ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 40 : ชัดเจน (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,725
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 783 ครั้ง
    12 ม.ค. 62


          กว่านางจะกลับมาถึงจวนสกุลจางก็เย็นย่ำแล้ว โดยจวิ้นอ๋องนั้นมิได้ให้นางกลับไปที่หอซือซิงในค่ำคืนนี้ เพราะต้องการให้นางได้กลับมาปรึกษาหารือกับคนในครอบครัวเสียก่อน  ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นและเรื่องที่ทรงขอนางแต่งงาน เพื่อหลบเลี่ยงความประสงค์ของฮองเฮาที่จะให้นางแต่งงานกับต้วนหลี่เจี้ยน ผู้เป็นหลานชาย

 

 

          โดยจวิ้นอ๋องนั้นจะกลับมาเยือนสกุลจางอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เพื่อพูดคุยกับครอบครัวของนาง และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ (เขากล่าวว่าอย่างนั้น)

 

 

          "  ข้าเข้าใจว่าที่จวิ้นอ๋องทรงกระทำไปก็เพื่อปกป้องเจ้า  แต่ไม่มีวิธีอื่นหรืออย่างไร เหตุใดต้องถึงกับแต่งงานด้วย "

 

 

          เสียงของคุณชายรองสกุลจางโวยวายออกมาเป็นคนแรกหลังจากที่ฟังน้องสาวกล่าวจนจบ  ปกติจางฮุ่ยเฟิงนั้นเป็นคนที่ตามใจน้องสาวอย่างจางซูหนี่ว์มาแต่ไหนแต่ไร  หากแต่เรื่องนี้เขากลับไม่เห็นด้วยเป็นที่สุด  ในขณะที่คนอื่นนั้นยังไม่มีผู้ใดได้กล่าวสิ่งใดออกมาเลยสักคน

 

 

          เสนาบดีจาง หันไปสบสายตากับผู้เป็นภรรยา เรื่องของบุตรสาวกับจวิ้นอ๋องนั้นตนก็พอจะดูออก  ด้วยว่าทรงเสด็จมาเยือนที่จวนแห่งนี้บ่อยครั้งเกินจำเป็น รวมถึงเสด็จไปที่หอซือซิงอีก

 

 

     ทั้งนี้เป็นเพราะเหตุใดนั้น  คนทั่วไปก็คงจะเดาได้ไม่ยากเลย และจวิ้นอ๋องก็มิได้ทรงปิดบังแต่ประการใด  เสด็จมาที่จวนอย่างเปิดเผยถือว่าเป็นการให้เกียรติด้วยซ้ำ 

 

 

      ซึ่งเขาก็เห็นว่ามิได้ทรงกระทำสิ่งใด  อันเป็นการล่วงเกินบุตรสาวของเขา  และมิได้อยู่ในที่ลับตาคนจึงปล่อยให้เป็นไป มิได้เข้าไปขัดขวางอะไร  เพียงแต่มองสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

 

 

          ทั้งไม่นานนี้เองที่ฮูหยินของเขา  ได้เข้ามากล่าวเรื่องที่เฟิ่งหวงกุ้ยเฟยทาบทามจางซูหนี่ว์  บุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาให้แก่จวิ้นอ๋อง  คนเป็นบิดามารดามีหรือจะไม่ยินดีในวาสนาของผู้เป็นบุตรสาว

 

 

      หากแต่ก็ไม่อยากตัดสินใจสิ่งใดลงไป  โดยไม่ไถ่ถามความคิดเห็นและความรู้สึกของบุตรสาวอันเป็นที่รักก่อน  ทว่าเมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นมา ก็คิดว่าบุตรสาวของเขานั้นคงมิแคล้วได้แต่งให้แก่จวิ้นอ๋องเป็นแน่ 

 

 

          " เจ้าก็อย่าเพิ่งโวยวายนักเลยฮุ่ยเฟิง  เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่  ถ้าหากว่าหนี่ว์เอ๋อร์ไม่แต่งให้แก่จวิ้นอ๋อง หรือเจ้าจะให้นางแต่งกับต้วนหลี่เจี้ยนเจ้าคนอันธพาลนั่นหรือไร "

 

 

          จางฮูหยิน กล่าวปรามบุตรชายคนรอง ที่ดูจะเป็นเดือดเป็นร้อนมากกว่าทุกคน  แลดูแล้วอาจจะเดือดร้อนมากกว่าผู้เป็นน้องสาวเสียด้วยซ้ำไป

