนสาวใช้ได้ถูกแล้วค่ะ แอบสงสารชายหมอนิดนึง แต่ท่านอ๋องพูดถูกแล้ว ตัดใจตอนรี้ดีกว่าถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น
    #4,369
    1
    • #4369-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 42)
      18 ธันวาคม 2560 / 23:36
      ต่างคนต่างก็รู้ว่าชอบผู้หญิงคนเดียวกัน เฮียแกพูดตรง 90% ที่เหลือคือไม่พูดกับน้องว่าให้เลิกยุ่งกับเมียพี่เท่านั้นเอง มันก็จะดูกระด้างไป เฮียเลยพูดแบบอ้อมนิดๆให้ดูซอฟ แต่ความหมายไม่ต่างกันเลย...อาจจะดูว่าเฮียร้าย แต่เฮียก็หวังดีด้วยส่วนหนึ่งไม่อยากให้เจ็บไปมากกว่านี้
      #4369-1
  14. #4365 nunasky (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 22:59
    ชอบตอนเถึยนๆคุยอ่ะ คุยเองตบเองชงเองตลกดีชอบ😆😄
    #4,365
    1
    • #4365-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 42)
      18 ธันวาคม 2560 / 23:26
      อันที่จริงเถียนเป็นคนซีเรียส คิดมากนะคะ...แต่คนรอบข้างเถียนบอกว่าเป็นคนคิดน้อย พูดมาก น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหลงเหลง คำว่า 'สาระ' สะกดไม่ค่อยจะเป็น..ที่พูดมาเค้าบอกว่าชมเถียน เถียนก็เห็นจริงตามนั้น 5555
      #4365-1
  15. #4361 Fonvipz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 22:10
    เราจะดูแลพี่หมอเอง55555
    #4,361
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #4350 371371 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 15:22
    เบื่อเถียนเถียนมากมาย เอาพี่รองไปทูนให้หนี่เอ๋อ เสร็จแล้วยังจะรวบหัวรวบหางพี่หมออีก ชริ 🙅
    #4,350
    1
    • #4350-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 42)
      18 ธันวาคม 2560 / 23:21
      เบื่อเถียนได้ แต่ช่วยเป็นกำลังใจให้พี่หมอด้วยนะคร้าาา
      #4350-1
  18. #4349 Kungbible (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:54
    ยังไงฝากบอกพระเอกด้วยนะคะ
    ให้มีนางเอกเป็นชายาเพียงคนเดียว
    อย่าเที่ยวไปรับชายารอง หรือ อนุ หรือสนมใดๆทั้งสิ้น ขนาดสาวใช้อุ่นเตียงยังไม่ให้มีเลย

    ต้องมีผู้หญิงคือนางเอกคนเดียวเท่านั้นค่ะที่จะได้นอนร่วมหมอนใบเดียวกับพระเอก
    #4,349
    1
    • #4349-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 42)
      18 ธันวาคม 2560 / 23:20
      จะบอกเฮียให้เลยค่ะ
      #4349-1
  19. #4347 Meawkyoya (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 14:45
    สงสารพี่หมอมากกกกก ฮือออออ
    #4,347
    0
  20. #4346 Pummycherry (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 13:09
    ส่งคู่ มาให้พี่หมอ ด่วนค่ะ เอาแบบดีงาม
    #4,346
    0
  21. #4345 aesasich (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 13:03
    สรุปไรท์จะซับน้ำตาให้พี่หมอใช่มั้ย รีดก็สบายใจ555
    #4,345
    0
  22. #4344 water4202 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 13:02
    สงสารชายหมอ
    #4,344
    0
  23. #4343 กางเกง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 12:30
    เปิดตัว
    #4,343
    0
  24. #4342 kwinsupreme (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 12:25
    พี่หมอของรี๊ดดดดด
    #4,342
    0
  25. #4341 japfoodfamily (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 10:32
    ท่านพี่ช่วยกล่าวออกมาตรงๆเลยมั้ยว่าอย่ายุ่งกับเมียพี่ ให้มันได้สาแก่ใจกันไปเลย
    #พี่หมอกล่าว
    #4,341
    0