 

 

          " ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นสักหน่อยท่านแม่  เพียงแต่อยากให้หนี่ว์เอ๋อร์แต่งกับคนที่เหมาะสมกับนางมากกว่า "

 

 

      จางฮุ่ยเฟิงเอ่ยตอบมารดาเสียงเบาลงเล็กน้อย

 

 

      " เจ้าหมายถึงผู้ใดที่ว่าเหมาะสมมากกว่า  แล้วจวิ้นอ๋องมีสิ่งใดกันที่ไม่คู่ควรหรือไม่เหมาะสมกับน้องสาวของเจ้าน่ะ "

 

 

     ผู้เป็นมารดาย้อนถามกลับไป  

 

 

     " ก็องค์ชายห้าอย่างไรเล่าท่านแม่  ข้ารู้ว่าท่านก็พอจะมองออกว่าองค์ชายห้านั้นก็มีพระทัยชอบพอหนี่ว์เอ๋อร์ของเราเช่นกัน  ในความคิดของข้า  ทั้งท่าทางและพระอุปนิสัยอ่อนโยน โปรดความเรียบง่าย คล้ายกับหนี่ว์เอ๋อร์น่าจะเข้ากันได้ดีกว่าจวิ้นอ๋อง "

 

 

      " สรุปแล้วเจ้าอยากให้น้องสาวแต่งให้กับองค์ชายห้า ก็เพราะถูกใจเจ้ามากกว่าจวิ้นอ๋อง  เจ้าถามน้องสาวของเจ้าหรือยัง  ว่าได้มีใจให้องค์ชายห้าหรือไม่ "

 

 

       " ว่าอย่างไรล่ะ หนี่ว์เอ๋อร์เจ้ามีใจให้ผู้ใดกัน  องค์ชายห้า หรือ จวิ้นอ๋อง "

 

 

       ผู้เป็นพี่ชายหันกลับไปหาน้องสาวที่นั่งเงียบฟังคนโน้นทีคนนี้ที  พลางถามสิ่งที่ค้างคาในใจของตน

 

 

        นั่นอย่างไรล่ะ...อุตส่าห์นั่งเงียบๆ  พี่ชายของนางก็ยังโยนเผือกร้อนมาให้อีก  แล้วจะไปลากองค์ชายห้าเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทำไมก็ไม่รู้

 

 

        " เอ่อ...หนี่ว์เอ๋อร์ว่าเราอย่านำองค์ชายห้าเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยนะเจ้าคะ  มันจะวุ่นวายไปกันใหญ่ "

 

 

       นางเอ่ยขึ้นมาอย่างพยายามทำตัวเป็นกลาง  รู้อยู่หรอกว่าท่านแม่นั้นเข้าข้างใคร  และพี่รองของนางนั้นสนับสนุนใคร

 

 

       " เรื่องนี้พ่อยกให้เป็นการตัดสินใจของเจ้าหนี่ว์เอ๋อร์  แต่อยากให้เจ้าคิดให้ดี คิดให้รอบคอบ หากเจ้ามีใจให้จวิ้นอ๋องสักนิด  พ่อก็เห็นว่าเจ้าไม่ควรปฏิเสธ ทั้งยังเชื่อว่าพระองค์นั้นจะปกป้องเจ้าได้   แต่ว่าต่อให้เจ้าไม่ตกลงปลงใจแต่งให้จวิ้นอ๋อง พ่อก็ไม่ว่าอะไรเจ้าหรอก "

 

 

       เสนาบดีจางกล่าวขึ้นมาบ้าง  หลังจากที่นั่งฟังฮูหยินกับบุตรชายคนรองโต้แย้งกันมาสักครู่แล้ว

 

 

       " ส่วนเรื่องสกุลจางและสกุลต้วนนั้น  หากจำเป็นต้องเป็นศัตรูกันมันก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะคนอันธพาลเช่นนั้น พ่อไม่มีวันยกเจ้าให้แต่งเข้าสกุลต้วนเด็ดขาด อย่างไรก็ต้องปกป้องเจ้าอย่างถึงที่สุด "

 

 

       ผู้เป็นพ่อกล่าวอย่างหนักแน่น แววตากร้าวขึ้นมา ภายในใจนั้นก็ยังนึกโมโหอยู่ไม่น้อย เมื่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่หอซือซิงในวันนั้น  ยังดีที่จวิ้นอ๋องเข้าไปช่วยบุตรสาวเขาได้ทัน  และจัดการเจ้าคนอันธพาลนั่นเสียยับ  ก็ทำให้เขาพอใจและเอนเอียงเข้าข้างจวิ้นอ๋องอยู่มาก

 

 

        ปกป้องอย่างถึงที่สุด...หญิงสาวฟังแล้วให้รู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก  หากแต่ก็รู้สึกผิดมากเช่นกัน  สกุลจางนั้นเดือดร้อนแน่ๆ แม้จะมีอำนาจอยู่ในมือแต่ก็คงไม่มากเท่าฮองเฮา  หากว่านางไม่ตกลงแต่งให้กับจวิ้นอ๋อง ฮองเฮาก็ต้องหาวิธีบีบบังคับทุกทางเป็นแน่ 

 

 

        แต่ถ้าหากนางแต่งครอบครัวของนางก็จะมีผู้ที่คอยหนุนหลังอยู่ ฮองเฮาย่อมไม่กล้าทำสิ่งใดรุนแรง  ก็เป็นไปตามที่จวิ้นอ๋องได้บอกนางแต่แรกนั่นล่ะ...

 

 

       แม้ว่าจะมีใจให้ แต่นางก็ยังหวงชีวิตโสดอยู่มาก  ก่อนหน้าพยายามหนีให้ไกลจากวังหลวง แต่ยิ่งเดินหนี ก็เหมือนว่ายิ่งเข้าใกล้  หรือว่านางจะหนีไม่พ้นวังหลวง ความจริงต้องบอกว่านางหนีไม่พ้นจวิ้นอ๋องมากกว่ากระมัง

 

 

     ความคิดในหัวสมองของนางตีกันวุ่นวาย ชั่งน้ำหนักถึงสิ่งที่กำลังจะตามมาระหว่างแต่ง กับ ไม่แต่ง...

 

 

     หากแต่สุดท้ายต้องจำนนแก่เหตุผล และสิ่งที่อยู่ภายในใจลึกๆ ซึ่งได้คำตอบออกมาแล้วว่า...แต่ง

เช้าวันถัดมา...

 

 

          " เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวกับเปิ่นหวางหรือ.. "

 

 

          มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยถามนาง เมื่อแยกออกมาพูดคุยกันเพียงลำพัง  วันนี้เขาได้กลับมาที่จวนสกุลจางอีกครั้ง เพื่อฟังคำตอบหลังจากที่ให้นางได้ปรึกษากับคนในครอบครัวเรื่องการแต่งงาน

 

 

          จากที่ได้สนทนาถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นและคำมั่นสัญญาจากเขาต่อบิดามารดาของจางซูหนี่ว์  ว่าจะดูแลและปกป้องนาง ให้เกียรตินางในฐานะจวิ้นหวางเฟย ก็ดูจะทำให้เสนาบดีจางและจางฮูหยินพึงพอใจอยู่มิน้อย  เว้นเสียแต่พี่ชายคนรองของนาง ที่นิ่งเงียบแม้จะไม่คัดค้าน แต่ก็สัมผัสได้ว่าคงจะไม่ยินดีเท่าไรนัก

 

 

          " หม่อมฉันยินดีจะเป็นจวิ้นหวางเฟยของพระองค์เพคะ "

 

 

          หญิงสาวกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ  นัยน์ตาคู่งามสบสายตากับบุรุษตรงหน้า ที่ดูท่าทางจะถูกอกถูกใจกับคำตอบของนางไม่น้อย  จึงได้เผยรอยยิ้มกว้างอันน่าหมั่นไส้ออกมาแต้มใบหน้าในทันทีทีนางกล่าวประโยคเมื่อครู่

 

 

          " ข้าดีใจยิ่งนัก หนี่ว์เอ๋อร์ "

 

 

          ขยับเข้าไปใกล้นาง พลางเอื้อมมือไปดึงมือเล็กของนางมากอบกุมไว้อย่างดีใจ  ในที่สุดนางก็ตอบตกลง  แม้ว่าในใจจะรู้อยู่แล้วว่าคำตอบของนางคงเป็นอื่นไปไม่ได้  ด้วยสถานการณ์ตอนนี้นั้นก็บีบบังคับอยู่ไม่น้อย  

 

 

       ทว่าหากเป็นไปด้วยความสมัครใจหาใช่บิดามารดาบังคับให้แต่ง  ก็ย่อมดีกว่ามิใช่หรือ

 

 

          " ได้โปรดฟังหม่อมฉันให้จบเถิดก่อนเพคะ  หม่อมฉันยินดีจะเป็นจวิ้นหวางเฟยให้กับพระองค์ ถ้าหากว่าทรงให้สัญญาบางสิ่งบางอย่างกับหม่อมฉันเสียก่อน "

 

 

          " สัญญาอันใด "

 

 

          หน้าเจื่อนลงไปเล็กน้อย เมื่อเห็นว่านางนั้นดึงมือออกจากการกอบกุมของเขา  ท่าทางไร้แววเขินอายดั่งเช่นที่สตรีควรจะเป็น ทั้งสีหน้าเรียบเฉยของนาง  ก็ทำให้เขาน้อยใจอยู่ลึกๆไม่ได้  หรือจะมีแต่เขาที่ดีใจอยู่เพียงฝ่ายเดียว

 

 

          " ทรงแน่ใจจริงๆหรือเพคะ  ว่าทรงรักหม่อมฉัน  มิใช่เพียงความหลง  และหม่อมฉันไม่ใช่เพียงตัวแทนของผู้ใด เพื่อให้พระองค์ลืมคนผู้นั้นได้ "

 

 

          นางมิได้อยากกระทำตัวงี่เง่าแต่อย่างใด  วูบหนึ่งของความคิด พลันจดจำถ้อยประโยคที่นางเคยกล่าวกับม่านฉิงเซียงขึ้นมาได้  นางก็ไม่อยากให้สิ่งเหล่านั้นมันย้อนกลับมาที่ตัวนางเช่นกัน 

 

 

      เพียงอยากให้เขาย้ำคำตอบ เพื่อให้นางมั่นใจเท่านั้นว่าตัดสินใจไม่ผิด   ย้ำเพื่อที่นับจากนี้ไปนางจะรักและเชื่อใจเขาได้เต็มหัวใจ...

 

 

      " ที่ผ่านมาเปิ่นหวางคิดว่าเจ้าจะเข้าใจดีแล้วเสียอีก  ว่าเปิ่นหวางคิดอย่างไรกับเจ้า "

 

 

       เขาขมวดคิ้วพลางสบตาสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหน้า  

 

 

       " หม่อมฉันเพียงต้องการความชัดเจนในความรู้สึกเพคะ  และครั้งนี้หม่อมฉันจะทูลถามจวิ้นอ๋องเพียงครั้งสุดท้ายเท่านั้น  ทรงตอบหม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ "

 

 

       หญิงสาวยังมีสีหน้าจริงจัง

 

 

        " เปิ่นหวางเชื่อในความรู้สึกของเปิ่นหวาง  ความรักและความหลงห่างกันเพียงเส้นด้ายบาง  หากแต่กับเจ้าเปิ่นหวางคงแยกทั้งสองสิ่งออกจากกันไม่ได้หรอก 

 

 

        " ทรงหมายความว่า.." 

 

 

 

       " เพราะเปิ่นหวางทั้งรักและทั้งหลงเจ้าในเวลาเดียวกัน "

 

 

       มู่หรงหย่งหมิงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูนาง

 

 

       " ส่วนเรื่องแทนที่ใครนั้น ลืมเสียเถิด เพราะเปิ่นหวางไม่เคยคิดนำเจ้ามาแทนที่ใคร  ไม่มีใครแทนใครได้  เปิ่นหวางรักที่เจ้าเป็นเจ้า เรื่องในอดีตเปิ่นหวางมิอาจแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งใดไม่ได้ แต่ขอให้เจ้าดูที่ปัจจุบันได้หรือไม่  เชื่อใจเปิ่นหวางเถิดนะ "

 

 

       " ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันขอสัญญาเพียงข้อเดียวจากพระองค์จะให้หม่อมฉันได้หรือไม่เพคะ ”

 

 

        หม่อมฉันขอความซื่อสัตย์จากพระองค์  ด้วยหม่อมฉันเป็นคนขี้หวง ขี้หึง หากรักใครแล้วหม่อมฉันจะรักมาก  มากจนมิสามารถแบ่งปันให้ผู้ใดได้  กับเรื่องอื่นหม่อมฉันคงยอม  หากแต่สิ่งที่หม่อมฉันจะไม่ยอมนั่นคือการที่หม่อมฉันต้องกลายเป็นชายาเอก และปล่อยให้สวามีไปมีชายารอง หรือสาวใช้อุ่นเตียงหรอกนะเพคะ  หม่อมฉันไม่ต้องการจะเป็นที่หนึ่ง แต่หม่อมฉันต้องการเป็นหนึ่งเดียวเท่านั้น  ทรงให้หม่อมฉันได้หรือไม่ "

 

 

       จางซูหนี่ว์เอ่ยขอในสิ่งสำคัญสำหรับนาง นางรู้ว่ามันอาจจะแปลกไปสักนิดเรื่องสามีมีภรรยารองหรืออนุนั้นเป็นเรื่องปกติของที่นี่  

 

 

      แต่เชื่อนางเถอะว่า..ลึกๆแล้วไม่มีสตรีใดดีใจหรอกที่สามีนั้นไปร่วมเตียงกับสตรีอื่น ทุกยุคสมัยความหึงหวงนั้นย่อมมีอยู่เสมอ

 

 

       " เรื่องเพียงนี้เอง แม้เจ้าไม่ขอสัญญา  เปิ่นหวางก็ไม่คิดจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว..ว่าแต่เมื่อครู่ที่เจ้าบอกว่ารักมาก จนไม่สามารถแบ่งปันให้ผู้ใดได้  เปิ่นหวางดีใจนะที่เจ้ายอมบอกรักเปิ่นหวางเสียที  ทั้งยังรักมากอีกด้วย "

 

 

       เขายิ้มกริ่ม ก็นึกว่าเรื่องใดที่นางจะเอ่ยขอ  แต่ที่นางกล่าวเมื่อครู่ดูจากสีหน้าจริงจังของนาง  แต่กลับทำให้เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

 

      " ทำเป็นเล่นไปเถิดเพคะ...หากวันใดที่ทรงมีสตรีอื่นนอกจากหม่อมฉันแล้วไซร้  ขอได้โปรดหย่าขาดกับหม่อมฉันด้วย  หม่อมฉันจะไม่ร้องขอสิ่งใดกับพระองค์เลยแม้สักนิด นอกจากอิสรภาพเท่านั่น "

 

 

      จางซูหนี่ว์เผลอตวัดสายตาค้อนให้บุรุษตรงหน้า กับท่าทางยิ้มแย้มชวนหมั่นไส้นั้น  ทั้งกล่าวสิ่งสุดท้ายที่นางขอ

 

 

      " ยังไม่ทันเข้าหอ  นี่เจ้ากล่าวเรื่องหย่าแล้วหรือ  อีกอย่างสมมติว่าเปิ่นหวางมีใครจริงๆ  แล้วหย่ากับเจ้า เจ้ามิอายหรือไร "

 

 

        " ไม่เพคะ...ดีกว่าต้องทนอยู่อย่างขมขื่น  "

 

 

          นางยังยืนยันความคิดเดิม

 

 

         " เปิ่นหวางจะมีแต่เจ้า  เปิ่นหวางสัญญา "

 

 

          มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยหนักแน่น น้ำเสียงดูจริงจังไม่ต่างกัน  

 

 

         ทั้งสองสบสายตากันนิ่งไปได้สักครู่  ดั่งว่าจะค้นหาความจริงใจซึ่งกันและกัน  ก่อนที่จางซูหนี่ว์จะคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด  ก็เท่านี้แหล่ะที่นางต้องการ

 

 

        หลังจากที่ตกลงเรื่องที่ยังคาใจนางเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงกลับเข้าไปหาทุกคนด้านในจวนเพื่อบอกในคำตัดสินใจ

 

 

       ซึ่งก็คงรอลุ้นเสียนานแล้วกระมัง ว่าคำตอบของนางคืออะไร ด้วยเพราะเมื่อคืนท่านพ่อบอกให้นางตัดสินใจด้วยตัวเอง  นางจึงไม่ได้บอกใครแม้สักคน

 

 


 

 

     


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 783 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #5980 kulyasalin2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 00:18

    โดนใจเต็มๆ
    #5,980
    0
  2. #5364 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 07:02
    ขอบคุณมากกกกคร้าไรท์.
    #5,364
    0
  3. #4811 inhanlove (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:52
    เฉียบมากท่านอ๋องงง
    #4,811
    0
  4. #4399 Phasuk Nyffenegger (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 14:05
    สนุกๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆ จวิ้นอ๋องนี่สุดๆไปเลย
    #4,399
    0
  5. #4377 แพนด้า (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 02:45
    ฮองเฮานี่อะไรนักหนานะ คำก็แก้แค้นสองคำก็แก้แค้น เค้าไม่ได้ทำอะไรให้พวกคุณเลย พวกคุณทำตัวเองทั้งนั้น มโนกันไปเองล้วนๆ ไม่ได้น่าสงสารเลย ยิ่งอ่านยิ่งเกลียด พี่ชายนางอ่ะตัวดีเลย เฮ้อ

    //ขอโทษทีค่ะ เราของขึ้น อินไปหน่อย ขออภัยสำหรับคำหยาบคายค่ะ
    #4,377
    1
    • #4377-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 40)
      19 ธันวาคม 2560 / 11:16
      มีคนเคยกล่าวว่า...คนที่คิดร้าย มันมักจะไม่รู้ว่าตัวเองน่ะร้ายหรอก คิดแค่ทำอย่างไรจะได้ จะสุข และสนองความพอใจของตนเอง
      #4377-1
  6. #4283 เมมฟิส (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 10:45
    ท่านอ๋องสุดยอดดดดดดดดดดด...👍
    #4,283
    0
  7. #4136 Fonvipz (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:12
    ชอบท่านอ๋องแบบนี้จัง คนเจ้าเล่ห์!
    #4,136
    0
  8. #4128 veevi20 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 17:55
    ขอบคุณค่ะ พระเอกต้องอย่างนี้อิอิ
    #4,128
    0
  9. #4106 Boraangirl26 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 10:14
    โดนตอกหน้าซะบ้าง
    #4,106
    0
  10. #4103 isis99 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 09:30
    ยังไม่เกินความคาดหมายที่เดาไว้คะ สนุกดีคะ
    #4,103
    0
  11. #4092 pa kae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 07:37
    ท่านอ๋องมัดมือชกแบบนี้ระวังนางโกรธนะคะ
    #4,092
    0
  12. #4060 pa kae (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 00:36
    ท่านอ๋องมัดมือชกแบบนี้ระวังนางโกรธนะคะ
    #4,060
    0
  13. #4054 Pandanus23233 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 00:02
    เหมือนจะเป็นห่วงโซ่ที่พากันไปสู่หายนะเลยตระกูลต้วนนี่ ตาเฒ่าเชื่อลูก ฮองเฮาเชื่อตาเฒ่า เหอะๆๆ
    #4,054
    0
  14. #4050 banana_squeezz (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:18
    โอ๊ยยยย สาแก่ใจน้องยิ่งนัก
    #4,050
    0
  15. #4049 Goody2526 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:04
    เทใจให้ท่านอ๋อง ... ลงเรือ
    #4,049
    0
  16. #4045 PandaPhung (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 20:25
    สะใจอย่างแรง แต่ก็สงสารนางเอกเหมือนกันนะ นางดูไม่อยากเข้าวังสุด นี่พระเอกวางตำแหน่งให้เรียบร้อย555555555
    #4,045
    0
  17. #4044 getgreatxx (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 20:24
    ปกป้องมาก ชอบบบบ
    รอติดตามนะคะ
    #4,044
    0
  18. #4043 Rujiralek (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 20:10
    สู้ๆค่ะไรท์สนุกมากกเรื่องนี้
    #4,043
    0
  19. #4041 byunkik9299 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:40
    รอ รอ รอๆๆ
    #4,041
    0
  20. #4040 water4202 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:38
    รอจ้า สู้ๆน้า
    #4,040
    0
  21. #4039 Wee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 19:33
    ต้องรีบทูลฝ่าบาทน่ะเฮีย55555
    #4,039
    0
  22. #4037 PhantiwaKetsri (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 18:47
    รอคะสู้ๆๆนะไรท์
    #4,037
    0
  23. #4036 OOlvlMeMy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 17:15
    สนุกอ่ะ อยากอ่านต่อ สุ้ๆคะ
    #4,036
    0
  24. #4035 kanpicha wongratwanich (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 16:28
    เกือบไป ท่านอ๋องรีบแต่งเลย เดี๋ยวโดนคนอื่นตัดหน้า
    #4,035
    0
  25. #4034 nuchjareens (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:51
    ฮองเฮาร้ายมาก อยากรู้จุดจบของนางจัง เหมือนนางไม่มีความสุข คิดแค้นตลอดเวลา
    #4,034
    0